wtorek, 26 października 2021

MÓJ DOM

Mój dom się ze mną starzeje…

Mebli już nie czuć żywicą.

Szuflada w kredensie kruszeje.

Zawodzi wiatr okiennicą.

 

O szyby deszcz się rozpryska

I nad czymś w lamencie płacze,

A w kuchni kaflowej z ogniska

Iskra za iskrą w rytm skacze

 

I trzask drewna płomieniami

Pieszczotą rozsiewa ciszę.

Przeszłości, co drży wspomnieniami,

Kroki u progu już słyszę.

 

Na ścianach obrazy święte,

Zegar z leniwym wahadłem,

Bukiety ziół, co już przeschnięte…

I pachnie w domu zakwasem.

 

Lustra już też wypłowiały –

Słabo me widzą odbicie.

Zamki w drzwiach również przerdzewiały.

Zmurszało krzeseł obicie.

 

Pożółkłe zdjęcia na półkach

I kurz jak włos na mej skroni…

Za oknem wiruje jaskółka

I za czymś w pośpiechu goni.

 

Stopiły się z wosku świece,

Przy których leży różaniec,

I coraz wolniej bije serce,

Więc pewnie niebawem stanie.

 

Zanim to wkrótce nastąpi

Zaparzę sobie herbaty.

Za szybą liśćmi jesień siąpi,

Spłacając dług jak na raty.

 

Tuż obok na poduszeczce

Koronką przyozdobionej

Leży kocisko, które nie chce

Podziwiać pory zmęczonej

 

I tylko oddechem płoszy

Spokój, co przykucnął w kącie.

Zaszklone gasną moje oczy

Jak słońce już zachodzące.

 

Nad karniszami pajęczyn

Rozpięta wisi serweta.

Przede mną zaś zda się, że klęczy

Błogość w wełnianych skarpetach.

 

Jęczy pod stopą podłoga

Jakby kręgosłup ją bolał.

Masuje jej deski ma noga,

Co puchnie w krokach od kolan.

 

Zasiadam sobie przy kuchni,

Rozbijam drwa pogrzebaczem

I słyszę dźwięk jak kamień w studni…

A to wciąż deszcz cicho płacze.

 

W warkoczach czosnku, cebuli

Siedzę na stołku zgarbiona.

Chusta ramiona moje tuli.

Nie czuję się porzucona,

 

Bo dom się ze mną starzeje

I wiernie mi towarzyszy.

Świadomość ma w zgodzie kruszeje –

Odejdę w tym domu w ciszy,

 

Gdyż nie ma nic piękniejszego

Nad miejsce to wyjątkowe –

Schronienie życia doczesnego,

Co strzeże siwiutką głowę.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



KAŻDY PORANEK

Budzisz się rankiem niezadowolony

I ciągle w biegu jakbyś był zaszczuty,

I nieustannie o coś zalękniony.

W pośpiechu wkładasz podniszczone buty

 

I nie masz czasu, by napić się kawy

W głębokiej ciszy, w dziewiczym spokoju.

Czas się wydaje tobie niełaskawy.

Szarpiesz się z płaszczem co dzień w przedpokoju.

 

Później wybiegasz z kęsem jeszcze w ustach

By zdążyć w ramach swej punktualności.

Póki ulica bywa całkiem pusta

Wtapiasz się w szarość zwykłej codzienności.

 

Zmęczenie skronie rozsadza ci pulsem

I ołowiane ciążą ci powieki.

Ty… jednak pędzisz tresowanym kłusem

A los ci wręcza niezupełne czeki,

 

Więc jest ryzyko, że gnasz nadaremnie,

Że, co zrobiłeś, nic w życie nie wniosło,

Że bytowałeś nędznie i bezsennie,

I że cię wszystko dosłownie przerosło.

 

Trudno powiedzieć, czy zdołasz to pojąć…

Może i śmierć cię w wyścigu zaskoczy.

Zanim świat wokół zechcesz myślą objąć,

Zamkniesz na wieki udręczone oczy

 

I nagle wszystko zniknie bezpowrotnie

W twoim wymiarze jednostkowej chwili.

Uwierz, że gonisz za…, czyniąc okropnie,

I że twój instynkt przetrwania się myli.

 

Nie potrzebujesz bogactwa w monecie

Czy garniturów, aut z najwyższej półki.

Czas można przeżyć w dziurawej skarpecie,

Ale z miłością do udanej spółki.

 

Ja się nie spieszę – zdążę przecież umrzeć.

To czeka na nas jak nikt, choćby wierny.

Życie wciąż w pędzie wydaje się nudne.

Niekiedy trzeba posmakować przerwy,

 

Dlatego nie dbam o wzniosłe zaszczyty.

Bezcennym bywa zastygnięcie w ciszy.

Człowiek jest wówczas uwagą przeszyty

I wszystko widzi oraz wszystko słyszy,

 

Bo, żeby poczuć na swej skórze życie,

Trzeba zegarom stanąć na sznurówkach.

Wy jednak wokół ciągle się spieszycie,

Aż pępowinę przecina wskazówka

 

I umieracie z kuponem loterii

A z martwych źrenic płynie łza przegranej –

Ja zaś milcząca siedzę w kafeterii

I celebruję każdy swój poranek.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



poniedziałek, 25 października 2021

A, GDYBYM MIAŁA...

A, gdybym miała myśli swe pozbierać,

Powyłapywać je wiatrem niesione

I pod błękitem stadem rozproszone,

Musiałabym się przez trudy przedzierać,

Aby wypłynąć w ich fale spienione,

 

Lecz czy możliwym jest to przedsięwzięcie?

Nieba się przecież nie dotknie z gór szczytów,

Więc każdą płochą wpisuję zawzięcie

Piórem fantazji na kartki zeszytów.

 

Widzę me myśli rojem się kłębiące

Nad głową, z której bluszczem wyrastają

I kluczem skrzydeł w obłokach fruwają,

Budząc szelestów i szeptów tysiące

Jak koła młynów, co wodą śpiewają.

 

Nie jestem w stanie wyzbierać mych myśli,

Bo trudno w dłonie złapać wstążki światła.

Może mym myślom ma dusza się wyśni

A w nich twarz słowa szczera, choć wyblakła.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



ŻYCIE

Och, jakże jesteś kruche, drogie życie,

Jakoby kartka w dłoni spopielona,

Którą to w palcach czas rozciera skrycie

Która w opuszkach zdaje się mielona,

 

I jak ta kartka smugą pozostajesz

Na skórze śladem szarego nalotu.

Wiatr cię rozrzedza, a ty się poddajesz,

Nie czyniąc jego westchnieniom kłopotu,

 

Więc i biomasa twego spopielenia

Zostaje w końcu całkiem usunięta,

Nie mając nawet żadnego znaczenia,

Bo… któż na lata skład jej zapamięta?!...

 

Przemijasz, życie, przechodzisz bez wieści

Jakbyś to było niezauważone.

Twój bagaż w jednej kieszeni się mieści,

Dlatego bywasz błędnie wycenione,

 

Bo… któż nad tobą, życie, się pochyli,

Przyjrzy dokładnie bezcennym drobiazgom?!

Ten, co chce więcej, bezsprzecznie się myli –

Gwiazda na niebie nie równa jest gwiazdom,

 

Które się zdają diamentów skarbnicą,

A są skupiskiem wodoru i helu,

Co przy jądrowej fuzji pięknie świecą

Złotą monetą w bogatym portfelu,

 

Dlatego trzeba cię, życie, poznawać

W strukturze twojej głębokiej natury.

Twoją prostotą nie wolno się zrażać,

Choćby twój obraz zdawał się ponury.

 

Być może z bliska jesteś jak hel, wodór,

Które pochłania przestrzeń czarną dziurą,

Być może jesteś nijakie na pozór,

Razisz mizerną, zgarbioną posturą,

 

Lecz, gdy się tobie ktoś przyjrzy z dystansem,

Dostrzeże okiem  blask wiecznej nadziei,

Która się ciągnie jasnym, srebrnym pasem,

Miliardem iskier spiralą się mieni

 

I nad codzienną przyziemnością bycia

Drogą się Mleczną rozlewa wokoło,

Karmiąc i ciało, i duszę do syta,

Gdy los z człowiekiem czyni niewesoło.

 

Trzeba cię zatem, życie, przyjąć czule

Jak strudzonego wędrowca w gościnę –

Z tą świadomością w ramionach cię tulę,

Bo przecież z tobą, życie me, przeminę.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



środa, 20 października 2021

MYŚLI I SŁOWA

Zakwitła głowa wiankiem różnych myśli,

Które strzeliły pąkami zadumy

I jak brzemienne kwiatów drzewa wiśni

Szumią jakoby rozszeptane tłumy,

 

A z nich się słowa do lotu zrywają

I na skrzydełkach płochego wydechu

W przestrzeni kształtem motyli fruwają,

Milknąc i ginąc bez wieści w pośpiechu,

 

Rzucane cieniem wartości człowieka,

Który rozrzedza wschodząca nadzieja

Na lepsze jutro, co u progu czeka,

Gdzie horyzontu ciągnie się mierzeja.

 

Unoszę oczy i widzę nad głową

Koronę myśli krążących po niebie.

Na ustach stygnie jeszcze nieme słowo,

W którego dźwięku widzę tylko siebie,

 

Więc kiedy spłoszę głoski z warg oddechem,

Wzniosę się ponad przyziemne struktury,

Poczuję na wskroś wolności uciechę,

Ciałem jak igłą zszyję w całość chmury

 

I się zanurzę w gwiazd iskrzące tonie,

Jakoby w deszczu kroplach dryfujących,

Wyciągnę z prośbą jeszcze wyżej dłonie,

Czując natchnienia powiew wzruszający…

 

A kiedy znowu na ziemię powrócę

Do codzienności pastelowo szarej,

Myśli w zapisie pod nosem zanucę,

W mym sercu czując wdzięczność za słów parę,

 

Które na kartkę przelałam bezwiednie

I w których widzę odcień mojej duszy,

Co się wykrada w zdania potajemnie,

Gdy ciało z czasem powoli się kruszy.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



środa, 13 października 2021

WYCISZENIE

Nade mną niebo w posępnym nastroju

A w deszczu liści chodzę bez pośpiechu.

Róże straszące cierniami w powoju

Zdają się płakać krwią ludzkiego grzechu,

 

A w ich koronie włos iskrzy siwizną

Babiego lata strzępkiem rozczesany.

Pęd róży zda się naznaczony blizną,

Bo tu i ówdzie rośnie popękany.

 

Na rozłożystych jego przedramionach

Siedzi ptaszyna wielkości orzecha…

Patrzę w tą różę, co jak Jezus kona

Oraz na spokój snem uśpiony czeka,

 

I mimowolnie wpadam w zadumanie

Nad tym, co w życiu jest naprawdę ważne,

I mnie ogarnia mocne przekonanie,

Że gromadzenie dóbr, pośpiech są straszne,

 

Bowiem w tym pędzie człowiek się zatraca,

Nie zauważa wokoło niczego

Jakby zaszczuty: „Praca! Praca! Praca!”

I wciąż zachłanny na coś bogatszego,

 

I zniewolony społecznym przymusem

Do wdrapywania się wyżej, i wyżej,

Powtarzający w bezsilności: „Muszę…”,

I nieświadomy, że można prawdziwiej

 

Przeżyć dzień, drugi w zupełnej prostocie,

Zwalniając tempa na krótką refleksję,

Przejść tunelami, co szeleszczą w złocie,

W ciszy, co która usuwa w nas presję…

 

Warto jest w biegu zatrzymać swe stopy,

Zdjąć z nich obuwie utrudzonych kroków,

Poczuć na skórze chłód porannej rosy

We mgle idącej wiernie przy nas z boku.

 

Warto pozwolić, by wiatr nas opływał

Jak turkusowe fale oceanu,

By poczuć lekkość jakby nas podrywał

Łupiną płatków kruchych tulipanów

 

Albo dmuchawcem, który się rozprasza

I leci w przestrzeń jak piórko niesiony…

Dusza aż krzyczy, krzykiem się doprasza,

By czas nie został głupio roztrwoniony.

 

Często więc w tyle zostawiam świat w pędzie,

Wraz z nim porzucam też cywilizację.

Nie dbam zupełnie, co z tym fantem będzie…

Siadam na ławce i chłonę wariacje

 

Szelestów, szumów, plusków, świstów, gwizdów,

Trzepotów skrzydeł i trzasków gałęzi…

Siedzę tonąca w słońca lamp i błysków,

Nie dbając o to, co kto o mnie twierdzi,

 

Bowiem bezcenny jest stan wyciszenia,

Którego nikt, nic w życiu nie zastąpi.

Zapadam wówczas w wymiary milczenia,

Co przyjemności zmysłom mym nie skąpi,

 

Spoglądam w nieba przezroczyste oczy,

Dostrzegam siebie bezwstydnie prawdziwą –

Doświadczam wtedy niezwykłej rozkoszy,

Czując się szczerze, naiwnie szczęśliwą.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl