poniedziałek, 8 czerwca 2020

NA POLANIE


We Wąsoszu była moda,
Czy to chłopak, panna młoda,
Na polanach gdzieś tam w lesie,
Echo bydła ryk hen! niesie,
Bowiem młodzież wypasała
Krowy, które pilnowała
By się w chaszczach nie zgubiły,
A do syta nakarmiły,
Tak więc wszyscy w jednej grupie
Pod sosnami przy krów kupie
Z wesołością zgromadzeni
Wśród paproci, ziół zieleni
Szykowali palenisko,
By rozpalić w nim ognisko,
By czas wspólnie spędzić mile,
Z życia uszczknąć piękne chwile.
Tak nad lasem dym się wznosił,
Zapach kur pieczonych nosił
I kartofli, co żar ognia
Wił się w górę jak pochodnia,
Doprowadzał do miękkości,
Skórkę skrobi do chrupkości.
Młodzież głód zaspokoiła,
Później echo w świat goniła,
Klaszcząc w dłonie i śpiewając,
O tym, tamtym rozprawiając.
Tak mijały im godziny
I radości ich przyczyny,
Że gdy z lasu już wracali,
Swą wesołość rozsiewali,
Nie żałując wypasania
I krów w stadzie pilnowania,
Mogli bowiem pofolgować
I pośpiewać, pożartować,
Czasem nogi splątać tańcem –
Rock and roll’a wywijańcem.
Po dniu całym obowiązku
Szli do domu w tym porządku:
Najpierw krowy, a za nimi
Podskokami szczęśliwymi
Chłopcy, z nimi zaś dziewczęta.
I wieczorem cisza pęka,
Niosąc w przestrzeń takie dźwięki:
Krów obżartych mruki, jęki,
Młodych gwary i chichoty,
I szaleństwa oraz psoty.
Takie wtedy to zajęcie
Rozdawało hojnie szczęście,
A dziś trudno jest dogodzić,
Pracę z przyjemnością zgodzić.
Młodzież dręczą wymagania,
Nieustanne narzekania,
Wyobraźnia wręcz uboga
I kaprysem ścięta głowa.
Dziś kto stary, ten haruje.
Młody leni się, próżnuje.
Dawniej młodzież pracowała
I przyjemność w tym czerpała.
Dziś krów takie wypasanie
By budziło rozgniewanie
I protesty, oburzenia
I społeczne rozdrażnienia,
A człek staje się statecznym,
Gdy się bawi pożytecznym;
I dlatego moi Drodzy!,
Zdałoby się, że ubodzy
Młodzi ludzie kiedyś byli,
Bo się pracą wciąż trudnili,
A przeciwnie! – to wyzwanie,
Jakim było krów pasanie
Przekształcało się w zabawę
I w spotkanie, które w sławę
Rosło w chwałę wszak radości
I z korzyścią swej wartości,
Że krów w lesie pilnowanie
Było szczęściem na polanie.



UKOCHANY MÓJ...


mojemu synowi
Gdybym odeszła, to nie myśl źle o mnie
W tym, co nas kiedyś może poróżniło.
Wiedz, że kochałam Ciebie nieprzytomnie,
Chociaż dla zmysłów wcale tak nie było.

I nie rozpaczaj, że coś przegapiłeś,
I postąpiłeś być może niesłusznie,
Że niepotrzebnie czasem się złościłeś –
Niech wszelki wyrzut sumienia sen zdmuchnie,

Ja bowiem wcale nie byłam bez skazy.
Nieraz szarpały mną różne emocje.
Chciałabym zniszczyć te wszystkie obrazy,
Z powodu których dusza łzami moknie,

Lecz próżne teraz są wszelkie starania.
To, co zdarzyło się, już pozostanie,
Więc to, co smutne, warte pamiętania –
Niech dzięki temu lepszym człek się stanie,

Ale zachowaj i pielęgnuj w sobie
Wszystko, co szczęściem nazwać potrafimy.
Pamiętaj o mnie jak dobrej osobie…
Przez całe życie się siebie uczymy

I całe życie siebie poznajemy,
A odchodzimy z pustką niewiadomej –
W tym właśnie zawsze podobni będziemy…
W tej bezradności wciąż nieoswojonej,

Więc nie miej, proszę, za złe moich błędów.
Za mocno chyba Cię Synku kochałam.
W sile przesadnej troski mej zapędów
Prawdopodobnie Ciebie hamowałam.

Jakimż jest głupi człowiek w roli matki,
Jakimż ułomnym, jakimż niezaradnym.
Dzień za dniem niczym kwiatów polnych płatki
Przemija,… a człek wciąż jest nieporadnym

I wciąż się uczy swego powołania
Z mizernym, często opłakanym skutkiem.
Ileż bezsennych nocy rozważania
Nad tym, co było niepotrzebnie trudne.

Widzisz więc Skarbie, że się nie spisałam
Jak się powinnam być może wywiązać.
Uwierz, że bardzo, bardzo!, się starałam.
Wyrzut sumienia będzie mnie wciąż kąsać

I będę dźwigać krzyż tego wyrzutu,
Upadać pod nim z powodu rozpaczy.
Nie byłam nigdy zwolenniczką skrótów,
A mimo wszystko wiem, co żal mój znaczy.

Przepraszam Ciebie za wszystko, co było
Z mojej przyczyny wręcz niewybaczalne,
Co Cię boleśnie Syneczku zraniło,
Choć innym może się wydać banalne.

Pewnie tym słowem niczego nie zmienię,
Bo niemożliwym jest cofnąć wskazówki,
I pewnie nieba Ci nie rozpromienię
Treścią wysłanej od serca pocztówki,

Lecz chcę, byś wiedział, że bardzo Cię kocham
I że Cię zawsze nad życie kochałam.
Wiem, że to tylko wyznanie i słowa,
Bo nieudolnie miłość okazałam.

Nie jest to jednak moim uzdolnieniem,
By odzwierciedlić, co w mej duszy płonie.
Obdarz mnie zatem Synku przebaczeniem.
Niech spokój wieńczy mój mizerny koniec

I gdy odejdę, wspominaj mnie mile –
Te nasze chwile prawdziwej radości,
A gdy się w Twoich wspomnieniach wychylę,
To ze spojrzeniem, uśmiechem miłości.



piątek, 5 czerwca 2020

LIST DO...


O Ty, który jesteś gdzieś na wysokościach,
Co to nad wszechświatem się rozprzestrzeniają,
Który i Królujesz na Niebiańskich włościach –
Twoje kroki z góry na ziemię spadają.

Patrzysz na nas stamtąd pewnie Panie Boże,
Konewką kwiaty w ogrodzie Swym zraszając…
O, jakaż to szkoda, że mój wzrok nie może
Choćby Ciebie musnąć, przez błękit zerkając.

Ty tam, a ja tutaj – w serdecznym sąsiedztwie
Żyjemy w różnych światach, chociaż podobnych.
Tyś jest wieczny – ja niczym płomień na świeczce,
Tlący się w godzinach często niepokornych.

Tyś chwałą – ja jestem jedynie marnością,
Która spaceruje ulicami grzechu.
Tyś jest Miłością Panie oraz Mądrością –
Ja zaś nędzą, co umiera bez pośpiechu.

Tyś Prawda, Droga, Życie, Stwórca – Stworzenie!...
Ja tylko pył i kurz na wydarzeń ścieżce,
Który niosą Twoich sandałów rzemienie,
I dusza, co pragnie, i ciało, co nie chce.

Tyś jest Wszechmogący i wszystko widzący –
Ja w sidłach niemocy, pozbawiona wzroku.
Tyś jest sprawiedliwy, szczerze miłujący –
Ja zaś nie potrafię dorównać Ci kroku.

Nigdy się nie mylisz, jesteś doskonały –
Ja z błędów wyrastam, w słabościach dojrzewam.
Tyś Światłością z Światłości, piękny, wspaniały –
Ja jestem jedynie pestką z Ewy drzewa.

Tyś jest Tym, przez którego wszystko się stało –
Ja zaś nie potrafię nawet decydować.
Ty dajesz, jakby to wciąż było za mało,
A ja nie potrafię czegoś podarować.

Tyś Siebie ofiarował w akcie cierpienia,
Aby rodzaj ludzki wybawić od zguby –
Ja stronię od bólu, trosk i zasmucenia
I wbrew Tobie często wchodzę czynem w brudy.

Tyś jest oszpecony śladami Swoich Ran –
Mnie zadręczają banalne mankamenty.
Z Twego Serca wciąż tryska Miłosierdzia kran –
Mój umysł jest sobą jedynie przejęty…

Łączy nas sprzeczności pomost wręcz ogromny,
Więc jesteśmy razem na wiek oraz wieki.
Ty w Miłości do mnie niemal nieprzytomny,
A ja w swym kochaniu człeczyna kaleki.

O, Ty, który jesteś gdzieś na wysokości,
Co to nad wszechświatem rozciąga się bytem,
Przyjmij tych kilka słów prostej mej wdzięczności,
Co ślę Tobie pochylona nad zeszytem.



czwartek, 4 czerwca 2020

NA KLECZNIKU


Tak, jak po deszczu pachnie powietrze,
Niech pachnie również Panie moja dusza.
Rozwieś ją niczym bieliznę na wietrze,
Niech ją rozciąga, napełnia, osusza,
Niech każdy koniec szarpie w świata strony,
A załamania podmuchem wygładza –
Oto Cię proszę Boże Nieskończony.
Przed Tobą stoję w swej szczerości naga.

Jak są brzemienne od liści drzewa,
Niech moja dusza bogatą będzie,
Niechaj pączkuje, kwitnie i dojrzewa,
Niech doskonali się zawsze i wszędzie,
A Ty ją Panie pielęgnuj, podcinaj,
By rozrastała się w swojej świętości,
Niczym bonsai kreuj i wyginaj,
By była kształtem Twej doskonałości.

Jak woda innym jest orzeźwieniem,
Tak i ma dusza niech będzie bliźnim,
Niech niesie słowem ludziom pocieszenie,
Niech jej dotykiem rana się zabliźni,
Niech koi w drugim człowieku pragnienia
I niechaj budzi nadzieję na jutro,
Dla udręczonych będzie kroplą cienia,
Lekarstwem serca, które gdzieś się stłukło.

Jako mgła, co wznosi się nad ziemię
I jak dymem o świcie odpływa,
Niech ma dusza posiada uzdolnienie,
Że gdy zechce, to w Niebo się odrywa,
By jak dziecko, co wyciąga swe ręce,
Mogła w Twe Panie ramiona się wtulić –
Tego pragnę!,… niczego nie chcę więcej,
Chociażbym miała żyć w jednej koszuli.

Ma codzienność już blask zatraciła
I choć piękna, to mnie nie zachwyca,
Bo ma dusza gdzieś we mnie się ukryła,
A tęsknota nostalgię w niech podsyca,
Więc spoglądam na dzieło Twoje Panie,
W którym bardziej dostrzegam Twoje Dobro.
W szumie drzew słyszę Serca kołatanie,
W ciszy zaś… każde Twoje Boże Słowo,

Na klęczniku więc wschodów, zachodów
Z tą modlitwą zastygam milczeniem,
Bowiem stoję wciąż bezradna na progu,
Bo pragnąca uświęcić swe istnienie.
Jedna myśl i tylko jedno uczucie
Wdzięczność wznieca i w duszy mej rozpala,
Że choć jestem obdarta, w jednym bucie,
To przez Ciebie najmocniej ukochana.



środa, 3 czerwca 2020

NA ULICY


z koroną-wirusem
Wszyscy na tym świecie strasznie oszaleli.
Nie wychodzą z domu i spod swej pościeli.
Niczym lisy w norach śledzą wydarzenia.
Przestrzegają czujnie wszystkie obostrzenia.
A, kiedy się który na ulicy trafi,
Ten się w lęku topi, w przerażeniu pławi,
Na dwa metry, jeden minimum ucieka,
Gdy mija chodnikiem jakiegoś człowieka.
Wszyscy są zaszczuci COVID – dziewiętnaście,
Więc pomiędzy ludzi wciskają się waśnie.
Zatem nic dziwnego, że wilkiem zerkają
I sobie wzajemnie wrogo nie ufają.
Falą się rozlewa mróz na społeczeństwie.
Każdy się obawia, co też jutro będzie,
I w strachu o siebie dba egoistycznie,
O przyszłości swojej myśli histerycznie.
Na innych spoziera jak na zagrożenie,
Walcząc pazurami o własne istnienie.
Nic też więc dziwnego, że raz na ulicy,
Na której uniki lud zawzięcie ćwiczy,
By nie dotknąć, musnąć drugiego człowieka,
Historia tragedii niejedna przecieka.
Janina do sklepu rowerem jechała.
Pedałując, ciężko przez maskę dychała.
Płuca się skurczyły, puls w skroni oszalał,
Ból piersi rozsadził, pot jej ciało zalał.
Upadła Janina w mieście na chodniku.
W panice lud rozpierzchł krokiem koralików.
Ktoś w oddali straszył koronawirusem,
Więc spłoszeni wszyscy tym podłym przymusem,
Rozbiegli się nagle w cztery świata strony.
Każdy o swe życie strasznie przerażony.
Janina rękoma za nogawki chwyta,
Lecz każdy ucieka i o nic nie pyta,
Przeskakują przez nią lub się potykają
I jakoby kaczki na ziemię padają,
Po czym się zrywają, umykają w locie
Ulegli histerii, nadludzkiej głupocie.
Janina została sama na ulicy.
Śmierć jej ciało tuli do swojej prawicy,
Bo jej nikt pomocy udzielić nie raczył –
Gdyż o swoje życie każdy się przestraszył.
Tak COVID nas ludzi strasznie deformuje
Oraz w człowieczeństwie ogromnie rujnuje,
Że w nas samych cyka szczere zagrożenie
Poprzez to pomocy wszak nie udzielenie.
Śmiem twierdzić, że więcej ofiar z naszej winy
Niż z COVID – wirusa zachłannej przyczyny.



GIMNASTYKA


z koroną-wirusem
Chciało się małżeństwo ze sobą pokochać.
Chęci są ogromne, lecz natura płocha,
Bo w mediach zadrżała wieść ta groźna właśnie
O COVID – zabójcy z cyfrą dziewiętnaście,
Który się przemieszcza drogą kropelkową,
Więc kochać się można, lecz!, nie z tępą głową.
Siedzą więc oboje, myśli przeczesują.
Jak tu do się podejść? – strategię szykują.
Metr od siebie trzeba być dla bezpieczeństwa. –
Prawią zewsząd głosy strachu jak szaleństwa –
Nie wolno do siebie twarzą w twarz przemawiać,
Ani się dotykać czy dłoni podawać.
Zabezpieczyć trzeba maseczką otwory
Ust, nosa, by nie być przez przypadek chorym.
Ręce myć należy z przesadną dbałością,
A ludzi traktować wręcz z powściągliwością,
Na wodzy trzymając empatii zapędy,
Powstrzymać wszelakie potrzeby, popędy.
W takiej sytuacji trudno kombinować,
By ze sobą w łóżku małżeńskim figlować.
Józek zerka kątem na Hanię spragniony
Do granic obłędu żądzą rozpalony.
Hania nożynami przeplata jak w tańcu,
Splatając palcami pacierz na różańcu.
Józek zimną wodą poi głodne zmysły
I gasi fantazje, co do głowy przyszły.
Hania w kuchni ciało działaniem zajmuje,
Więc piecze i smaży, przyprawia, gotuje,
Generalnie sprząta wszystkie zakamarki,
Rozkręcając nawet zegary, zegarki,
Jakby chciała czas tym spowolnić?,.. przyspieszyć?...
A na pewno czymś się zająć i pocieszyć.
Media głoszą srogo: „Aborcja wskazana!”,
A chuć w Józku, Hani wciąż bucha rozgrzana,
Bo do serca sobie wzięli obostrzenia
I stosują wszystkie w domu zalecenia,
Mijając się niczym obcy sobie ludzie.
Przeszedł maj i kwiecień, przejdzie pewnie grudzień,
A Józek i Hania jakby w separacji
Wciąż się doszukują w obostrzeniach racji.
Dzień za dniem im mija w smutku samotności.
Józek dźwiga popęd, aż mu trzeszczą kości.
Hania już usycha niczym kwiat bez wody.
Oj!, było inaczej, gdy człowiek był młody.
Teraz się za bardzo boi i rozważa
I na wszystko wokół przesadnie uważa.
Jaki z tego wniosek płynie moi Mili?,
Żebyście radości swej nie przegapili.
Lepiej życie krótkie mieć, ale szczęśliwe
Niż nudne i smutne, i wiecznie lękliwe.
Każdy dzień traktować też z takim rozsądkiem,
By żyć niebanalnie, lecz z Bożym porządkiem,
Potrzeb wówczas naszych rodzi się spełnienie,
I spokojne bywa beztroskie sumienie.
Nie dajmy więc COVID zniszczyć w nas wesela.
Jak z życia, nie z szczęścia!, nas wirus odziera.



CZYMŻE JEST CISZA...


Czymże jest cisza, jak nie brakiem ludzi,
Milczeniem, którym zamknięte są usta?...
Tym tylko człowiek w życiu swym się trudzi,
By czasoprzestrzeń w dźwięk nie była pusta,

Więc tworzy zgiełki, odgłosy, hałasy
I tą lawiną – odpadami siebie
Zaśmieca łąki, polany i lasy,
To, co na ziemi, i to, co jest w niebie.

Cywilizacją niczym buldożerem
Pochłania wielkie połacie metraży
I w swych intencjach, które są nieszczere,
O jeszcze większych osiągnięciach marzy.

W chaosie zgiełku i zawirowaniach
Świata natura umiera zhańbiona.
Szukam i ciągle w tych poszukiwaniach
Wciąż mnie do przodu pcha dusza spragniona

Ciszy, co zmysły orzeźwia i chłodzi,
Która przenika i o mnie rozprawia,
I której stopy, gdy po trawie chodzi,
Są niczym krople, co rzeka pochłania.

Tej ciszy szukam, co trzeszczy w konarach,
Pęka łupiną rozchylanych pąków,
Przysiada chwilę na śpiących zegarach
I się przemieszcza w rytm ptasich podskoków.

Bo tym jest cisza – szelestem i szumem,
I pluskiem wody, skrzydeł rozchyleniem,
Echem, co wznosi się jakoby piórem,
I płatków kwiatów lekkim roztańczeniem,

Przestrzeni stanem i wiatru kaprysem,
Źdźbłem trawy, co się przebija przez ziemię,
Deszczem, co sączy się oraz pluszcze,
I pląsającym z obłoków płomieniem,

Wędrówką słońca, pielgrzymką księżyca,
Gwiazd dryfowaniem, co wszechświat przecina,
Meteorytem, co świstem zachwyca
I brzmi jak koło, co prowadzi szyna,

Liści trzepotem, dzwonkami kielichów,
Które się z łodyg wdzięcznie pochylają,
Ziarnami piachu, co dźwiękiem guzików
Pod ludzką stopą w bok się rozpychają,

Płatkami śniegu, co perły stłuczeniem
Trzask szkła w podniebnych falach rozsiewają,
Myśli skupieniem lub rozkojarzeniem,
Słowami, które warg nie dotykają.

Czymże jest cisza, jak nie brakiem ludzi,
Milczeniem, którym zamknięte są usta,
Wszystkim, co zewsząd się wskrzesza i budzi,
Co koi zmysły i serce porusza?...