wtorek, 3 sierpnia 2021

JESZCZE JEST CIEMNO...

Jeszcze jest ciemno… - ni żywego ducha…

Kałuże latarń drogowych się mienią

A cisza w echu swego głosu słucha,

Deszcz spaceruje jak późną jesienią.

 

Szum strug, co ziemię do nieba związują

I ją kołyszą niczym na huśtawce,

I łoskot kropel, co się rozpryskują –

To wszystko dźwiękiem jakoby latawce

 

Wszem się unosi i się rozprzestrzenia,

I na miliony milionów się mnoży,

Że aż złudzenie, iż to właśnie ziemia

W łzach tonie cała, w rozpaczy się korzy.

 

Wzdłuż krawężników strumienie wędrują

I rwącym nurtem jak do boju płyną.

Rzęsiste perły chodnik bombardują

I w źdźbłach traw niczym bezpowrotnie giną.

 

O parapety sznurem to korali

Plucha próbuje do domu się dostać.

W szyby przemokła paluszkami wali

Jakoby z wody topniejąca postać.

 

Kroplami deszczu niebo się przenosi,

By skroń przytulić do piaszczystej ziemi.

Mgła jak westchnienie pod błękit się wznosi,

Atłasem nici zroszonych się ścieli.

 

Krople, co niczym w skoku balerina,

Jak na paluszkach lądują z lekkością

Na łuskach liści, co jak trampolina,

W górę je wzbija ze szklaną kruchością,

 

Więc jeden kryształ na mak rozdrobniony

O inne liście ociera się, lecąc,

A liść muśnięciem w drżenie wprowadzony

O liść uderza, zeń szelesty krzesząc.

 

Do tego w drzewach wiatr gałęzie trąca

Jakoby palcem struny naprężone…

Nut rozproszonych w tym nie widać końca.

Na pięciolinii pajęczyn są one,

 

Więc delikatnie utkana muzyka

Jak bosą stópką dziecięcej radości

Biegnie i skacze, biegnąc po trawnikach

Zachłanna deszczu i jego miłości.

 

A ja się, niegdzie nie spiesząc, przemieszczam.

O kaptur dzwonią towarzyskie krople

I na ramionach leżą jak dłoń wieszcza,

Przy którym idąc, z przyjemnością moknę.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



poniedziałek, 2 sierpnia 2021

BOHATERKI BOHATERÓW

Powstańcom Warszawskim

O Wy!, walczące sercem przed obrazem

Najświętszej Panny i Pana Jezusa

W modlitwie zgięte jakby przed ołtarzem…

Lęk Wasze dusze do cierpień przymusza,

 

Bowiem pociechy Wasze wyleciały,

Pozostawiając w łóżkach swe dzieciństwo,

Opaską mundur żołnierski ubrały,

By starszych wspomóc w walce o zwycięstwo,

 

O wyzwolenie stolicy, ojczyzny,

O sen spokojny i swobodę życia…

Matczyne serca dratwą zszyte blizny

Nie mają dzisiaj już nic do ukrycia.

 

Niektóre nawet z Was wszak nie zdążyły

Na pożegnanie zajrzeć w dziecka oczy,

A wszystkie razem żeście się modliły

W obawie, czy też kula nie przeoczy

 

Córki i syna z orzełkiem na czole,

Który skrzydłami, jak Waszymi dłońmi,

Tuli twarzyczki beztroskie w mozole,

Gdy fala ognia za ich cieniem goni.

 

O, Wy!, walczące intencją na ustach

Biegniecie szlakiem Waszego potomstwa.

Na Waszych włosach pyłu, dymu chusta,

A w Waszych żyłach krew siłą kipiąca.

 

Chcecie dogonić szeptaniem modlitwy

W ruinach dzieci, co wojna Wam skradła.

Na cmentarzysku ruiny, siwizny

Matczyna dusza na kolana padła,

 

Topiąc się w żalu perłami męczeństwa,

Jakby tą perłą ze krwi obmywała

Martwe źrenice, co w grymasie męstwa,

Śmierć jakby swoje dzieci całowała.

