czwartek, 11 marca 2021

PRZY STOLE

mojej rodzinie – mężowi i synkowi

Spadają z nieba sekundy i minuty,

Rozpryskując się o szyby moich okien.

Pędzi czas jakoby podkową podkuty,

Patrzy na mnie wrogo wytrzeszczonym okiem.

 

Nie dbam o to zastygła dłonią we dłoni

Wrastającą w piersi z przytulonym zdjęciem.

Mój wzrok za twym śladem chodnikami goni…

Szastamy lekkomyślnie danym nam szczęściem.

 

Zegar płoszy myśli, przyciąga uwagę.

Cisza obcasami krąży wokół stołu.

Okryte szlafrokiem prawdy ciało nagie

Wpatruje się we mnie od góry… do dołu…

 

Odkładam twe zdjęcie w kwiatach na komodę.

Zatrzymuję się chwilę, patrząc na ciebie.

Za oknami brzozy liście jeszcze młode…

Nasza młodość babim latem lśni na niebie.

 

Tyle już za nami odpływa wspomnieniem

Kamieni na plecach, dróg w za ciasnych butach;

Chwil, co białą flagą przebitą promieniem

Tańczą w szpilkach, w których tango rytmem stuka…

 

Tyle już za nami, a jeszcze pragniemy

Być ze sobą zachłanni siebie wzajemnie.

Najpiękniejsze – razem się zestarzejemy

I nic, co było, nie będzie nadaremnie.

 

Dziś zaspałam, jak szedłeś do pracy rankiem.

Z wyrzutem sumienia nagle się ocknęłam.

Podeszłam do okna, patrząc przez firankę,

I nagle obawą strasznie się przejęłam,

 

Że nie pożegnałam ciebie „Z Panem Bogiem”,

Gdy próg przekraczałeś drzwi kluczem związanych.

Do Nieba się wdrapuję błagalnym wzrokiem,

Prosząc o strumienie łask szczodrze dawanych,

 

O Matczyną opiekę, by cię chroniła,

O błogosławieństwo, byś zdrowy powrócił.

Nasza starość się jeszcze nie wypełniła –

Proszę, by los naszej drogi nam nie skrócił.

 

Wtem syn dom opuszcza, ruszając do szkoły.

Stopą próg przekracza, mówi: „Z Panem Bogiem”.

Proszę: „Daj mu Panie dzień życia wesoły.

Niech wróci do matki roztańczonym krokiem.”

 

Później mijam pokoje, idę do kuchni.

Robię obiad, by wspólnie zasiąść przy stole.

Za oknem wiatr się z deszczem wadzi i kłóci,

A ja z twoim pocałunkiem na mym czole

 

Obieram marchewkę i myślę o wczoraj,

Nastawiam ziemniaki i mięso przyprawiam,

Rozcinam na kwiaty bukiet kalafiora

I by było lepiej… wciąż się zastanawiam…

 

Zegar czas obraca, jak młyn kołem wodę.

Pies skomleniem ciszę wyprasza z mieszkania.

Zaparzam herbaty listowie niemłode.

Echo twoje kroki na schodach odsłania.

 

Pies mnie trąca nosem, podbiega do progu,

Ogonem rozsiewa radość powitania;

Że wróciłeś do domu, dziękuję Bogu.

Wchodzisz i zdejmujesz deszczowe ubrania.

 

Znowu psa skomlenie uwagę przyciąga.

W progu syn wyrasta, jak dąb pniem dorodnym.

Obraz wasz w oczach, jak w lustrze się przygląda

Memu sercu, co przy was nie jest bezdomnym.

 

Rozkładam na blacie sztućce i talerze.

Rozstawiam półmiski, wazę z ciepłą zupą.

Z ust naszych szept zdmuchuje wdzięczne pacierze

I rozbrzmiewa naczyń przekładanych stukot.

 

Znowu razem przy stole – Bogu dziękuję.

Słucham was i spojrzeniem was pochłaniam.

Biedna, a szczęśliwa dzięki wam się czuję.

O ten dzień do Boga z intencjami ganiam.




piątek, 5 marca 2021

MODLITWA EWY

Nad rzeką pod parasolem wierzby płaczącej

Płyną do Boga słowa wdzięczności gorącej.

Ewa włos złotym słońcem czesząc, zaplatając,

W lustrze wody z podziwem na siebie zerkając,

Wygłasza takie mowy i modłom wtóruje:

„Żeś mnie stworzył mój Boże, bardzo Ci dziękuję.

Że będę jutro lepszą, szczerze obiecuję.

Co by zrobił beze mnie chłopina ubogi?

Miałby tylko okropnie zaśmierdziałe nogi,

Przyrodzenie od brudu muchami sklejone,

Włosy pełne wszawicy, lico niegolone,

No!, i nago w ogrodzie, jak dzikus, by latał,

Przypominając sobą jedynie wariata.

A, tak!, żem go, mój Boże, porządnie umyła,

Ogoliła, ubrała i doprowadziła

Do stanu, w którym wreszcie człowiekiem się zdaje

I przynajmniej wyglądem wcale nie odstaje

Od przyjętego, Boże, dawno homo sapiens,

Choć!, nie ukrywam, bywa życie pełne napięć,

Bo mąż, się zdaje, wcale z gałęzi nie schodzić,

Jakoby to uparcie chciał sobie zaszkodzić.

I tak się będzie wadzić, jak dziecko marudne,

W charakterze zawzięte i strasznie paskudne.

Gdziekolwiek by nie stanął, tam ślad swój zostawia:

Brudne skarpety, majtki czy rozlana kawa.

W domu wciąż czegoś szuka, jakby się wprowadził,

Jakby w mieszkanie swoich bagaży nie wstawił.

„Gdzie ręczniki?!” – mnie pyta, choć lat kilkanaście

W tym to samym pokoju, w komodzie są właśnie.

Niczego nie znajduje, a gdy ja podchodzę,

Następuje cud wielki!, mój Ty dobry Boże,

Bo się dziwnym sposobem nagle okazuje,

Że, co on!, od lat szuka, jak migiem znajduję.

Oj, dobrze, żeś mnie stworzył, choć to utrapienie –

Takie chłopa przez życie ciągłe prowadzenie.

On powinien dziękować, żeś mnie mu podsunął,

Bo beze mnie na głowę świat by jemu runął.

Tak mu ugotuję, posprzątam, drogę wskażę,

Jak żyć trzeba, mu wszystko wyłożę, pokażę,

Przypilnuję, by sobie zdrowia nie zmarnował,

Nim się zaopiekuję, jak będzie chorował.

Oj, dobrze, żeś mnie stworzył, bom jest wybawienie

Dla mężczyzny mojego i uszczęśliwienie,

Bo beze mnie by zginął nieboraczek biedny,

Któremu ktoś, jak ja, na co dzień jest potrzebny…”

„Nie chciałabyś – Pan Bóg Ewy wywód przerywa –

Być bardziej, niż jesteś, ładniejsza i szczęśliwa?

Może w swojej urodzie chciałabyś coś zmienić,

Aby relacje z mężem na lepsze odmienić? –

Pyta Pan Bóg niepewnie Adamem przejęty,

Biorąc to pod uwagę mężczyzny lamenty –

Jesteś trochę ostatnio Ewo zaniedbana…”

„Bom jest zmęczona, Boże!, oraz niewyspana! –

Krzyczy Ewa uwagą strasznie rozdrażniona –

Dziećmi jestem od rana po świt obarczona!

A w Adamie mam wsparcie, jak u czterolatka!

Sprzątam, gotuję, piorę, biegam, jak wariatka,

I co palcem nie wskażę, Adam nie wykona.

Moje ciało po ciężkim dniu tyrania kona.

Nie mam czasu, ochoty nóg wydepilować.

Nie dane jest że mi się również umalować.

W pocie czoła pracując, makijaż topnieje.

Później Adam się ze mnie tylko na głos śmieje… -

Rozpłakała się na to udręczona Ewa –

Niechże Pan Bóg się na mnie o prawdę nie gniewa.

Co na sercu żem miała, dziś w szczerości mówię.

Kocham mojego męża, a czasem nie lubię.

Czasem bym go złapała, za łeb wytargała

Lub niekiedy do piersi wdzięcznie przytulała.

A, poza tym… uroda!... I co że mi z tego?!

Jakżeś stworzył mężczyznę w latach ułomnego.

Piękną, zgrabną bym była, lecz na cóż?!, dla kogo?!

Wszak mężczyźni już z wiekiem to niewiele mogą.

Im już tylko prostata, przepuklina ciąży.

Ich instrument niezdolny zawiązać jest ciąży.

Hemoroidy i wrzody jemu dokuczają,

Jądra w stawianiu kroków strasznie przeszkadzają.

Gdybyś tak jego ulepszyć zechciał, mój Boże,

Że to zawsze i wszędzie ukochany może,

To sama bym o siebie, jak trzeba!, zadbała

I na przywary męża bym nie narzekała.”

Pan Bóg westchnął, posmutniał i idzie w zadumie.

Błąd swój to karkołomny teraz już rozumie.

„Czy musiałem to stworzyć ciało z części ciała?

Dziś ważne,  nie co dusza, lecz dupa by chciała

I dlatego mi człowiek nieustannie grzeszy,

W pokucie i w modlitwie haniebnie się spieszy,

A w grzechu się pławi i grzechem delektuje,

Dba o ciało, a duszę strasznie zaniedbuje.

Będę musiał – powiada – restrykcje wprowadzić,

By człowieka na ludzi godnie wyprowadzić.” –

Jak powiedział, tak zrobił – usiadł i napisał!

Mojżeszowi wyjaśnił, kiedy na głos czytał

Każdy paragraf prawa Dziesięciu Przykazań,

W których mieści się sedno Ojcowskich rozważań.

I tak powstał Dekalog dla nas, moi Mili,

Byśmy się polubili i nie pogubili.




czwartek, 4 marca 2021

LAMENT ADAMA

W cieniu jabłoni płakał Adam zasmarkany:

„Czemu żeś mnie ukarał Boże ukochany?!

Co żem zrobił, że tak Cię Panie podkusiło,

Aby mnie babsko w raju spokój zakłóciło?!

Gadają to w kościołach przeróżni kapłani,

Żeś mnie nie chciał decyzji skutkiem swojej zranić

I że – jak to wpisane jest w Księgę Rodzaju –

Zamierzałeś mi pomoc podsunąć do raju,

A tu baba mnie ciągle sobą prześladuje…

Co mam zrobić natychmiast, palcem pokazuje.

Ciągle gada i żąda, wiecznie nie w humorze,

No i grozi, że nawet Bóg mi nie pomoże,

Jak się wścieknie i w złości za łeb mnie wytarga.

Mamże z nią utrapienie, bo to zgaga twarda.

Ciągle mnie czymś obarcza i skąpi miłości.

Wydziela seks, jakoby okruch przyjemności

I na tej obietnicy, że będzie kochanie

W dzień kolejny mnie ciągnie jak w Boskie skaranie.

Czy nie mogłeś wpierw ze mną Panie porozmawiać?!

Musiałeś wbrew mej woli aż tak narozrabiać?!

Czy źle było?... – od płaczu się Adam zanosi

I o litość lamentem Pana Boga prosi –

Miałem wolność, swobodę, wokół spokój święty.

Teraz jestem zlękniony i wiecznie przejęty.

Mogłem kiedyś po raju hasać na golasa,

Teraz portki mnie cisną szlufkami u pasa.

Kiedyś spałem tak długo, jak dusza pragnęła,

Dziś mnie straszna bezsenność przeżuła, połknęła.

Kiedyś się nie kąpałem zbyt często, bo… po co?!

Teraz się myć mi każe, babsko, każdą nocą.

Nie musiałem naprawiać, w domu remontować.

Teraz baba mi każe całe dnie pracować.

Kiedyś mogłem se podpić, ile tylko chciałem.

Dziś mnie poi, nie!, wódką, lecz wodą, kakałem.

Kiedyś mogłem po jądrach się bezwstydnie drapać.

Dziś mnie za to uderza boleśnie po łapach.

Za przy stole pierdnięcie gani oraz ruga

I bez przerwy na głowie kołki że mi struga.

Kiedyś czasem folgować mogłem tak, jak chciałem.

Dzisiaj mam obowiązki, dzieci grona całe.

Mogłem poleniuchować pod słońca pierzyną.

Dziś nie mam orientacji, jak dni moje płyną.

Ciągle w pracy i w pracy od rana do świtu.

Lata lecą jak kartki wyrwane z zeszytu.

Żebyś jeszcze urodę jej Panie zachował

I w młodości, w zgrabności trwale konserwował,

To może bym Ci teraz wyrzutów nie robił

I do tej sytuacji bym się przysposobił,

A tymczasem w napięciu i w stresie chowany

Jestem pięknem! mej żony wiecznie zastraszany.

Dość, że krzyczy, że chrapie, jak żaba wygląda,

To mi jeszcze kieszenie trzepie i przegląda.

I nie mów!, żem jest winien sam tego wszystkiego,

Boś Ty stworzył potwora w tej babie takiego,

Dyktatora, co jabłkiem struć mnie próbowała…

Przeciw Tobie się nawet baba zbuntowała,

Więc jak miałem odmówić, skorom przy niej słaby

I wiem, że jak brwi marszczy, to nie dla zabawy.

Dlatego się zlęknąłem, zrobiłem, jak chciała.

Tak!, mnie tym swoim sprytem baba omotała.

Odwróć, proszę… - Adama łza ciężka zalewa

I żałość jego wielka łzami się wylewa –

Niech zniknie stworzenie, któreś mi postawił

I nią w sidła cierpienia doczesnego zwabił.

Okaż mi miłosierdzie, bom jest dziecko Twoje,

I zabierz babę, Boże, obdarz mnie spokojem.”

„Zważ na to – wtem Stworzyciel poważnie wygłasza –

Że to wina nie moja, Adamie, lecz nasza.

Ja chciałem z samotności ciebie uratować,

Więc pomyślałem: Babę trzeba wyszykować!

Błędem moim to było, żem wziął żebro twoje –

Twoim, że masz charakter paskudny za dwoje.

Z twego genu powstała ta twoja niewiasta.

Tyś był dla niej zaczynem zepsutego ciasta.

Tyś ją tymi wadami Adamie obdarzył,

Więc idź!, wypij to piwo, które żeś nawarzył,

A mnie w pokoju zostaw, bom strasznie zmęczony

I twym chłopięcym żalem okrutnie znużony.

Czas, ażebyś mężczyzną być, Adamie, zaczął.

Nie narzekaj! Panowie wszyscy wokół płaczą.

Adam wraca do domu, łzy po drodze gubi.

„Żem się – mówi – ożenił, tom strasznie był głupi.”




W DESZCZU

Zapach deszczu świeżością na wskroś mnie przenika

I opada na twarzy bryzą rozproszoną.

Jakby dźwiękiem monet lecących z portfelika,

Kropla krople powiela w kropli pomnożoną

 

I zastyga na rzęsach, we włosach topnieje,

Drży na ustach pieszczotą bezwstydnego szeptu,

Brwi rozciera i w słońcu szkliście promienieje,

Dając błogość spokoju kojącemu sercu.

 

Oczy ufne zamykam i głowę unoszę

W błękit, który się skrapla kaskadą poszumu.

Jest mi dobrze, więc o nic Niebiosa nie proszę.

Jestem sama i… nie ma fal rwącego tłumu.

 

Wokół cisza plusk wody akustycznie niesie.

Nutą bębna o chodnik rozbija się kropla.

Tamburynem gałęzi dłoń rytmicznie trzęsie –

Cała przestrzeń w tych dźwiękach tonęła i mokła.

 

A trójkąty muzyczne z traw tony strącają,

Metalicznym oddźwiękiem w źdźbłach je rozsypując.

Kastaniety w muzykę galopem wkraczają,

Potrząsając kroplami i deszczem skapując.

 

Wtem do taktu się drumla rytmicznie wynurza.

Nieba płyną na ziemię pasmem wodospadów.

Mój krok akordeony w kałużach pobudza,

A liście wibrafonem stały się opadów.

 

Ksylofony zadrżały w krzewach dzikiej róży.

Witki wierzby, jak struny harfy przepłoszonej,

Której dźwięk chmur posępnych nawałnicę wróży,

Świszczą wiatru harmonią nuty roztańczonej.

 

Nagle… gong! – i lunęło wody rozpryśnięciem,

Co, jak sztormem, połknęła przestrzeń przestraszoną.

Moja dusza i ciało opływane szczęściem

Były niczym płód, który zamieszkuje łono.

 

Nic mi nie przeszkadzało i nic nie drażniło.

Wolnym krokiem do domu w ulewie wracałam.

Nic mnie też od natury niczym nie dzieliło - 

Idiofonów, co wokół, z rozkoszą słuchałam..




środa, 3 marca 2021

DUSZA ZADŁUŻONA

Tak bardzo pragnęłam trwać przy Tobie Panie

Z kartkami, na których opisana Męka;

Bardzo chciałam oddać cześć Twej każdej ranie

I trzymać Twe stopy, Panie mój, w mych rękach,

 

Lecz… gdy siadam w skupieniu, dusza ma ucieka

I jak worek pokutny wiatr ją w drodze szarpie;

Idzie prosto przed siebie i mija człowieka,

Którego towarzystwa w ogóle nie łaknie.

 

Usta milczą, sprzeciwić się duszy ułomne,

Jakby ciało wiedziało, że ona Cię szuka.

Oczy błądzą wciąż za nią, jakby nieprzytomne.

Zegar kroki jej liczy,… wskazówkami stuka…

 

Na dźwięk ptaków się dusza w drodze zatrzymuje,

Widzi, jak się gromadzą wokół Twego Krzyża,

Więc ich śpiew, jak modlitwę, w ciszy celebruje…

Nawet ptak moją duszę swą wiarą poniża.

 

Dotyk wiatru jest dla niej, jak Matczyne dłonie,

Które z Drzewa zbierają Krew z Ciebie cieknącą.

Dusza moja od wstydu obnażona płonie.

Ileż razy zdradziła Cię z woli,… niechcąco?!

 

Świst gałęzi jej gwiżdże batem, co Cię bije,

Rozcinając Twą skórę Najświętszego Ciała…

Moja dusza rękoma w Niebo że się wije,

Bo Cię Panie skrzywdziła i grzechem chłostała.

 

Chłód powietrza jest dla niej śmiercią serc, co krzyczą

I żądają, by Ciebie na Krzyżu rozpięto…

Jakże się moim sercem zmysły wszystkie brzydzą,

Zaciskając na szyi mojej duszy pęto.

 

Deszcz jest dla niej Maryi cierpienia strumieniem,

Który widok Pociechy na Krzyżu wyciska…

I pomyśleć, że jestem tym podłym stworzeniem,

Co przybija Jej Dziecko, cedząc z ust wyzwiska!

 

Tak bardzo pragnęłam trwać przy Tobie Panie

Z kartkami, na których opisana Męka…

W którym miejscu ma noga w drodze nie stanie,

Tam duszę mą przeszywa bólu udręka.





WIELKI?!... POST

Płyną gorzkie żale kroplą Krwi Jezusa.

Rozważania Męki w kątach szept wskrzeszają.

Modlitwa, jak w półśnie, usta nam porusza.

Korale różańca palce nam splatają.

 

Wyrzeczeń pokutnych lista przyrządzona

Zdaje się formować kształt dnia powszedniego,

Lecz… Do kogo myśli adresuje głowa,

Gdy się nam przydarzy coś w życiu dobrego?

 

Komu bije serce, gdy coś nas ucieszy?

Czy dusza dziękuje za coś przyjemnego,

Czy ciału, co pości, bałwochwalstwem przeczy,

Przypisując sobie cechy Najwyższego?

 

Czy w codziennej pracy do Boga wzdychamy?

Obierając marchew lub myjąc podłogę,

Czy przy sobie Ojca Niebieskiego mamy,

Czy raczej na ziemi betonową nogę?

 

Czy w słowach bolesnych zdarza nam się ziewać,

Spoglądać na zegar, by dobić do brzegu,

Czynić tak, jak nie chcę, ale przecież trzeba,

Idąc przez Post Wielki bezmyślnie i w biegu?

 

A, w drodze przyziemnych naszych obowiązków

Jadąc autobusem, na kogo patrzymy?

Czy w chaosie zmartwień, spraw oraz porządków

Naszą przynależność do Stwórcy widzimy?

 

Idąc do Kościoła, skrzydła że nas niosą

I świadomość tego, żeśmy są niegodni

Czy krok raczej ciężki, podcinany kosą,

Upór, byśmy innym stali się podobni?

 

Czy w przykładanym: „nie piję…”, „nie jem…”, „bo poszczę”,

„Czuwam na kolanach w wyznaczonej porze”;

Rygor!,… może miłość do Chrystusa goszczę?

W miłości czy w strachu przed Bogiem się korzę?

 

Fiolet zniknie z ołtarza - będzie grób Pański,

Jako symbol nagrody – znak Zmartwychwstania

I baranki z cukru, święconki, pisanki…

A, ile będzie dusz w łasce pojednania?

 

Ilu stanie odmienionych, bliższych Bogu,

A ilu na sznurku w obroży tradycji?

Kłębią się już tłumy z koszykiem u progu…

Czy choć wiedzą w jakim celu tutaj przyszli?!

 

Iluż to z nich, Wielkiej Nocy cześć oddając,

Gotowych jest dzisiaj złożyć swoje życie?

Ilu, przed ołtarzem kolana zginając,

Przyziemność celebruje w swym sercu skrycie?

 

Nawy puchną pełne Tomaszów Niewiernych,

Którzy postępują, jak trzeba!, bez wiary,

A ich usta złote wbrew sercom nikczemnym,

Jak buty na stopach, co są nie do pary.

 

Jeszcze nam zostało dni z Wielkiego Postu,

Jeszcze czas, by siebie rozpalić dla Boga.

Niech dusza skosztuje, jak i Jezus, octu,

By była pod Krzyżem, nie tylko!, gdy trwoga.

 

Niech Krwi Krople wypełnią ciało, jak dzbanek,

I wsiąkną w duszę, jakoby w gąbkę woda,

Niech wiara, nadzieja, miłość (jak poranek)

Odsłoni, że Jezus – Życie, Prawda, Droga.