czwartek, 7 października 2021

W MĄDROŚCI

Nie mów, że nie potrafisz okazać szacunku

Tej osobie, co która we mnie się znajduje.

Jeśli widzisz ją tylko, gdy szukasz ratunku,

A na co dzień cię ona nie interesuje –

 

Jakąż więź możesz stworzyć i jakie relacje

Z kimś, w kim widzisz jedynie przedmiot, nie człowieka?!

Pewnie to uzasadnisz, mając swoje racje,

I z ust twoich wypłynie słów… czy szczerych?... rzeka,

 

Lecz czy będzie w nich troska o serce, coś zranił?

Czy choć chwilę pochylisz się nad tym, co było?

Czy też nadal uporem, kłamstwem będziesz plamił

Twe sumienie, co kłamstwo w prawdę przekształciło,

 

Oswajając obłudne przeszłości zaczyny,

Na zakwasie to których samotność wyrosła?!

To, co jest właśnie teraz, nie jest bez przyczyny.

Nie przesuniesz, niestety, czasu skrzydłem wiosła.

 

Iść mi trzeba przez życie, zostawiając w tyle

Ludzi, którzy mnie nigdy nie poszanowali.

Wzrastam teraz w euforii życia oraz sile

Dzięki tym, co mnie szczerze nawet pokochali.

 

Wam, przez których poznałam czym jest przedmiotowość,

Którzy się karmiliście mymi emocjami,

Okazuję, być może, decyzji surowość –

Odpowiadam, że: „Żegnam! Niech Bóg będzie z wami.”

 

I, co mi los podsunął, wyruszam tą drogą

W stronę końca wędrówki stanu przyziemnego.

Oczy rosy wzruszenia powstrzymać nie mogą,

Bowiem w sobie ujrzałam człowieka godnego

 

I szacunku, i prawa do przeżycia życia,

Ale mego własnego, nie zaś kogoś z boku.

Wyszłam, nareszcie wyszłam na słońce z ukrycia,

Rozciągając swe oczy na pięknym widoku

 

Dzięki ludziom, co którzy podmiot we mnie widzą

I co którzy szanują me bijące serce,

I którzy się sympatii okazać nie wstydzą,

Którzy w czystej intencji wyciągają ręce.

 

Nauczyłam się również, że trzeba pomagać,

Ale tak, aby pomoc w dobroci rodziła.

Nie każdego należy we wszystkim wspomagać,

By się pycha na świecie podła nie szerzyła.

 

Idę z tymi, co którzy kochają bliźniego,

Co potrafią szacunkiem obdarzyć człowieka.

Trzeba w tym wszystkim kochać i siebie samego –

Dusza w ciele miłości wszak pragnie i czeka.

 

Zatem jeśli cię spotkam na szlaku mej drogi

I w twych oczach zobaczę oczu mych odbicie,

To z twoimi nogami pójdą moje nogi

I z tobą będę spijać me doczesne życie.

 

Jest mi bratem i siostrą, każdy kto mnie widzi

Jak człowieka, nie przedmiot wykorzystywany,

A kto się egoizmu swojego nie brzydzi,

Nie jest mile przeze mnie, jak kiedyś, widziany.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



środa, 6 października 2021

WARTA GRZECHU

Nic nie mów i ustami nie rozcinaj ciszy.

Niech się unosi rześka jak poranna rosa,

Niech nad nami woalem zamyślenia wisi…

Słyszę jak spaceruje ulotna i bosa.

 

Deszcz ją opływa, przenika kroplami.

Wiatr ją chustą okrywa wirujących liści.

Usiądź obok i nie patrz, co dawno za nami.

Wsłuchaj się tylko w ciszę, co zdaje się przyśnić.

 

Kasztanowce zrzucają z gałęzi owoce.

Słyszę trzask zielonego pancerza z kolcami,

Który dźwiękiem pęknięcia zmysły nam łaskocze,

Wygląda jak oko tulone powiekami.

 

Spod spiczastych rzęs widać brązową tęczówkę,

Na niej plamkę źrenicy koloru bladego.

Biorę w dłonie tę małą, najeżoną główkę

I wyciągam z etui kasztana lśniącego.

 

Popatrz!, liście palczaste o rdzawym nalocie

Lecą w dół wahadłowym kołysząc się ruchem.

Pod nogami szeleszczą takich kartek krocie…

Słyszę jak opadają niemal nieme, głuche.

 

Usiądź obok na ławce pod jarzębinami,

Co się krwistym koralem ślicznie wystroiły,

Obrodziły dorodnie i sikoreczkami,

Które się żółtym piórkiem na brzuszku okryły.

 

Słyszysz jak strumień pluszcze, skacząc przez kamienie?

Sznur kaczek pod nurt płynie wśród lecących liści.

Na brzegu traw przekwitłych usiadło milczenie,

Patrząc jak woda rwąca światłem słońca iskrzy.

 

Jak cudownie deszcz dzwoni, stukając w konary.

Drży płochliwa woda od łez nieba w strumieniu.

Świat się nagle w płaszcz schronił pastelowo szary,

Przykucnął pod leszczyną i zastygł w jej cieniu.

 

Nie idź,… bo dokąd trzeba tobie tak się spieszyć?

Co z tego, że się rozpadało i że wieje?!

Zostań! – takim nastrojem duszę można leczyć.

Że toniemy w łez strugach, niech się, kto chce, śmieje.

 

Czas za szybko ucieka, młodość się starzeje

I tak wiele tracimy w tym chorym pośpiechu.

Zostańmy oraz zmieńmy wszelkie przywileje.

Ta chwila, choć jesienna, warta jest że grzechu.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



wtorek, 5 października 2021

ZASPOKOJENIE

Oh, ciszo, która jesteś jeszcze niezbudzoną

I z ciemnością pod rękę chadzasz wolnym krokiem,

Która dłońmi się trzymasz za brzemienne łono

Nie mogę się napoić słów twych błogim sokiem.

 

Napełniasz mi z karafki ust twych wytrawności,

Lampkami wypowiedzi znieczulasz me zmysły.

Ach, jakże mi cudownie w stanie nieważkości.

Zda się, że wszelkie bóle, zadręczenia prysły.

 

Unoszę się nad ziemią jak stopą na wodzie.

Czuję dotyk, którego nie sposób opisać.

Puszczam swojej fantazji lekkomyślnie wodze…

Może uda się później te doznania spisać.

 

W tobie, ciszo, się zdaję poczynać na nowo,

Ale lepsza, bo jeszcze w duszy nieskażona,

Celebruję myśl każdą oraz każde słowo…

Chodzę sennie jakoby wiecznie rozmarzona.

 

Zmysł swój słuchu zarzucam w twą otchłań przynętą

I cierpliwie na brzegu dźwięków wyczekuję.

Wyłapuję z przestrzeni ton równy szelestom…

Szumem liści na skórze czuję jak wibruje.

 

Wszystko, cokolwiek było, nigdy nie istniało.

W tobie, ciszo, zaczynam nowy etap życia.

Nikogo i niczego mi nie brakowało

Jak ciebie, moja ciszo – mój stanie ukrycia,

 

W którego się zakątku chowam przed hałasem,

Przed kłamstwem i obłudą zepsutego tłumu.

Świat niech pędzi na oślep – ty, ciszo, tymczasem

Wznieś mnie w swoich ramionach ponad stan rozumu,

 

Ponad gwiazdy, co mleczną rozlane są ścieżką,

Galaktyki, co świateł spiralą wirują.

W tobie, ciszo, się stanę przejrzystą i lekką…

W tobie, ciszo, mej duszy natchnienia pulsują

 

I jak kwiaty, co wiosną na gałęziach rodzą,

Owocują słowami, które podpowiadasz.

Nie dbam o to, czy chwile codzienność osłodzą,

Bo ty, ciszo, mym zmysłom spokojem dogadzasz.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



poniedziałek, 4 października 2021

TO NIC...

To nic… To wszystko dookoła nic nie znaczy…

I niczym się przed śmiercią też nie wytłumaczy.

Wszystko minie, przepadnie jakby nie istniało,

Jakby się jedynie w złudzeniach przewijało.

 

Niczego nie zabierze człowiek na odejście.

Okaże się, że znowu minęło go szczęście.

On przeminie, a kąty samotne zostaną.

Znowu zapadnie wieczór i nastanie rano,

 

A drzewa będą szumieć jak kiedyś szumiały

I ptaki będą śpiewać jak kiedyś śpiewały,

Wiatr rozczesze trawniki, mgła je rosą skropi,

Gdyż człowieka odejście w niczym nie zaszkodzi.

 

Ileż zatem jest warte to, że dla pieniędzy

Człowiek żyje w duchowym ubóstwie i nędzy?!

Ileż warte majątku ciągłe gromadzenie,

Do zaszczytów społecznych zaciekłe dążenie?!

 

Co osiągniesz – ktoś inny okaże się lepszy.

Co potrafisz – ktoś inny może być zdolniejszy.

Czym zasłyniesz – ktoś inny może cię w cień zrzucić.

Co wyznajesz – ktoś inny może to zakłócić.

 

Ileż warte są zatem samouwielbienia?

Człowieka wyjątkowość niczego nie zmienia.

Czas gdzieś pędzi jak byłby już dawno spóźniony…

Głowę schował w ramiona niczym zamyślony.

 

Przemknie żwawo i nawet nie ujrzy człowieka

I pewnie kątem oka nie zerknie z daleka.

Zetrze ślady istnienia jakby go nie było…

Sam się człowiek pogubi, co mu się zdarzyło.

 

Ulotna pamięć, zmysły, co mało umieją,

Myśli, które niestety nic nie rozumieją,

Serce, co bije w piersi jakby dla zasady –

To wszystko jest jedynie obietnicą zdrady,

 

Bo czym człowiek, nie jeśli ulotnym westchnieniem,

Kośćmi w ziemi pod krzyżem gdzie tylko milczenie,

Garścią prochu, co którą wiatr nawet pogardza.

Czy świadomość w nas taka do życia wystarcza,

 

By dbać bardziej o siebie wzajemnie z szacunkiem,

By się wreszcie zachwycić własnym wizerunkiem,

Co się twarzą bliźniego bliźniaczo wydaje?...

Docenienie drobiazgów wymiar szczęściu daje.

 

W tym, co teraz i tutaj trzeba się poznawać.

Przyszłość może okazać się mniej niż łaskawa.

Dzień dzisiejszy się liczy, gdyż jutro niepewne.

Troski o dzień następny są więc niepotrzebne.

 

Nikt nam wszak nie obiecał, że będziemy starzy,

Że się nam śmierć o wschodzie jutra nie przydarzy.

Nie jest nam zapisana młodość w pełnej krasie.

Każdy z nas kiedyś umrze w wyznaczonym czasie.

 

Niczego też ze sobą w kieszeń nie zabierze…

Nie uczyni pokuty nawet w dobrej wierze.

Kim był, takim zostanie pięć minut w pamięci.

Czy ktoś po nim łzą żalu grób jego poświęci?...

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



czwartek, 30 września 2021

TAKIE KOLEJE, ŻE DIABEŁ SIĘ ŚMIEJE

Żona pana Fryca chciała być bogatą.

Za mąż się wydała w sumie tylko za to.

Szukała w panieństwie zatem kawalera,

Któremu i bieda, nędza nie doskwiera.

Żaden jednak żenić z Jagną się nie raczył,

Gdyż wiedział, że dla niej nic przecież nie znaczył.

Miała bowiem Jagna powodzenie krótkie,

Trwało ono tylko zbliżenia minutkę.

Każdy, kto pokochał się z panną Jagienką,

Kto wiedział już dobrze, co ma pod sukienką,

Zwiewał, gdzie pieprz rośnie niczym poparzony,

Bowiem nie chciał za nic tak zużytej żony.

Oj, długo się Jagna o męża starała.

Żaden jej nie pragnął, ona wszystkich chciała.

Nagle w wyżebranym momencie się zjawił

Taki, co się słowem nieustannie dławił.

Trudno było jemu cokolwiek powiedzieć,

Więc jak usiadł sobie, wolał cicho siedzieć.

Jagna go chwyciła w sidła swoich ramion.

Zanim się obrócił, już została mamą

I tak go wodziła za nos całe życie,

Bawiąc się swym mężem ponoć wyśmienicie,

Bo, co mu kazała, robił bez wyrzutów.

Można rzec: do spania nie zdejmował butów,

Gdyby się Jagusi w nocy coś przyśniło

I w pole do pracy trzeba pójść że było,

Do obory zajrzeć zaś dla przezorności,

O północy sprawdzić wszystkie wokół włości.

Rankiem po śniadaniu gnał Fryc do roboty.

Nie w głowie mu były żarty i głupoty.

Plecy w pałąg zgięte słońce przysmażało,

Bo choć ciężko tyrał, Jagnie było mało.

Chciała ciągle więcej i więcej, i więcej.

Fryc po ziemi ciągnął urobione ręce.

Jagnie nie starczało to Fryca tyranie.

Drżał biedny chłopina, gdy słyszał: „Kochanie”,

Za którym się kryły Jagny apetyty –

Niezaspokojonej, żarłocznej kobity.

Nie umiał niestety odmówić małżonce,

Więc skakał po polu uprawnym i łące,

Wbijając paliki, grabiąc resztę ziemi

Z nadzieją, że Jagna w anioła się zmieni.

Na żądanie żony wykluczył rodzinę,

Której Jagna szybko zabrała gościnę,

Kłódkami się z każdej strony zamykając,

O wrogie stosunki bardziej niźli dbając.

Fryc siedział przy grządkach, Jagna w kapeluszu.

Ona pełna życia, on bez animuszu.

On ze słońcem w ustach, ona z flaszką wody

Pod parasoleczką w cieniu dla ochłody

Schowana u boku ściągniętej sąsiadki,

Której się chwaliła jak jej rosną kwiatki.

Można stanąć w drodze, popatrzeć z litością:

Ona dla pieniędzy, on w związku z miłością.

Czy to się opłaci Frycowi w przyszłości?...

Ziemia już strawiła jego białe kości.

Pożegnał zatem Jagnę urobiony Fryc.

Jagna, chociaż na włościach, nie miała już nic.

W tej to sytuacji dylemat się jawi:

Śmierć nas pozabiera, majątki zostawi.

Warto zatem walczyć jak szakal lub hiena?!

To, co masz w kieszeni jest wszak bez znaczenia.

Nie warto więc w relacjach z ludźmi być jak lis,

Bo człowiek bez miłości w życiu nie ma nic

I sam jest jak śruba, którą rdza pożera

I zazdrością tylko trawi go cholera.

Czy jak Jagna umrze pazur w ziemie wbije,

Włości w grób zabierze, by nie były czyjeś?!

Starą dupę grabarz łopatą przyklepie.

O jednego chciwca mniej będzie na świecie,

A włości zostaną i porosną lasem.

Szanuj zatem miłość i nie szastaj czasem,

Abyś, oprócz włości, miał szacunek ludzi.

Nie domyjesz duszy, którą mściwość brudzi.

Umrzesz z gołą dupą jakżeś się narodził.

Śmierć się nie zapyta, czyś na nią się godził.

Zastanów się byś nie był jak Jagna lub Fryc.

Bogactwa nagromadzisz, a poza tym nic.

Nad mogiłą takich wiatr w chwastach zawieje

I przysiądzie diabeł, co się z głupich śmieje.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



poniedziałek, 27 września 2021

ZYSK

Patrzę jak wszystko z sobą czas zabiera,

Liście z drzew zrywa, stopą trawę kruszy,

Spod parasolek pajęczym spoziera,

Kluczami ptaków pożegnanie wróży.

 

Niekiedy spada z wskazówek zegara,

Imbirem pachnie, miodem i cytryną.

Choć nonszalancki być się nawet stara,

Minuty jego nieustannie płyną

 

I godzinami w lata się zbierają,

Szronem na skroniach zastygają w ciszy,

Wszystko, co dobre, ciału odbierają…

To nic, wszak dusza się naprawdę liczy.

 

Patrzę na dłonie o niezdarnych palcach

Jak w rękawicy, co gniecie się, marszczy.

Za oknem drzewa tańczą w rytmie walca,

A moim nogom już spokój wystarczy.

 

W sercu mnie wzbiera nie smutek, lecz radość.

Bogatą jestem panią owych włości.

Nie wiem jak Bogu mam uczynić zadość

By Mu okazać choć cień mej wdzięczności

 

Za drzewa, kwiaty… i wszelkie stworzenie,

Za pory roku, co się przeplatają,

Budząc w mej duszy ogromne wzruszenie,

Że mnie natury cuda otaczają.

 

Nierzadko zatem jak pani hrabina

Siadam na ławce pod drzew zadaszeniem…

Tu wiatr liść trąci, tam ptak śpiew zaczyna,

A zapach roślin kusi rozmarzeniem.

 

Strumieniem płyną kaczki, wodne kurki,

Czapla trawami stroi srebrne pióra…

W oddali słychać wołanie kukułki.

Po niebie płynie krukowatych chmura.

 

Słońce się wtapia w liści barwą złota.

Leszczyna sypie dojrzałym orzechem…

Taka mnie wzbiera do życia ochota,

Że narzekanie jest okropnym grzechem.

 

To co, że mijam i ciałem wygasam?

Wokół mnie dzieją się wspaniałe rzeczy.

Na ucztę duszy swe zmysły zapraszam –

Dusza świadomość z rozżalenia leczy.

 

Nie płaczę zatem nad tym, co ulotne

I na co wpływu człowiek nie posiada.

Siedzę na ławce, w dniu jasności moknę –

Być tak szczęśliwą nieczęsto się zdarza.

 

Wdzięczna Ci jestem hojny Panie Boże

Za tą naturę, która mnie wzbogaca.

Czas mnie wiecznością obdarzyć nie może.

Żyć, chociaż krótko, szczerze się opłaca.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl