poniedziałek, 12 kwietnia 2021

ANIELE BOŻY, STRÓŻU MÓJ...

Jaki masz kolor oczu?... – tak się zastanawiam,

Próbując wyobrazić sobie odcień chabrów.

Jaki kolor włosów z twojej twarzy odsłaniam?

Czyś jest zawsze poważny, pozbawiony żartów?

 

Jak brzmi twój głos, gdy do mnie ułomnej przemawia?

Czy na ustach spoczywa ci myśl,… czy modlitwa?

Jaki gest mój lub słowo w zły nastrój cię wprawia?

Kiedy praca nade mną jest dla ciebie przykra?

 

Nie masz czasem dość bycia mym aniołem stróżem?

Nie masz dni, w których wszystko byś rzucił w cholerę?!

Lubisz kwiaty – a jakie?... Stokrotki czy róże?

Wolisz rozmowy słodkie czy bezwstydnie szczere?

 

Kochasz ptaki w nieszporach chórem rozśpiewane

Czy szum wiatru, którego zmysł niemal nie czuje?

Pijesz kawę, kakao czy mleko nad ranem?

Co cię wzrusza, co drażni i co ci smakuje?

 

Czy masz pasję szczególną, co szczęście ci daje?

Czy choć trochę, stróżując, masz czas by odpocząć?

Jakie w twoim zawodzie macie obyczaje?

W dzień mnie ciągle pilnujesz, lecz… co robisz nocą?

 

Stąpasz może po ziemi czy w przestrzeni suniesz?

Czy ramiona skrzydłami prężą twoje ciało?

Czy mnie zawsze i wszędzie we wszystkim rozumiesz,

Czy mnie raczej poznajesz i ciągle za mało?

 

Czy masz imię – a jakie?... Jeśli można wiedzieć…

Chciałabym się do ciebie zwracać po imieniu.

Nie możesz przecież obok tak bezpańsko siedzieć,

Będąc anonimowym, jak bez chrztu w milczeniu.

 

Wiem tylko, że masz dłonie wielkie, spracowane,

Silne, o szorstkiej skórze i twardych odciskach,

Ręce po łokcie trudem okrutnie styrane.

Wiem, że w źrenicach twoich przemęczenie błyska.

 

Nie skarżysz się, bo ciszę nic wszak nie zakłóca,

Więc śmiem twierdzić, że jesteś cierpliwym aniołem.

Zastanawiam się jednak,… co ciebie zasmuca?

Życie twe, chociaż przy mnie, czy bywa wesołe?

 

Możesz wszystko mi szczerze wykrzyczeć, powiedzieć.

Ja przed tobą się cała obnażyłam przecież.

Nie ma nic, czego mógłbyś wszak o mnie nie wiedzieć.

Jesteś przy mnie w kąpieli, nawet w toalecie,

 

W roli żony, kochanki, matki oraz córki.

Anatomia przed tobą nic nie ma w sekrecie…

Jesteś ze mną pod górę i gdy bywa z górki –

Wszystko robię przy tobie i z tobą w duecie.

 

Jaki jesteś? – więc pytam, żądając odsłony.

Po czterdziestu plus wiosnach przecież mogę wiedzieć.

Nie byłeś że mi dotąd nigdy przedstawiony,

A tyle już przeszliśmy w szczęściu, w bólu, w biedzie.

 

Czas najwyższy byś podał mi dłoń, w oczy spojrzał,

Swoje imię, choć szeptem, wypowiedział do mnie,

Swoją twarz w mych źrenicach odrysował, dojrzał,

Bym na twoim ramieniu spoczęła spokojnie.

 

Jaki jesteś? – się pokaż, kiedy będę sama.

Usiądź obok na ławce, dłońmi weź za rękę.

Niech się wtulę w ramiona, jak dziecko kochana.

Niech poczuję na skroni twe bijące serce.




LECĘ...

Lecę za tobą życie, jak motyl na szpilce –

Niby rusza skrzydłami, lecz w tym samym miejscu.

Przyglądam się uważnie każdej, drobnej chwilce,

Jak w bursztynie owadom podobnym ich sercu.

 

Lecę za tobą życie, lecz wiecznie spóźniona

Z walizką niestarannie zawsze spakowaną,

W pośpiechu ogarnięta i myślą zwichrzona,

Ciągle w połowie będąc niedopracowaną.

 

Lecę za tobą życie w rozklejonych butach

Z papierami pod pachą, które wiatr rozsiewa,

I wciąż bez parasolki przemoczona w pluchach,

Z duszą, co wbrew kaprysom, podskakując, śpiewa.

 

Lecę za tobą życie głodna i spragniona,

Zachłannie pakująca łakocie w kieszenie,

Nieposkromionym apetytem obarczona,

Krzycząca od środka, jak ciszą przestrzenie.

 

Lecę za tobą życie, w zaciśniętej dłoni

Trzymając czas, by nigdy więcej mi nie uciekł.

Pośpiech mnie wciąż ponagla, w zawziętości goni,

W każdej minucie dając coraz więcej uciech.

 

Lecę za tobą życie nóg siedmiomilowych

Rozbieganiem na skrzydłach mojej wyobraźni,

W okularach o szkiełkach najczęściej różowych,

Czując się linoskoczkiem na rozpiętej jaźni.

 

Lecę za tobą życie, jak ptak po błękicie –

Niby wolna, a jednak podporządkowana…

Jedna z wielu karteczek w pożółkłym zeszycie –

Prawie, lecz nie do końca jeszcze zapisana.

 

Lecę za tobą życie, ale… czy na pewno?!

Może nie ja za tobą, a ty za mną będąc,

Poruszasz mną, jak pionkiem – i w tym twoje sedno.

A, ja?!... W twej dłoni czekam z dnia na miesiąc więdnąc…




piątek, 9 kwietnia 2021

ŚWIĘTOkradztwa

Spowiadała się Mania, w piersi uderzając

I przed Bogiem bezwstydnie grzech wszelki wyznając,

Że aż pod kolanami deski w głos trzeszczały

I konfesjonałem pokutnie wręcz jęczały,

Akustykę budząc niedyskretnym to echem,

Jakby na zgromadzonych swobodną uciechę.

Tak się Mania gnieździła, tak się obsadzała,

Że aż godzinę niemal wygody szukała,

By ciałem nie zadręczać duszy w pojednaniu,

Gdyby ból się ujawnił w jej postękiwaniu.

A, kiedy już znalazła pozycję swobodną

I do wyspowiadania w pokorze wygodną,

Wyciągnęła z torebki zeszyt z zapiskami

O wypełnionych kartkach Mani to grzechami,

Więc zaczęła wnikliwie czytać i z przejęciem,

By się przewinienie nie zeszło z pominięciem.

Analizę Przykazań Dziesięciu zaczęła.

Przeżegnała się krzyżem, językiem mlasnęła

I wnet!, pierwszym zapisem szybko się schwaliła,

Mówiąc, że przeciwna religiom innym była

Oraz, że innowierców wcale nie szanuje

I przeciw nim swą wrogość dumnie afiszuje,

Bo że wyznań odmiennych wręcz nie toleruje,

Jeno w Pismo, co Święte, bacznie się wsłuchuje.

Tu przyznała się nagle, iż czasem się zdarza,

Że, gdy kogoś w swym gniewie „-urwami” obdarza,

Zwinnie wplecie Imienia Pana Boga swego

W szereg słów nieprzyjemnych, lecz… „Cóż to takiego?!

Józef Świątek spod lasu, gdy żonę wyzywa,

To Najświętszą Panienkę na litość przyzywa. –

Rzekła Mania w zapędzie, grzech własny tłumacząc

I na sucho w pokorze bardzo rzewnie płacząc –

Sołtysowa zaś – mówi – sołtysa przeklina

I przekleństwo na Syna Bożego zaklina.

Toż to większe zmartwienie, większe przewinienie

Niźli moje drobniutkie, lekkie zapomnienie.

A, dzień święty – powiada – czczę z wielkim oddaniem.

Zanim słońce się zbudzi przed koguta pianiem

Ja w pacierzach przejęta męża swego gonię,

By się pracą nie skalać i mieć czyste dłonie.

Nie gotuję, nie sprzątam, jeno na modlitwie

Klęczę całe godziny, by modlitwy wszystkie

Panu Bogu z oddaniem szczerze ofiarować,

Dzięki czemu jest na Mszy spokojniutka głowa.

Mąż mnie zawsze wyręcza w pracy wszelkim trudzie,

Bo jest wierny swej żonie, jako pies przy budzie.

A, po czwarte… – powiada, kartki przekręcając

I grzech wobec Przykazań w szczerości czytając –

Ojciec mój oraz matka dawno już pomarli,

Że się teraz na pewno ciałem na proch starli,

Więc potrzeby już nie ma, by czcić i szanować,

Jeno szczęściem się wiecznym rodziców radować…”

Ksiądz się wtula do kratki z lekkim osłupieniem,

Choć się w spowiedź wsłuchuje w milczeniu z skupieniem.

Mania dalej szeleści kartkami w zeszycie,

Wyliczając przed Bogiem grzech szeptem ukrycie –

„Zabić, też nie zabiłam. Uchowajże Boże!

Dusza moja wszak muchy ukrzywdzić nie może,

Co dopiero człowieka pozbawić oddechu?!

Uf… - westchnęła z radością – Nie mam tego grzechu.

Cudzołożyć… - jęknęła w głębokiej zadumie.

Widać po niej, że sensu grzechu nie rozumie.

A, po chwili mlaskania, mruczenia, stękania

Wtem się szeptem odzywa w myśl tego wyznania –

Raz, gdy męża nie było, Tadzik od mleczarza

Żalił się, że kobieta jego od ołtarza

Rzadko kiedy z nim sypia, niemal prawie wcale.

I tak mnie na ramieniu swe wylewał żale,

Żem z litości w ramiona Tadka przygarnęła,

Bo mnie przykrość tą krzywdą okrutnie ujęła.

Trudno jednak to nazwać zdradą, księże drogi.

Serce dobre, więc do dziś bolą że mnie nogi.

Takem się tą niedolą Tadzika przejęła,

Żem od tych pozycyji ciało bólem zgięła.

Co poradzę, że serce czułe mam i dobre,

I w tych sprawach mężowi wierne, innym szczodre?!

Nie z rozpusty, lecz całkiem z mojej wrażliwości

Idę z niemi do łóżka w oznace litości.

Pan Bóg to mnie wybaczył, bo dobrze rozumie,

Że chłop bez spraw cielesnych żyć przecież nie umie.

Gdybym się tym biedakom tak nie poświęciła,

To bym się Przykazaniem piątym potępiła.” –

Wtem cisza… Mania zeszyt ponownie kartkuje

I po chwili kolejne grzechy rozczytuje –

Nie kradnę ino biorę, co tylko znajduję,

A!, że zły ten, co zgubił, i że na mnie pluje…

To nie moja jest wina, nie moje zmartwienie!

Znalezione to żadne przecież przewinienie.

Ja nikogo – powiada Mania w zawziętości –

Nie obmawiam, nie mówię nic na niego w złości.

Mnie zarzuca Janeczka od Stacha kowala,

Żem jest we wsi największa ze wszystkich plotkara.

To są jednak paskudne, wstrętne pomówienia

I to w moim odczuciu nie do przebaczenia.

Moja wina, że więcej wiem niźli bym chciała,

Żem od ludzi bystrzejsze oko zawsze miała?!

Niech się wstydzi przewinień swoich, nie języka

Ten, co w grzechu od Boga do swych spraw przemyka.

Jak, co widzę, to mówię szczerze w prawdzie całej

I w osądzie bezwzględnym mocno okazałej.

Jam nie głupia i sobie wmówić nie pozwolę,

Że plotkami zarażam wszystkim w swoim kole.

W sprawie zaś dziewiątego, księże, Przykazania

Taka się we mnie szczerość w szczerości odsłania:

Nie pożądam żon innych, bo kobiet nie lubię

I swojej orientacji w miłości nie gubię.

Jeślim kiedyś z kimkolwiek w swoim życiu spała,

To jedynie w mężczyznach szczęścia żem szukała.

Trudno jednak mi zgadnąć, któren był żonaty?...

Jam do łóżka ich ciągła, nie na jakieś swaty.

Jeśli chodzi o rzeczy… – Mania popłakuje

I tym oto wyznaniem proboszcza częstuje –

Pan Bóg niesprawiedliwym się troszeczkę zdaje,

Że innym mniej, a drugim za dużo rozdaje.

Dajmy na to sąsiadka ma dwa samochody.

U nas rower jest tylko, w dodatku nienowy.

Jadzia, nasza sklepowa, ma pieniędzy krocie

I opływa w luksusach, i w srebrze, i w złocie.

Mnie, jak na nią się patrzę, pomarzyć zostaje…

Czemu Pan Bóg nierówno każdemu rozdaje?! –

Pyta Mania proboszcza z pretensji akcentem,

Rozkładając w niemocy ramiona przejęte –

To nie moja jest wina, że mnie przykro bywa!

Innym Pan Bóg nie szczędzi, choć drugim ubywa.

Więcej grzechów - powiada, w piersi uderzając

I pokutę wszem wobec pięścią ogłaszając –

Nie pamiętam, bo pamięć zawodną mam przecież,

A com złego zrobiła, to już sami wiecie.”

Klęczy Mania, lecz kapłan nic się nie odzywa,

Jeno krzyżem przed Bogiem, leżąc, dogorywa.

Nie wytrzymał spowiedzi biedny proboszczyna,

Bowiem spowiedź się Mani tak samo zaczyna

I tak samo się kończy samo! - rozgrzeszeniem.

Wszystkich Mania obarcza własnym przewinieniem

I spowiada się ciągle we wszystkich imieniu,

A ksiądz wrze od środka, choć słucha w milczeniu.

Wszystkich, których w spowiedzi Mania wymieniła,

Księdza litość współczuciem do serca tuliła.

Mieli oni w Mariannie już swoją pokutę,

Lecz… Jak w Mani wyleczyć to jabłko zatrute?!

Od lat wielu ksiądz proboszcz bezradnym się czuje,

Bo w spowiedzi Marianny innych wysłuchuje.

Tak to bywa, że święto kradzieży nastaje,

Gdy się z obcych przewinień sprawozdanie zdaje.




czwartek, 8 kwietnia 2021

MRÓWKA I WYMÓWKA

Z pracowitości wszystkie mrówki słyną.

Praca się zdaje ich życia przyczyną.

Są społecznością uporządkowaną –

Roli mróweczka bywa przypisaną,

Gdyż feromony o tym decydują,

Czym się mróweczki w mrowisku zajmują.

Samców zadaniem bywa zaplemnienie

Królowej, która składa niestrudzenie

Jaj całe krocie i tych kroci więcej,

Lecz pracy mają pełne jednak ręce

Te, co nazwane są robotnicami,

Co się krzątają w trudzie godzinami,

Budując gniazda i broniąc mrowiska,

Choć pot z nich siłę bezwzględnie wyciska.

One potomstwem zawsze się zajmują

I pożywienie dla wszystkich szykują.

Nim słońce wstanie, zanim słońce zaśnie,

Nim blady promień na błękicie zgaśnie

Robotnic całe wiją się szeregi,

Aby spiżarnie wypełnić po brzegi

Czy roślinami, czy też zwierzątkami,

Które dla mrówek są wszak przysmakami.

Czasu jest mało – obowiązków dużo,

Wrze więc w mrowisku, jakby srogą burzą.

Trzeba posprzątać, jaj też przypilnować,

Za pożywieniem w świat i powędrować.

Tam coś poprawić, tu nareperować

I całą dobę przy gnieździe stróżować.

Podziw aż bierze – czy sen mrówką znany?!...

Czy tylko pracą czas jest odliczany?...

Nim kogut pianiem świat ze snu obudzi,

Już robotnica robotą się trudzi,

Już się przy swoich obowiązkach krząta,

Dzieci dogląda, gotuje i sprząta,

Już rusza w pole, na łąki za chlebem,

Buduje, wznosi mrowiska pod niebem.

Oj, odpoczynek zdaje się nieznany

I w społeczności niepraktykowany –

Tak!, wrze mrowisko robotnic robotą,

Dla których praca cenniejsza niż złoto.

Lecz!... Co ja widzę i oczom nie wierzę?!

Ktoś przy mrowisku wybudował wieżę

A na niej leżak z listeczka rozłożył

I na nim kocyk z pajęczyn ułożył,

Z piórek wróbelka parasol zmajstrował…

Czyżby ktoś leżał, a nie zaś pracował?!

Jakaż to mrówka się tak wyłamała,

Że zamiast robić, to odpoczywała?!

To rzecz mym oczom zda się niesłychana,

By któraś z mrówek od świtu do rana

Zamiast w robocie, na leżaku była

I swe lenistwo nad wszystko ceniła.

Ach!, znam tę mrówkę – toż to mała Frania,

Co lubi modne i drogie ubrania,

I komputery, smartfony, tablety,

Co mieć by chciała wszystko, lecz niestety

Nie swoją pracą, nie swoim wysiłkiem.

Frani zapędy są jakoby pyłkiem,

Bowiem słomianym zapałem do pracy,

Który chorobą Frania wciąż tłumaczy,

Więc z ust jej płynie taka to wymówka,

Że kiepskim zdrowiem cieszy się ta mrówka,

Że to ją boli, tam strzyka, to męczy –

Tak godzinami Frania tylko jęczy

I na leżaku pod parasoleczką

Zda się leniwą, wygodną mróweczką,

Choć ze wszystkiego ochotnie korzysta.

W nieuczciwości wszak zdaje się bystra

I że się ciągle słaba, chora czuje,

Wszystkich dokoła Frania oszukuje.

Można rzec nawet: „Niewinna wymówka,

Że chorobami zmiażdżona jest mrówka”,

Lecz wiedzieć trzeba! – kłamstwo nie popłaca

I wbrew pozorom kłamcę ogołaca,

Bo gdy się robić nic nikomu nie chce,

Kiedyś takiego bieda zniszczyć zechce.

Taki zawodu, wiedzy nie posiędzie

I strasznie głupim, nieudolnym będzie.

Taki nie zechce sprzątać czy gotować,

Więc w brudzie strasznym zacznie też głodować.

Jeśli się nawet uciec z pracy uda,

Kiedyś dopadnie go nużąca nuda

I radość straci beztroskie promienie,

A odpoczynek będzie, jak zmęczenie.

Tego to Frania właśnie doświadczyła,

Gdy upomnianą przez mróweczki była.

A, że nie chciała robotnicom pomóc,

Musiała odejść z rodzinnego domu.

I co się nagle bólem okazało?!

A, to!, że robić się Frani nie chciało,

Więc nie umiała mrowiska zbudować,

Ani posprzątać, ani ugotować,

Ni znaleźć sobie coś do pożywienia

Lub bezpiecznego miejsca do schronienia.

Nie miała pracy ni zasobów na to,

By chodzić modnie, ubraną bogato.

Cierpiała bardzo mała Frania – mrówka,

Którą skrzywdziła na życie wymówka,

Że jej się nie chce, że chora, zmęczona.

Teraz jest Frania szczerze udręczona.

Zważ zatem na to, że Twoje wymówki

Mogą się skończyć losem Frani – mrówki.

Kiedyś dorośniesz i się wyprowadzisz,

Więc pracuj ciężko, to sobie poradzisz,

By nie powtórzyć doli Frani – mrówki,

Którą zniszczyły kłamliwe wymówki.




MYŚLI MOJE...

Myśli moje bezdomne, krążące w przestrzeni

Niczym wiatr na świata cztery strony przegnany…

Choćbym miała pełniutkie kieszenie kamieni,

Wami duch mój pod niebem będzie kołysany.

 

Nie ma dnia ni sekundy bym was nie gościła.

Nawet w ciszy, w milczeniu słyszę wasze szepty.

Tak mi hojnie natura serce namaściła,

Że znam wszystkie bezwstydnie myśli mych sekrety.

 

Odbieracie mój spokój, budzicie przed świtem.

Porywacie w przestworza ponad tu i teraz.

Odsłaniacie przede mną, co oczom ukryte.

Bezsennymi nocami karmicie mnie nieraz.

 

Ciągle z wami rozmawiam, niekiedy się spieram,

Urządzając debaty wrzące żywiołami.

Nigdy was nie przeganiam, was się nie wypieram,

Chociaż różnie bywało, myśli, między nami.

 

Myśli moje bezdomne, bowiem wiecznie w drodze

Ponad światem, wszechświatem, ponad stworzeniami…

Idę przy was bezwzględnie, niczym pies przy nodze,

Karmiąc duszę i ciało waszymi piórami.