piątek, 23 lipca 2021

ILEŻ - ILUŻ

Ileż dusz jak kapliczek wrośniętych przy drodze,

Oplecionych pędami dzikiej róży, bluszczu…

Ileż dusz oderwanych od Ciebie mój Boże

Jakoby imitacje podobne do kruszcu…

 

Iluż ludzi samotność drobi na talerzu,

Odcinając sztućcami poszczególne członki…

Ilość ta się rozrasta na wzór niczym perzu,

Który plagą zalewa oceany łąki.

 

Ileż dusz porzuconych po świecie się błąka,

Niepotrzebnych nikomu, całkiem nieprzydatnych…

Ileż dusz w sieć sumienia, bo zdarzeń się wpląta

Obarczonych ciężarem spraw przecież niełatwych…

 

Iluż ludzi ucieka w przeróżne używki,

Aby stłamsić rosnące poczucie nieszczęścia,

By choć trochę ubarwić życia obraz brzydki…

Statystyki nie mają szczerego pojęcia.

 

Ileż dusz zatraciło i sens, i znaczenie

Z wielkim bólem się budząc po przespanej nocy…

Ileż dusz życie swoje widzi jak cierpienie,

Wypłakując w poduszkę swe żałobne oczy…

 

Iluż ludzi udaje, choć dłużej nie może,

Nie potrafi i nie chce być, kim nie jest wcale…

Łez wylanych ukradkiem ląd połyka morze,

Zalewając codzienność, jak powódź, zuchwale.

 

Ileż dusz na bezdomność, bezpańskość skazanych

Wegetuje, bo życiem cieszyć się nie umie…

Ileż dusz jest wzgardzonych i ukrzyżowanych,

Których nikt nie pokochał i nikt nie rozumie…

 

Iluż ludzi chodnikiem mija mnie strapionych

Z przyklejonym uśmiechem na posępnych ustach

I w tej swojej tragedii niezauważonych

Jakby oni to była przestrzeń tylko pusta…

 

Egoizmu ołtarze ten stos pochłaniają

Pod proporcem ułudnej , sztucznej wrażliwości.

Nad głowami mas dłonie w Niebo się wspinają,

Wyżebrując błaganiem choćby grosz litości.

 

Niebo groszem nie skąpi i rzuca monety,

Które są niezłapane i leżą na drodze,

Które sprzeniewierzone, zdeptane niestety

Budzą gniew, że im Pan Bóg nawet nie pomoże.

 

Uwięzieni na zawsze, czy tylko przelotnie…

I od czego zależna jest ludzka głupota.

Świat od rozczarowania i goryczy moknie.

Gaśnie,… czy bezpowrotnie?!, do życia ochota.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




czwartek, 22 lipca 2021

USIĄDŹ PRZY MNIE...

Usiądź przy mnie ciszo i weź mnie za rękę.

Niech poczuję spokój, nie tylko udrękę.

Niech głowę przyłożę do twego ramienia.

Niech się dusza we mnie tobą rozpromienia.

 

Połóż ciszo usta na strapionej głowie.

Niechże i świadomość nareszcie się dowie,

Żeś jest mą patronką i pocieszycielką,

Że w tobie znajduję radość życia wielką.

 

Obejmij mnie ciszo matczyną czułością.

Niechaj twa obecność tuli mnie miłością,

Abym, dzięki tobie, kochaną się czuła

I by smutku plaga serca mi nie struła.

 

Och, jakże mi dobrze w twoim towarzystwie.

W tobie usypiają me zmartwienia wszystkie.

W tobie się szczęśliwość odprężona budzi

I gaśnie tęsknota, zależność od ludzi.

 

Ach, jakże mnie karmi, poi twoja bliskość.

Dzięki tobie zda się lekką rzeczywistość,

Która problemami strasznie mnie uciska

I w codzienność lękiem o jutro się wciska.

 

Ech, jakże mi cudnie, żem ciebie spotkała,

Żem się w tobie ciszo szczerze rozkochała.

Gaśnie w tobie ciemność i zmysłów strapienie.

Mam w tobie mej woli, ciszo, pokrzepienie.

