sobota, 4 czerwca 2022

WCIĄŻ W DRODZE

Spóźniłam się na pociąg – pusto na peronie.

Zegar północ wybija znużonym westchnieniem.

Czekam a na walizce położyłam dłonie.

Czy to koniec podróży? - tego jeszcze nie wiem.


Wiatr na torach rozkłada liście jak tarota.

Echo świstem zeń szydzi jakby z obłąkańca,

A ten gwizdem powtarza – To dobra robota!,

I podrywa się z szyny jak wariat do tańca.


Obok stanął mężczyzna z siwą, długą brodą.

Dłoń przyłożył do czoła i patrzy na słońce.

Nigdzie się nie spieszy, a cieszy swobodą.

Widać jest w jego oczach – ma serce gorące.


Później spogląda na mnie z życzliwym uśmiechem.

Odwzajemniam gest głowy podobnym skinieniem.

Nie przywitać się z dziadkiem, byłoby że grzechem.

Wtem mężczyzna odchodzi… Zostaję z milczeniem.


Ile ludzi mnie minie z podobną pogodą,

Dzięki której się radość rozpala w człowieku?

Nagle pociąg nadjeżdża jeszcze porą młodą,

Więc podbiegam do niego w podskokach, w pośpiechu.


Ruszam dalej, bo coś mnie do tego przynagla.

Czuję, że to nie moment jest na rezygnację.

Podróż ciągle w nieznane nigdy nie jest łatwa,

Ale trzeba opuścić zaliczoną stację


Póki zegar przygrywa do nóg rozpędzonych

Tempo umiarkowane w metrum na trzy czwarte.

Trzymam w górze powieki oczu przemęczonych,

Bowiem życie na ziemi wysiłku jest warte

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



czwartek, 2 czerwca 2022

GDYBYM MOGŁA...

Gdybym tylko mogła się zaszyć w powoje

Niczym nić z pajęczyny wypruta przez wiatr,

By zostać sam na sam ze świętym spokojem -

Zostawiłabym za sobą cały ten świat.


Gdybym mogła się wśliznąć w kokon listowia

Jak objęty skrzydłami w śnie zastygły ptak,

Aby żadnej myśli nie straciła głowa -

Bez wahania i lęku zrobiłabym tak.


Gdybym mogła się zaszyć w jaśminu bukiety

Lub bzu, co brzemienny od kwiatów pomponów,

Zanurzając stopy tylko w traw skarpety -

Szybko nie wróciłabym pewnie do domu.


Gdybym mogła się wtopić w kropelkę rosy

Jak niebo, które się w lustrze jej odbija,

By nie dotknęły mnie wzrokiem ludzkie oczy,

Czułabym się wolna, bo przecież niczyja.


Gdybym mogła ciało rozbić partyturą

Na szelesty, szumy i pluski mej duszy,

Ażeby refleksji nie obciążać bzdurą,

Byłabym nutą na pięciolinii głuszy.


Gdybym mogła wzbić się ponad grawitację

Jak puch kielichowy strącony z dmuchawca,

By poczuć zmysłowe przestrzeni wibracje,

Dałabym się ponieść tym nurtom latawca.


Gdybym tylko mogła zrzucić z siebie skórę,

Wyślizgując się z macek cywilizacji,

By zniszczyć w sobie, co gorzkie i ponure,

Wyfrunęłabym z sideł aglomeracji.


Gdybym mogła,… by być tylko z samotnością,

Która mówi głosem mej podświadomości,

Oddałabym się temu z wielką radością,

Pijąc czas jak wino wybornej jakości.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



środa, 1 czerwca 2022

TOAST

Za czas! Za życie! Za to, co przed nami!

Wznieśmy kielichy pełniutkie nadziei!

Koroną niechaj błyszczą nad głowami.

Będziemy jutro mieć, cożeśmy chcieli!


Przepijmy smutki i wszelakie troski!

Niechaj nas spije naiwność lepszego.

Utopmy w winie złowróżbne pogłoski,

By nie zatruły dnia dziś szampańskiego!


Z samego rana zamiast czarnej kawy

Strzelmy małego, mocnego kielicha

Za powodzenie ważnej dla nas sprawy -

Choćby za zdrowie babci lub chomika!


Niech krew nas porwie nurtem rzeki Kongo!

Niech się zadzieje z przytupem, z orkiestrą!

Oddajmy siebie dziś swobodnym prądom.

Niech pesymiści zajmują się resztą.


Na drugą nóżkę!, aby nie utykać.

Za przebudzenie, które nas spotkało!

Nie ma co parskać i nie ma co wzdychać.

Jeszcze okazji sporo nam zostało.


Wznieśmy kryształy whisky albo ginu!

Niech wodospadem popłyną marzenia!

Niechaj się sypią dziesięciny kminu

Za nasze… drobne?!… dzisiaj przewinienia!


A, co nam szkodzi i kto nam zabroni?!

Życie za krótkie jest na utrapienia…

Jak niewolników zegar wciąż nas goni

W plantacje pracy nie do przerobienia.


Ramiona miażdżą choroby, zmartwienia.

Batem nam świszczą polityków brednie.

Koniec wyzysku i dość pitolenia!

Nie będziem siwieć od dziś niepotrzebnie!


W górę lampiony wody, która płonie!

Otwórzmy wrota na oścież bezwstydu!

Na step wypuśćmy myśli dzikie konie!

Dziś przygnębienia ni słuchu, ni widu!


Za nas, Kochani! Za naszą winnicę!

Za to, co jeszcze mamy do zdobycia!

Niech falbanami wirują spódnice

A obok w tańcu również nogawica!


Na karuzelę! - A kto nam zakaże?!

Niech świat się kręci, obraca szalony,

Niechaj podziałów granice zamaże.

Dziś dzień radości – dzień dziś upragniony!


grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




wtorek, 31 maja 2022

UROKI PORANKA

Co dalej po otwarciu oczu przebudzonych,

Które pierwsze ujrzały wschodu objawienie?

Płynę po przestrzeni wzrokiem źrenic stęsknionych,

Patrzących jak wygasa znów senne marzenie.


Niebo również się zdaje być niepocieszone,

Bo ponurym woalem zasłania oblicze.

Szaro-białe obłoki ciągną w każdą stronę

To wzruszenie nostalgii przecudnie dziewicze.


Drzewa strzępią chodniki drabiniastym cieniem

Zawieszone w bezruchu koroną nad ziemią.

Stygną liście w gałęziach przedziwnym milczeniem

Niczym tarcza wypięta naprzeciw promieniom.


Nawet kwiaty się w trawie skuliły od zimna.

Widać, że im niespieszno wychodzić z pościeli.

Cała wokół planeta wydaje się inna.

Słońce na nią jasnością nieśmiało się ścieli.


Pustka razi samotnią, co się rozgościła.

Nikt pod blokiem krokami nie przegonił ciszy.

Partytura się życia nagle zawiesiła...

Nie odtwarza odgłosów nawet polnej myszy…


W moje okna cierpliwie zagląda natchnienie,

Podsuwając mi pióro, które w dłoni trzyma.

Z wiekiem widzę, że traci bujne upierzenie -

Wersów za to z dniem każdym obficie przybywa.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




poniedziałek, 30 maja 2022

CZEKAM

Odeszłaś, zostawiając zapach swój w pościeli,

Ślad szminki na kubku, niedopitą kawę.

To przykre – nim dzień się zapowiedział w bieli

Zdałem sobie właśnie przypadkowo sprawę,

Że wraz z tobą odeszła jakaś cząstka mnie,

Niby nic szczególnego, bo to niewiele,

Lecz gdy jesteś, to żyję jakoby we śnie,

Kiedy znikasz, smutny nagle matowieję.


    Nie oddalam się jednak bezmyślnie od domu.

    W progu czekam, aż zjawisz się z torebką w ręku.

    Nie pozwalam o tobie nic mówić nikomu.

    Żyję, że cię wypłoszą szeptem rozmów, w lęku.

    Wazonami, co kwitną, ozdobiłem kąty,

    Rozsunąłem firanki, otworzyłem okna.

    Czekam, chociaż już zegar wybija rok piąty…

    Już niebawem znów jesień będzie w liściach mokła…


Widzę włosy twe w blasku słońca o wschodzie

Rozrzucone falą na poduszce obok,

Chociaż wiem, że jesteś gdzieś daleko w drodze

Ulotna jak wiatrem gnany w podróż obłok.

Nie pozwolę ci zniknąć – zatrzymam wszystko,

Co się z tobą kojarzy, tobą oddycha.

Dzięki drobnym rzeczom jesteś przy mnie blisko…

Jakoś dzień bez ciebie w jutro się przepycha.


    Nie oddalam się nadal bezmyślnie od domu.

    W progu czekam, aż zjawisz się z torebką w ręku.

    Nie pozwalam o tobie nic mówić nikomu.

    Żyję, że cię wypłoszą szeptem rozmów, w lęku.

    Wazony, co kwitną, ustawiłem w kąt pusty,

    Rozsunąłem firanki, otworzyłem okna.

    Czekam, chociaż już zegar wybija rok ósmy...

    I niebawem znów jesień będzie w liściach mokła…


Trzask gałęzi w kominku jak twoje kroki,

Co płoszyły ciszę skrzypieniem podłogi.

Na piersi swej czuję ciągle twoje loki

I jestem szczęśliwy, zapadam w sen błogi,

A gdy rankiem się budzę, robię ci kawę,

Chociaż wiem, że nawet nie sięgniesz po kubek.

Życie bez ciebie jest jak płótno dziurawe -

Nieprzydatne, ale mimo to je lubię.


    Nie oddalam się nigdy bezmyślnie od domu.

    W progu czekam, aż zjawisz się z torebką w dłoni.

    Chociaż żyję świadomie, ale po kryjomu

    Z myślą, że już nie wrócisz, na mej siwej skroni.

    Wazonami, co kwitną, ozdobiłem kąty,

    Rozsunąłem firanki, otworzyłem okna.

    Czekam, a zegar szydzi, bo to rok dziesiąty,

    W którym to gości jesień w mych progach samotna.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl


POMIĘDZY

Pomiędzy niebem a ziemią się unoszę,

Nierzadko zostawiając buty na chodniku

I obok rozrzucone jakieś marne grosze,

Co umknęły dziurą z mego portfeliku.


Zastygam tam na chwilę,... a może dłużej

Trampoliną refleksji w górę podrzucana.

Patrzę na oceany jakby na kałuże.

Mogłabym tak zostać pomiędzy do rana.


Nie mam przywiązania do życia na ziemi -

Beze mnie świat się przecież wcale nie zawali,

Niewiele się też zdarzy czy na gorsze zmieni.

Tyleśmy dobrego głupio zmarnowali,


Więc wniosek się jeden nasuwa mej głowie -

Nic tu po mnie, bo kimże jestem wyjątkowym?!

Może ktoś mnie wspomni i miłego coś powie?

Idę prosto krokiem niemal stumilowym


I zaglądam pomiędzy niebo a ziemię

Z rozrzewnieniem, którego sama nie rozumiem.

Moje myśli jak włosy pną się na promienie.

Bez marzeń na co dzień być sobą nie umiem.


Chodzę zatem pomiędzy ze skronią w chmurach

Oderwana od ciała jak żagiel od masztu.

Trzyma mnie tylko zmysłów mizerna struktura,

Co nićmi się strzępi pod naporem wiatru.


Targa mną natchnienie i jak ogień trawi -

Jestem wówczas pomiędzy niebem oraz ziemią.

Dusza moja się w stanie nieważkości pławi,

Ciało zaś się staje pokrewne kamieniom.


Rozdarta więc pomiędzy w obłędzie życia

Nie mam miejsca na ziemi, ale również w niebie.

Jestem bezczelnie szczera – z niczym do ukrycia,

Zatem w prostych wersach zapisuję siebie.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




środa, 25 maja 2022

SKĄD SIĘ DESZCZ BIERZE I POWIETRZE ŚWIEŻE

Pani Ziemia, gdy oddycha,

Kiedy poci się i kicha,

To paruje kropelkami,

Co unoszą się gazami

Pod kopułę tafli nieba,

Skąd słoneczko nas rozgrzewa.

Zatem lecą cząstki wody

W górę nurtem że swobody,

Odklejane od roślinek

I od piachu to drobinek,

Od mórz, jezior i zalewów,

Od podmokłych gruntów, brzegów,

Rzek i stawów, oceanów,

Kłębiąc w kształcie się turbanów,

Co się wznoszą oparami,

Rozciągają również mgłami

Nad trawami, mokradłami,

Chodnikami czy drogami

I jakoby dymu kłęby,

Które płyną w niebo wszędy,

Zatrzymują się pod słońcem,

Gdzie powietrze to gorące

Schładza się od wodnej pary,

Klejąc z kropel tuman szary

Nazywany przez nas chmurą,

Co to minę ma ponurą.

Dzięki temu nad głowami

Ów chmur mnóstwo posiadamy,

A z nich każda zgoła inna

I choć wielka, bardzo zwinna.

Od rodzaju chmur zależy -

Tu w tej kwestii bądźmy szczerzy -

Jaki deszcz z nieba nam spadnie

I pogodzie słońce skradnie,

Bowiem chmura się pompuje,

Krople wody tak hoduje

Na dorodne oraz duże...

Pęka wówczas balon w chmurze!

I na ziemię leci woda,

A wraz z wodą i ochłoda,

Co rozpyla się na wietrze,

Czyniąc świeże nam powietrze.

Z cienkiej warstwy szarych chmurek,

Co jak płaszcz z puchowych piórek

Całe niebo nam zasłania,

Mały deszczyk się wyłania.

Z grubych, ciężkich jak pierzyna,

Co strzępieniem się rozpina

Wisząc niczym falbankami,

Spada krótki deszcz kroplami.

Zaś z ponurych chmur i ciemnych,

Nadąsanych oraz gniewnych

Burza ciska ulewami,

Zastawiając świat ścianami,

Które wznoszą się wodami

Jakoby wodospadami.

Z szaro – białych to natomiast,

Co przechodzą z wsi i do miast,

Rzadko kiedy deszczyk pada

I do życia nam się wkrada,

Lecz z warstw nisko zawieszonych

I szarością osłonionych

Spada mżawka – kapuśniaczek,

Którą niebo czasem płacze.

Ot!, deszcz – takie to zjawisko -

To, o którym wiesz już wszystko.

Kiedy wyjdziesz na podwórko,

Przyjrzyj chmurom się i chmurkom,

Zostań meteorologiem,

Zgadnij czy deszcz jest za progiem,

Czy parasol nam się przyda,

Czy będziemy niczym ryba

W wodzie z nieba niemal pływać?…

Wiedza Ci się może przydać,

Aby pograć w kalambury,

Które tworzą chmurki, chmury.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl