środa, 25 maja 2022

KTO?

Czy jestem wzorem matki albo żony?

Nie sądzę – wątpię – jestem tego pewna…

Bo kim jest człowiek mocno poraniony

I próbujący dojść do bytu sedna?


Tyle się w życiu moim wydarzyło,

Że trudno stanąć na podium zwycięstwa -

Wszystko mi trzeba było wyrwać siłą,

Więc chyba jestem, lecz… symbolem męstwa.


Ciągle cierpiałam na bycie kochaną -

Stąd zaś brak wiary, że mam jakąś wartość.

Niejednokrotnie byłam okradaną.

Kto za to dzisiaj uczyni mi zadość?!


Zraniona biegłam na oślep przed siebie,

Żeby się schować przed podłością świata,

Aby się zgubić, rozpłynąć pod niebem,

Tracąc z ochotą nienadeszłe lata.


Po krótkiej chwili do walki wracałam

W imię godności podobnych bliźniaczo,

A w towarzystwie w głos się tylko śmiałam…

I tak jest z tymi, którzy wewnątrz płaczą…


Spotkałam jednak ludzi z dobrym sercem,

Bo ci się we mnie kogoś dopatrzyli.

Jestem im wdzięczna więcej niźli wielce,

Bo żyć mi słowem wsparcia pozwolili


I zobaczyłam swą codzienność z góry

W sieci relacji, co mnie zatruwały,

A był to widok niestety ponury,

Więc me wspomnienia, dławiąc się, załkały.


Zrezygnowałam z siebie tej, co wczoraj,

Bo przecież po coś w końcu tutaj jestem.

Przerwać mój koszmar przyszła wreszcie pora,

Więc żegnam przeszłość nieznaczącym gestem


I wolnym krokiem do siebie przechodzę,

Gdyż ja to człowiek, nie jakieś zjawisko.

Poznając siebie, nierzadko zawodzę…

Na szczęście ludzi życzliwych mam blisko.


Zatem… czy jestem wzorem matki, żony?

Nie sądzę – wątpię – tak mi się wydaje,

Bo człowiek, co jest strasznie poraniony,

Ucząc się siebie, od wzorów odstaje.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




wtorek, 24 maja 2022

KAPRYSY POGODY

Słońce się topi pod szarością nieba.

Chmur gniewna fala porywa je całe,

Lecz je do życia zagrzewa potrzeba,

Więc sobie z deszczem radzi doskonale


I promieniami macha jak rękoma,

Wpław odpychając spieniony nieboskłon,

Po czym… przepada i pod taflą kona

Jakby zmuszane, aby oddać pokłon,


Ale po chwili znowu się wynurza

I swe oblicze nad głębinę wzbija,

I nagle gaśnie, kiedy fala duża

Swym uderzeniem je gwałtownie zbija…


Wtem lekka ciemność zalewa świat mrokiem.

Ze wszech stron płynie smutne przygnębienie.

Czyżby się trzeba zgodzić z tym widokiem,

Który za słońcem pobudza tęsknienie?


Nic… oprócz siwo srebrzystych odblasków,

Jakimi nieba tafla promieniuje.

Ciszę przegonił liści dźwięk oklasków,

Bo szarość znowu wokół dominuje.


Zda się, że słońce zniknęło na zawsze,

Że pochłonęła je powódź pasteli

I że jasności ślad deszcz sobą zatrze,

Że się cień płótnem nad ziemią rozścieli,


A tu się słońce wręcz niespodziewanie

Przez sztorm przedziera kadłubem złocistym.

Niesie je morza gniewne kołysanie

A świat się staje pogodnie przejrzystym,


Po czym znów słońce pochłania wód burza,

Która jak balon pompowany rośnie,

I znów się słońce chowa,… i wynurza…

A wiatr zawodzi nad słońcem żałośnie.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



POD NIEBEM

Czemu ci smutno niebo, co nad nami?

Przed czym uciekasz spadając na ziemię

Przezroczystymi w szczerości kroplami?

Jakie cię gnębi, o niebo, cierpienie?


Kroplami ciskasz o błękitnej barwie

I rozpryskujesz siebie na kryształki...

Tak bym cię chciała pocieszyć, mój skarbie,

Spijając twoje lecące kawałki,


Lecz trudno w dłoniach twoje łzy zgromadzić,

Aby je skleić w taflę jak zwierciadła.

W czymże ci, niebo, mogłabym poradzić?…

Wielka się niemoc w mą świadomość wkradła.


Patrzę bezradnie jak całe skapujesz,

Trącając żalem kwiaty oraz liście,

I jak się z ziemią pięknie komponujesz,

Płynąc w przestrzeni z gracją uroczyście


Aż się przed tobą trawy pokładają

Jakby brzemienne kłosy łanów zboża,

Przekwitłym piórem ufnie przylegają

Do tobą, niebo, mokrego podłoża.


Twe przygnębienie targa moją duszę

Niczym za rękaw, żebrząc o ramiona.

Przytulić ciebie, niebo moje, muszę,

Bo w tobie mojej tęsknoty odsłona,


Dlatego w kroplach widzę swe odbicie

I przez to bliskim, niebo, mi się stajesz.

Czasem do płaczu przymusza mnie życie,

Więc gdy ty szlochasz, to mnie wsparcie dajesz.


Idę więc z tobą, łkając, niebo moje,

Mimo ulewy twojego wzruszenia,

A z oczu gubiąc własne niepokoje,

Czuję przy tobie rozkosz oczyszczenia.


Z tego powodu będę wierna tobie,

Bo… któż mój smutek pojmie i zrozumie?;

Kto mnie odczyta niemalże w pół słowie?;

Kto mnie jak ty zna oraz dobrze umie?...


Chodźmy więc, niebo, razem ramie w ramię

W pogodzie ducha oraz w rozrzewnieniu.

Cokolwiek nam się zdarzy oraz stanie

Będziemy płakać, lecz nie w zawstydzeniu -


I to mi w tobie podoba się wielce,

Że łzy mi moje swoimi osuszasz,

A ja z miłością wyciągam swe ręce,

Bo tak mnie, niebo, melancholią wzruszasz;


I tak się wówczas, niebo, tobą staję,

Że co przyziemne, traci swe znaczenie.

Cała się tobie, o niebo, oddaję -

Parując, w ciebie się, niebo, zamienię.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




U MNIE PADA

Wyszłam na spacer, szukając radości,

A deszcz mnie ciągle łzami prześladował

I przemoczona niemalże do kości

Czułam jak tworzy moje ciało woda.


Krople o liście drżące uderzały

Niesione wiatrem jakby nurtem rzeki

Aż się korony szumem rozsypały,

Niosąc drzew szelest w świat echem dalekim.


Miałam wrażenie, że mnie wodospady

Ze wszech stron całą jak w bursztyn wtopiły.

Czułam na skórze przyjemność kaskady

Jakoby krople mną po prostu były.


Nad głową niebo w szarościach się puszy

A mimo wszystko ptaki wciąż śpiewają.

Jakże cudownie i błogo mej duszy,

Gdyż myśli w deszczu płoche zastygają…


Obłędna rozkosz zmysły moje koi,

Cząsteczką wody wsiąka w moje tkanki.

Czemu to człowiek deszczu że się boi

I obserwuje ów deszcz zza firanki?


Czyżby się trwożył, że się w nim rozpłynie,

Że go pochłonie ziemia skroplonego?

Przecież niebawem każdy z nas przeminie

I na to wpływu nie mamy żadnego,


Więc... cóż nam szkodzi poszukać radości

Nawet w deszczową, wręcz ulewną porę?

Ja czerpię szczęście z tejże przyjemności

I co los daje, to z wdzięcznością biorę.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




poniedziałek, 23 maja 2022

RAZEM

Siedzę przy Tobie z głową na ramieniu

Wpatrzona w niebo, które łka nad nami,

I wnet odpływam w głębokim milczeniu

Do tego świata, co dawno za nami.

 

Nie wiem, co myśmy komuś zawinili?!...

Wszystko nam przyszło zaczynać od zera.

Inni już dawno by się rozproszyli –

Każde z nas w trudach do siebie przywiera.

 

Nie było łatwo i nie jest bajkowo.

Zawsze pod górę wspinać nam się trzeba

Z ciągle w marzeniach dryfującą głową

Oraz z nadzieją na okruchy chleba.

 

Myśmy nie mieli wsparcia bez podtekstu,

Więc musieliśmy walczyć o najmniejsze

Jak ptak wplątany w dziki pęd agrestu,

By choć na chwilę poczuć czym jest szczęście.

 

Niekiedy myślę o tym, co przed nami:

Jaka nas starość czeka za zakrętem?...

Czy wciąż ta sama wojna z problemami

Jakoby życie było nam przeklęte?...

 

Czy może spokój w skromnym pokoiku

Przy dźwiękach ciszy z dłońmi splecionymi?...

Bukiet stokrotek na stole w słoiku…

Ty – ja z włosami szronem iskrzącymi…

 

Co, gdy odejdziesz i zostanę sama

Skażona losem jak na potępienie?!...

Czy byłam, jestem… czy będę przegrana? –

Do ucha szepcze to zastanowienie.

 

Mam zatem prośbę, byś był dżentelmenem

I kiedy z drogi śmierć do nas zawita,

Byś mnie przepuścił pierwszą z tym spojrzeniem,

Co o przyczynę mej prośby nie pyta,

 

A tylko przez próg ciało przeprowadzi

Niczym kochanek, gdy żegna kochankę

Po balu, który już nutą nie wadzi,

Kończąc się ciszą bardzo wczesnym rankiem.

 

Później się znowu, Najdroższy, spotkamy

Po drugiej stronie już wiecznego życia

I znów się w sobie, Skarbie, zakochamy

Ale szczęśliwiej – z niczym do zdobycia.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



wtorek, 17 maja 2022

GROSZ DO GROSZA

Poznałam mnóstwo ludzi, w drodze ciągle będąc,

A każdy jest jak grosik w portfelu trzymany.

„To niewiele” – ktoś może mylić się, tak twierdząc,

Bo grosz za nic zazwyczaj w przeliczeniu mamy,

 

Lecz gdy wszystkie zbierzemy, wówczas docenimy

Wartość tego bogactwa, któreśmy zebrali,

I wbrew temu, co sobie o groszu myślimy,

Dostrzeżemy, że grosik z groszem banknot scali.

 

Każdy człowiek coś wnosi do naszego życia.

Początkowo się może wydawać inaczej –

Ten fakt nie da się zepchnąć do rangi ukrycia.

Dzięki ludziom wiadomo, co ja dzisiaj znaczę,

 

Trudno jednak iść dalej u boku każdego,

Więc wymieniam niektórych na bratnią osobę,

I nie czuję, żegnając ich, nic w sercu złego.

Nie chcę, by mnie ściągali, kiedy na szczyt wchodzę.

 

Pragnę być coraz lepsza od siebie niż byłam –

Pragnę żyć w towarzystwie, które mnie wzbogaca.

Od toksycznych relacji już się uwolniłam

I wybieram, co duszy się mojej opłaca.

 

A wy, którzy swe dłonie zaciskacie w złości

Na mych skrzydłach, bym w górę nie mogła wyfrunąć,

Wiedźcie jedno!, że nikt z was nie zdepcze wolności

I że plan wasz nikczemny w gruzach musi runąć.

 

Pełną mam portmonetkę wartościowych groszy.

Coraz mniej mi bilonu w kieszeniach zostaje.

Inwestuję tym, który wobec mnie jest gorszy,

Ale tych wartościowych nigdy nie wydaję.


grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



PASJA

Zrzuciłam z ramion szelki przywiązania –

Uzależnienia od świata błyskotki.

Już nie mam w sobie żądzy posiadania.

Wiem, że doczesność ma smak gorzko-słodki.

 

Nie dbam o siebie jako najważniejszą,

Bo mam świadomość, że wielu nas takich.

Jedyną rzeczą dzisiaj najcenniejszą

Jest dla mnie spokój sumienia jednaki.

 

Każdego ranka wstydzę się tej z wczoraj

I proszę Boga, abym lepszą była.

Gdyby mi dzisiaj umrzeć przyszła pora,

To bym ze wstydu tego się spaliła.

 

Spotykam ludzi, którzy ze mnie szydzą,

Bo to, co siłą, dla nich jest słabością,

A tak naprawdę to się siebie brzydzą –

Boją się kochać, tęskniąc za miłością.

 

Łza ich źrenicy nie zwilży, nie zrosi.

Pęcznieje w gardle duszącym się żalem.

Dusza ich ciężar ledwo bytu znosi,

Więc ci w wściekłości żyją swej zuchwale.

 

Ja mam niewiele i niewiele pragnę.

Patrzę przez okno w oczy przebudzenia

I tej świeżości świtu tylko łaknę,

By mnie poiła aż do oczyszczenia.

 

Później zasiadam nad papieru bielą,

Bo mi myślami płonie cała głowa.

Patrzę jak wersy na kartce się ścielą

I jak uczucie gore w mnogich słowach.

 

To mnie pociesza i daje nadzieję,

Że na świat przyszłam, lecz nie nadaremnie,

I w tym momencie świadomość się śmieje,

Bo w tym spełnieniu rozkwita przyjemnie.

 

Tego mi trzeba!, aby powołanie

Mi pozwoliło przekwitnąć owocem,

Więc wierzę mocno, iż tak to się stanie –

Znikając z ziemi, w własną twórczość wskoczę.

 

I będę żyła na ustach tych ludzi,

Którzy mnie całą z książek wyczytają.

Dusza się moja wówczas ze snu zbudzi…

Ci ludzie we mnie przyjaciela mają.

 

O!, jakże wielką łaskę Pan uczynił,

Dając mi – prostej takowe zdolności.

Niechby się teraz do plonów przyczynił

Tej do języka namiętnej miłości.

 

Niechaj mnie z każdą minutą ubywa,

A moja cząstka w zapisanym słowie

Niechaj się rodzi na nowo szczęśliwa,

Gdy ją, choć w myślach, czytelnik wypowie.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl