czwartek, 11 lutego 2021

PRZYDROŻNE KAPLICZKI...

Przydrożne kapliczki, ileż pamiętacie?!,

Z koroną skowronków nad spróchniałym płotkiem.

Jakież to historie przed światem chowacie,

Patrząc w niebo łzawo Jezusowym okiem?

 

Szum lasu was tuli, szelest lasów wiąże,

Albo szczere pola na dłoni unoszą,

Czasem kilka domów obok się przyplącze,

A Chrystus, Maryja… samotnie i boso.

 

Kiedyś pełne kwiatów – dziś pajęczych włosów;

Kiedyś wstążeczkami – dziś wiatrem rozpięte…

Toniecie w milczeniu – kiedyś w chórze głosów,

Które modlitwami gorały przejęte.

 

Dawniej wóz przejeżdżał, na chwilę przystawał,

Bo ludzie z głów czapki w pokorze ściągali –

Dziś się to po prostu przenigdy nie zdarza,

Jakoby już wszyscy ducha zaniedbali.

 

Przydrożne kapliczki przy wjeździe w osady

Lub na skrzyżowaniach – dziś – porozrzucane

Powiedzcie, czy nie ma na człowieka rady,

Aby skruszył serce ciałem znieczulane?

 

Patrzę na was stojąc przy sztucznym bukiecie,

Na którego płatkach kurz deszczem sklejony…

Czy jest chociaż jedna na tym nędznym świecie,

Przy której dorodne kwiatów pachną dzwony?

 

Rozglądam się wokół ze łzą pod źrenicą

I czuję samotność, co klęczy obok mnie,

Smutek, co jesienną, liściastą spódnicą

Zawadza o trawę, pada nieprzytomnie.

 

Czasem wiosna stanie, konwaliami sypnie

I pochyli głowę, pokłon Bogu dając,

I niekiedy lato okiem na was łypnie

Beztrosko pod słońcem w zabawie hasając,

 

Albo sroga zima z matczyną czułością

Kożuchami ciało Jezusa otuli,

Na kolana padnie ze szczerą miłością,

Szyjąc na ramiona płaszcz Bożej Matuli.

 

Człowiek tylko zda się całkiem oderwany

Od piersi Natury, jako wszechmogący,

Na co dzień w swym życiu strasznie zabiegany,

A później w potwornym strachu konający,

 

Co że mnie nie dziwi, bo jak żyć bez Tego,

W którym całą wieczność śmierć nam rozpoczyna –

Śmierć, która bez Boga w Trójcy Jedynego,

Gardła jak baranom cierpieniem rozcina.

 

Przydrożne kapliczki, jak na strychu rzeczy,

Cisza adoruje Pana w swym skupieniu,

Nad wami kruk w żalu pieśń żałobną skrzeczy…

Czy już zostaniecie nieme w zapomnieniu?

 

Czy może się kiedyś ktoś z wiankiem pokaże

Ziół w warkoczu grubym, wstążką przewiązanym,

By jak przed niewielkim, przydrożnym ołtarzem

Pochylić skroń przed Ojcem  umiłowanym;

 

I czy kiedyś zabrzmi śpiew majową porą,

Rzucając nut garście po błękitnym niebie,

Wabiąc ptaki grupą niezliczenie sporą,

Które biorą nuty, jak okruchy w chlebie?

 

Duch mój klęczy w progu spróchniałego płotu

I oczy swe wznosi na figurę świętą,

Bo nie jestże w stanie zaspokoić głodu,

Choć ciała nie ściska jednakowe pęto.

 

Przydrożne kapliczki – śladzie Pana mego

Od stopy, co przeszła miasta oraz wioski –

Przytulcie mnie w drodze, człowieka nędznego,

Który wam powierza radości i troski.




wtorek, 9 lutego 2021

POŻEGNANIE

Żegnaj domie rodzinny, w którym dorastałam,

W którym tak niewiele i dużo otrzymałam.

Żegnaj, bo już nie wrócę, by zostać na stałe.

Pamiętam to, co gorzkie, i to, co wspaniałe.

 

Żegnajcie świętokrzyskie lasy rozbujane,

Wiatrem wiosny i zimy bezwzględnie smagane.

Żegnajcie ptaki moje rozsypane wszędzie.

Smutno mi bez was w życiu mym codziennym będzie.

 

Żegnaj ziemio pachnąca grzybnią oraz ziarnem.

Żegnajcie mgły nad trawą puchate i parne.

Żegnajcie kołnierze śniegu i kwiaty polne

I wy motyle, pszczoły, komary namolne.

 

Żegnaj sarno, która wychylasz się z ukrycia

I ty zającu drżący przed utratą życia.

Żegnajcie dziki, wilki, sosno rozśpiewana,

Koralem szyszek pięknie udekorowana.

 

Żegnajże rzeko Czarna z Krasną skrzyżowana

I kapliczko przydrożna wstążką obwiązana,

I żegnajże kościółku na Starej Wsi, który

Dzwonnicą strzelistą płoszysz rozgniewane chmury.

 

Żegnaj echo, co pieniem koguta rozbrzmiewasz

Oraz szelestem liści, szumem wody śpiewasz,

I co trajzegi dźwigasz ostre ujadanie,

A wieczorową porą świerszczyków cykanie.

 

Żegnaj borówko, jagodo oraz jeżyno,

Żurawino i lipo, leszczyno, tarnino,

Bzie brzemiennych pomponów, kwitnący jaśminie,

Maciejko, zapach której pod oknami płynie.

 

Żegnaj wrzosie lilowy, pierwszy listopada,

Który to pacierzami z Niebem szeptem gada,

I wy chryzantemy, bratki, znicze płonące

I płomieniem pamięci groby gorejące.

 

Żegnaj moja młodości już tam zostawiona,

Wspomnieniami, zdjęciami w sercu utrwalona…

Wschodząc słońce mej duszy dorodnie dojrzało.

Jakich i ile jeszcze przeżyć mi zostało?




ZAGUBIENIE

Wszędzie, gdzie nie spojrzę, dróg wstęgi się wiją.

Mogłabym więc wybrać szlak losowym sprytem,

Lecz… która z tych ścieżek ścieżką jest niczyją,

By móc na niej stopy odcisnąć swym bytem?

 

Męczy już euforia eksplozją radości,

Życie mnie goryczą bowiem napoiło,

Zapoznało z prozą zwykłej codzienności.

Wiele się już we mnie zjawisk zadarzyło.

 

Jeśli być, to tylko w stanie świadomości,

Dojrzale smak każdej chwili celebrować,

Powściągliwie, wiernie też rzeczywistości,

Najdrobniejsze rzeczy i fakty traktować.

 

Marzenia nade mną stadem rozproszonym

We wspomnień treść się niestety nie wpisały,

Celem mym jeszcze nieurzeczywistnionym,

Więc i marzeniami nadal pozostały.

 

Widzę ludzi, którym nie po drodze było,

Więc mnie na swą stronę ciągle przepychali.

Szturchana łokciami, popychana siłą…

Dziś widzę, jak bardzo mnie oni zdeptali;

 

A nic to nie chciałam, jak tylko zapachu

Starych gzymsów, drewna sceną nazwanego,

Kurtyny, co sypała się ziarnem piachu,

Otrzepując falbany z kurzu ciężkiego;

 

Jak aktorów, którzy moją sztukę grają,

Odtwarzając postacie, co wciąż są przy mnie,

Którzy pięknie, żywo emocje targają,

Tuląc moją duszę szczęściem nieprzytomnie…

 

A nic to nie chciałam, jak dźwięku maszyny

Z prowadnicą papieru, taśmą barwiącą;

Jak kąta pod dachem lipy czy leszczyny

Na werandzie kwiatem za ścianą kwitnącą;

 

Jak książek z moimi wyobrażeniami,

Szeleszczących kartką i pachnących drukiem,

Pochłaniających umysł swymi wersami…

Natchnienia, co skrobie w mojej duszy piórkiem…

 

Tyle osób w podciągu, co gna do nikąd,

Z bagażami swych marzeń pasem zapiętych,

Z których żadna jeszcze nie chciałaby wysiąść

Nim nie chwyci w dłonie kilka marzeń sennych.

 

Nie było im dane być po prostu sobą.

W kłębie ścieżek, szlaków utracili drogę.

Teraz podnieść głowy szczęśliwie nie mogą,

Bo im cudza ścieżka oplątuje nogę.

 

Może kiedyś każdy na wschód zwróci oczy

Bez zazdrości wszystkich ludzi nieprzychylnych.

Może kiedyś w dłonie ich marniutki wskoczy

Grosz talentów przecież najszczerzej potrzebnych.

 

Przykro, gdy marnują się kłosy pszenicy,

Ziarno butem miażdżone wciera się w beton.

