poniedziałek, 25 maja 2020

A, W KOŚCIELE...


z koroną-wirusem
W pewnym mieście na plebani
Proboszcz sprytem młodej łani
Przed wirusem wciąż się chowa –
Srebrem skrzy się w kątach głowa –
I przez emaile, telefony
Jako sługa uniżony,
Aby wierni się modlili,
Do kościoła nie wchodzili,
Błaga, prosi, lamentując,
Sytuację rozdmuchując
Jakby właśnie w tym momencie
Czy w dzień zwykły, czy przy święcie
Wygłaszane pouczenia
Dziś nie miały już znaczenia.
Biedny proboszcz panikuje.
W pustych nawach spaceruje,
Przed ołtarzem klęczy w skrusze:
„Przyznać Ci się Boże muszę,
Że w przypływie tych wariacji
I zakazów, kombinacji
Potrzebuję dni urlopu,
Nie chcę bowiem mieć kłopotu, -
Prosi sługa przerażony
Ciałem lęku pokrzywiony –
Gdybyś zechciał, choć na trochę –
Rzuca słowem niczym grochem –
Zwolnić mnie dla bezpieczeństwa –
Dudni echo brakiem męstwa –
Na dni kilka lub miesięcy.
Proszę o to, o nic więcej.”
Pod kościołem parafianie,
Też niepewni, co się stanie,
Księdza przez klucz wypatrują,
Sakramentów potrzebują,
Ale proboszcz – twarda sztuka
Wciąż kryjówki dla się szuka,
Drżąc przed plamą swego cienia,
Jakby miewał przewidzenia.
Wiernych Boga głód zadręcza,
Żal, tęsknota miażdży serca.
Woła, żebrze lud pomocy,
Ale strach ma wielkie oczy,
Zatem księdza nokautuje:
Kapłan dobrze się maskuje,
Nie wychyla się z ukrycia,
Bo mu żal swojego życia;
Przysłuchuje się ze strachem
Tym lamentom, co nad dachem
Wznoszą się z prośbą litości
O gest zwykłej troskliwości,
O pasterskie prowadzenie
I od wilków osłonienie.
„Precz!, do domów…” – drży zlękniony
I obawą osłabiony,
Doczesności się trzymając
Niczym wypłoszony zając,
Lecz lud wiernych nadal prosi
I do Nieba modły wznosi
Za proboszcza, który milczy,
Gdy wszem burczy warkot wilczy.
Wtem z odsieczą ksiądz przybywa,
Co zmartwienia nie ukrywa,
Do proboszcza więc rozsądku
Wzdycha: „To jest nie w porządku,
Byś się chował przed wiernymi,
Którym przecież przewodzimy,
Których mamy strzec przed wrogiem,
Służąc ludziom z Panem Bogiem.”,
Ale proboszcz nie żartuje:
„To mnie już nie przekonuje.
Sanepidu obostrzenia
Mają coś do powiedzenia! –
Proboszcz głośno dedukuje,
Chwiejną wiarę demaskuje,
Nie wychodząc wciąż z ukrycia,
Bo w obronie swego życia –
Idź! Do domu wracaj bracie.
Ja mam strachu pełne gacie.”
„Zważ – powiada gość ze smutkiem –
Zagrożenia są malutkie
Pod osłoną Pana Boga.
Śmieszna zda się twoja trwoga.
Wyjdźże, proszę, z mysiej dziury.
Kapłan jak ty!, mało który
Przed wiernymi się ukrywa
I w potrzebie ludzi zbywa.
Wyjdź!, powiadam. Bój się Boga.
Niech cię niesie prężna noga.
Niech twe serce się nie boi.
Chrystus z Marią przy cię stoi.”
Mimo tego proboszcz w lęku
Ściska klucze pękiem w ręku.
„Nie otworzę drzwi kościoła!
To co, że mnie wiara woła?!
Przy spowiedzi mnie zarażą,
Przy Komunii też narażą.
Ja unikam zagrożenia,
Zatem idź już! Do widzenia.”
Przygnębiony gość wyjechał,
A lud wciąż cierpliwie czekał,
Lecz, niestety, proboszcz zginął…
Wirus w ciało jego wpłynął
Kropelkami przy zakupie,
Gdy chleb prosił w ludzi kupie.



OBOSTRZENIA

z koroną-wirusem
W pewnym państwie na Zachodzie,
Które słynie dzięki modzie,
Dzięki winom, serom, kuchni,
Wrze od wirusowej kłótni,
Co to dąży do obwieszczeń:
Czym zniewolić wolną przestrzeń,
By się COVID nie rozwinął
I jak koszmar nocy minął?
Wprowadzono więc nakazy
I zakazy bez urazy,
Obostrzenia i przymusy,
By ktokolwiek gdzie się ruszy
Miał maseczkę, rękawiczki,
Wszystko spięte na guziczki,
Aby drogą kropelkową
Nie połączyć się z chorobą.
Tak więc wszyscy zgodnym tłumem
Czy bezmyślnie, czy z rozumem
Omijają plac kościelny,
Bowiem wirus jest bezczelny
I spod krzyża lub sutanny
Atakuje pyłem manny,
W płuca wchodząc bez litości
Z przyzwolenia pobożności.
W walce z COVID-dziewiętnaście
Rząd we wszystkim miewa rację,
Więc cmentarze pozamykał,
Bo!, gdy zmarły będzie kichał,
Parskał, kaszlał, siorbał, wzdychał,
Tym wirusem nie zarażał,
Żywych na śmierć nie narażał.
Wiszą u bram więc łańcuchy,
By powstrzymać chore (?!) duchy.
W sklepach jednak, na ulicy
Swą odporność każdy ćwiczy,
Omijając cmentarz, Boga,
Gdyż przy kasie gaśnie trwoga,
Uzdrowienie następuje -
Każdy zdrów jest, kto choruje,
Każdy zdrowy jeszcze zdrowszy,
Choć o kilka stów uboższy.
Oto nowe są zwyczaje!
Kto wierzący, ten odstaje.
Pełno ludzi w restauracji
Na obiedzie lub kolacji.
Jeden z drugim w swym sąsiedztwie
Kicha, wzdycha chociaż nie chce.
Nikt nikogo nie zaraża.
Nikt nikomu nie zagraża.
Widać więcej złośliwości
Ma ten, co mu bielą kości,
I ten, który na ołtarzach
COVID Ciałem Swym rozmnaża.
Omijajmy więc kościoły,
Powód wszak jest niewesoły.
I nie chodźmy na cmentarze.
COVID z zmarłym idzie w parze.
W restauracji, albo w sklepie
Będzie nam bezpieczniej, lepiej.
Nawet jeśli kucharz kichnie,
Kelner na nasz talerz prychnie,
Nic!, nam Drodzy jest do tego,
Kiedy życzy nam: "Smacznego".




O PORANKU I WIECZOREM


Jeszcze z twoim pocałunkiem na policzku,
Na balkonie, w szlafroku, z poranną kawą,
W skrzynkach brzemiennych od kwitnących goździków
I z dniem, który zasnął z pohańbioną sławą

Zastygam w milczeniu, oczy zamykając,
W oparach poranka, co wilgocią pachnie,
O nic i nikogo w tej chwili nie dbając,
Gdyż ma dusza ciszy w tym momencie łaknie…

Liśćmi wiatr jak dzwonkiem w konarach porusza.
Sito drzew przesiewa słońce się budzące.
Trawa źdźbłami ziemię spulchnioną rozkrusza.
Mgłą czuć krople rosy na źdźbłach tych stygnące.

Zegar co minutę wzdycha za plecami,
Jakby mnie do czegoś ciągle ponaglając.
Kawał czasu dawno jest już gdzieś za nami.
Żyjemy, daremnie młodości szukając.

Łykiem kawy gaszę słowa niespokojne
I wyciszam usta, co płatkami róży
Chłoną promienie nektarem osłodzone,
Którymi nieboskłon się subtelnie prószy.

Każda myśl jak motyl spłoszony ulata,
Rozchylając skrzydła na szpileczkach światła.
I każda w swej treści mroczna lub pstrokata
Im dalej ode mnie, tym bardziej wyblakła.

Łokciem trącam świat, co się do mnie przytula.
Chcę być sama w kadrze porannego zdjęcia.
Rzeczywistość spada jak kopnięta kula
W przestrzeni szeroko rozpięte objęcia,

Więc jestem poza tym, co się wokół dzieje
Jak również przemija wbrew woli człowieka.
Ciało me odpływa, a dusza się śmieje,
Bo jeszcze niejedno mnie od teraz czeka,

Przyglądam się ludziom rozsypanym w biegu.
Odgłos aut i kroków w chaotycznym brzmieniu
Jak fala, co siłą uderza w próg brzegu,
Sprzeciwia się wrogo ciszy i skupieniu.

Prysła przyjemność u boku samotności
W aurze tego, co inne niż to, co wokół.
Wzrok mój krąży nad ziemią jak w bezsenności,
Niczym w polowaniu szybujący sokół.

Wyławiam szczegóły, nic niby wielkiego,
Lecz dla mnie bezcenne perły egzystencji.
Wieczorem zaparzę wszak z tego wszystkiego
Napar, uzyskując esencję refleksji

I z nocą usiądę znowu na balkonie,
By przekroczyć duszą wszelakie granice,
Po czym… wsunę dłonie pod znużone skronie
Z nadzieją, że jutro znów się czymś zachwycę.





CZARNO-BIAŁE


Nie wszystko jest czarne, albo białe.
Nie wszystko jest wyraźnie przejrzyste.
W dwóch kolorach czy byłoby wspaniałe
Nasze życie mętne, albo czyste?...

Nie wszystko jest światłem, albo cieniem.
Nie wszystko jest ciemnością lub jasnością.
Nie wszystko jawą, marą czy złudzeniem,
Ból – cierpieniem, radość – przyjemnością.

Nie zawsze są porażki przegraną,
Jak i nie każdy sukces jest zwycięstwem.
Twe szczęście lub moje – to nie to samo.
Niekiedy tchórzostwo bywa męstwem.

Nie zawsze słuszne staje się dobrem
I nie zawsze jednako łzy smakują.
Nie zawsze hojność bywa tym, co szczodre.
Bankructwa nie zawsze nas rujnują.

Nieidentyczną bywa samotność.
Nie sprzymierzeńcem potrafią być tłumy,
A pracowitość nie znaczy roztropność.
Mądrość to nie naukowe rozumy.

Sztuka być może i beztalenciem.
Kultura nie jest frekwencją w teatrze.
Nie wszystko trzeba traktować z przejęciem,
Sens bowiem można czytać inaczej.

Nie wszyscy tacy są jak się zdaje,
Nie każdy wszak idzie w parze z teorią.
Wielu od normy przyjętej odstaje,
Wciąż się zmagając ze swą historią.

A chociaż coś jest czarne lub białe,
To też nie zawsze w tym samym odcieniu,
Więc wszystko, co wokół, bywa zuchwałe,
Bo różnorodne w swoim istnieniu.



środa, 20 maja 2020

W PIEKARNI

z koroną - wirusem

Wbiegł Jaś pędem konia po chleb do piekarni.
Stanął w boksie metra, jako ogier w stajni,
Z maseczką na twarzy oraz w rękawiczkach.
Gumki się wrastają na dętych policzkach.
Przed Jankiem, za Jasiem sznur ludzi w kolejce.
Każdy przyklejone ma do siebie ręce.
Każdy oddech cedzi, powietrze łykając,
Odległość od siebie panicznie trzymając,
Aby się nie dotknąć, nie daj Boże!, musnąć.
Między osobami chłodno jest i pusto.
Wszyscy się witają przytaknięciem głowy,
Gdyż koronawirus zabić jest gotowy.
Każdy w strachu stoi niczym opętany.
Każdy jest w kolejce mocno podejrzany.
Na każdego każdy łypie okiem złości
Bez pardonu, gestu drobnej uprzejmości.
Dręczeniem zasmuca wroga atmosfera.
Kultura wśród ludzi poniżej jest zera.
Stoi Jan w kolejce usztywniony kijem.
Czuje, że go wzrokiem każdy zewsząd bije,
Bo oto powietrze Janka nadmuchało.
Z osłabienia mdleje zniewolone ciało.
Jan oddech wstrzymuje, zaciska pośladki.
Na rosnącej twarzy robi się Jaś gładki.
Drobinami potu skropione są skronie.
Buzia od wysiłku czerwonością płonie.
W brzuchu się kotłuje to zażenowanie
I w strachu, w histerii niepewne czekanie.
Wtem!... Jaś nie wytrzymał - puściły zawory.
Dołem wyleciały z jelit straszne zmory.
Poczuł Jan w galotach wstrząsy i wibracje,
I chociaż się zesrał, to zebrał owacje.
Dzisiaj - widać - lepiej, gdy dupa przemawia;
Ustom praw wolności wszelkiej się odmawia.



wtorek, 19 maja 2020

O, GDYBYŚ...


O, gdybyś wiedział, jak potrafi śpiewać
Dusza, co cierniem bywa opleciona,
Nie mógłbyś na nią się za prawdę gniewać,
Wiedząc, że wzgardą zaszczuta, zdradzona
Błądzi samotna w nędznej poniewierce,
Trzymając w dłoniach roztrzaskane serce,
Które do piersi tuli niczym dziecię
I szuka miejsca w podłym dla niej świecie.

O, gdybyś wiedział, jak potrafi kochać
Dusza, co szczerze kochaną nie była,
Co się wydaje wstydliwa i płocha,
Co by najchętniej się przed tobą skryła,
Snułbyś się za nią niczym cień cierpliwie,
Ściskał w ramionach mocno, acz troskliwie,
By ci galopem w przestrzeń nie pognała,
A wierną tobie na wieki została.

O gdybyś wiedział, ile ma radości
Dusza, co z płaczem jest zaprzyjaźniona,
Szukałbyś u niej własnej szczęśliwości,
Gdyż jest empatią ta dusza ochrzczona,
I nigdy stracić byś jej nie chciał w życiu,
Ni puszczać wolno lub więzić w ukryciu,
Lecz zawsze wszędzie duszy towarzyszyć,
Z nią podśpiewując w nostalgicznej ciszy.

O gdybyś wiedział, jaka jest bogata
Dusza, co ciału się sprzeniewierzyła,
Co nieustannie nad głowami lata
I jest!, gdzie nigdzie, przenigdy nie była,
Gardziłbyś wszystkim, co w zasięgu ręki,
I choć w niewoli zgorzkniałej udręki
Wybrałbyś duszę, która cię miłuje,
Niż rzeczywistość, co duszę tą psuje.

O, gdybyś wiedział, lecz bywa niestety,
Że wybieramy to, co powierzchowne.
Obce bywają dusz naszych sekrety,
A i relacje jakby niewygodne,
Więc więcej tracisz, niżeli zyskujesz,
Z losem się kłócisz, ścigasz i siłujesz,
Mając codzienność niemalże nijaką
I motywacje podobne wiatrakom.



OTO JESTEM


Zniknęło me dzieciństwo, zanim je poznałam
I nim zdążyłam odkryć szczęścia wachlarz smaków.
W ciele małej dziewczynki dojrzałość dźwigałam.
Byłam zrostem dwóch różnych, sprzecznych z sobą światów.

Zniknęła moja młodość zanim ją dojrzałam,
Nim zdążyłam docenić, czy mi w niej do twarzy…
I nie wiem kiedy taką, jaką dziś, się stałam?
W środku pustka, a wokół mnie pełno bagaży.

Jestem tutaj i teraz w tym życia momencie,
Ale jakby wyrwana wbrew sobie skądinąd.
Widzę w lustrze kobietę przekonana święcie,
Że miast nią, jestem jeszcze po prostu dziewczyną,

Więc się sobie przyglądam w zwierciadła odbiciu,
Twarzą moją do twarzy przylegając obcej,
Jakbym z boku się swemu przyglądała życiu…
Nie chcę szklanej kobiety!, choć do mnie podobnej.

Wzrok zaostrzam – źrenicą w źrenice zaglądam
I ku memu zdziwieniu widzę coś z zaświatów…
Niedowierzam i sobie się mocniej przyglądam.
W moich oczach wciąż widzę dziecko pośród kwiatów,

Więc wspomnienia wróciły jak w rozmytym szkicu,
Bo gdzieś we mnie na łące jestem tą dziewczynką.
Ktoś powiesił to lustro przede mną dla picu!
Dłońmi rozcieram usta zakreślone szminką.

Niemym krzykiem wykrzywiam wargi zrozpaczone.
Trzeba przecież ratować to dziecko, co we mnie!...
Lecz pokoje są puste, ciszą wypełnione,
Więc zastygam i głosu nie męczę daremnie.

Łzy strąciły mruganiem z rzęs zamglone oczy.
Ta dziewczynka się zdaje wyciągać swe ręce,
A dziewczyna z młodości, która za mną kroczy,
Też – podobnie jak ona – bólem miażdży serce.

Stanął za mną syn rosły z uśmiechem na ustach.
Kiedy matką zdążyłam zostać tego pana?...
Na mej głowie siwizny włosem tkana chusta,
A w mej głowie kobieta, ale nie ta sama,

Która stoi przede mną w lustrzanej pułapce,
Która bacznie, wnikliwie się mi wciąż przygląda…
We mnie ciągle dziewczynka siedzi na huśtawce!
W moje oczy dziewczyna młoda znów zagląda!

Co się stało i kiedy ktoś zegar przesunął?!...
Nie zdążyłam zapoznać tych istot, co we mnie.
Świat mój cały w tej chwili bezpowrotnie runął.
Los złośliwy przygląda wciąż mi się nikczemnie.

Odpłynęła ma łódka dzieciństwa w nieznane
Jak styropian, na którym liść dębu dryfuje.
Moja młodość jak bańki puszczane mydlane,
Choć jest we mnie, to wcale do mnie nie pasuje.

Syn mnie objął ramieniem, poprowadził dalej –
Do ogrodu, gdzie życie pączkujące wschodzi.
Siedząc w kwiatach, jak dawniej,… choć teraz ospale,
Czuję jak i ma starość powoli odchodzi…