 

Na Waszych łonach martwe leżą kwiaty

Z orłem na czole, co skrzydłem podnosi

Dusze walczących, niosąc je w zaświaty,

O przebaczenie w imieniu nas prosi…

 

Kto o Was wspomni, Matki, co pod krzyżem

Na swoje dzieci patrzycie w niemocy?

Wasz udział w walce opisuję – widzę,

Mając zwilżone Waszą troską oczy.




czwartek, 29 lipca 2021

DLACZEGO ŚLIMAK SIĘ ŚLIMACZY?

Wczesnym porankiem ślimak Boleczek

Był amatorem długich wycieczek,

Więc po śniadaniu wyruszył w drogę,

Ciągnąc po bruku swą długą nogę,

Nim się słoneczko ze snu zbudziło

I zanim z nieba się zaświeciło.

Pełznie Boleczek z muszlą na plecach.

Księżyc z poduszek ścieżkę oświeca.

Latarnie, stojąc w linii chodnika,

Topią się światłem, płyną w strumykach,

Ciemność jasnością płosząc zuchwale,

Więc ślimak nie miał trudności wcale,

By widzieć dokąd dotrzeć zamierza,

Zatem do celu szlak swój przemierza

I wolno pełznąc, i wolno krocząc –

Można powiedzieć – wyruszył nocą,

Co by zakończyć podróż w południe

I do obiadu zasiąść, lecz schludnie.

Idzie więc ślimak ścieżką powoli,

A, że odważny i się nie boi,

To tu przystanie, tam się zatrzyma,

Tam z ciekawości zajrzy oczyma,

Tu się rozejrzy, coś zauważy,

Jakby w podróży czuwał na straży.

Minęło godzin kilka z pewnością,

Których się nie da zmierzyć długością

Drogi ślimaka Bolka wyprawy,

Bo ślimak jeszcze nie wypełzł z trawy,

Chociaż już dawno pełzać powinien

Przez krawężnika wypukłą szynę.

Wtem pasikonik wyprzedza Bolka.

Mija go motyl oraz biedronka.

Pszczoły ślimaka też pokonują

I gąsienice szybciej wędrują.

Nie ma owada bowiem na łące,

Co się tak w krokach powolnie plącze

Jak się ślimaczy ślimak Boleczek –

Miłośnik długich, pieszych wycieczek.

Czemu tak bywa?! – pytasz zdumiony.

Ślimak naturą jest zachwycony.

Co krok, to Boluś się zatrzymuje

I świat z zachwytem tym obserwuje.

Zerknie na krople porannej rosy,

W której odbija ciekawskie oczy.

Policzy wszystkie na liściu nerwy

I kwiaty wącha, i źdźbła bez przerwy.

Na grzyb się wespnie pod pajęczyną,

Która związuje paprocie liną,

Aby podziwiać nici strukturę

I zbadać sieć tę, a w sieci dziurę.

Stanie i w niebo wzrok swój zarzuci,

By sprawdzić, czy się obłok nie smuci

I czy nie kapnie deszczu kroplami,

Sypiąc na ziemię wody perłami.

Wsłucha się w wiatru szepty, szelesty.

Patrzy uważnie na krzewów gesty.

Fale w kałużach wychwyci okiem

I się zachwyci każdym widokiem,

Który po drodze mija, wędrując,

Pięknem natury się delektując.

To, że się ślimak w drodze ślimaczy,

Nic tak naprawdę złego nie znaczy.

Ślimak po prostu jest romantykiem,

Co jest zaletą, nie zaś przytykiem.

Pełznie powoli i więcej widzi.

Jedynie głupiec z ślimaka szydzi.

Śpiesząc się wiecznie, wiele się traci.

Niekiedy postój też się opłaci,

Bo można wówczas więcej zobaczyć

I poznać, co to i jest, i znaczy?

Wiedza niczego bowiem nie zmienia,

Gdy jest teorią bez doświadczenia.

Warto się zatem przyjrzeć naturze,

W której to chmura nierówna chmurze.

Takie zjawiska ślimak Boleczek

Bada na trasie swoich wycieczek

I się ślimaczy, pełznąc w zachwycie,

Zgłębiając wiedzę, czymże jest życie.

Weź czasem przykład z Bolka ślimaka.

Zobacz, że trawa jest różnoraka,

Że innym kształtem suną obłoki

Oraz że cisza też gubi kroki.

Nie będziesz wówczas wcale się nudził,

Tylko ciekawość naukowca budził

I poznasz rzeczy jako Boleczek,

Które to zgłębia w czasie wycieczek.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



poniedziałek, 26 lipca 2021

ZNISZCZENIA NIE DO UNIESIENIA

Kiedy Jasiu był mały, kochał swoją mamę.

Wszystkie inne kobiety były takie same.

Mama Jasia jedyna, bowiem wyjątkowa,

Więc płynęły z ust Jasia zapewnienia słowa,

Że, gdy będzie dorosły, ożeni się z mamą –

Niewiastą najpiękniejszą, najszczerzej kochaną.

Kiedy Jaś edukację w przedszkolu rozpoczął,

Poznał tam pięciolatkę niezwykle uroczą,

Więc wszystkim rozpowiadał, że ma narzeczoną,

Która niebawem będzie Jasia tego żoną.

Rozkochiwał się Janek w przepięknych niewiastach,

Więc miłością do kobiet hojnie, szczodrze szastał.

W szkole miał podstawowej Janek koleżanki,

Więc dziewczynek przy Janku kłębiły się wianki,

A!, że był urodziwy i inteligentny,

I że umiał rozdawać piękne komplementy,

Miał od dziecka nasz Janek wielkie powodzenie

I nie musiał się bawić w długie uwodzenie.

Darzył Janek kobiety swą szczerą miłością

I jak się zakochiwał, to ze wzajemnością.

Nie narzekał przenigdy Jan na odrzucenie

I nie wiedział w ogóle czym osamotnienie,

Więc, choć chłopcem był małym, planował rodzinę,

Marząc o mądrej oraz serdecznej dziewczynie.

Wszystko już niemal pewne i przejrzyste było.

Dążył Jan, by się każde marzenie spełniło,

Ale… nagle!, bieg zdarzeń tyłem się odwrócił.

Janek plany chwalebne natychmiast porzucił

Po prelekcji, co w szkole była prowadzona

Przez osobę – tę, która w wiosnę wystrojona –

W pedagogów się wkradła bez przygotowania,

Robiąc w głowach młodzieży chaos zamieszania,

Głosząc, nie będąc wcale ani pedagogiem,

Ani nawet po studiach też seksuologiem,

Że się dzisiaj we seksie wiele rzeczy zmienia

I że warto gromadzić różne doświadczenia,

Popróbować z dziewczyną, spróbować z chłopakiem,

By wiedzieć, co się bardziej przeżywa ze smakiem

I by na tej podstawie móc że się określić,

W której grupie wypada orientację zmieścić.

Jan się przejął, więc ruszył w kierunku wskazanym,

By w temacie pociągu być zorientowanym,

Czy, jak myślał, gustuje w kobietach z pewnością,

Czy też raczej do mężczyzn zmaga się z miłością?...

Raz się kochał z dziewczyną, raz z chłopcem na zmianę.

Ekscytacje miał wielką, fantazje te same.

Trudno było decyzję podjąć w tej dziedzinie.

Mógł się kochać i w chłopcu, mógł też i w dziewczynie.

Zdecydować się nie mógł, bo dupa rządziła,

Wobec której i głowa uległość ćwiczyła.

Skakał zatem po kwiatkach jak przy pracy pszczoła,

Więc sączyła się seksem codzienność wesoła.

Gdy zasypiał z kobietą, budził się z mężczyzną.

Gdy do łóżka szedł z panem, wstawał z miną dziwną,

Bo się okazywało, że pani z nim leży… -

Tego nie kontrolował, nie znał, w to nie wierzył.

Wszystko się mu wymknęło, z modą popłynęło.

Trudno zgadnąć skąd, czemu i jak się zaczęło?!...

Jeszcze trudniej zaś, kiedy i czy się zakończy?...

Janek lękiem strapiony, że seks go wykończy,

Poszukuje w doznaniach swojej orientacji

Oraz w swych doświadczeniach najprawdziwszej racji.

Ta rozwiązłość „naukowa” tak go pochłonęła,

Że grzybica, świerzb, kiła do prącia przylgnęła.

Stoi Janek przed lustrem po jądrach się drapie.

Chlamydioza, rzeżączka z cewki ropniem kapie.

„Kimże jestem?” – Jan siebie w zwierciadle zapytał

I zębami od bólu, i swędzenia zgrzytał –

„Człowiek gorszy od małpy… Ni samiec, samica…

Tym, co w majtkach schowane bardziej się zachwyca.

Kopuluje z kimkolwiek, gdziekolwiek się zdarzy

Póki się chorobami, cierpieniem nie sparzy,

A gdy w lustro spogląda nie wie, czy hetero,

Czy jest homo lub inną jakąś to cholerą.

Małpy tego problemu wszak nie posiadają.

Częściej głowy niż dupy w życiu używają.

Człowiek zaś to przewrotne i dziwne stworzenie,

Bowiem nim dyryguje tylko przyrodzenie.

Czy Darwin Karol rację miał z tą ewolucją?!...”

Popęd wtargnął w teorię wielką rewolucją.

Zatem jest podobieństwo, że nie z małpy człowiek,

A małpa jest z człowieka, gdyż ma więcej w głowie.

Jak rozstrzygnąć zagadkę w takiej sytuacji?!...

Jan wpada w obłęd myśli, szaleństwo wariacji.

Dziś nie wie czy jest homo, czy może hetero,

Czy jakąś inną, obcą dla siebie cholerą.

Dziś nawet stracił wiedzę, czy jest już kobietą,

Czy być może mężczyzny jakąś jeszcze resztką?

Czy winien się przedstawiać jako Jan?!... czy Jasia?...

Patrzy biedny z litością na chorego ptasia

I choć stara usilnie sobie odpowiedzieć,

Wie jedno, że nic nie wie i nie będzie wiedzieć.

Takie ideologia sieje spustoszenia,

Że nastają zniszczenia nie do uniesienia.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



ZBLIŻA SIĘ WRZESIEŃ

Nie wiem,… czy to w uszach dzwoni, czy świerszcze grają?...

Echo delikatnym westchnieniem nuty niesie.

Ptaki chyba zaspały, bo już nie śpiewają,

A na liściach i trawach rozsiada się jesień,

 

Rozpruwając koronki białej rękawiczki,

Co jak nitka, na którą rosa nawleczona,

Otula źdźbła, gałązki jakoby szaliczki

I dzwoni perłami wody przez wiatr trącona,

 

Który niczym poeta późno przebudzony

Drobnym krokiem przemyka, kłosy rozsiewając.

Szumem, szelestem zdradza, że jest już spóźniony…

Biegnie, po sobie tylko rześkość zostawiając.

 

Ziemia pachnie wilgocią brzemienna, spulchniona

Jakby naga w jeziorze o świcie pływała

I skórą, co kąpielą poranną skropiona,

Jakby się z oceanu mokra wynurzała.

 

Blade słońce opada na jej jędrne piersi

Niczym jedwab pareo, co przed wstydem chroni.

I opływa jej talię oraz zmysły nęci

Jak kochanek, co krople pocałunkiem goni,

 

Z gołej skóry spijając wody rozproszenie,

Osuszając ustami przemoczone ciało,

A zwilżając swe wargi łagodzi pragnienie,

Któremu namiętności wciąż mało i mało.

 

I w tym wszystkim w habitach ptactwo krukowate

Przekrzykuje pod niebem własny głos, co w locie.

Chmury, co na błękicie ułożone w kratę,

Topią się i skapują na ziemię w łoskocie.

 

Kończy się czas zieleni, który matowieje,

Choć dla oka ludzkiego zdaje się soczysty.

Za niedługo kluczami obłoki przesieje

Skrzydeł splot, ptasi lament w nostalgii przejrzysty.

 

Za niedługo pod ściółką grzyb zaowocuje,

Wrzosy pióropuszami rozrosną się w lesie.

Już na wskroś mnie przeszywa i smutkiem przejmuje

Zwiastowanie jesieni, gdyż zbliża się wrzesień.

 

Czuję dotyk tej pory roku na ramieniu,

Który włosy na karku niepokoi w palcach.

Wchodzę w jesień z radością a także w natchnieniu

Niesiona w jej objęciach przy tonacji walca.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl