czwartek, 12 listopada 2020

MOST - cz.II

- Nie śpisz? – zapytała nastolatka, wchodząc niemal bezszelestnie do mieszkania, w którego progu zastała matkę, stojącą w szlafroku z rękoma splecionymi na piersiach...


Powieść została przekazana do publikacji wydawniczej dn. 25 stycznia 2021 roku





środa, 11 listopada 2020

PODSUMOWANIE

Idzie moje dzieciństwo z bagażem na plecach

W plisowanej spódnicy, w koszuli z żabotem,

W białych, wręcz lśniąco białych i długich skarpetach,

W za dużych butach, które zdają się kłopotem.

 

Człapie moje dzieciństwo żółtą z piachu drogą –

Krętą, wąską jak wstążka wpleciona w zarośla.

Nogi strasznie zmęczone dłużej iść nie mogą…

Wierzą, że dalej ścieżka będzie znacznie prostsza,

 

Więc cierpliwie stawiają stopy w swym zmęczeniu

I zwodzone nadzieją wciąż się nie poddają.

Ślady ich odbijane jak w rozkojarzeniu

Świadczą o tym, jak nogi ciężko w marszu mają.

 

Widzę moje dzieciństwo ze słońcem we włosach,

Z oczami wiecznie w górze, co wodzą dokoła,

Z myślą, która w tym wieku nie jest wcale prosta,

Z duszą, którą natura wyrywa i woła.

 

Widzę jakie zaradne i jakie jest stare,

Niezdolne do zabawy, wessane w codzienność.

W plecaku żadnej lalki, lecz zeszytów pare,

A w nich wszystko, co w sercu cierpi na bezsenność.

 

Widzę moje dzieciństwo w kwiatach i w motylach,

W chmurach, co płótnem zdają się pełnym obrazów.

Widzę jak nad strumieniem z mostu się wychyla,

Ufając bardziej drzewom – ludziom nie od razu.

 

Wtem podchodzi dziewczyna młoda, pełnoletnia

Z twarzą mego dzieciństwa, lecz z rysem poważnym…

Nie jest ani urodna, nie jest również szpetna…

Idzie krokiem zadumy i wielce odważnym.

 

Zatrzymuje się nagle przed moim dzieciństwem

I przykuca, spojrzeniem w oczy zaglądając.

Uśmiecha się i usta szepczą jakby liściem,

I w dłoni małe rączki dziewczynki trzymając...

 

Po chwili z swej torebki wydostaje misia,

O którym ta dziewczynka marzyła na Gwiazdkę,

A którego to właśnie otrzymała dzisiaj,

Mając w młodej dziewczynie lat już kilkanaście…

 

Chyba zbliżę się do nich, aby je zaprosić

Na szarlotkę i kubek czarnej czekolady.

Każda z nas mimo wieku wzrok wciąż w górę wznosi,

Poza światem szukając osłody, porady.

 

Może razem przy stole w głębokiej zadumie

Posiedzimy w milczeniu, splatając spojrzenia.

W każdej z nas każdej cząstka, więc każda rozumie,

I nie musi mieć żadna nic do powiedzenia.

 

Taka moja jest przyjaźń kobiety z dziewczyną

I z dziewczynką, co zda się naszym połączeniem.

Obok nas puste krzesło, bo gdy lata miną,

To staruszka nas wszystkich zajmie to siedzenie.





wtorek, 10 listopada 2020

5-a RANO

Na mgły, co chłodem zda się przerzedzona,

Przezroczu światło z okien smugą płynie

Niczym latarnia w ocean niesiona,

Przy której okręt, choć w dali, nie zginie

 

I pępowiną zbudzonego życia

Karmi przechodniów spokoju nastrojem,

Wychodzi śmiało spod firan ukrycia,

Ostrzem jasności rani oczy moje.

 

Mijam to miejsce przystani w zadumie,

Skręcając w chodnik ścianą drzew grodzony

I przy gałęzi obnażonych szumie

Rzucam spojrzeniem w cztery świata strony,

 

Idąc na oślep z ufnością przed siebie

Przy ptactwie, które na ramionach siada

Nut partyturą odczytaną w śpiewie

Z wiatrem, co szeptem liści przeszłość zdradza.

 

Mijam osiedla i domy wciąż śpiące.

Spoglądam w nieba czoło myślą spięte.

Nade mną chmury, jak kłosy sterczące

Wąsem ciemności w przestrzeni rozpięte.

 

Pode mną chodnik błyszczący się wodą.

Przede mną zakręt i wybór kierunku.

Odpycham ziemię wciąż zachłanną nogą,

Idąc przed siebie jakoby po sznurku.

 

Mijam budynek jeszcze pustej szkoły.

Zza ogrodzenia sosny się kłaniają.

Mój duch w nostalgii, ale i wesoły,

Bo drzwi nadziei przed nim się zjawiają,

 

Więc napojona porannym spacerem

Wracam do domu, by zacząć od nowa.

Być może wczoraj byłam tylko zerem,

Lecz dzisiaj walczyć znów jestem gotowa!




poniedziałek, 9 listopada 2020

TESTAMENT

Chcę umrzeć zimą – niech choć śnieg zapłacze,

Jak nad kołyską kryształem się kruszył;

Ptak niech przy grobie na gałęziach skacze,

By szron z igliwia na trumnę się prószył

 

I niechaj cisza mrozem ścina usta,

Myśli w kołnierzach niech zasną na moment;

Ciemność wieczoru jak żałobna chusta

Niech się pochyli w zadumie pod dzwonem

 

A żałobnice w pierzastych habitach

Lśniących jak zbroja hebanowym wzorem

W przestrzeni, która jest echem spowita,

Niech brzmią jak nenia lamentacji tonem.

 

Chcę umrzeć zimą – odejść w dniu narodzin,

By czas zatoczył historii mej koło,

W ramionach ciepłych i spokojnych godzin,

Które refleksją ucałują czoło

 

I się pochylą nad martwą powieką,

Wstążką oddechu zawiązując rzęsy…

Niech spocznie na mnie sosny proste wieko,

W którym żywicą pachną ścięte pędy.

 

Niechaj mnie złożą w palczastych korzeniach

W kopcu łopatą uklepanej ziemi,

W zagłówek wbiją przy polnych kamieniach

Krzyż, co się brzozy peleryną mieni.

 

Chcę umrzeć zimą – tak po prostu pragnę –

Skromnie i prosto, samotnie, jak dotąd.

Niczego więcej nie żądam, nie łaknę…

Nieważne: gdzie?!,.. jak?!,… ale ważne: dokąd!

 

Niech wezmą serce, by biło dla kogoś.

Ponoć… się komuś w życiu przysłużyło…

Nie ma w nim miejsca na gniew oraz wrogość,

Chociaż szlachetne do końca nie było.

 

Nic nie przyniosłam i nic nie zabieram.

Nie osiągnęłam też wspaniałych rzeczy.

Zostawiam zatem blady cień portfela

I kilka, w niczym nieszczególnych wierszy.




ZNIEWOLENIE

Śmierć się szerzy, choć wokół ptak nuty rozsiewa.

Duch w agonii, o czym szumią przydrożne drzewa.

Czas skradziony zda się mijać nas obojętnie.

Żal w sercu, bo wczoraj było jeszcze pięknie…

 

A dziś wojna z pandemią, z kłamstwami, ze strachem,

Że żałoba zagości pod tym właśnie dachem.

Na pukanie lęk w piersi skrzydłami łopocze,

Bo kostucha wyciąga swe dłonie robocze,

 

Zahaczając pazurem o drzwi, które znaczy

Znakiem cierpień – symbolem okrutnej rozpaczy;

Za nią wózek na kole ledwo się chybocze .

Na nim wiją się sine rąk martwych warkocze.

 

Każdy w domu zamknięty przez okno spogląda

I zgarbionej kostusze bacznie się przygląda.

Chleba mało na stole i cukru niewiele.

Bezwstydnością golizny dziś rażą portfele.

 

Ile jeszcze potrzeba wytrwać w tym ukryciu,

Aby zostać na dłużej przy tak nędznym życiu.

Strach o przyszłą godzinę, nie tylko o jutro.

Planowanie przyszłości jest czynem na próżno.

 

Dawniej nad dachówkami modlitwa się pięła,

Nadzieją kark człowieka pobożnością gięła.

Dziś tylko kruk lub wrona z kościołów zawodzą…

Fosy liści świątynie bezpańskie te grodzą

 

I cmentarze w kajdanach łańcuchów, i kłódek

Niczym deski spróchniałe porzuconych łódek

Wyją w Niebo rozpaczą, żebrząc o modlitwę…

Jakie to wszystko mroczne, i jakie to przykre…

 

Ilu wznosi do Boga oczy trwogą ścięte?...

Dziś o siebie się troszczą serca strachem spięte.

Usta milczą w grymasie tylko przerażenia…

Dzień podnoszę z chodnika z żalem,… od niechcenia,

 

Wypatrując gdzieś w dali zbawiennej odsieczy,

Ale wschód się rozlewa w bladożółtej cieczy,

Jak zaraza, co ducha zatruwa zmęczeniem,

Depcząc trupy godności pogardą, milczeniem.

 

Za mą we mgle się kontur przeszłości rozmywa –

Wolność, która dziś zda się obca, nieprawdziwa,

I tęsknota się wzbiera jak wzburzone morze…

Z piersi szept się wyrywa: Ratujże nas Boże…

 

I powracam do domu z godziną w prezencie,

By wbrew sobie utrzymać nakaz i zamknięcie.

Z okna patrzę na ptaki w locie rozproszone…

Kiedy będzie nam można szybować, jak one?...




piątek, 6 listopada 2020

MY

Karmię cię sobą… mym spojrzeniem, dotykiem,

Ciepłem mego ciała oraz ogniem serca.

Karmię cię sobą… milczeniem, jak i krzykiem,

Bo jestem w twoim życiu ostatnia – wciąż pierwsza.

 

Karmię cię sobą w radości oraz w trudzie,

W chorobie, w miłości, także… w rozgniewaniu.

Widzisz, jak wschód słońca, mą więdnącą buzię.

Czy myślisz niekiedy o naszym rozstaniu?

 

W twoich oczach mam przystań, w której się chowam,

W twych ramionach schronienie od lęku myśli.

Przy tobie w emocjach szczerych dorastałam,

Więc prawda się we mnie, a nie kłamstwo, ziści;

 

A tymczasem z kawą u twojego boku

Chcę patrzeć przed siebie więcej niż zuchwale,

Puścić wodze mego zachłannego wzroku,

Myślą drążyć cierpliwie ślady stóp w skale.

 

Pragnę ciszy, co głębią pochłania zmysły,

Kąta, w którym przy tobie się zestarzeję.

Nie dbam, że siły młode we mnie prysły!...

Dzięki tobie przy tobie duch mój się śmieje.

 

Mamy mnóstwo za sobą, mało przed nami,

Ziemia spod nóg wymyka się bez kontroli.

Może jutro będziemy już wspomnieniami,

Lecz to mnie nie smuci, w ogóle nie boli,

 

Byle razem do końca, do zachodu dnia

Z dłońmi, które palce ze sobą sznurują.

Ja – to ty jesteś najdroższy, a ty to- ja,

Więc dusze i ciała w nas się cementują.

 

Cóż nam świat orbitą wokół przepasany?!

Cóż czas, co po torach przemijaniem pędzi?

Tyś moja doczesność, mój umiłowany.

W twoim sercu szczęście me przyziemne siedzi,

 

Więc karmię ciebie sobą, by cię nie stracić,

Nie zniszczyć karmiona przecież całym tobą.

Każdą cenę gotowa jestem zapłacić

Za śmierć przy twej piersi z siwiuteńką głową.




czwartek, 5 listopada 2020

MOST - cz.I

Bezlistne drzewa świszczały w przestrzeni gałęziami niczym bat, wijący się nad zaprzęgiem konnym. Wiatr z dnia na dzień był coraz bardziej dokuczliwy i coraz mniej wyrozumiały, a w towarzystwie deszczu stawał się już nie do zniesienia...

Powieść została przekazana do publikacji wydawniczej - 25 stycznia 2021 r.