środa, 13 stycznia 2021

SERCE TY MOJE...

mojemu synowi

Serce Ty moje, które to w kołysce

Splecionych ramion do piersi tuliłam,

Któremu dałam me marzenia wszystkie,

Przy którym noce bezsenne spędziłam…

 

Serce Ty moje z balonami w dłoni,

Ze słońcem w oczach i wiatrem we włosach;

Które motyle i dmuchawce goni,

Które biedronek szuka w zbożu kłosach…

 

Serce Ty moje, co ptaki znosiło,

Gdy się im skrzydła rwały z nieboskłonu,

I u którego zawsze tłoczno było,

Bowiem stworzenia chroniło w swym domu…

 

Serce Ty moje, bez którego życie

Koszmarem zda się, wielkim udręczeniem,

Jesteś Ty dla mnie nadzieją o świcie,

Nawet, gdy zmysłów przyjdzie umęczenie.

 

Nie wyobrażam sobie wszak bez Ciebie

Mnie, jako matki, kobiety, człowieka.

Choćby kto płacił gwiazd złotem na niebie,

Nie zazna szczęścia, które mnie dotyka.

 

Mam w Tobie wszystko i nic jednocześnie,

Bo przecież kiedyś też wyfruniesz z gniazda,

Ale za Tobą na jawie czy we śnie

Będzie mnie wodzić wspomnień wstążka jasna.

 

Patrzę na Ciebie i wciąż widzę chłopca,

Choć silne dłonie czuję na ramieniu…

Twarz poważniejsza, starsza, lecz nieobca,

Bo o tym samym w Twych rysach promieniu.

 

Jakże Cię kocham… - nikt to o tym nie wie,

A ja nie umiem słowami opisać.

Więdnę, jak liście na jesiennym drzewie…

Odejdę pewnie, zanim zacznie świtać;

 

Więc, że nieznana mi pora rozstania,

Pragnę przeprosić, co złe wyrządziłam

Wbrew mej miłości, wszelkiego starania…

Nie wiem, czy matką dobrą kiedyś byłam?

 

I o tym myślę, tego się obawiam,

Rachunki robię własnemu sumieniu.

O wszystko teraz Synku się oskarżam,

Gasnąc pokornie w głębokim milczeniu,

 

Bo zawsze przecież można było więcej

I stąd mój niesmak… - mało się starałam.

Czas mnie poganiał: „Prędzej! Prędzej! Prędzej!”,

I ja się głupia porwać temu dałam,

 

A trzeba było wbrew wszelkim nakazom

Stanąć przy Tobie!, niech godziny lecą.

Tak!,… świat mnie poddał wszelakim zarazom,

Które ust ludzkich zrzędzeniem wciąż skrzeczą;

 

A trzeba było ręką w stół uderzyć!,

Zawalczyć dzielnie o miejsce dla Ciebie.

Dziś bez tych ludzi można przecież przeżyć,

Niczym o wodzie oraz suchym chlebie.

 

Za bardzo w innych się angażowałam,

Za bardzo chciałam zbawiać pokolenia.

Dziś przebudzona się wręcz zbuntowałam,

Lecz… czy to przeszłość chociaż trochę zmienia?

 

Mówią, że praca jest znakiem zwycięstwa,

Że niezależność jest szczerze bezcenna.

Dziś wiem!, że matka jest symbolem męstwa,

Relacja z Tobą więcej niźli piękna.

 

Wybacz mi role społecznego bytu.

Gdybym się tylko jednej poświęciła

I była matką od świtu do świtu,

Więcej bym wspomnień wspólnych ocaliła.

 

Dziś starą ręką otulam Twe dłonie,

Zaglądam w oczy Twe bladą źrenicą.

Wiedz! – moje serce tylko Tobą płonie

I Bogiem w Tobie Synu się zachwyca,

 

Boś jest stworzeniem godnym Twego Stwórcy,

Aż podziw bierze, żeś taki przystojny.

Czas mój powoli się Kochanie kurczy…

Czy będziesz matce Swej wybaczyć skłonny?




wtorek, 12 stycznia 2021

OGŁOSZENIE

 SZANOWNI MOI CZYTELNICY.


Otrzymałam propozycję opublikowania napisanych przeze mnie bajek dla dzieci. W związku z tym z wielką radoscią zdecydowałam się podpisać umowę z warszawskim wydawnictwem. Mam zatem nadzieję, że w towarzystwie pomyślności, sprzyjajacej podjętemu przedsięwzięciu, za kilka miesięcy pojawi się na rynku literackim książeczka z bajkami pt. "Księżyc w oknie".


Pozdrawiam Was bardzo serdecznie i proszę o wsparcie w realizacji projektu dobrą myślą.

Z wyrazami szczerego szacunku:

I.M.Moulin





sobota, 9 stycznia 2021

W KOPERCIE

Lasy moje!, tęsknicie za moim spojrzeniem,

Za oczami, co każdy szczegół pochłaniały,

Za wzrokiem, co was karmił myśli rozproszeniem,

Za źrenicami, które, jak dzieci, biegały?

 

Trawo moja porosła, pozbawiona kwiatu,

Która łąki zniszczyłaś źdźbłem pod tiulem nieba,

Tęsknisz za mną i szepczesz szumem w ucho światu,

Że nikogo ci więcej, oprócz mnie, nie trzeba?

 

Wodo moja, co wstążką włos złoty związujesz

Lub powiewasz na zdrowym, zielonym warkoczu,

Rzeknij, proszę, jak sama beze mnie się czujesz

I czy czasem nie szukasz, płynąc, mego kroku?

 

Niebo moje, co wisisz na drzewach nad Polską

I tęczówką chabrową na ziemię wciąż łypiesz,

Czy nie tęsknisz, nie szukasz mnie ścieżyną wąską

I czy czasem nie za mną łzą nostalgii sypiesz?

 

Ty skowronku, co niesiesz ludowe przyśpiewki,

Ty kukułko, co szukasz szczęścia po pszenżycie,

Pliszki, szpaki, bociany, wróble, kruki, kawki…

Czy choć trochę w swych trelach wciąż za mną tęsknicie?

 

Los mnie wyrwał, bo ludzie jemu nie sprzyjali,

I przegonił na cztery świata obce strony.

Jadąc, ciągle wasz lament słyszałam z oddali,

Który to próbowały zagłuszyć opony…

 

Całe lata na brzozy i lipy patrzyłam,

Mówiąc, że są piękniejsze brzozy, lipy nasze.

Całe lata gałęzie oraz pnie chwaliłam,

Nad którymi to wznosi się polskie poddasze.

 

Całe lata wiatr trącał Chopina nutami,

Deszcz uderzał w ich takcie w liści klawiaturę.

Całe lata wodziłam za ptaków kluczami,

By wychwycić, czy polskie są być może które…

 

Dziś mnie niebo nade mną troskliwie objęło

I otarło zroszone oczy pocałunkiem,

Ciepło ludzkich serc wokół tak to mnie ujęło,

Że zaczęłam się cieszyć do życia szacunkiem.

 

Choć do piersi przytula mnie obca kobieta

Z czystą, bowiem matczynie prawdziwą czułością,

Będziesz mi moja Polsko, choć w szarpanych swetrach,

Matką, którą się darzy szczególną miłością.

 

Jeśli kto mnie zapyta, odpowiem niezłomna,

Że z tytułu dwóch matek, które szczerze kocham,

Jestem po prostu Iza – kobieta bezdomna.

Przy której matce jestem, to za drugą szlocham.





piątek, 8 stycznia 2021

KOLEJ RZECZY

Młodości!... – wołam wciąż za siebie smutnym głosem,

Lecz nic nie odpowiada, nikt się nie wyłania.

Wiatr się bawi, drwiąc ciągle, moim siwym włosem

I palcami drzew oczy złośliwie zasłania.

 

Cisza oddech zmęczony uparcie powtarza.

Echo, szydząc, po piętach mi depcze zawzięcie.

Młodości!... – wołam, lecz ona… nie odpowiada,

Choć wyciągam błagalnie utęsknione ręce.

 

Deszcz jedynie, co tylko nade mną zapłakał,

Bo wzruszenia powstrzymać w piersi nie potrafił.

Młodości!... – głos z goryczą w rozpaczy się zbratał

I przykrością gardło zaciskał, bólem dławił.

 

Młodości!... – ironicznie przestrzeń wciąż powtarza

I wszystko dookoła zda się śmiać, chichotać.

W kałuży twarz w powiewach wiatru się rozprasza –

Ta twarz, którą mogłam dziś rano w lustrze spotkać.

 

Dotykam dłonią oczu obrytych zmarszczkami,

Wpadniętych, jak wyschnięte, mgłą spowite wody,

Dotykam ust opadłych drżącymi palcami,

Policzków, skroni srebrnych i podkowy brody.

 

Odwracam się za siebie – wczoraj tak nie było…

W namiętnych pocałunkach topiły się wargi,

W oczach słońce wiosenne kaskadami lśniło,

A dziś?!... się ciało moje pochyla i garbi.

 

Młodości!... Gdzieś się w tłumie mi zawieruszyła?!,

Jak dziecko oderwane od matki spódnicy…

Gdzieżeś mi się bezradna, zlękniona zgubiła?!

Żal wypływa za tobą z gasnącej źrenicy.

 

Na kałużę spojrzenie przesuwam bezradne

I przyglądam się sobie potwornie zmienionej.

Dwa dołeczki w policzkach – to jedno mi dane –

Przywołują twarz dla mnie dziewczyny znajomej.

 

Osunęłam swe ciało na zgięte kolana.

Dłonią, jakby nieśmiałą, odbicia dotykam.

To ja jestem w kałuży deszczem malowana,

W rozrzewnieniu za młodą – mną bezradnie wzdycham.

 

Już odeszłaś… - powiadam tajemniczym szeptem –

Tak niewiele zrobiłaś, a tak wiele chciałaś.

Teraz ja na twym miejscu dyżuruję, jestem…

Spójrz, proszę, jak się we mnie szybko zestarzałaś?

 

Wtem dojrzałość mnie chustą srebrzystą oplata,

Zimne ręce zaciska na moich ramionach,

A oddech jej ciężki z mym oddechem się splata

I jej skóra na moich wygniotła się dłoniach.

 

Chodź. – powiada – Nie warto wciąż patrzeć za siebie.

Taka kolej jest rzeczy i trzeba to przyjąć…

Myśli moje, wspomnienia… jak ptaki na niebie.

Kiedyś przecież i one muszą w końcu przysiąść.




niedziela, 3 stycznia 2021

KALENDARZ

Patrzę na kartki kalendarza,

Jak czas szelestem je podważa,

Wertuje w ciszy i w skupieniu,

W lekkim, sennym rozkojarzeniu.

Niekiedy trochę się pochyli

Nad wytrwałością krótkiej chwili,

Po czym w rozpędzie i w pośpiechu

Rwie owe kartki warte grzechu,

Rzucając nimi, niczym liśćmi,

Jakby czekając, że się przyśni

To, co w pamięci pozostało

I czego ciągle było mało,

Za czym tęsknota serce łamie

I co w zniszczonym bywa stanie…

A kartki lecą w sine dale

Jakby wbrew sobie, bo ospale…

Czasem się jakaś w szybę wklei,

Choć większość w trawie papier ścieli.

Spadają kartki z kalendarza.

Rój ich się mnoży i rozmnaża.

Lecą w przestrzeni jak śnieżyca,

A każda bielą swą zachwyca.

Na każdej bledną me wspomnienia.

Każda, jak list bez potwierdzenia,

Gdzieś i do kogoś w błękit leci,

I jakby znaczek bielą świeci.

W deszczu tych kopert zamyślona,

Wzrokiem do nieba przytwierdzona

Nie dbam też, ile mi zostało

 I czy to dużo, czy też mało?

Patrzę na kartki kalendarza.

Czekam, co w nich się mi przydarza,

Przyjmując wszystko z aprobatą.

Dzień mi kolejny jest zapłatą.

A, gdyby wszystko się skończyło,

Westchnę, że warto nią być było –

Kartką maleńką z kalendarza,

Która pozornie nic nie stwarza.




NIESPODZIEWANE

Jeszcze nie zastygła radość narodzenia,

Jeszcze świeżym wiatrem pachną młode liście,

Jeszcze nie opadła rosa ze wzruszenia,

Jeszcze drzewa szumią echem uroczyście,

 

A już lekkim krokiem szarość świat zaciemnia

I żałobnym tonem cisza smutna milczy,

Światłem wypłowiałym horyzont się spienia

I kroki w oddali, jak godziny, liczy.

 

Pragnęłoby serce popłakać w ukryciu,

Refleksją przymrużyć poranione oczy…

Trudno się sprzeciwić płynącemu życiu,

Które wabi w podróż nieba promień złoty.

 

Pod niebem się wznosi radość pięciolinią,

Nad ziemią unosi nuta przygnębienia.

Dni pokorne cicho w posłuszeństwie miną.

Wszystko wokół zda się trwałe, chociaż zmienia.

 

Wyciągamy ręce po prawa młodości,

A siwymi nićmi włos kryje ramiona.

Większość zdolna tylko do własnej miłości

Więdnie swej kruchości niemal nieświadoma,

 

Jakby wiekuistość była przeznaczona

Z ziemią pod stopami bezpiecznie wklejoną,

A tymczasem kona dusza odrzucona,

Gdyż skarbonką bywa ciała martwe łono.

 

Z butelką przy dłoni i z tańca łańcuchem,

Z uśmiechem, co często nas nie odzwierciedla,

Pędzimy w beztroskę, niczym koła głuche

Pociągu, co rzeźbi tory ostrzami hebla;

 

I nierzadko staje nam śmierć przed oczami,

Całkiem nieproszona, całkiem niepotrzebna.

Wtem!... wszystko, jak światło, gaśnie gdzieś za nami…

Już nie słychać nawet pulsu myśli,… serca…

 

Los rozdał już karty i zgarnął nagrodę.

Jaki żeton został w zaciśniętej dłoni?...

W bezdechu człek walczy o wolność, swobodę,

A tymczasem tylko na obroży goni

 

Za ułudą ego, które drwi z człowieka,

Za poglądem, wiarą w troskę tolerancji,

A za progiem tylko zaskoczenie czeka,

Gdyż nie masz wygranej żadnej wszak gwarancji

 

I tak niejednego przetrawiło życie,

Wypluwając resztki rozrzuconych śladów.

Czas depcze po piętach, pochłania nas skrycie,

Krusząc ludzkie ciała podmuchami wiatru.





wtorek, 22 grudnia 2020

Z CAŁEGO SERCA

Za dach, pod którym mam suche ubranie,

Z całego serca dziękuję Ci Panie.

Za łóżko oraz ciepłe w nim posłanie

Bezpiecznym ciałem dziękuję Ci Panie.

Za świeżą kawę, zanim świt nastanie,

Ustami w łyku dziękuję Ci Panie;

I za rozkoszne ptaków rozśpiewanie

Duszą w zachwycie dziękuję Ci Panie.

Za wiatr, za deszczu w szyby kołatanie

Pełna podziwu dziękuję Ci Panie;

I za to śniegu w płatkach opadanie

Nienasycona dziękuję Ci Panie.

Za drzewa w lesie i łąk rozhasanie

W tańcu radości dziękuję Ci Panie;

I za pstrokate pór roku rozlanie

Cię uwielbiając, dziękuję Ci Panie.

Za słońce, które wieńczy me wstawanie,

Wdzięczna za życie dziękuję Ci Panie.

Za księżyc w pełni i gwiazd migotanie,

Jak rozmarzona… dziękuję Ci Panie.

Za sen spokojny, ciszę i różaniec

W swym rozmodleniu dziękuję Ci Panie.

Za czyjeś dłonie, w oczy spoglądanie

I mądre słowa dziękuję Ci Panie.

Za dróg mych w krzyżu ciężkie poplątanie

Już pokorniejsza dziękuję Ci Panie.

Za na człowieka życzliwe zerkanie

Bardziej wrażliwsza dziękuję Ci Panie;

Oraz za innych się opowiadanie

We wstawiennictwie dziękuję Ci Panie.

Za łez i bólu gorzkie smakowanie

Szczerze szczęśliwa dziękuję Ci Panie.

Za pracowite ciągłe się staranie

Wszystko ceniąca dziękuję Ci Panie.

Za me dzieciństwo, starą się stawanie

Dojrzewająca dziękuję Ci Panie.

Za miłość, gniewu też nieodczuwanie

Prawdziwie wolna dziękuję Ci Panie.

Za me talenty, myśli rozbieganie

Cię adorując, dziękuję Ci Panie.

Za każde Twoje Prawa Przykazanie

Godna w szacunku dziękuję Ci Panie;

I za każdego, kto przede mną stanie

Jako potrzebna dziękuję Ci Panie.

Za Pisma Twego szlaku mi wskazanie

Tobie posłuszna dziękuję Ci Panie.

Za to przez Ciebie mnie nierozpieszczanie

Znacznie mądrzejsza dziękuję Ci Panie.

Za dzień się z nocą w czasie przeplatanie

Tęskniąc za Tobą, dziękuję Ci Panie.

Za to, że jestem oraz mnie wybranie

Z całego serca dziękuję Ci Panie