piątek, 23 kwietnia 2021

PORANNE TRELE

O, ileż się ptaków nagle rozśpiewało,

Jakby chciał każdy „Dzień dobry” powiedzieć.

Wibracją dźwięku powietrze zadrżało,

Aż echo w miejscu nie może usiedzieć,

A każda nuta o listeczki trąca,

Na źdźbłach traw stygnie, na kwiatach dogasa,

Na skrzydłach z tiulu swej barwy kojąca

W przestrzeniach tańcem rozśpiewania hasa.

Można by stwierdzić, że nic nie istnieje

Poza ów trelem, co z drzew wiatrem płynie,

Które to drzewo od dźwięków goreje,

Jak pod Horebem, gdyż w ogniu nie ginie.

Muzyka topi wszelkie zakłócenia,

Do nagiej piersi świat czule przytula,

A ten już nie ma nic do powiedzenia,

Gdyż płodną gamą się ckliwie rozczula

I cały chłonie partytur namiętność

Bezwładnym zdając się w tej przyjemności

Jakby się wdarła w teraźniejszość wieczność

Na wzór kochanków splecionych w miłości.

Siadam na ławce w forsycji sąsiedztwie

Kwitnącej złotem zagęszczonych kwiatów

W mych myśli płochych jedwabnym berecie…

Zamykam oczy… Słucham tylko ptaków…

I mam wrażenie, że ciało przenika,

Na wskroś mą duszę dźwiękiem nawilżając,

Błękitów fala, nie tylko muzyka,

Całą w obłokach mnie wręcz rozpływając,

Więc mam wrażenie, że chmury dmuchawce

Skórę mą puchem zewsząd otulają,

Ciało me, niczym mgłę rosy na ławce,

Ciepłym oddechem śpiewu rozrzedzają;

Więc mam wrażenie swej nieobecności,

Jakbym nut tonem w zaświat przeniknęła,

Stając się ptakiem,… i na wysokości

Jakbym ramiona piór pełne rozpięła.




czwartek, 22 kwietnia 2021

METRYKA URODZENIA

Była znana poetka – córka dyrektora,

Przed którą się ścieliła przyszłość wręcz wesoła.

Była również Jadwiga – córka traktorzysty,

Który pracą styrany rzadko bywał czysty,

Więc na niego i dzieci jego pochodzenia

Świat spoglądał ze wstrętem oraz od niechcenia.

Przed córką dyrektora drzwi były otwarte

A szlaki na szczyt sławy przez tatę przetarte,

Więc nikt nigdy nie pytał, co ona potrafi,

Każdy wierzył naiwnie, że się talent trafił.

Wszystko zatem poetce ślepo wydawali

Oraz każdą obrazę pokornie łykali,

Jakby w strachu przed tatą, co wpływy miał duże.

Sypali pod jej nogi więc nagrody, róże,

Bili brawa, toasty ochoczo wznosili

I we wszystkim nad wszystkich szczodrze wynosili

Bez znaczenia czy „–ujem” czy też „-urwą” splunie,

Wszak to przecież artystka! – toż każdy rozumie,

Że się czasem uniesie i prostactwem trąci,

A!, że język – literat, to go nieraz korci,

By tam „-urwą”, tu „-ujem”, gdzieś, „skur… -synem” rzucić,

Niejednego obrazić, wzgardzić i zasmucić.

Wszyscy wszystko poetce zatem wybaczali,

Wokół niej, niczym służba, wiernie się krzątali,

By królewskie jej spełniać kaprysy, życzenia,

Dźwigając na ramionach brzemię poniżenia.

Oj, kochliwa też była ta nasza poetka,

Bo rozwiązła, rozpustna okrutnie kobietka.

Tego, jakby modliszka, w łóżku obróciła,

Z tamtym go za kawałek przygodnie zdradziła;

Temu w majtkach i w życiu mocno zamieszała,

Lecz tamtemu i innym się hojnie dawała.

Miała wiecznie, jak skrzydła, rozłożone nogi

I apetyt na miłość niesłychanie srogi –

Który wzrokiem złowiony, ten skonsumowany,

A po fakcie, jak odpad, na pysk wyrzucany.

Oj, lubiła swawole ta nasza poetka –

Roztańczona na stole bez majtek kobietka.

Łykała wodospady dzień w dzień alkoholu.

Gździła się wszędzie z każdym, nawet!, w szczerym polu,

Od kielicha, gdy wstała, to dzień zaczynała…

Można by rzec, że w wódzie niemal się kąpała.

O innej by mówiono: „-urwa!”, „moczymorda!”,

Która tylko, po prostu, dość schludnie wygląda,

Ale o tej poetce – córce dyrektora

Mówią: „przecież artystka!, więc do zabaw skora”.

Przeciwieństwem poetki zaś Jadwiga była,

Co, pech chciał, że się w biednym domu urodziła.

Ojciec był traktorzystą, matka pedagogiem –

Wiedli z zadowoleniem swe życie ubogie

I na nic do nikogo się nie uskarżali,

A cieszyli sobą, kochali, szanowali.

Nie mieli żadnych wpływów, nie mieli gotówki,

Jeno kury i gęsi, i dwie, mleczne krówki.

W tych warunkach się Jadzia skromnie wykształciła,

Więc nikomu i w niczym potrzebna nie była,

I choć zdolna!, a biedna, wiecznie odrzucana –

Nawet w szkole od wszelkich zajęć odpychana,

Jakby głupia, ułomna, do niczego była,

Więc się z losem okrutnym w żalu pogodziła

I talenty swe wszelkie na bok odsunęła,

Rolę żony i matki posłusznie przyjęła

Wbrew swej duszy, co skrzydła pragnęła rozwinąć,

Zatem… zamiast na scenę, szła jeść rzucić świniom.

Wyszła za mąż – za Gienka, dostawcę buraków.

Urodziła mu córkę i ośmiu chłopaków.

Z przemęczenia i z żalu czasem se wypiła,

Ale wierna mężowi oraz dzieciom była.

Mimo tego wołali za nią: „patologia!” –

Tak z dnia na dzień za Jadzią snuła się rapsodia.

Przykro było kobiecie o duszy bogatej,

Bo choć zgodnie z sumieniem oraz całym światem

Chciała życie swe pędzić, o scenie marzyła

I z sopranem, jak diwa, po lasach chodziła

Odrzucona, wzgardzona, szyderstwem opluta

I do ziemi okową przyziemną przykuta

Łzy roniła w poduszkę, cicho, po kryjomu,

Nie żaląc się, nie skarżąc na los swój nikomu.

Mówią: „szata na pewno nie zdobi człowieka” –

Do poetki lgnie naród, przed Jadzią ucieka.

Mówią: „pokorne ciele ssie dwie bowiem matki” –

Poetka ma ich stado, choć syndrom wariatki,

A Jadzia ani jednej, choć pokorną była

I by kogoś nie skrzywdzić bardzo skromnie żyła.

Gdzie logika w tym wszystkim, recepta na szczęście?!...

Jakże znaleźć na szczyty poprawne obejście,

By talenty rozmnażać, a duszy nie sprzedać,

By innych nie obrażać, z nikim się nie gniewać?!...

Poetka, chociaż „-urwa”, poważaną była –

A Jadzia, choć porządna, pogardę znosiła.

Poetka, choć rozwiązła, artystką nazwana,

A Jadzia, niemal święta, patologią gnana.

Jedna wywyższona, chociaż bez moralności,

A druga, choć niesłusznie, odarta z godności.

Jak zrozumieć to ludzkie, dziwaczne myślenie?

Czy się liczy, nie człowiek, ale pochodzenie?!...

Czy to ważne przez kogo żeś protegowany,

Czy jakim to talentem żeś obdarowany?!...

Trudno znaleźć odpowiedź na tej karuzeli.

Wielu takich, co w gronie gwiazd się nagle wzięli,

Choć się żadną szczególną zdolnością nie cieszą,

Tym tylko, że gdzie mogą nieustannie grzeszą.

Patologia nie w jednym jest widoczna czysta,

Ale większość nań krzyczy: „wspaniały artysta!”…

Może zatem to wniosek jestże oczywisty?! –

W patologii trza szukać wielkiego artysty!,

A dla życia w narodzie jakiejś równowagi

Patologią nazywaj, kto biedny i nagi,

Bez znaczenia, czy talent jakowy posiada.

Po trupach iść nie będzie? – znaczy, że łamaga.

Mówią, iż „przysłowia mądrością są narodu”,

A tu inne środki do zapchania głodu,

Więc… czy naród zbaraniał, czy przysłowia błędne?...

Tego już rozpatrywać po prostu nie będę

I zostawię w ocenie mego czytelnika,

Który wszystko swym okiem sokolim przenika.

Rozumiejąc poezję, umie kalkulować,

Więc niech prawdę odkrywa niebanalna głowa.




środa, 21 kwietnia 2021

MYŚLI

Coś spłoszyło moje myśli…

Jakiś dźwięk czy sytuacja?

Były mi wianuszkiem kiści –

Dziś wstążkami od latawca,

Jako pazie od królowej

Kokardami swoich skrzydeł

Zdają szeptać się rozmowę

Podług wszystkich to prawideł,

Które tworzą treści nowe,

Zaskakują sensem racji,

Ponad chmury ciągną głowę

Na sznureczkach stylizacji

Niczym balon pełen helu

Lub dmuchawce wiatrem ścięte,

Co się wznoszą, hen!, bez celu…

I, jak bańka, rozpryśnięte

Na tęczową pięciolinię,

Która z nieba deszczem leci,

Na promieniach drżąc cierpliwie…

Mnóstwem barw się mieni, świeci.

Muszę że was myśli moje

Pod kapelusz szybko schować,

Bo zadumy niepokoje

Będą na was w świat żeglować.

A, tak nieco was ukoję

I ocalę od błądzenia,

Później wplotę w wersy moje

Z rozmarzeniem bez wytchnienia,

Aby wszystkich was nie stracić,

By ocalić od bezdźwięku,

Tu rozszczepić, tam zasadzić,

Trzymać was, jak bukiet w ręku,

Jak naręcze roztargnienia…

Moje myśli pod błękitem

Mówię wam dziś: Do widzenia…

Moją duszą na wskroś szyte.




NA WALIZKACH

Cisza…

Dźwięk filiżanki stawianej na spodku –

Szkła tłuczonego na drobne kawałki…

W nim, jakby struna zerwana w środku…

Łzy roztrzaskane o brzeg umywalki.

Westchnienie, które zda się sztormem gnane,

Wypowiedź myśli w połowie urywa…

Wszystko jest wokół niedopowiedziane,

A zegar temu złośliwie przygrywa.

Cisza…

Obcasy rozproszone na parkiecie,

Które się w drodze zgubiły donikąd.

Szelest kartki – kierunek na bilecie…

Świadomość, że trzeba gdzieś przecież wysiąść

I trzask walizek na guzik dopiętych,

Zgrzyt zawiasów drzwi na klucz zamykanych

I odgłos kroków stawianych od pięty,

I szept schodów za siebie odpychanych.

Gwizd!…

Pajęczyna peronów oraz torów.

Łoskot kół biciem spłoszonego serca

Podlicza moje życie według wzoru

Elektrokardiografii – taśmą wiersza…

Fala głów w kapeluszach, czapkach, włosach.

Straszny ścisk pośpiechu i nerwowości.

Na dworcu czekam, lecz całkiem bosa

W płaszczu na ramionach mej prywatności.

Gwizd!...

Walizki trzymam w zawiązanych rękach –

W nich wspomnienia, pamiątki, krocie kartek.

Stoję i czekam w dziurawych skarpetkach.

Czy poświęcenie będzie grzechu warte?

Przede mną wagon losowo wybrany

I przedział, w którym jestem niewidoczna.

Stukot kół i tor za mymi plecami.

Siedzę z czołem przyrośniętym do okna. 

Za mną…

Wszystko, cokolwiek mi się przydarzyło,

Szturchnęło niczym pieszy na chodniku,

Cokolwiek taką że mnie uczyniło –

Kobietą prostą z groszem w portfeliku.

Wszystko, cokolwiek powinno się zdarzyć,

A co przenigdy mi się nie trafiło,

O czym wciąż mogę sobie tylko marzyć,

By się przed śmiercią chociaż mi ziściło. 

Za mną…

Wszyscy, z którymi kiedyś blisko byłam,

Z którymi wcale nie było po drodze,

Których pokochałam czy polubiłam

I którzy mi byli kulą przy nodze.

Wszyscy, którzy mnie czegoś nauczyli,

Pozwolili w sobie widzieć człowieka

I którzy mnie tylko okaleczyli,

Na których dusza moja już nie czeka. 

Przede mną…

Nieznane miejsca, niepoznani ludzie.

Nadzieja na lepsze jutro od wczoraj.

Szczyty zdobywane w pocie i w trudzie,

I – daj Boże – mojej pracy urodzaj.

Nowe plany i cele, i wiatr w żaglach,

Nurt rzeki i spokojność oceanów,

Odkrywana na nowo o mnie prawda

I godziny w bukietach tulipanów.

Przede mną... 




PRZED WSCHODEM

Zda się,… że mgiełką rosy skropione powietrze

Przechadza się po trawie bosymi stopami,

W której to kwiat stokrotki snem zmożony jeszcze

Złote oko zamyka białymi płatkami

I niczym ziarna ryżu garścią rozsypane,

Niczym korale w naparstku cargi jubilerskiej

Zielonymi łuskami, jak w palcach trzymane,

Wiszą na niteczce łodygi w łuk wygiętej

I tulą się do ździebeł, jakby łzy do rzęsy,

Wiszące kroplą perły w ukłonie nad ziemią.

Jeszcze słońce nie wzeszło, więc łepki nie pękły,

Ulegając pokornie porannym promieniom.

 

Zda się,… że wiatr oddechem chłodnym liście łechce,

Co przy mniszku lekarskim płótnem postrzępionym

Tuli mleczu kwiat polny, co zbudzić się nie chce

I wciąż drzemie w koszyczku płomieniem zduszonym,

Wyciągając się prężnie na zielonym łożu,

Jak kochanka po nocy pełnej namiętności.

Mimo tego, że dnieje bladym światłem w progu,

Nie chce płatków pomponem wyjść z tej przyjemności,

I kielichem, jak głową ukrytego węża,

Czujnie w trawie zastyga, cierpliwie czekając.

Widać, że ta pozycja łodygę odpręża,

Bowiem leży swobodnie, na puch opadając.

 

Zda się,… że cisza sunie ścieżką niedeptaną,

Trenem sukni zawadza o gałęzie krzewów.

W tle się tylko unosi delikatne piano

Przedrzeźniane nutami rozproszonych śpiewów,

Co z konarów drzew płyną oraz znad dachówki,

Jakby lekko nieśmiała rozmowa przy kawie.

Wtem!, jakby przy akompaniamencie altówki

Tańczy skocznie ptaszyna tango na murawie,

A spod nieba się kosów dźwiękiem głos rozsiewa

I sikorka bogatka, i drozd mu wtórują,

Po czym wilga swą arią radosną rozbrzmiewa…

Partytury się w ciszy piórem zapisują.

 

Nagle!, jakby znienacka słońce ostrzem struny

Rozcina powiekę, rozwodząc niebo z ziemią,

I pasmem złoto krwistej, rozpalonej łuny

Wydaje się poddawać palczastym strumieniom,

Które zza horyzontu, jakby spod mankietu,

Są… niczym dłoń na klawiaturze fortepianu,

Co światłem na klawiszach tego instrumentu

Doprowadza świat cały do błogiego stanu

Przebudzenia w jasności porannej wstającej,

Opuszkami dotyku trącającej kwiaty,

Które pełnią kielichów na łące kwitnącej

Są, jak obraz w kolorach ludowo – pstrokaty.




wtorek, 20 kwietnia 2021

NA DOBRE I ZŁE

Kochaj mnie póki cokolwiek pamiętam,…

Kojarzę imię z twym kolorem oczu.

Kochaj mnie zawsze, nie tylko od święta,

Jakoby życie było kwestią roku.

 

Kochaj mnie bez względu na dnia porę, nocy,

Bez względu na radość, ból, albo zmęczenie,

Pod splotem zielonych, brzozowych warkoczy,

Na plaży, gdzie fale całują kamienie.

 

Kochaj mnie póki słowa są znaczeniem,

Rzeczy czymś jeszcze dla mnie pożytecznym.

Kochaj mnie ust twych szeptem i milczeniem

Oraz sercem twym wiernym, bo statecznym.

 

Kochaj mnie bez względu na miejsce, godzinę,

Bez względu na nastrój już więdnącej duszy,

Póki z twego życia na zawsze nie zginę…

Może twa cierpliwość wspomnienia poruszy?

 

Kochaj póki liście są dla mnie liśćmi,

Promienie słońca strumieniami światła,

Póki świadomości ciemność nie przyćmi,

Wiedza, że jestem, na wieki nie zgasła.

 

Kochaj, nawet jeśli znienawidzić zechcesz,

Trzasnąć drzwiami!, by odejść bez pożegnania.

Kochaj, bo potrafisz przecież kochać jeszcze

Bez mnie z ciebie, najdroższy mój, okradania.

 

Kiedyś przecież zapomnę moje imię.

Spojrzę w lustro zlękniona, że to obcy

I że widzę nieznajomą dziewczynę,

Co ma bliskie sercu memu tylko oczy.

 

Kiedyś dłoń mą dłonią pewnie mi nie będzie,

Twe ramiona się dla mnie czymś chłodnym staną…

Strach, pustka towarzyszyć mi będą wszędzie,

A noc i dzień będą wyglądać tak samo.

 

Kiedyś nie odpowiem, gdy mnie zawołasz.

Będę widzieć świat, jakby po raz pierwszy.

Będę smutna i jednako wesoła,

Lecz już nie ta, co w wersach moich wierszy.

 

Nie patrz na mnie taką, jaką… może?!... będę

I pamiętaj taką, jaką zawsze byłam.

Ktoś nas stworzył z maleńką wadą i błędem,

Więc mnie kochaj, bym samotnie nie błądziła.