Słyszę!,… każda dusza upodlona krzyczy,

Zaciskając w ręku swej przegranej żeton,

 

Więc dlatego z sercem wstawiam się za nami,

Z ramion swych tarniny ostrza wydłubując.

Szybujcie pod niebem, trzepocząc skrzydłami.

Nikt, jak z pasją człowiek, nie może mnie ująć.

 

Niech zniknie tułaczka, wszelkie zagubienie.

Każdy jest powołany przecież do czegoś.

Niech się nie zmarnuje żadne uzdolnienie!,

Nie ma bowiem bardziej nic że tragicznego.




poniedziałek, 1 lutego 2021

LUSTRO

Dzień dobry!, Dziewczynko ze światłem we włosach,

O oczach, w których bursztyn kroplą się mieni,

O drobnych, chorobą umęczonych stopach,

Całowanych rosą porannej zieleni.

 

Dzień dobry!, moja Droga, ciągle poważna,

Ze wzrokiem, co błądzi gdzieś ponad głowami,

Drobna, krucha, twarda, szalenie odważna,

Zastygła w milczeniu pomiędzy słowami.

 

Dzień dobry!, Dziewczynko z świętokrzyskich lasów,

Ciałem swym tonąca w falujących łąkach,

Nie trwoniąca nigdy bezcennego czasu,

Z duszą, co wyciąga ramiona do słońca.

 

Dzień dobry!, Dziewczynko wiecznie nieobecna,

Błądząca pomiędzy tym, co tu, i nad tym,

Z wzrokiem przenikliwym, cicha i stateczna,

Mająca na skroniach niewiędnące kwiaty.

 

Dzień dobry!, moja Droga z książką w ramionach,

Z muzyką, co się zewsząd wyłania dźwiękiem,

Z myślą, która grzywą na pędzących koniach

Szarpana była zawsze wiatrem i wierszem.

 

Dzień dobry!, - dnia każdego też: Do widzenia!

Patrzę w lustro i widzę Cię w mojej twarzy,

Która po każdej nocy z wiekiem się zmienia,

Lecz wciąż, jak Ty, wymyśla, tworzy i marzy…

 

Dzień dobry! , Do widzenia!, moja Jedyna,

Która we mnie żywa i jakoby stała.

Dzieciństwo Twe dzień każdy mój rozpoczyna…

W mych ramionach pewnie zasnąć byś musiała…




ŻYCZENIE

Porozrzucane karteczki papieru

Wokół mnie krążą, jak nad morzem mewy,

A grosz mych marzeń w zniszczonym portfelu

Być może starczy chociażby na plewy,

Które los sypnie spośród rzeczy wielu,

Jakoby łuskę ściągniętą z pszenicy,

Uśmiechem drwiny, mając mnie na celu,

Zastygnie bólem w samotnej źrenicy…

I spojrzę wówczas w błękity nade mną

Na moje myśli o skrzydłach rozpiętych.

Być może przeszłam w mym życiu niejedno,

Lecz pośród wspomnień empatią przejętych,

Mam to, co czyni człowieka człowiekiem –

Sumienie zdarte, jak butów podeszwy,

Smak kromki chleba przepijanej mlekiem

I strat ogromy bez należnej reszty…

Stąd!, każda kropla, co stygnie na rzęsach,

Bezcennym skarbem dla duszy mej bywa…

Niekiedy ciało zakleszczone w pętach

Czuło na sercu, jak parzy pokrzywa.

To wszystko jednak lepszą mnie dziś czyni,

Pozwala patrzeć na świat mądrym okiem

I ciało duszy czy siebie nie wini,

Że szło nierzadko chromym, chwiejnym krokiem.

Dziś mam walizkę pełną doświadczenia:

Cierpienia, smutku, złości i rozpaczy,

Jak i radości, miłości, natchnienia –

Stanów cenniejszych niż konta bogaczy.

Stoję przy porcie z podniesioną głową.

Patrzę, jak czasu fale odpływają.

Nogi do przodu już nieść mnie nie mogą,

A duszy skrzydła pod niebem fruwają.

Szczęśliwa jestem, jak rzadko kto kiedy,

Bogata również, jak nikt na tym świecie,

Choć znam smak każdej i nędzy, i biedy,

Co codziennością się włóczy i plecie.

Stoję przy porcie wdzięczna i spokojna.

Duch niepokorny kartki ze mnie zrywa –

Każdą z tych myśli zapisać żem skłonna…

Natchnienie wielkie, lecz czasu ubywa.

Nie wiem, czy zdążę swą duszę rozpisać,

Zanim podpłynie łódź mojego końca?

Lecą me słowa, które trudno schwytać.

Nutą ich śpiewa dusza gorejąca.

Patrzę za siebie z lekkim rozrzewnieniem.

Nostalgia dłonią trzyma mnie za ramię.

Mam tylko jedno, banalne życzenie,

By nie zawiodła mnie ułomna pamięć.

Dajże do końca Panie Boże pisać.

Daj rzeźbić w słowie, jak mało któremu.

Nie pozwól głowie o sens słowa pytać,

A duszy pozwól oddać że się jemu.

Czyż to nie piękna modlitwa, bo wzniosła,

Gdy człowiek słowem na kartce się staje?

Ty, jako Słowo – Trzon mojego wiosła,

Pielęgnuj we mnie języka zwyczaje

I każdą głoską, literą na płótnie

Bierz po kawałku duszę mą do Nieba.

Gdy przeznaczenie moje życie utnie,

Niech szelest kartek moją duszą śpiewa.




środa, 27 stycznia 2021

STRACONE

Nie umiałam chyba powiedzieć, że cię kocham…

Lub tak po prostu wyszło w wirze obowiązków,

W których każdej to doby niezmiennie się krzątam,

Niczym element stały czterech naszych kątów.

 

Wyścig z czasem o dzisiaj, być może o jutro.

Rozszarpane rozstaniem samotne poranki

I wieczory zmęczone przyodziane smutno,

A dziś… oczy tęskniące patrzą zza firanki.

 

Nie powiedziałam najdroższy, że ciebie kocham…

Jakby nigdy ku temu okazji nie było.

A, może taka we mnie jest natura płocha,

Co uznała, że ważne w życiu się spełniło?

 

Dziś powracam samotnie w nasze wspólne życie.

Ileż to pięknych wyznań mogłam wypowiedzieć?!

Kochałam ciebie szczerze, lecz za bardzo skrycie.

Czy mogłeś w mym milczeniu to kochany wiedzieć?...

 

Puste wokół pokoje, w których to wspomnienia

Odgłosami stóp budzą przemęczoną ciszę.

W progu wciąż widzę ciebie - mówisz: „Do widzenia”…

Głos twój, mój ukochany, nadal wszędzie słyszę.

 

Zdarza mi się zaparzyć kawę w filiżankach,

Jakbyśmy mieli zasiąść do porannej chwili…

Zatrzymuję się wówczas, niczym na przystankach –

Tak często drogi mojej kierunek mnie myli.

 

Zastygam więc przy stole z dłonią na obrusie,

Jakbym trzymała ciebie kochany za rękę.

Opływają mnie słowa pamięci mej głuche

I podszczypują serca mojego udrękę.

 

Brakuje mi twojego skarbie towarzystwa.

Kawa wczesnym porankiem już tak nie smakuje…

Zdaje się mdła i gorzka, i gruboziarnista.

W gardle łyk tej kawy tęsknotą się blokuje…

 

Nieraz chciałabym z tobą o czymś porozmawiać,

Nierzadko o czymś błahym i prosto banalnym.

I o przyziemnych rzeczach z pasją opowiadać,

Lecz… zegar drażni ciszę taktem nieustannym.

 

Nie jesteśmy już razem na tym metrze ziemi.

Moje stopy zostały jeszcze przyklejone.

Nie myślałam, że świat mój tak bardzo się zmieni…

Dziś bez ciebie kochany wszystko już skończone,

 

Bo już kwiaty nie pachną, jak dawniej przy tobie,

A i ptaki niezdolne są już rozweselać;

Drzewa późną jesienią, jak płaczki przy grobie

Szumią do mnie: Nie warto na jutro coś przelać…

 

Żebym mogła to wiedzieć kilka lat za sobą,

To zwolniłabym kroku, na moment przysiadła,

By najczęściej, jak można, być po prostu z tobą.

Nieświadomość mnie jednak z miłości okradła!




poniedziałek, 25 stycznia 2021

OGŁOSZENIE

 Szanowni moi Czytelnicy.

Pragnę Was uprzejmie poinformować, że powieść pt. "Most", która była przeze mnie publikowana na stronie niniejszego bloga w rozdziałach, została przekazana do publikacji wydawniczej w dniu 25 stycznia 2021 roku. W związku z tym proszę o cierpliwe oczekiwanie na wersję książkową wspomnianej historii literackiej. 

Życzę Wam miłego dnia.