 

Gdy przy tobie siadam na ławce pod drzewem,

Słyszę jak obłoki ścierają się z niebem,

Jak trawa się dźwiga, z rosy otrzepuje

Oraz jak ze ździebeł rosa ta skapuje;

 

Słyszę mgły szelesty, co tiulem zawadza

O kwiatów kielichy, gdy się weń przechadza;

Słyszę jęk gałęzi, na której wiatr siedzi,

I kroki spojrzenia, którym cienie śledzi;

 

Słyszę metaliczne liści kołatanie,

Jak blaszka o blaszkę krzesi z nich stukanie;

Słyszę pluski wody jakoby ślizg węża

Oraz łoskot bryzy, co chłodem odpręża;

 

Słyszę trzask łupiny, co jak szkło się tłucze,

Gdy sito konarów kasztany zeń płucze,

I słyszę jak kora od pnia się odkleja,

Gdy owad w nich drąży szlaki na kształt leja;

 

Słyszę liny tarcie, kiedy słońce wschodzi

I niczym kurtyna na szczyt góry wchodzi;

Słyszę jak się pręży, cedząc sieć promieni,

I jak syczy z nieba splotami płomieni;

 

Słyszę gwiazd szuranie, otarcia księżyca…

Wszystko to i więcej w tobie mnie zachwyca,

Więc bądź przy mnie ciszo na przekór,… pomimo…

Niech w twym towarzystwie lata moje płyną.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




 


wtorek, 20 lipca 2021

ME PROGI

Czekałam… Wejdź, proszę, przemoczone szczęście,

Łzami rozgoryczenia, zmęczenia ochrzczone.

Och, zachodź w me skromne, gościnne obejście

I usiądźże wygodnie drogą utrudzone.

 

Ileż na ciebie czekałam utęskniona

W oknie obcego mieszkania czy wsparta o płot

I ileż razy byłam za nos wodzona,

Wypłakując za tobą coraz słabszy mój wzrok.

 

Ileż to razy mi ciebie los odbierał,

Zostawiając tylko kieszenie splądrowane.

Ileż to razy przede mną drzwi otwierał

Z hukiem przed twarzą bezczelnie zatrzaskiwane.

 

Ileż to się musiałam ciebie naszukać

Za zakrętami i w zakamarkach ulicznych.

Ilu ludzi pytać i do ilu pukać,

Otrzymując jedynie dyskurs lakoniczny.

 

Ileż razy byłam przez świat okradana,

Przez przechodniów zdeptana, zepchnięta z chodnika

I nieistniejąca – niezauważana,

Która w marszu szczęśliwców jedynie utyka.

 

Więc dziś, kiedy jesteś nieoczekiwanie

Z ludźmi, co na mych masztach żagle rozpinają,

Wiedz, że me obejście to twoje mieszkanie

I że z tobą ci ludzie u mnie kąt swój mają.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



poniedziałek, 19 lipca 2021

PUSTOSTANY

Biją dzwony, mój Boże, pustego kościoła,

Przez którego witraże słońce doń zagląda,

A spłoszone gołębie wirują dokoła.

Wiatr zastygł na gałęzi, temu się przygląda.

 

Nawy echo uśpiły klauzulą milczenia.

Przed ołtarzem palety barw sączy się strumień,

Który z okien skapuje jasnością promienia,

Wibruje na posadzce tęczami jak płomień,

 

A w sandałach z rzemienia przechadza się cisza,

Listwą swego habitu o schody zaczepia

I przed tabernakulum jak postura mnicha

Wzrok swój niemy w Twe oczy, Panie Boże, wlepia.

 

Drzwi zamknięte wzdychają bezradnym powiewem,

Co się z zewnątrz szczeliną do kościoła wdziera.

Pajęczyny muskane tym bladym oddechem

Są jak woal, przez który samotność spoziera.

 

Kurz figury swym płaszczem otulił troskliwie.

Od zakrystii stęchlizna wychyla się płocha

A w organach tęsknota zaszumi lękliwie,

Pustym tonem niewiary, co łzę sączy z oka.

 

Świece sterczą nietchnięte oraz niestopione,

Strasząc Słowem proroctwa jakby się spełniło,

Jakby życie na srogość Sądu narażone

W pustych ławach kościelnych przed końcem się skryło.

 

Uciekają przed Tobą, Panie Boże, ludzie

Niczym stado, co w świata strony się rozpierzchło,

A nadzieja idąca ślepo ku ułudzie

Czeka tylko cierpliwie, aby zło już przeszło.

 

Milczysz Panie z ołtarza jakbyś był w zadumie.

Odrzucona Twa Miłość do chrzcielnicy płacze.

Słyszysz jak na ulicy tłum, co nie rozumie,

Psychodelicznym trunkiem zniewolony skacze.

 

Idę pod Twe oblicze. Kładę skroń na stopach.

Czuwam przy Tobie Panie, czując się bezpieczna.

Oddech Twój jako motyl usiadł mi na włosach.

Szczęście się we mnie modli oraz radość wieczna.

 

Nade mną biją dzwony zbudzonej dzwonnicy,

Trzepot skrzydeł gołębi jakoby aniołów.

Ciało w duchu, a duch się w moim ciele ćwiczy.

Myśli do mnie wracają jak kutry z połowów.

 

Mogłabym tak, mój Panie, zostać tu na wieki,

Nie wychodzić do świata, gdzie gorycz i trwoga.

Odsuwam z wielką chęcią zgiełk i zamęt wszelki,

Tuląc się do Ciebie i Ojca, Pana, Boga.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



POZA CIAŁEM

Tyle ścieżek przede mną nićmi poplątanych,

Siecią, w którą się kroki nierzadko wplątują;

Tyle szlaków przede mną butami zdeptanych,

Które mnie absolutnie nie interesują.

 

Pędzę własną codzienność jakby w oderwaniu

I niekiedy przysiadam ciałem w towarzystwie,

Lecz mój duch wciąż wędruje niczym w oderwaniu

I dlatego w mej głowie wiatr w gałęziach gwiżdże

 

Jakby w pustym pokoju z oknami na oścież,

W którym liść po podłodze czasem się przetoczy.

Nie mam w sobie pretensji, rozczarowań, roszczeń.

Zgoda świat obserwuje wszak przez moje oczy.

 

Już dojrzałam do tego, by żyć w samotności

Z piórem w dłoni, by poczuć w mym sercu natchnienie,

Często zatem mnie fikcja serdecznie ugości,

Dając więcej niż pragnie najśmielsze pragnienie.

 

Coś mnie ciągle odrywa od ziemi w przestworza.

Niby jestem, lecz nie tą jaką się wydaję.

We mnie z niebem zlewają się bezkresne morza,

Więc nierzadko i samą siebie nie poznaję.

 

Potrzebuję spokoju, wyciszenia, ciszy…

Krystalicznego dźwięku bezdźwięcznej otchłani,

W której więcej niż zmysły się naprawdę słyszy,

Która błogim milczeniem pochłania i mami.

 

Dokąd zmierzam kuszona tym stanem radości,

Nie czerpanej z przyziemnej studni egzystencji?

Nic nie daje mi takiej pięknej szczęśliwości

Jak smak niepowtarzalnej mych doznań esencji.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



piątek, 16 lipca 2021

NA WAKACJE

z koroną-wirusem

Trzynastego lipca Macron program przedstawił

I w kurtuazję żadną wcale się nie bawił

Ograniczając wolność, moralność niestety,

O czym TV mówiła, pisały gazety.

Strach przed covid, co Deltą został już nazwany,

Wprowadził w życie program, co był zakazany,

I od pierwszego sierpnia ten, co nieszczepiony,

Ze społeczeństwa całkiem jest wszak wykluczony.

Nie wolno mu przebywać w publicznej przestrzeni

Jeśli nie ma paszportu szczepionek w kieszeni.

Nie może taki nawet do lekarza chodzić

I musi siedzieć w domu, i głodem się głodzić,

Bo nawet by chleb kupić musi mieć papiery,

Że nie kłamie i wobec władz wszelkich jest szczery,

Zaszczepiając organizm już trzema dawkami,

Których może być więcej – wszystko jest przed nami,

Bo dziś Delta, a jutro Omega i Beta,

Za tydzień, dwa i Jota, Eta albo Teta…

Pod tą presją zaszczucia Michael się szykuje

I, na wakacje jadąc, bagaże pakuje.

Upchnął wszystkie walizki w auta bagażniku.

