wtorek, 12 października 2021

PRZEŻYĆ

Kiedy przyjdzie nam się rozstać

I kto pierwszy z nas odejdzie?

Kogo dotknie serca rozpacz,

Gdy samotność obok będzie?

 

Kto zatęskni jako pierwszy,

Krzyż na plecach wspomnień niosąc?

Kto okaże się silniejszy?

Kto zastygnie pod traw rosą?

 

Komu przyjdzie w pojedynkę

Kawę wypić wczesnym rankiem,

Albo usiąść pod kominkiem

Z myśli swoich smutnym wiankiem?

 

Kto zasiądzie do obiadu

Przy talerzu pustym obok

We łzach gorzkich wodospadów…

I kto pójdzie sam już drogą?

 

Kto z nas będzie grób odwiedzał,

Opowiadał nad nim szeptem,

Co dziś zrobił, co zaniedbał

I że coraz słabsze serce?

 

Kto zostanie w naszym domu

Tym jedynym jak na straży?

Kto zapłacze po kryjomu,

Że się odejść tylko marzy?

 

Kto choinkę będzie stroić,

Wyciągając z pudeł bombki?

Komu rozpacz dusze złoi,

Bośmy byli jak gołąbki?

 

Kto opłatek zje samotnie,

Nie podzieli się święconką?

Kto w tęsknocie dżdżu przemoknie,

Chociaż będzie świecić słonko?...

 

Dziś jesteśmy jeszcze razem

Po tych wspólnych, licznych wiosnach,

Z dosyć ciężkim to bagażem

Doli, która nas przerosła.

 

I choć młodość przeminęła,

Nasze ciała opuściła –

Tym się wcale nie przejęłam,

Tym się też nie zasmuciłam.

 

Patrzę na te wspólne lata,

Na te trudy i radości,

Los, co podłe figle płata,

I wytrwałość w nas miłości,

 

I tak duma mnie rozpiera,

Wdzięczność wielka mnie uskrzydla,

Chandra również nie doskwiera,

Choćby chciała złapać w sidła.

 

Obejmuję twoją rękę

Pomarszczoną swoją dłonią.

W piersi bije wdzięczne serce,

Że dziś jeszcze mam cię obok.

 

Tym momentem się napawam.

Jutro może go już nie być.

Przy modlitwie wciąż powtarzam,

Że chcę starość z tobą przeżyć.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



piątek, 8 października 2021

SZCZĘŚCIE

Mówi pan, że pan przeszedł świat szlakiem równika,

Południkami zmierzył kulę całej Ziemi,

Że niedosyt pana ciało na wskroś przenika,

Więc się zmaga pan, droczy z planami nowymi.

 

To cudownie, że pasje pan realizuje,

Bowiem życie piękniejsze, gdy miłość się spełnia…

Ach, to nie z tego tytułu pan podróżuje?!

To jakaż bezdomności jest pana intencja?...

 

Mówi pan, że inni też tu i tam się włóczą,

Że taka teraz moda na wyścig atrakcji,

Że w wirtualnym świecie nowinkami huczą

Afisze: „komu lepiej” jak w transie wariacji,

 

Że musi pan być w przodzie, nie może odstawać,

Bo chodzi o społeczny status, przywileje…

Przepraszam… Mam nadzieję, nie będzie przeszkadzać,

Że się tak przy rozmowie bezwiednie wciąż śmieję.

 

Musi przyznać pan przecież, iż to trochę dziwne,

By brać udział w tym, co mnie męczy oraz trapi.

Musi pan wreszcie znaleźć do życia przyczynę,

Co codzienność realną czymś panu wzbogaci.

 

Proszę pana!, pieniądze, auta, pantalony,

Sygnety na paluszkach, łańcuchy na szyi,

Zegarek na nadgarstku ciężki, bo złocony –

To wszystko jest nieważne. Pan strasznie się myli.

 

W godzinie pana śmierci, o czym pan pomyśli

I komu dłoń uściśnie, aby się pożegnać?!

Pan żyje cudzym życiem, a kiedy się ziści

Pan sam w sobie, to który może wszystko przegrać.

 

Ja Majorkę, Bahamy mam w zasięgu ręki,

Kanaryjskie Wysepki, Alpy, Himalaje

I sosny syberyjskie, i palmy, i świerki –

Wszystko to oraz więcej od serca dostaję.

