czwartek, 15 kwietnia 2021

JAK TRWOGA, TO DO...

Był człowiek, co w naukowych tytułach opływał,

Więc swą wiedzą i pychą Pana Boga zbywał.

Wierzył bowiem w swe racje i w swe przekonania,

Adresując do Stwórcy ton szykanowania,

W którym wszem wobec prawił swoje komentarze

Przeczytanych fragmentów, co też Pismo każe.

W towarzystwie go wszyscy, niczym Boga, czcili

I wbrew swym wątpliwościom brawo żwawo bili,

Bojąc się mu sprzeciwić czy uwagę zwrócić,

Gdyż mógłby się obrazić i od nich odwrócić,

Więc go adorowali, pychę w nim hodując

I we wszystkim bezmyślnie, i zgodnie wtórując.

Nawet kiedy obrażał kogoś bez skrupułów,

Cieszył się i uznaniem oraz wsparciem tłumów.

Tym sposobem był pewien, że mu wszystko wolno –

Niby pan na salonach, a cham z duszą skłonną

Do innych poniżania i upokarzania,

Do siebie bezwstydnego wszędzie wywyższania.

Szanowny panie docencie, panie doktorze,

Jaśnie wielmożny panie iści profesorze –

Wszystkie zaszczytne zwroty ego łaskotały

I coraz większą pychą dumę pompowały.

Na sympozjach naukowych był autorytetem.

Chętnie dzielił się każdym odkrytym sekretem.

Na bankiety i inne wielkie wydarzenia

Zapraszany był zawsze bez zastanowienia.

Wszyscy jemu się wokół w pas nisko kłaniali

I po dupie ze wstrętem wdzięcznie całowali,

Traktowany był bowiem, jako najmądrzejszy

I we wszystkim najlepszy, i we wszystkim pierwszy.

Patrzył zatem na innych z góry swą wyższością,

Jakby w danym momencie darzył łaskawością

Tych, którzy – w jego mniemaniu – nie zasłużyli,

Ażeby obok niego w towarzystwie byli.

Z przekonaniem tym chodził wszak krokiem żurawia,

Myśląc: „Niechże mnie każdy rozpieszcza, zabawia,

Bo inaczej opuszczę tę trzodę myślenia,

Nie mówiąc na odchodne nawet: Do widzenia!”

Mijały długie lata w sukcesach, w luksusach.

Człek z tytułem naukowym ledwo się porusza.

Ciało chore odmawia jemu posłuszeństwa.

Głowa mu figle robi w przypływie szaleństwa.

Starość, choroba ścięły go ostrzem zegara

I uczyniły dziada z wielkiego cezara.

Siedział zatem samotny w jaskini mieszkania,

Dusząc się bezradnością i bólem kasłania.

Czekał więc w rozdrażnieniu na przyjście pomocy,

Bo potrzebował kogoś i we dnie, i w nocy.

Sam nie umiał nic zrobić, ani funkcjonować.

Pod koroną sukcesów zdziadziała mu głowa.

Jednak wynik chamskiego ludzi traktowania

Przykrą prawdę przed starcem w cierpieniu odsłania:

Nikt się zająć nim nie chce, z nim nie chce posiedzieć,

Nikt też wcale nic o nim nie chce nawet wiedzieć.

Omijają go wszyscy znieczulicy łukiem,

Więc mijają mu w żalu dni, jak niemo głuche.

Kiedyś autorytetem był dla towarzystwa,

Ale kiedy skleroza i bezradność przyszła,

Porzuciła go świta, zamknęli salony…

Teraz siedzi samotny, przez wszystkich wzgardzony.

Cisza drzemie za drzwiami, samotność na progu,

A on nawet rozmowy skąpi Panu Bogu,

W zawziętości się życia, jak brzytwy trzymając,

Choć ledwo się na nogach bezwiednych słaniając.

Wtem pukanie cichutkie myśl z powieki strąca.

Nagle w sercu buchnęła krew w żyłach płynąca.

Ożywił się człeczyna i do drzwi podchodzi

I w gniewie, w złości pięścią przeklina i grozi,

Następnie klucz przekręca oraz drzwi otwiera,

Krzycząc mimo gruźlicy: „Cóż to za cholera!”,

A kiedy w progu staje, oczom nie dowierza –

Widać!, że los się jego woli sprzeniewierza.

Za progiem stała postać z na głowie kapturem,

Popychając człeczynę kośćmi, jakby piórem.

Weszła krokiem bezdźwięcznym na jego pokoje,

Rozsiadła się w fotelu, szczerząc zęby swoje

I oczodołem czarnym zerkając na człeka,

Rzekła: „Zrób mi herbaty, wszak przyszłam z daleka”,

Po czym sznurówkę palców wiązadłem krzyżuje,

Ciepłym głosem, jak matka, człeka zagaduje:

„Spakowałeś się iści panie profesorze?”

„O mój Boże… - chłop wzdycha. „Bóg ci nie pomoże –

Na te słowa się postać odzywa spokojem –

My jesteśmy, kochany, w tym miejscu we dwoje.

Bogu teraz bzdurami głowy nie zawracaj.

Kota teraz ogonem mi w twarz nie odwracaj.

Kiedyś przecież ta pora musiała nastąpić.

Czyś profesor, czyś cieśla nie mogę odstąpić.

Mam – powiada – z urzędu to pokwitowanie,

Na twej duszy w zaświaty i ciała zabranie.

Co poradzisz? – westchnęła – Taka, widzisz, praca.

Skąd się życie twe wzięło, tam i ono wraca.”

„A, dokąd to – człeczyna pyta w zatrwożeniu –

Zaprowadzi mnie pani po moim istnieniu?”

„Gdybyś… – Postać się drapie pazurem po głowie

I z obojętnością w głosie tak jemu odpowie –

Wierzył, to bym ciebie do raju teraz wzięła,

A tak utylizacja twoja się zaczęła.

Wszczęłam więc z obowiązku przykrą procedurę.

Na proch muszę rozetrzeć tę twoją posturę.

W tym to celu umowę mam więc podpisaną

Z czortem, który cię weźmie pod swoje kolano

I cierpienia cię kołem na proszek przerobi,

I cierpieniem ten proszek na mniejszy rozdrobi.”

„Jak to?! – człowiek powiada mając pełne gacie –

Czy dyspensy lub łaski dla biednych nie macie?!”

„Tyś nie biedny, szanowny pani profesorze.

Toż niejeden tak sobie pozwolić nie może,

Jak ty sobie przez życie całe pozwalałeś.

Wszystkich, jak również wszystko za nic przecież miałeś.

Otrzymujesz więc za to godziwą zapłatę.

Tym, że jestem, już spłacam należności ratę.

Zbierajże się! – powiada – Nie mam czasu siedzieć.”

„Jestem autorytetem! Powinnaś to wiedzieć!”

„Niby na co?! – się postać człeka zapytuje –

Autorytet czy prostak tak samo smakuje.

Trzeba było nie tylko myśleniem się chwalić,

Ale myśleć, co będzie po twej śmierci dali.

Teraz próżna to gadka i puste lamenty.

Kiedyś byłeś bufonem, dziś jesteś przeklęty.”

Człowiek nie chce ze strachu progu w drzwiach przekroczyć,

Lecz nie widzi nieborak… Ma zrośnięte oczy!

I choć się pazurami we futrynę wbija

Ani śmierć, ani życie już jemu nie sprzyja.

Przepadł na wieki wieków z swymi tytułami.

Gardzi świat nim, gardzi i jego mądrościami.

Wszyscy żyją, jak jego by nigdy nie było,

Wszystko bowiem do normy powszechnej wróciło.

Widać!, wcale nieważne kim jesteś, lecz jaki.

Każdego bez wyjątku wszak zjedzą robaki.




CZY MOŻNA...

Czy można coś w życiu osiągnąć z sukcesem,

Skoro nic na zawsze nie jestże nam dane?...

Czy można żegnać czas z beztroskim uśmiechem,

Wiedząc, że niebawem będzie nam zabrane

 

To, co tak szczególnie było przecież ważne,

O co walczyliśmy w trudzie, w pocie czoła?

Czy nie bywa dla nas w jakiś sposób straszne

To, iż druga strona nas nie jest wesoła?

 

Co więc dla człowieka winno być bezcenne?

Czy istnieje jakaś recepta na szczęście?

Co jeśli okaże się wszystko daremne

W dniu, ogłaszającym od życia odejście?

 

Jesteśmy szczęśliwi, gdy się zakochamy…

Po latach to szczęście staje się rutyną.

Następnie euforia taty oraz mamy,

Lecz i te zapędy z czasem szybko miną…

 

I praca po latach będzie obowiązkiem,

Rytuał dnia każdego kiedyś nas znudzi,

Pasja będzie dla nas bezpiecznym zakątkiem,

W który to zaczniemy uciekać od ludzi.

 

Małżeństwo przygaśnie i dzieci odlecą…

Wprowadzi się do nas samotność na stałe.

Sąsiedzi, znajomi z czasem się przerzedzą

I to, co było wielkie, zacznie być małe,

 

To, co kolorowe, stanie się szarością,

A to, co święte, okaże się banałem,

Bo my już będziemy inną wrażliwością,

Historią (z wielu) zakończoną morałem.

 

Czy można więc przypisać sobie zwycięstwo?

Czy możemy poczuć pełną satysfakcję,

Patrząc na błędy, jak na czyste szaleństwo?

Czy możemy w czymkolwiek mieć słuszną rację,

 

Skoro się rodzimy bezradni na życie –

Bezradni na życie również umieramy?

Czy możemy sobie przypisać w zachwycie

Sukces, skoro go na wieczność wszak nie posiadamy?

 

Za jakiś czas świat nie będzie nas pamiętał

Bez względu na to, co żeśmy w nim robili.

Gdy w kolejne koło czas będzie zakręcał,

Zapomni, żeśmy tu kiedykolwiek byli.

 

Czy można więc mówić o swych osiągnięciach,

Jakby o czymś stałym i ponadczasowym?!

Inni będą ważni na wszelkich przyjęciach,

Na których zdało się być kimś wyjątkowym.

 

Tak statek popłynie bez nas na pokładzie,

Jakby się nigdy nic po prostu nie stało.

Może ktoś się odwróci, powie: „Na razie”,

Lecz to będzie dla nas zwyczajnie za mało.




środa, 14 kwietnia 2021

JA, BO... MNIE?!...

Nic nie mam poza ciałem, choć… i to nie moje.

Śmierć mi przecież i ciało bezczelnie odbierze.

Zatem w czymś pożyczonym przed lusterkiem stoję.

Patrzę w odbicie, mówiąc: „Porozmawiaj szczerze”,

 

Po czym milknę na chwilę w stanie bezradności…

Zastanawiam się… ile mnie jest i czy jestem?...

Czy ja… to tylko syndrom pod- i świadomości

Lub… impuls kierujący mimiką i gestem?

 

Jeśli ja mózgiem jestem, to cóż mózg ożywia?...

Skąd się biorą te wszystkie jego możliwości?!

Sam z siebie samozwańczo taką mnie przyzywa?!,

Że mam wady, zalety, słabości, zdolności,

 

Które w żadnym człowieku te same nie będą

Z idealnym wynikiem wzoru na charakter

Oraz matrycę osobowości bezbłędną…

Skąd mózg czerpie życie?! – pojąć to nie jest łatwe,

 

Bo skoro sam od siebie mózg bywa zależny,

To i wobec śmierci powinien być odporny,

W stopie roli i woli winien być mosiężny,

A do przemijania i zgonu zaś nieskłonny –

 

Skoro jednak i sam się bezwiednie starzeje

I wbrew ja obumiera powolnym gaśnięciem,…

Co też się i takiego poza mózgiem dzieje,

Co go czyni czymś więcej niż neuronów spięciem?...

 

Ego i superego, id i inne bzdury –

To tylko nazewnictwo, które mnie określa,

Jak ołówek, co znaczy mej twarzy kontury

I mnie jedynie szkicem powierzchownym streszcza,

 

Lecz… Gdzie ja się ukrywa pod naporem racji,

Naukowych dedukcji, analiz i przekrojów,

Tych wszystkich przenikliwych ciało obserwacji,

W których ciekawość z niemocą szuka spokoju?!

 

Moje gesty, mimika i stan wrażliwości

Czy mentalność, talenty, fobie, doświadczenia,

Światopogląd i barwa agresji, miłości –

To wszystko, co ze mnie, ma coś do powiedzenia

 

Jest jedynie tym wszystkim, co ja we mnie tworzy,

Przez co się anonsuje, zdradza i przedstawia,

Jak w gabinecie luster oblicza swe mnoży

I prawdę, że istnieje kimś więcej, objawia.

 

Patrzę na siebie w szkiełku wiszącym na ścianie,

Znając siebie przez pryzmat wiedzy już zdobytej…

I mam w sobie to dziwnie silne przekonanie,

Żem jest oddech postaci JA we mnie ukrytej.




wtorek, 13 kwietnia 2021

NARZEKANIE I GDERANIE

Jakąś dziwną natura ma skłonność człowieka,

Że od życia szarości w lamenty ucieka,

Więc narzeka człeczyna, załamując ręce,

Bo ma mało czy dużo, a chce wiecznie więcej.

Gdera, ciągle marudzi, dziury szuka w całym.

Nawet!, gdyby się przed nim problemy schowały,

Zawsze jakiś wyciągnie i na blat wyłoży,

I się nad nim pochyla, na niego się sroży,

Potem wszystkim się ludziom rzewnie wypłakuje,

Mówiąc, że pech go w życiu straszny prześladuje,

A do niego się inni również gorzko żalą

I przed sobą wzajemnie niedolą się chwalą,

Licytując kto więcej ma klęsk na swym wozie,

Kogo los prześladuje i widłami bodzie.

Trudno znaleźć w tym gronie człowieka takiego,

Co by brał życie swoje, jak byka jakiego

Za rogi, by siłować się mimo trudności

O należne na co dzień okruchy godności.

Jeden płacze, że zdrowy, drugi, bo choruje,

Trzeci na dobrą żonę w burdelu pomstuje,

Czwarty zaś, że pracuje i wydawać musi,

Piąty, że w swoim domu kąt daje mamusi,

Szósty zaś wciąż narzeka na wielki dostatek

I że po śmierci innym ten zostawi spadek,

Siódmy, że nudzi go już sukces, powodzenia,

Ósmy, że w domu nie ma nic do powiedzenia,

Dziewiąty i dziesiąty,… setny… milionowy… -

Dobry pomysł na lament, co zaszedł do głowy.

I wśród kobiet płaczliwych niewiast nie brakuje.

Każda niemal przyczynę do płaczu znajduje.

Jak chłop jest pracowity, to jej potem śmierdzi.

Narzeka też, gdy siedzi i w kanapę pierdzi.

Jedna chce mieć lokaja, druga pragnie Bonda,

Więc seriale w nałogu całe dnie ogląda,

Trzecia marzy o seksie, namiętnej miłości,

A tu?! -  mąż, co narzeka, że go bolą kości,

Czwarta, że ma pośladki w kolana i piersi,

Piąta ciągle w budżecie żalu dziurę wierci,

Szósta chciałaby z domu muzeum uczynić,

Siódma wszystkich za wszystko zaś potrafi winić,

Ósma chce być kochana, choć kochać nie umie…

Setki, nawet miliony są w żałobnic tłumie.

Jak zaradzić tej pladze bólu narzekania,

Tego nieustannego na co dzień gderania?!...

Na ten przykład Jacek – właściciel odzieżówki,

Któremu nigdy w życiu nie brakło gotówki,

Który miał czterech synów dorodnych i zdrowych,

Siedem aut, siedem domów pokaźnych i nowych,

Wierną żonę dbającą o wszystko wspaniale…

Słowem! – do narzekania nie miał przyczyn wcale.

Podobnie jego żona, co szczęśliwą była,

Mimo wszystko lamentem w życiu się trudniła.

On nad wszystkim łzy tracił wiecznie zasmucony,

Ze wszystkiego okrutnie niezadowolony.

Ona jemu w lamencie zawsze wtórowała

Oraz żadnej pociechy nigdy nie dawała.

Łączył że ich lament, dzieliły zaś pokoje,

Dlatego się osobno starzeli we dwoje.

On tęsknił za żoną, a ona zaś za mężem.

W kieszeniach ich i w sercu kłębiły się węże.

Zostali z marzeniami, z żalu westchnieniami - 

Niby razem, a mimo wszystko jednak sami.

Nie umieli się cieszyć tym, co posiadali,

Więc się z życiem zgorzkniali w końcu pożegnali.

Cierpienie, przygnębienie twarz im wykrzywiły

I strasznie nieszczęśliwych w trumnie uczyniły,

Dlatego też w zakładzie pogrzebowym Zdzichu

Rzekł do Mietka – kolegi szeptem i po cichu:

„Ci to biedni musieli mieć życie przesrane,

Bo niedole na twarzach mają wypisane.

Gęby całkiem pokraczne, skrzywione w niesmaku.

Nie użyły biedaki… Teraz, dup!, do piachu.

Czy bogaty, czy biedny łopatą grabarza

W dupę klapsa dostanie w dołek spod ołtarza…”

Warto!, że się zatrzymać w tym właśnie momencie

By się nieco pochylić, w czym tkwi nasze szczęście?...

Po co wiecznie narzekać, gderać bez wytchnienia,

Jakby życie bez jęczeń nie miało znaczenia?

Już Adama i Ewę Bóg z raju wyrzucił

I beztroskę z ich losem bezpowrotnie skłócił

Na ich przecież życzenie, według ich wyboru.

Chcieli mieć trudne życie szarego koloru,

Zatem mieli, jak sami tego zapragnęli

I dziś każdy z nas tak śpi, jak sobie pościeli.

Skoro więc wina grzechu nic w życiu nie zmienia,

Ciągnie się z pokoleń na przyszłe pokolenia,

Warto może z pokorą wziąć do wiadomości,

Że ból naszą starością będzie łamał kości,

Że w bólu człek się rodzi i w bólu umiera,

Że ból mu w ciężkiej pracy i w pocie doskwiera,

Że mąż winien być głową, nie dupą w rodzinie

Bez analizowania o skutku przyczynie,

Jeśli te zależności do serca weźmiemy,

To może szczęśliwszymi w swym życiu będziemy.

Zamiast narzekać na to, co Bóg zdecydował,

Może człek drobną rzeczą będzie się radował

I czy dużo, czy mało, nie będzie chciał więcej,

Lecz w modlitwie dziękczynnej swoje złoży ręce.

Adam i Ewa szczęścia swego nie cenili.

Nie marudźmy!, abyśmy gorzej nie skończyli.




TRAGARZ

Pamiętasz przecież twarz swojej młodości…

Oczy i usta, włosy potargane

Tym, co zrodzone z szaleństw świadomości

Na świat zostało czynami wydane.

 

Wówczas się miało takie przekonanie,

Że nieba dotknąć każdy przecież może,

Że nic na drodze do celu nie stanie,

A choćby nawet,… kres temu położę!

 

Dzisiaj się w lustrze ktoś inny pojawia,

Spogląda w oczy przygaszonym okiem

I blady uśmiech na ustach się zjawia

Braku zachwytu tym szklanym widokiem,

 

Bo rysy twarzy, choć nie są ci obce,

To nie te same, ciężkie i zmęczone,

Jak szarobure i jesienne słońce,

Zza chmurnych zmarszczek ledwo wychylone;

 

Bo usta lekko wygięte w podkowę,

Źrenice, jakby zadumą zgaszone…

I pasma włosów, co sprószyły głowę

Tym, co rozsądkiem zda się odrzucone.

 

Dzisiaj już nie ma tego przekonania,

Że niebo bywa wszak w zasięgu ręki,

Bo ciało ziemi wbrew sobie się kłania,

Jakby pod krzyżem chorób i udręki.

 

Dzisiaj na drodze każda rzecz przeszkodą,

Której minięcie bywa trudną sztuką,

Bo nogi sztywne już chodzić nie mogą

I krok stawiają mozolnie, i długo.

 

Dziś siedzisz cicho z dłonią na albumie.

Usta twe haseł już nie wykrzykują…

Czas na zegarze wiosłami, hen!, sumie,

A dźwięki minut z myśli twych żartują.

 

Palce wygięte, jak szpon drapieżnika

Na fotografii leżą pomarszczone,

A przez ich kraty twarz młoda przenika…

To, co już było, na zawsze stracone.

 

Odkładasz młodość do szuflady wspomnień.

Z trudem swe ciało podnosisz z fotela…

Masz dzieci, wnuki, a jakby bezdomnie

Samotność w gości się do ciebie wdziera.

 

Szuraniem kapci rozcierasz podłogę

I drżącą ręką zalewasz herbatę,

W szklance wywaru trzymając połowę,

Bo wola walczy z ciągle wrogim światem

 

I można byłoby rozlać pod stopy

To, co się z dłoni wyrywa do lotu…

Kiedyś!, dorodne kobiety i chłopy –

Dziś tylko tragarz przyziemnych kłopotów.




poniedziałek, 12 kwietnia 2021

PRZYJACIÓŁKA MOJA...

Przyjaciółka moja –

 

Obecna zawsze i niezłomna

 

Czeka.

 

Cierpliwie czeka

Taka życzliwa, cichutka i skromna,

Oddechem łaskocząc skronie

I w dłoni trzymając serce.

Ja za nią z dnia przez noc gonię

I gonię,

A ona jeszcze mnie nie chce.

 

Przechadza się niemym krokiem

Taka dostojna i lekka.

Patrzy bezźrenicznym okiem

Ciału bliska, a duszy daleka.

 

Idę po wodę.

Słońce się chyli,

A ona siedzi pod śliwą...

We lnianych włosach wstążki motyli

A w oczodołach krwawe ogniwo.

W ramionach trzyma maleńkie dziecię.

Zwiędniętą piersią zasłania mu usta.

Kościste nogi w zielonej skarpecie,

A na ramionach mgły dziurawa chusta.

 

Wiatr iskrą rzucał

Jak białym perzem.

Echo drżało listowiem,

Gdy sen się sączył żałobnym śpiewem...

 

Wciąż słyszę szepty przerażenia w głowie.

 

Idę

I kiedyś podejdę do niej,

A ona też mnie przytuli.

To co, że teraz wciąż za nią gonię

W tej, co i ona koszuli?...