Sprawdził karty, pieniądze, dowód w portfeliku.

Pieska zapiął pasami na tylnym siedzeniu

I ruszył na wakacje, będąc po szczepieniu.

Suną koła i silnik w drodze pomrukuje

A radio mu muzyką radosną wtóruje.

Wyprzedza Michael auta i tiry wymija,

A prędkość w tych manewrach coraz szybsza sprzyja.

Wtem! Trzaśnie! Huknie! Błyśnie… Beczką się przetoczy...

Leży Michael na dachu. Krwią lepią się oczy.

Pies przez szybę wypchnięty wisi na barierce.

Połamane ma Michael i nogi, i ręce.

W tle już słychać sygnały medycznej pomocy,

A łzą żalu topnieją krwią zbroczone oczy.

Zorientował się Michael – zapomniał paszportu.

Czuł na sobie już przypływ tego dyskomfortu.

Podszedł lekarz, lecz zamiast życie mu ratować,

Zaczął dłonią w kieszeniach Michaela wędrować,

Aby znaleźć dokument na covid szczepienia,

Bez którego nie wolno ocalić istnienia.

Gdyby inny kierowca przejechał bezdusznie

Zostałby ukarany za czyn ten, i słusznie!,

Ale lekarz zwolniony przez pana Macrona

Najpierw paszport ma znaleźć, chociaż pacjent kona,

Bo bez sanitarnego tego dokumentu

Nie wolno mu wyciągać medycznego sprzętu.

Zatem Michael się patrzy, powiedzieć nie może,

Chociaż wzrokiem swym błaga: „Niech mi pan pomoże”.

Coś mu w krtani utknęło i struny zalało,

A przez to wydarzenie i mowę zabrało,

Więc się Michael przygląda w przykrej bezradności,

Czując jak zimno wciska się w złamane kości.

Obok weterynarze już pieska ratują,

A lekarze nad człekiem tylko debatują

O tym, że chcieli pomóc, ale nic nie mogą,

Bo pacjent bez paszportu podróżował drogą

I bez sanitarnego szczepień potwierdzenia

Nie wolno im ratować ludzkiego istnienia,

A Michael w tym momencie widzi dokumenty –

Paszport sanitarny, co magnesem przypięty,

Na lodówce wisi pomiędzy karteczkami,

Na których adnotacje są ze sprawunkami.

Nagle żałość przeszywa Michaela boleśnie.

Wydaje się, że słyszy wszystko jakby we śnie.

Lekarz papieros w ustach bezradnie odpala

I by być delikatnym wcale się nie stara,

I mówi do strażaków, rozkładając ręce:

„Cóż… Zdrowy mózg się zdaje oraz zdrowe serce,

Lecz bez paszportu szczepień nic zrobić nie mogę.

Zabierzcie pana, proszę. Odblokujcie drogę.”

Zawieźli więc Michaela do chłodnej kostnicy,

Zostawili na noszach w półmrocznej piwnicy.

Nachylił się nad chorym człowiek w przyłbicy,

Dotykając Michaela w zimnej rękawicy,

Po czym się odwrócił do swego asystenta…

Michael umarł w tej chwili, więc nic nie pamięta…

A, gdy covid na teście całkiem wykluczyli,

To organy Michaela szczepionym wszczepili.

Ta historia niech będzie dla Ciebie przestrogą!

Jeśli nie masz paszportu, nic zrobić nie mogą,

By Twe życie ratować jak etyka karze.

Lekarz dzisiaj z grabarzem idzie w jednej parze.

Zapomniałeś paszportu?!... – Trudno! Co poradzić?!

Jedno życie mniej, więcej nie będzie wszak wadzić.

Bez szczepionki Cię lekarz już nie uratuje,

Bo paszportu brak, Brachu, na śmierć Cię skazuje.

Takie czasy nastały prostytucji ducha.

Wokół jest moralności – etyki posucha.

Czyś jest godzien, by życie przy sobie zostawić,

Sanitarny Twój paszport dzisiaj o tym prawi.

Jeśli nie masz przy sobie dokumentu tego,

Z listy żywych skreślony już jesteś Kolego

I światłość wiekuista już Ci Bracie świeci,

Choć czas Twój nieskończony i jeszcze wciąż leci.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl