środa, 3 listopada 2021

W PODOBIEŃSTWIE

Dokąd zmierzam i za jaką cenę?

Mijam okolice miast oraz wsi,

Widząc obracającą się scenę…

Mam wrażenie, że to wszystko się śni.

 

Rozsunięte kurtyny wokoło

Opadają z zachodem na moment,

Później wschodem podnosi je koło,

Przedstawienie więc nie jest skończone.

 

Pory roku zmieniają się w aktach.

Trzeba zagrać, lecz… jaką dziś rolę?

Los mi nie sprzyja na co dzień w kartach,

Improwizację więc w życiu wolę.

 

Zdaję się bywać w relacjach z siecią,

Dlatego często chodzę samotna.

Dni z kalendarza jak liście lecą.

Staję się z wiekiem bardziej roztropna

 

I mniej wylewna jak kiedyś byłam,

I powściągliwa z serca szczodrością,

Które to serce mocno sparzyłam,

Traktując ludzi wszystkich z ufnością.

 

Dziś jestem sobą, lecz ostrożniejszą.

Wytrawnym smakiem mej dojrzałości

Karmię świadomość już spokojniejszą

I nie żałuję mojej młodości,

 

Która w ramiona lgnęła naiwnie,

Wierząc, że można zło w dobro zmienić.

Otwartą była strasznie dziecinnie

A dziś ma bagaż pełen kamieni.

 

Sen pocałunek na oczach składa,

Ale ja jeszcze znużenia nie mam.

Wolność, jak przetrwać, mi podpowiada,

Więc lekkodusznie dziś się nie sprzedam.

 

Dłońmi wygładzam włos siwej głowy.

Namaszczam palce jej pomysłami.

Zaczynam projekt świeży i nowy,

I nie dbam o to, co już za nami.

 

Liczy się teraz i w tym momencie.

Dym z papierosa zasłania usta.

Patrzę na swoje pożółkłe zdjęcie

I wiem, że bywam nierzadko trudna,

 

Bowiem świadoma swojej osoby,

Czasu, co dany jest z wielką łaską.

Człowiek do małpy nie jest podobny

Jak ziemia nie jest zupełnie płaską.

 

W tym się ze Stwórcą więc utożsamiam,

Jak każdy inny w tym podobieństwie,

Że za natchnieniem niezwłocznie ganiam,

Czerpiąc z twórczości najsłodsze szczęście,

 

Dlatego starość jest mi nie straszna

Ni śmierć, co grzecznie czeka za progiem.

To będzie moja historia własna,

Spisana czynem, lecz z Panem Bogiem.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



W PROGU NOWEGO DNIA

Ileż się we mnie szczęścia zrodziło,

Że wczesnym rankiem się obudziłam,

Że życie moje się nie skończyło,

Że jeszcze jestem, nie tylko byłam!

 

Świat nadal w ciemność jakby w poduszkę

Wtula się cały w śnie pogrążony,

A ja mym ciałem wyciągam duszę

Na spacer, co jest myślą skropiony.

 

Tyle się może jeszcze wydarzyć

I tyle jeszcze doświadczyć mogę.

Wciąż jestem w stanie zachłannie marzyć,

Widząc przed sobą dziewiczą drogę.

 

Mogę wczorajszy dzień uzupełnić

I dopowiedzieć, co wyszeptane,

Żyć niebanalnie i w szczerej pełni.

Jeszcze nie wszystko dziś jest przegrane.

 

Trzeba mi tylko to wykorzystać,

Że się na nowo rankiem zbudziłam.

Z włosów złe myśli muszę wyiskać.

Radość jest we mnie, bo będę żyła

 

I chociaż nie wiem, jak długo jeszcze

Przy doczesności przyjdzie mi zostać,

Wdzięczności wielkiej pieszczą mnie dreszcze,

Że nie musiałam z życiem się rozstać

 

I że dostałam dzień w podarunku

Na bycie sobą dłużej o dobę.

Nie potrzebuję wcale ratunku,

Gdy widzę w lustro ciało niemłode,

 

Bo nie ma sensu płakać nad mlekiem,

Co się już dawno na blat rozlało.

Jestem po prostu tylko człowiekiem,

W obliczu czego to nie jest mało,

 

Dlatego szczęście we mnie się rodzi,

Gdy świt mnie budzi wiatru szelestem,

Że, chociaż starość moja nadchodzi,

Mogę żyć nadal, bo jeszcze jestem.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




wtorek, 2 listopada 2021

STARUSZCE WYPADA

Spoglądam w lustro, mówiąc: „Witam panią!

Wspaniale dzisiaj, paniusia, wygląda.”

Grzebieniem czeszę włosów siwe siano.

Usta maluję, co na wzór wielbłąda

Zdają się zmarszczką na brodę opadać,

Ale mam w nosie, jak warga wygląda –

Ważne, że mogę nią swobodnie gadać

I że się w słowach nie ślini, nie pląta.

Kredką zakreślam łuk brwiowy nad okiem,

Bo z czoła dawno brwi mi wypłowiały,

A że nie władam już sokolim wzrokiem,

Krzywe łamańce nad rzęsą powstały,

Lecz!... Czy w wyglądzie widoczna ogłada?!

Staruszce dziwnie wyglądać wypada!

Zatem zakładam bluzkę z żabotami,

Spódnicę w kratę i pończochy w paski.

Ubiór podkreślam w uszach kolczykami,

Co wyglądają jak głodne żyrafki.

Pierścionki zdobią palce wykrzywione,

Których paznokcie lakierem się błyszczą

Jakoby krople krwi młodej czerwone,

I na nadgarstkach bransolety iskrzą.

Wciskam na stopy wełniane skarpety,

Aby gumowce pięt nie obcierały,

A że haluksy urosły, niestety,

To będę miała dyskomfort niemały,

Lecz!... czy ktokolwiek strój babci obgada?!

Staruszce nosić, co zechce, wypada!

Wychodzę w miasto, podskakując zwinnie.

W kałuże wchodzę zamaszystym krokiem.

Cieszę się deszczem obłędnie, dziecinnie

I każdym wokół bezcennym widokiem,

Bo nie wiadomo, kiedy czas przeminie

I mi odbierze namiastkę radości,

Która swobodnie w wolnym dniu mi płynie.

Tańcem po trawie prostuję me kości

I nie dbam o to, że ktoś się przygląda

Jakby wariatce leków pozbawionej,

Co w alzheimerze widzi Jamesa Bonda.

Ja na to wszystko mam wszak wywalone.

Kto powie głośno, że mój mózg to zdrada,

Skoro staruszce poszaleć wypada?!

Nie muszę walczyć o prestiż, opinię.

Emerytury już się dorobiłam.

Nikim nie gardzę, nikogo nie winię,

Choć niejednego na głos obmówiłam,

Wypowiadając, co myślę i czuję,

Kiedy ktoś ze mnie wrednie się wyśmiewa.

Niczego nigdy sobie nie żałuję,

Choć z państwowego mi się nie przelewa,

I dzięki temu nic mnie nie zadręcza,

Z niczym nie muszę zmagać się pół nocy.

Nie dbam czy będę szczuplejsza, czy tęższa.

Prędzej się grabarz talią mą zaskoczy,

Być, kiedy stoi kobiecina naga,

Grubą lub chudą staruszce wypada!

Podjęłam wyzwań kilka z wielką pasją,

Których nie mogłam w młodości osiągnąć,

Gdyż świat się rządził własną tylko racją

I mnie próbował pochłonąć, i wciągnąć

W role przyziemne, pracą obarczone,

Co doba cała pomieścić nie mogła.

Minęło życie młodością wodzone –

Teraz się wolność w mą stronę ogląda,

Więc robię wszystko, czego dusza pragnie.

Podjęłam studia w swym jesiennym wieku.

Kaprysy wszelkie traktuję poważnie.

Jestem przeciwna twierdzeniom, człowieku,

Że takie życie to żart i żenada.

Staruszce wszystko przed śmiercią wypada!

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



JESZCZE NIE KONIEC

Skapują z zegara sekundy… minuty…

Ostrza wskazówek odcinają kupony.

Na stopach zdarte i podniszczone buty,

A kark nad ziemią zastyga pochylony

 

I głowa swe myśli pruje siwym włosem,

Co w palcach wiatru w przestrzenie jest niesiony,

I usta wciąż szepczą bezimiennym głosem,

Który w gałęziach zdaje się stłumiony.

 

Wszystko się może okazać czymś straconym

I bezpowrotnie pożegnanym wbrew woli.

Czas płynie bowiem nurtem nieuproszonym,

Więc… czy dlatego przemijanie tak boli?!...

 

Spłakane drzewa skronie wiankiem splatają

Barwami wzruszeń, co skapują z gałęzi.

Konary pod ciężarem się uginają

Życia, co spłoszone gdzieś w nieznane pędzi,

 

Lecz… czy warto przez ramię spoglądać w oczy

Temu, kim byliśmy ledwo jeszcze wczoraj?

Przeszłość przecież niczym dziś nas nie zaskoczy,

A może jedynie ofiarować morał.

 

Nie mów zatem: „Koniec!... i nic już nie będzie…

Co najlepsze bowiem już się wydarzyło.”

Nadzieja echem głosi jutra orędzie,

Że może być jak jeszcze ci się nie śniło.

 

Cenić należy zdobyte doświadczenia,

Lecz nie tęsknić za tym, co dawno minione.

Póki życie w twej piersi, walcz o marzenia,

Które mogą być jeszcze przez los spełnione.

 

Nic nie traci, kto patrzy w słońce wschodzące,

Nie odrzuca szansy na szczęście odmienne,

Bo z najmniejszych drobiazgów napływające,

Świadomie przeżywane – w treści znamienne.

 

Trzeba tylko pokochać szron włosów, zmarszczki,

Uznać przyjacielem, co ciału doskwiera,

Przeszłość z sentymentem poukładać w ramki

I wierzyć, że przed nami lepsze się otwiera.

 

Kiedyś się tym było, kim młodość kazała,

Narzucała codzienność wymaganiami.

Dziś, kiedy już przeszła ta lawina cała

Zrzucająca się na nas obowiązkami,

 

Możemy się stać wreszcie kim my pragniemy

A z kogo okradało nas społeczeństwo.

Najlepszym jest skarbem bowiem, że żyjemy,

Choć brzmi to jak obłęd, albo jak szaleństwo.

 

To jeszcze nie jest koniec!, i wszystko wciąż trwa

A najlepsze nas jeszcze może zaskoczyć.

Miejmy w nosie, że czas jak szalony gdzieś gna,

Oby tylko szczęścia przez dzień nie przeoczyć.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



piątek, 29 października 2021

POCZĄTEK DNIA

Za oknem brzozy warkocze złotawe

I mgła, przez którą światło się przebija

Jakby tonące a także niemrawe –

Siwa powłoka jasność latarń spija,

 

Więc świat się zdaje powodzią zalany

Oparów, które kłębią się nad ziemią.

Wiatr dziwnie przepadł jakby był wygnany

I tylko echa słowa nieme pieją.

 

Zdaje się, że toń świat głębią połknęła

Spienionej wody pachnącej wilgocią.

Skąd to jednakże woda wypłynęła,

Myląc poranek z jeszcze śpiącą nocą?

 

Siedzę przy kawie, patrząc na to cudo,

Które z natury bierze swój początek.

Dźwięk kontempluję, chociaż wokół głucho,

Zadowolona, że mam swój przylądek.

 

Czuję jak zewsząd fala mnie opływa…

Mgła wsysa ciało i pochłania duszę.

Plusk spod mej łódki susem się wyrywa,

Nurkuje w tafli i rozkosznie pluszcze

 

Jak płaski kamień muskający wodę,

Na której skacze jak na trampolinie,

Kreśląc okręgi drżące wiru prądem,

Po czym gdzieś nagle, bezpowrotnie ginie.

 

Upijam kawy łyk budzący zmysły.

Wzrokiem przepływam przez mgły rozproszenie.

Oczekiwania i ambicje prysły.

Wtapiam się w szarość mgieł niepostrzeżenie

 

I mam wrażenie, że leżę na plecach

Z twarzą zwróconą w stronę czerni nieba.

Czuję jak radość bucha ogniem serca –

Szczęśliwą bardziej być się jednak nie da.

 

Niesie mnie fala rześkiej nieważkości

Jak liść, co woda nurtem swym podmywa.

Jestem beztroska w stanie tej lekkości,

Która od ziemi miękko mnie odrywa…

 

I tak się zaczął dzień życia kolejny.

Wypitej kawy mam smak na mych ustach.

Poranek dymu siwego jest pełny

I ciszę słychać jak stąpa po chrustach.

 

Zarzucam we mgłę ostatnie spojrzenie,

Bo czas, by dźwignąć brzemię obowiązków.

Na wskroś przeszywa mnie błogie milczenie…

Sunę więc śladem bezszelestnych kroków,

 

Aby nie spłoszyć uroków poranka

I móc się jeszcze delektować stanem

Skupienia, które na wzór jakby wianka

Oplata skronie myślą masowane.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



środa, 27 października 2021

PRZELOTNOŚĆ

Zaledwie wczoraj kwiaty pływały

Na oceanach traw barw zieleni,

W których zroszeniu słońce się mieni

I błękit nieba wtapia się cały.

 

Zaledwie wczoraj paryska rewia

W drzew pióropusze, tiule strojona,

Zapachem perfum mocno skropiona

Śpiewała ptasim głosem… wciąż śpiewa,

 

Choć… jakby ciszej i nostalgicznie…

Ledwo przebija się przez gwizdanie,

Którym wiatr słynie wręcz niesłychanie,

Siejąc nut dźwięki niemal magicznie

 

Wchodzi w przestrzenie w liści żabotach

I w marynarkach z babiego lata.

Na kapeluszu gałęzi krata

Zdaje się tonąć w świszczących lokach.

 

W dłoniach o palcach wierzbowej witki

Tasuje talię kart szeleszczących.

Tarczą ruletki cyfr wirujących

Strąca z konarów owoc -zysk szybki

 

I, jak w kasynie, szasta banknotem

Co szumi ręką w przestrzeń rzucany,

Rdzawo-bordowo pomalowany

Połyskujący w obrotach złotem.

 

Ziemia też pachnie grzybem pod ściółką

I liśćmi, które deszcz skleja w wianek

Spięty brązowo lśniącym kasztanem,

Przyozdobiony miękką kłosówką.

 

Powietrze zda się mokre od chłodu.

Szronem, porankiem, drży na roślinach,

Co zastygają w srebrnych łupinach

Jakoby księżyc skapywał w nowiu…

 

Z człowiekiem bywa całkiem podobnie –

Zaledwie wczoraj zda się poczętym,

A rankiem wstaje lekko przygiętym

I nie wygląda już tak nadobnie.

 

Przelotne życie mrozem włos ścina,

Na brwiach osiada jak szadź na trawie,

A ręce, nogi jak drzewa prawie,

Które żałobnie jesień rozpina.

 

Chłód tylko szczypie zbolałe kości

A mgła zasłania tkaniną oczy…

Taki człeczyna szelestem kroczy

W liściach rzucanych pod stopy w złości.

 

Tak i mnie gasi życia przelotność.

Czas szlakiem zmarszczek znaczy swe ślady,

Lecz mimo tego nie czuję zdrady

I że mnie nęka przykra samotność,

 

Bo w przelotności widzę najwięcej,

Doceniam każdy okruszek drogi.

Mam dzięki temu stan słodko błogi

I czuję wdzięczność, nie chcąc nic więcej,

 

By nie przegapić rozkoszy szczęścia,

Które jest obok, w zasięgu ręki.

Ten, co przeklęty głodem udręki,

Wciąż za czymś pędzi i radość płoszy

 

I nagle w wiośnie gaśnie jak zima,

Tracąc po drodze dwie pory roku.

Do zachłanności nie równa kroku.

W galopie pada… i wciąż nic nie ma.

 

Biedny człowieku pychą złamany

Zrozum, że duszę można nakarmić,

Ciało pochłonie zasób spiżarni,

A mimo tego zaśniesz głodzony.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl