niedziela, 21 lutego 2021

BOMBUS

Wyfrunął to trzmiel łąkowy –

Bombus przez naukę nazwany –

Jaskrawo do samej głowy

I czarną barwą zsypany,

I na niewielkich skrzydełkach

Niesie swą krągłą posturę

Nad łąkę, gdzie pąkiem pęka

Kwiat pod zielonym traw piórem.

Kusił go zapach nektaru,

Wabiły soki wiosenne,

Więc w mgiełkach tego oparu

Stawiał swe kroki trzmiel senne

I do kielichów zaglądał

Łakomie, i z apetytem –

Więcej niczego nie żądał,

By zasiąść, gdzie źródło syte.

Nurkował w płatkach sasanki,

Zanurzał się i w krokusie,

A głowę miał, jak pisanki,

Bo brudną z nektaru buzię.

Nie gardził smakiem stokrotki,

I spijał miód z przebiśniegów.

Omijał ogrodów płotki,

Fruwając bez przerwy w biegu,

By z trąbek złotych żonkili

Lub z kufli też tulipanów

Łykiem zachłannym przechylić

Zawartość kwiatowych dzbanów,

By brzuszek chłonny wypełnić

Miodowym, słodkim napojem,

By komfort sobie zapewnić,

Jedząc co najmniej za dwoje.

Objadał się trzmiel okropnie

Z przesadną to zachłannością,

I łykał w pośpiechu krople

Z nieokiełznaną radością.

Nie umiał nawet ocenić,

Czy głód już swój zaspokoił.

Pod światłem słońca promieni

Trzmiel wciąż się dwoił i troił,

By jeść, pić, jeść, pić bez przerwy

I we dnie, niekiedy w nocy,

Kiedy głód szarpał mu nerwy,

Leciał, gdzie zapach uroczy

Z kielichów się wydobywał

Kwiatów kwitnących na łące.

Sen swój nierzadko przerywał,

By miodu krople gorące

Do brzuszka schować w pośpiechu

Z przesadną wręcz zachłannością

W obżarstwie swojego grzechu

I do jedzenia z miłością.

Tak po tygodniach obżarstwa

Próbował trzmiel w górę wzlecieć,

Lecz grawitacja uparta

Pozwolić mu na to nie chce,

Więc ciężkim, grubym odwłokiem

Trzmiel przywarł mocno do ziemi.

W niebo spogląda swym okiem.

Wie, że pozycji nie zmieni,

Bo skrzydła nie mają siły,

By w górę poderwać trzmiela.

Jedzenia czas zatem miły,

Pełen luksusu, wesela,

Zakończył się bezpowrotnie

I okradł trzmiela z zdolności,

By latać sobie swobodnie

Nad łąką samych pyszności.

Leży trzmiel teraz bezradnie.

Bólem przeszywa go brzuszek.

Oj!, bardzo, bardzo nieładnie.

Dziś cierpi nasz łakomczuszek.

Pamiętaj zatem na przyszłość,

By pić oraz jeść z umiarem,

Aby nie było ci przykro,

Żeś najadł się lecz z nadmiarem,

Że cierpisz z tego powodu,

Bo boli cię ciężki brzuszek,

Więc wyczuj potrzeby głodu;

Nie bądź, jak trzmiel, łakomczuszek.




piątek, 19 lutego 2021

ŻARTY I ŚLIMAK UPARTY

Pewien ślimak dom swój dźwigał.

Często zatem odpoczywał.

Nie jest proste to zadanie!

Dom – nie plecak, nie ubranie! –

Waży sporo, przyznać trzeba.

To, jak ciężar niemal drzewa,

Więc niełatwo ślimakowi

Sprostać nodze i domowi,

Który wszędzie z sobą dźwiga,

Więc zmęczony odpoczywa,

Kroki wolno swe stawiając,

Sapiąc, dysząc, narzekając.

„Ale heca! Ale heca!

Ślimak nosi dom na plecach. –

Śmiały sroki się bezczelnie,

Oblepiając wzdłuż gałęzie

Drogi, którą ślimak kroczył,

Wycierając łzawe oczy –

Czy to mięczak, czy dom może,

Który wznosi się na nodze?! –

Dokuczały, jak nikomu,

Więc się zamknął ślimak w domu,

By nie słyszeć drwin złośliwych

I słów przykrych, uszczypliwych –

Bądźże mądry, jak przystało.

Marne twoje przecież ciało.

Zrzuć tę chałupę byle jaką.

Poprzyglądajże się ptakom

I na drzewie, gdzie wspaniale,

Zbuduj dom swój już na stałe.” –

Tak mu sroki doradzały

I okrutnie z niego śmiały.

Mimo jednak tych wskazówek,

Uszczypliwie przykrych słówek,

Ślimak z domem szedł przed siebie.

Dokąd?!... – sam on jeszcze nie wie,

Lecz!, gdzie zechce, tam przystanie,

W domu smaczne zje śniadanie,

Przed obiadem też się zdrzemnie

I nie błądzi nadaremnie,

Bo gdzie ślimak, tam dom jego.

Czy jest coś że wspanialszego?!

Wolnym krokiem spaceruje,

Dom na plecach transportuje

W miejsca nowe i nieznane,

Z przyjemnością że zwiedzane.

„Ale heca! Ale heca!

Ślimak dźwiga dom na plecach! –

Wtem znów śmiechy oraz drwiny –

Nie wierzymy, w co widzimy. –

Żartowały polne myszy –

Z śmiechu pęknie, kto usłyszy.

Kto to widział?! Kto to widział?!

Kto na plecach dom by dźwigał?!

Weźże sobie norkę w ziemi.

Dom na stałe życie zmieni

Na wygodne i łatwiejsze

Oraz znacznie przyjemniejsze.

Bez bagażu wszak na plecach

Chodzić luzem to uciecha.” –

Doradzały polne myszy,

Drażniąc śmiechem brzmienie ciszy.

Ślimak jednak nie posłuchał.

Wtem zleciała z nieba plucha!,

Wiało, grzmiało, deszczem lało

I gałęzie połamało,

Gniazda ptakom poniszczyło,

Norki myszom wypełniło

Wodą z nieba, co opadła

I do domków ich się wkradła.

A, gdy wokół już ucichło,

Gdy zza chmur słonko rozbłysło,

Wypełzł ślimak z swego domu,

Co się stoczył po kryjomu

Pod źdźbła trawy poplątanej

I przez wiatr mocno związanej,

W której cichym to ukryciu

Ostał ślimak się przy życiu

Bez uszczerbku i bez straty,

Jako biedny i bogaty,

Bo na plecach z swym dobytkiem

Miał że kąty domu wszystkie

I przez burzę nie zniszczone,

Ale suche, ocalone.

Morał z tego płynie taki –

Dom mieć skromny, jak ślimaki,

W niczym przecież nie zawadza

I nikomu nie przeszkadza.

Najważniejsze! – mieć schronienie.

Nieistotnym jest marzenie,

By zajmować to pałace,

W których często smutek płacze.

Dom to twoja jest wygoda,

Która tobie się podoba.

Jeśli komuś nie pasuje,

Kto zeń szydzi i żartuje,

Niech nie wchodzi w twoje progi,

Kiedy sercem jest ubogi.

Żaden z niego to przyjaciel,

Gdy drwi z ciebie w twojej chacie.




czwartek, 18 lutego 2021

PSZCZÓŁKA

Mała pszczółka Anastazja,

Którą niosła, hen!, fantazja,

W ulu już się przebudziła,

Więc za wiosną wyruszyła,

Nie czekając, aby pszczółki –

Anastazji przyjaciółki

Z zimy już się przebudziły

I wraz z nią ul opuściły.

Znana z tego Anastazja,

Którą kusi wciąż fantazja,

Niepokornie i niegrzecznie

Czekać na nic wcale nie chce,

Więc wyfruwa po kryjomu,

I nie mówiąc nic nikomu,

Na spotkanie rusza wiosny,

Czując w sercu zew radosny.

Z ula wnet się wychyliła

I skrzydełka rozchyliła,

I uniosła się w przestrzeni,

A tu wokół… śnieg się mieni,

Mróz jej czułki podszczypuje,

Wiatr ją chłodem w odwłok kłuje,

Płatkiem sypią się niebiosa.

Drży od zimna pszczółka bosa.

Gdzie przycupnąć? Gdzie się schować?!

Nie chce pszczółka zachorować.

Lata, szuka więc schronienia…

Wnet!, się świat w śnieżyce zmienia.

Jak nie huknie!, nie zawieje…

Świszczą wrogo białe knieje.

Zamieć batem wymachuje.

Mróz w szaleństwie jej wtóruje

I dołączył do tej spółki

Wiatr, co dmuchnął w skrzydła pszczółki,

Więc się pszczółka potoczyła

I do sopla przykleiła.

Co to będzie?... Co to będzie?... –

Lament żalu słychać wszędzie.

Pszczółka płacze przyklejona

I przy soplu uwięziona.

Czyżby wiosna się spóźniła,

Że się zima panoszyła?!

Z soplem walczy mała pszczółka,

Czyniąc skrzydłem drobne kółka,

Lecz odwłokiem przymarznięta,

Sytuacją swą przejęta

Przerażenie w sercu czuje,

Coraz ciszej popłakuje.

Połknie pszczółkę sroga zima.

Taka w skutku to przyczyna,

Gdy się czyni według siebie,

Choć o wszystkim jeszcze nie wie,

Gdy dorosłych nie szanuje,

Tacie, mamie dokazuje.

Biedna pszczółka, bo niegrzeczna,

Wobec wszystkich krnąbrna, sprzeczna.

Co tu robić? Co tu czynić?

Siebie tylko może winić

Za bezmyślność i głupotę,

Do swobody też ochotę.

Biedna pszczółka Anastazja…

Gdzież podziała się fantazja,

Co ją kusi i buntuje,

Do zabawy nawołuje?!

Wbrew to samej Anastazji

Przyjaciółki to w fantazji

Mała pszczółka nie znajduje,

Więc w niedoli popłakuje,

A jej lament wiatr rozsiewa,

Żalem krusząc nagie drzewa.

Na te jęki i wołania

Z domu człowiek się wyłania

I postrzega, że do sopla

Przyklejona, niby kropla,

Mała pszczółka drży zmarznięta,

Sytuacją swą przejęta.

Urwał sopel, jak ząb dachu

I z odwagą, i bez strachu

Na blat stołu go położył,

A gdy sopel się rozłożył

Plamą wody na obrusie,

Człek pochylił krągłą buzię,

Obserwując małą pszczółkę,

Którą z stołu wziął na półkę

I osuszył, uratował

I do ula szybko schował.

Nie rób nigdy, co uważasz,

Bo na troski się narażasz.

Czyń, co radzą ci mądrzejsi,

Doświadczeni, doroślejsi.

Nie bądź niczym Anastazja,

Bo nierzadko to fantazja

Swym podstępem pomalutku

Wpędzi cię w pułapkę smutku.

Słuchaj zawsze mamy, taty,

By twój pomysł to pstrokaty

Nie zapędził cię w kłopoty

Wbrew zakazom, dla ochoty.

Teraz pszczółka Anastazja

Zważa, co też jej fantazja

Lekkomyślnie podpowiada.

Wie, że w życiu jedna rada

Najważniejsza zawsze bywa –

Kto niegrzeczny, ten przegrywa.




MINIĘTA WIOSNA

Kolejna wiosna mija mnie na drodze,

Trąca ramieniem, spogląda ukradkiem,

A ja za wiosną nostalgicznie brodzę,

Będąc jej śladów rozrzuconych świadkiem;

 

Tymczasem zegar ponagla spotkanie,

Więc krótką chwilką było to spojrzenie.

Wtem się potykam o konar lub kamień

I nagle wiosna jest jak przewidzenie…

 

W oczach już słońce jesiennie się chyli

I babie lato na skroniach się srebrzy,

Oddech jak trzepot spłoszonych motyli,

Bezlistne palce nad wersami wierszy

 

I kroki jakby splątanych sznurówek,

Wzrok, co przez mgliste okna się przedziera,

A wokół cisza,… skrobanie stalówek,

Co podliczają me życie od „zera”

 

I licytacja: co, ile jest warte?!,

Stukanie młotka, jak wbijanie gwoździ.

Rozgania wiatr ścieżki moje przetarte…

Czy postępować tak się teraz godzi?!

 

Siadam na progu czekając na jutro.

Liście całują dłoń na „Do widzenia”,

Zanurzoną w ciepłe i gładkie futro

Kota, co na kolanach śni marzenia.

 

Wokół się snuje postać szaro-bura

Z chustą na głowie wełny zmechaconej,

Co w płot zmurszały zaciska pazura,

Dając wytchnienie pozycji zgarbionej,

 

A nad nią chmury deszczem rozpłakane

Siąpią i siorbią zmęczeniem strudzone,

I na ramionach okrycie zszarpane

Świadczy, że postać ciągnie w każdą stronę.

 

W sercu mym przeciek nagle się pojawił.

Jakże nie przyjąć wędrowca w podróży,

Który pod domem przypadkiem się zjawił,

Któremu dola nieprzychylnie wróży?!,

 

Więc zaprosiłam w moje skromne progi

Udręczonego pielgrzyma na kawę.

Niechże odpoczną umęczone nogi,

Zanim czas w drogę wyruszyć im każe.

 

I tak została u mnie starowinka

Nad blatem stołu cicho pochylona

Ze wzrokiem, który zerka do kominka,

Z wargą, co zda się szeptem rozmodlona.

 

Przyglądam jej się wręcz z niecierpliwością,

Bo chciałabym już zostać wreszcie sama.

Czas się rozciąga moją gościnnością,

Gdyż starowinka nie chce być przegnana.

 

Podaję kostur i palto na zimę,

I zawiniątko z chlebem oraz serem,

Płynną na chłody w butelce malinę,

Słowa otuchy w serdeczności szczere,

 

A starowinka powieki otwiera,

Dłonią pod chustę siwe włosy chowa

Wzruszonym wzrokiem w me oczy spoziera

I mnie poraża tym gestem bez słowa,

 

Bo w jej źrenicach na siebie spoglądam,

Jaj palcem swoją grzywkę zaczesuję.

Usiadłam obok – niczego nie żądam…

Miniętą wiosnę już teraz pojmuję.




wtorek, 16 lutego 2021

MYŚLI MOJE...

Myśli moje przeróżne i nieodgadnione,

Ciężarem głowy brzemienne, nieposkromione

Zjawiacie się, gaśniecie bez przewidywania,

Zdradzacie się oznaką do ucha szeptania,

 

Aż trudno mi wychwycić inne, prócz was, brzmienie;

Trudno w pędzie za wami złapać jest wytchnienie…

Niemożliwym się zdaje postój w stanie ciszy –

Zgiełk wasz, tętent i podmuch zmysł zszarpany słyszy.

 

Zda się nawet, że wiatr was wszędzie rozpowiada,

Że deszcz treścią was wszystkich na ziemię opada,

Że gałęzie się zdają was powtarzać świstem,

Że powietrze się wami mąci przezroczyste.

 

Dajcież że mi odpocząć, zastygnąć na chwilę.

Niczego więcej nie chcę, ale tylko tyle.

Mam wrażenie, iż stado pędzi na mnie koni,

Więc zasłaniam od kopyt dłońmi płatki skroni.

 

Dudni ziemia galopem, jakby uskrzydlonym,

Jakby bęben, co młotem mocno uderzony

Echem ton powtarza membranę rozsadzając

I hukiem zamkniętym w korpusie swym pękając –

 

A to wasza melodia szarpie pięciolinię,

Więc duch czeka cierpliwie, kiedy dźwięk ów minie.

Chciałabym zamknąć oczy, poczuć odprężenie,

Lecz nie sposób w was znaleźć choć krótkie milczenie.

 

Zewsząd mnie opływacie, rodząc się bez przerwy,

Oplatacie me ciało, duszę, jakby pędy,

I trzymacie mnie w sobie niczym to w niewoli,

Przyprawiając me życie szczyptą cukru, soli.