 

Nie ma takiej potrzeby, by hasać po świecie,

Jeśli się tak naprawdę nie jest podróżnikiem.

Owszem, różnie na co dzień w mym życiu się plecie.

Jestem jednak z natury duszy romantykiem

 

I dlatego bogactwa szukam w otoczeniu,

W szumach liści i świście gałęzi na wietrze.

I wszędzie, gdzie jestem, zastygam w rozmarzeniu,

I czuję jak kołacze uskrzydlone serce.

 

Widzę słońce w kolorach milionów miliony,

Które kropelka rosy potrafi uchwycić.

Kocham deszcz, co z chmur leci hojnie rozproszony.

Wszystkim, dosłownie wszystkim, umiem się zachwycić.

 

Wtapiam się we scenerie każdej pory roku

Jakbym wtajemniczenia zmysłem doświadczała.

Pan wybaczy, aż łza mi zaiskrzyła w oku,

Że będę tak bogatą… bym nawet nie śniła.

 

Drogi panie, a cóż to za bzdury pan plecie?!

Nie można szczęścia szukać w pośpiechu i w biegu.

Nie trzeba za nim gonić po calutkim świecie.

Niekiedy jest potrzeba wybić się z szeregu,

 

Bo szczęście, drogi panie, to nic jak zdolności,

Które w sobie należy odkryć, pielęgnować –

To dar okazywania, dawania miłości.

Trzeba tylko go w sobie zechcieć rozszyfrować.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



czwartek, 7 października 2021

W MĄDROŚCI

Nie mów, że nie potrafisz okazać szacunku

Tej osobie, co która we mnie się znajduje.

Jeśli widzisz ją tylko, gdy szukasz ratunku,

A na co dzień cię ona nie interesuje –

 

Jakąż więź możesz stworzyć i jakie relacje

Z kimś, w kim widzisz jedynie przedmiot, nie człowieka?!

Pewnie to uzasadnisz, mając swoje racje,

I z ust twoich wypłynie słów… czy szczerych?... rzeka,

 

Lecz czy będzie w nich troska o serce, coś zranił?

Czy choć chwilę pochylisz się nad tym, co było?

Czy też nadal uporem, kłamstwem będziesz plamił

Twe sumienie, co kłamstwo w prawdę przekształciło,

 

Oswajając obłudne przeszłości zaczyny,

Na zakwasie to których samotność wyrosła?!

To, co jest właśnie teraz, nie jest bez przyczyny.

Nie przesuniesz, niestety, czasu skrzydłem wiosła.

 

Iść mi trzeba przez życie, zostawiając w tyle

Ludzi, którzy mnie nigdy nie poszanowali.

Wzrastam teraz w euforii życia oraz sile

Dzięki tym, co mnie szczerze nawet pokochali.

 

Wam, przez których poznałam czym jest przedmiotowość,

Którzy się karmiliście mymi emocjami,

Okazuję, być może, decyzji surowość –

Odpowiadam, że: „Żegnam! Niech Bóg będzie z wami.”

 

I, co mi los podsunął, wyruszam tą drogą

W stronę końca wędrówki stanu przyziemnego.

Oczy rosy wzruszenia powstrzymać nie mogą,

Bowiem w sobie ujrzałam człowieka godnego

 

I szacunku, i prawa do przeżycia życia,

Ale mego własnego, nie zaś kogoś z boku.

Wyszłam, nareszcie wyszłam na słońce z ukrycia,

Rozciągając swe oczy na pięknym widoku

 

Dzięki ludziom, co którzy podmiot we mnie widzą

I co którzy szanują me bijące serce,

I którzy się sympatii okazać nie wstydzą,

Którzy w czystej intencji wyciągają ręce.

 

Nauczyłam się również, że trzeba pomagać,

Ale tak, aby pomoc w dobroci rodziła.

Nie każdego należy we wszystkim wspomagać,

By się pycha na świecie podła nie szerzyła.

 

Idę z tymi, co którzy kochają bliźniego,

Co potrafią szacunkiem obdarzyć człowieka.

Trzeba w tym wszystkim kochać i siebie samego –

Dusza w ciele miłości wszak pragnie i czeka.

 

Zatem jeśli cię spotkam na szlaku mej drogi

I w twych oczach zobaczę oczu mych odbicie,

To z twoimi nogami pójdą moje nogi

I z tobą będę spijać me doczesne życie.

 

Jest mi bratem i siostrą, każdy kto mnie widzi

Jak człowieka, nie przedmiot wykorzystywany,

A kto się egoizmu swojego nie brzydzi,

Nie jest mile przeze mnie, jak kiedyś, widziany.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



środa, 6 października 2021

WARTA GRZECHU

Nic nie mów i ustami nie rozcinaj ciszy.

Niech się unosi rześka jak poranna rosa,

Niech nad nami woalem zamyślenia wisi…

Słyszę jak spaceruje ulotna i bosa.

 

Deszcz ją opływa, przenika kroplami.

Wiatr ją chustą okrywa wirujących liści.

Usiądź obok i nie patrz, co dawno za nami.

Wsłuchaj się tylko w ciszę, co zdaje się przyśnić.

 

Kasztanowce zrzucają z gałęzi owoce.

Słyszę trzask zielonego pancerza z kolcami,

Który dźwiękiem pęknięcia zmysły nam łaskocze,

Wygląda jak oko tulone powiekami.

 

Spod spiczastych rzęs widać brązową tęczówkę,

Na niej plamkę źrenicy koloru bladego.

Biorę w dłonie tę małą, najeżoną główkę

I wyciągam z etui kasztana lśniącego.

 

Popatrz!, liście palczaste o rdzawym nalocie

Lecą w dół wahadłowym kołysząc się ruchem.

Pod nogami szeleszczą takich kartek krocie…

Słyszę jak opadają niemal nieme, głuche.

 

Usiądź obok na ławce pod jarzębinami,

Co się krwistym koralem ślicznie wystroiły,

Obrodziły dorodnie i sikoreczkami,

Które się żółtym piórkiem na brzuszku okryły.

 

Słyszysz jak strumień pluszcze, skacząc przez kamienie?

Sznur kaczek pod nurt płynie wśród lecących liści.

Na brzegu traw przekwitłych usiadło milczenie,

Patrząc jak woda rwąca światłem słońca iskrzy.

 

Jak cudownie deszcz dzwoni, stukając w konary.

Drży płochliwa woda od łez nieba w strumieniu.

Świat się nagle w płaszcz schronił pastelowo szary,

Przykucnął pod leszczyną i zastygł w jej cieniu.

 

Nie idź,… bo dokąd trzeba tobie tak się spieszyć?

Co z tego, że się rozpadało i że wieje?!

Zostań! – takim nastrojem duszę można leczyć.

Że toniemy w łez strugach, niech się, kto chce, śmieje.

 

Czas za szybko ucieka, młodość się starzeje

I tak wiele tracimy w tym chorym pośpiechu.

Zostańmy oraz zmieńmy wszelkie przywileje.

Ta chwila, choć jesienna, warta jest że grzechu.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



wtorek, 5 października 2021

ZASPOKOJENIE

Oh, ciszo, która jesteś jeszcze niezbudzoną

I z ciemnością pod rękę chadzasz wolnym krokiem,

Która dłońmi się trzymasz za brzemienne łono

Nie mogę się napoić słów twych błogim sokiem.

 

Napełniasz mi z karafki ust twych wytrawności,

Lampkami wypowiedzi znieczulasz me zmysły.

Ach, jakże mi cudownie w stanie nieważkości.

Zda się, że wszelkie bóle, zadręczenia prysły.

 

Unoszę się nad ziemią jak stopą na wodzie.

Czuję dotyk, którego nie sposób opisać.

Puszczam swojej fantazji lekkomyślnie wodze…

Może uda się później te doznania spisać.

 

W tobie, ciszo, się zdaję poczynać na nowo,

Ale lepsza, bo jeszcze w duszy nieskażona,

Celebruję myśl każdą oraz każde słowo…

Chodzę sennie jakoby wiecznie rozmarzona.

 

Zmysł swój słuchu zarzucam w twą otchłań przynętą

I cierpliwie na brzegu dźwięków wyczekuję.

Wyłapuję z przestrzeni ton równy szelestom…

Szumem liści na skórze czuję jak wibruje.

 

Wszystko, cokolwiek było, nigdy nie istniało.

W tobie, ciszo, zaczynam nowy etap życia.

Nikogo i niczego mi nie brakowało

Jak ciebie, moja ciszo – mój stanie ukrycia,

 

W którego się zakątku chowam przed hałasem,

Przed kłamstwem i obłudą zepsutego tłumu.

Świat niech pędzi na oślep – ty, ciszo, tymczasem

Wznieś mnie w swoich ramionach ponad stan rozumu,

 

Ponad gwiazdy, co mleczną rozlane są ścieżką,

Galaktyki, co świateł spiralą wirują.

W tobie, ciszo, się stanę przejrzystą i lekką…

W tobie, ciszo, mej duszy natchnienia pulsują

 

I jak kwiaty, co wiosną na gałęziach rodzą,

Owocują słowami, które podpowiadasz.

Nie dbam o to, czy chwile codzienność osłodzą,

Bo ty, ciszo, mym zmysłom spokojem dogadzasz.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



poniedziałek, 4 października 2021

TO NIC...

To nic… To wszystko dookoła nic nie znaczy…

I niczym się przed śmiercią też nie wytłumaczy.

Wszystko minie, przepadnie jakby nie istniało,

Jakby się jedynie w złudzeniach przewijało.

 

Niczego nie zabierze człowiek na odejście.

Okaże się, że znowu minęło go szczęście.

On przeminie, a kąty samotne zostaną.

Znowu zapadnie wieczór i nastanie rano,

 

A drzewa będą szumieć jak kiedyś szumiały

I ptaki będą śpiewać jak kiedyś śpiewały,

Wiatr rozczesze trawniki, mgła je rosą skropi,

Gdyż człowieka odejście w niczym nie zaszkodzi.

 

Ileż zatem jest warte to, że dla pieniędzy

Człowiek żyje w duchowym ubóstwie i nędzy?!

Ileż warte majątku ciągłe gromadzenie,

Do zaszczytów społecznych zaciekłe dążenie?!

 

Co osiągniesz – ktoś inny okaże się lepszy.

Co potrafisz – ktoś inny może być zdolniejszy.

Czym zasłyniesz – ktoś inny może cię w cień zrzucić.

Co wyznajesz – ktoś inny może to zakłócić.

 

Ileż warte są zatem samouwielbienia?

Człowieka wyjątkowość niczego nie zmienia.

Czas gdzieś pędzi jak byłby już dawno spóźniony…

Głowę schował w ramiona niczym zamyślony.

 

Przemknie żwawo i nawet nie ujrzy człowieka

I pewnie kątem oka nie zerknie z daleka.

Zetrze ślady istnienia jakby go nie było…

Sam się człowiek pogubi, co mu się zdarzyło.

 

Ulotna pamięć, zmysły, co mało umieją,

Myśli, które niestety nic nie rozumieją,

Serce, co bije w piersi jakby dla zasady –

To wszystko jest jedynie obietnicą zdrady,

 

Bo czym człowiek, nie jeśli ulotnym westchnieniem,

Kośćmi w ziemi pod krzyżem gdzie tylko milczenie,

Garścią prochu, co którą wiatr nawet pogardza.

Czy świadomość w nas taka do życia wystarcza,

 

By dbać bardziej o siebie wzajemnie z szacunkiem,

By się wreszcie zachwycić własnym wizerunkiem,

Co się twarzą bliźniego bliźniaczo wydaje?...

Docenienie drobiazgów wymiar szczęściu daje.

 

W tym, co teraz i tutaj trzeba się poznawać.

Przyszłość może okazać się mniej niż łaskawa.

Dzień dzisiejszy się liczy, gdyż jutro niepewne.

Troski o dzień następny są więc niepotrzebne.

 

Nikt nam wszak nie obiecał, że będziemy starzy,

Że się nam śmierć o wschodzie jutra nie przydarzy.

Nie jest nam zapisana młodość w pełnej krasie.

Każdy z nas kiedyś umrze w wyznaczonym czasie.

 

Niczego też ze sobą w kieszeń nie zabierze…

Nie uczyni pokuty nawet w dobrej wierze.

Kim był, takim zostanie pięć minut w pamięci.

Czy ktoś po nim łzą żalu grób jego poświęci?...

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl