środa, 20 maja 2020

W PIEKARNI

z koroną - wirusem

Wbiegł Jaś pędem konia po chleb do piekarni.
Stanął w boksie metra, jako ogier w stajni,
Z maseczką na twarzy oraz w rękawiczkach.
Gumki się wrastają na dętych policzkach.
Przed Jankiem, za Jasiem sznur ludzi w kolejce.
Każdy przyklejone ma do siebie ręce.
Każdy oddech cedzi, powietrze łykając,
Odległość od siebie panicznie trzymając,
Aby się nie dotknąć, nie daj Boże!, musnąć.
Między osobami chłodno jest i pusto.
Wszyscy się witają przytaknięciem głowy,
Gdyż koronawirus zabić jest gotowy.
Każdy w strachu stoi niczym opętany.
Każdy jest w kolejce mocno podejrzany.
Na każdego każdy łypie okiem złości
Bez pardonu, gestu drobnej uprzejmości.
Dręczeniem zasmuca wroga atmosfera.
Kultura wśród ludzi poniżej jest zera.
Stoi Jan w kolejce usztywniony kijem.
Czuje, że go wzrokiem każdy zewsząd bije,
Bo oto powietrze Janka nadmuchało.
Z osłabienia mdleje zniewolone ciało.
Jan oddech wstrzymuje, zaciska pośladki.
Na rosnącej twarzy robi się Jaś gładki.
Drobinami potu skropione są skronie.
Buzia od wysiłku czerwonością płonie.
W brzuchu się kotłuje to zażenowanie
I w strachu, w histerii niepewne czekanie.
Wtem!... Jaś nie wytrzymał - puściły zawory.
Dołem wyleciały z jelit straszne zmory.
Poczuł Jan w galotach wstrząsy i wibracje,
I chociaż się zesrał, to zebrał owacje.
Dzisiaj - widać - lepiej, gdy dupa przemawia;
Ustom praw wolności wszelkiej się odmawia.



wtorek, 19 maja 2020

O, GDYBYŚ...


O, gdybyś wiedział, jak potrafi śpiewać
Dusza, co cierniem bywa opleciona,
Nie mógłbyś na nią się za prawdę gniewać,
Wiedząc, że wzgardą zaszczuta, zdradzona
Błądzi samotna w nędznej poniewierce,
Trzymając w dłoniach roztrzaskane serce,
Które do piersi tuli niczym dziecię
I szuka miejsca w podłym dla niej świecie.

O, gdybyś wiedział, jak potrafi kochać
Dusza, co szczerze kochaną nie była,
Co się wydaje wstydliwa i płocha,
Co by najchętniej się przed tobą skryła,
Snułbyś się za nią niczym cień cierpliwie,
Ściskał w ramionach mocno, acz troskliwie,
By ci galopem w przestrzeń nie pognała,
A wierną tobie na wieki została.

O gdybyś wiedział, ile ma radości
Dusza, co z płaczem jest zaprzyjaźniona,
Szukałbyś u niej własnej szczęśliwości,
Gdyż jest empatią ta dusza ochrzczona,
I nigdy stracić byś jej nie chciał w życiu,
Ni puszczać wolno lub więzić w ukryciu,
Lecz zawsze wszędzie duszy towarzyszyć,
Z nią podśpiewując w nostalgicznej ciszy.

O gdybyś wiedział, jaka jest bogata
Dusza, co ciału się sprzeniewierzyła,
Co nieustannie nad głowami lata
I jest!, gdzie nigdzie, przenigdy nie była,
Gardziłbyś wszystkim, co w zasięgu ręki,
I choć w niewoli zgorzkniałej udręki
Wybrałbyś duszę, która cię miłuje,
Niż rzeczywistość, co duszę tą psuje.

O, gdybyś wiedział, lecz bywa niestety,
Że wybieramy to, co powierzchowne.
Obce bywają dusz naszych sekrety,
A i relacje jakby niewygodne,
Więc więcej tracisz, niżeli zyskujesz,
Z losem się kłócisz, ścigasz i siłujesz,
Mając codzienność niemalże nijaką
I motywacje podobne wiatrakom.



OTO JESTEM


Zniknęło me dzieciństwo, zanim je poznałam
I nim zdążyłam odkryć szczęścia wachlarz smaków.
W ciele małej dziewczynki dojrzałość dźwigałam.
Byłam zrostem dwóch różnych, sprzecznych z sobą światów.

Zniknęła moja młodość zanim ją dojrzałam,
Nim zdążyłam docenić, czy mi w niej do twarzy…
I nie wiem kiedy taką, jaką dziś, się stałam?
W środku pustka, a wokół mnie pełno bagaży.

Jestem tutaj i teraz w tym życia momencie,
Ale jakby wyrwana wbrew sobie skądinąd.
Widzę w lustrze kobietę przekonana święcie,
Że miast nią, jestem jeszcze po prostu dziewczyną,

Więc się sobie przyglądam w zwierciadła odbiciu,
Twarzą moją do twarzy przylegając obcej,
Jakbym z boku się swemu przyglądała życiu…
Nie chcę szklanej kobiety!, choć do mnie podobnej.

Wzrok zaostrzam – źrenicą w źrenice zaglądam
I ku memu zdziwieniu widzę coś z zaświatów…
Niedowierzam i sobie się mocniej przyglądam.
W moich oczach wciąż widzę dziecko pośród kwiatów,

Więc wspomnienia wróciły jak w rozmytym szkicu,
Bo gdzieś we mnie na łące jestem tą dziewczynką.
Ktoś powiesił to lustro przede mną dla picu!
Dłońmi rozcieram usta zakreślone szminką.

Niemym krzykiem wykrzywiam wargi zrozpaczone.
Trzeba przecież ratować to dziecko, co we mnie!...
Lecz pokoje są puste, ciszą wypełnione,
Więc zastygam i głosu nie męczę daremnie.

Łzy strąciły mruganiem z rzęs zamglone oczy.
Ta dziewczynka się zdaje wyciągać swe ręce,
A dziewczyna z młodości, która za mną kroczy,
Też – podobnie jak ona – bólem miażdży serce.

Stanął za mną syn rosły z uśmiechem na ustach.
Kiedy matką zdążyłam zostać tego pana?...
Na mej głowie siwizny włosem tkana chusta,
A w mej głowie kobieta, ale nie ta sama,

Która stoi przede mną w lustrzanej pułapce,
Która bacznie, wnikliwie się mi wciąż przygląda…
We mnie ciągle dziewczynka siedzi na huśtawce!
W moje oczy dziewczyna młoda znów zagląda!

Co się stało i kiedy ktoś zegar przesunął?!...
Nie zdążyłam zapoznać tych istot, co we mnie.
Świat mój cały w tej chwili bezpowrotnie runął.
Los złośliwy przygląda wciąż mi się nikczemnie.

Odpłynęła ma łódka dzieciństwa w nieznane
Jak styropian, na którym liść dębu dryfuje.
Moja młodość jak bańki puszczane mydlane,
Choć jest we mnie, to wcale do mnie nie pasuje.

Syn mnie objął ramieniem, poprowadził dalej –
Do ogrodu, gdzie życie pączkujące wschodzi.
Siedząc w kwiatach, jak dawniej,… choć teraz ospale,
Czuję jak i ma starość powoli odchodzi…



poniedziałek, 18 maja 2020

ODWZAJEMNIENIE


Niewiele Ci mogę podarować Panie
Prócz tych łez, co rzęsy zraszają tęsknotą.
Niech me ciało cieniem na ziemi zostanie,
Dusza zaś niech odda się podniebnym lotom.

Nędzy mojej żadnym nie obejmę okiem.
Niezdolność w Miłości kaleką mnie czyni.
Rozglądam się wokół wygłodniałym wzrokiem,
Lecz zmysł mnie zawodzi i nierzadko myli.

Niewiele Ci mogę ofiarować Panie
Prócz tych marnych moich lat kilkudziesięciu.
Echem się rozlega do wrót kołatanie,
By przy Tobie zostać w upragnionym szczęściu.

Ty mi z Siebie dajesz Krople oczyszczenia,
Które odkupiły mnie z otchłani śmierci…
Ja jedynie krople mojego wzruszenia,
Słowa, myśli, czyny – mej przeszłości śmieci.

Ty przylgnąłeś dla mnie do Drzewa Zbawienia,
Z bólem Swego Ciała się utożsamiając…
Ja jedynie Tobie bezradność milczenia,
Gdzieś po drodze Ciebie jak ślepiec mijając.

Ty cierpliwie czekasz na mnie, choć wzgardzony.
Nie karcisz mnie mową, nie potępiasz gestem,
Ale ciągle we mnie z Miłością wpatrzony
Pocieszasz mnie w chwilach rozpaczy: „Tu JESTEM”.

Czymże zasłużyłam sobie na to Panie,
Że się wciąż pochylasz nade mną nijaką?
Odwzajemnia Ci się me serce spłakane,
Lecz miłością Boże wcale nie! jednaką…

I to mnie zasmuca, wdzięczność moją budząc
Za to, że mnie kochasz taką, jaką jestem,
Że się wciąż poświęcasz, w każdym dniu się trudząc,
Pojąc mnie Krwi Twojej życiodajnym deszczem.



DO DOMU


Każdy dzień mój Boże to kilometr drogi,
Którą muszę przebyć, by wrócić do Domu.
Na tej drodze piętrzą się trudności progi,
Jakoby mój powrót wręcz zawadzał komuś.

Z każdym wschodem słońca wyruszam przed siebie.
Do plecaka zbieram ziół przydrożnych smaki.
Czasem się zatrzymam, by na bladym niebie
Popatrzeć na chmury, albo w locie ptaki,

Aby się sprzeciwić siłom grawitacji,
By się wzbić doznaniem ponad mą przeciętność,
By poczuć na skórze wiatru cień wibracji,
Która budzi w drzewach przepiękną bezsenność.

Idę Dobry Boże w stronę przeznaczenia.
Konary machają liśćmi w pożegnaniu.
Echo smutnym tonem krzyczy: „Do widzenia!”…
I łzy z oczu leje, myśląc o rozstaniu.

Już się nie odwracam za siebie, bo… po co?
Nie zawracam z drogi, bo bardzo się spieszę.
Na codziennym szlaku promienie się złocą.
Każdym krokiem naprzód niezwykle się cieszę.

Zmęczona już jestem tłumem rozhasanym,
Dnem podwójnym znanych mi osobowości,
Człowiekiem przesadnie w sobie zadufanym,
Ludźmi, którzy mają za nic dar Miłości.

Patrzę więc przed siebie, idąc pewnym krokiem,
Z każdym dniem przez Ciebie wciąż ogołacana.
Czuję, że mnie tulisz Swym Ojcowskim wzrokiem,
Dlatego nie jestem w samotności sama.

W dali widzę śnieżną firanek biel w oknach.
Powietrze się zdaje przyprawione miodem.
Parapety toną w różowych piwoniach.
Pachnie chlebem przestrzeń – Twoim Panie Słowem.

Przede mną jest jeszcze ścieżka wąska, kręta.
Po bokach krzew dłonie wyciąga żebraczo.
Pod stopami ziemia jak z pragnienia pęka.
Gałęzie mnie szarpią i błagalnie płaczą.

Jeszcze muszę wytrwać, by stanąć przed drzwiami,
By za klamkę chwycić i skrzydło uchylić.
Będziesz na mnie czekał, garnąc ramionami
Do Swojego Serca bez wahania chwili.

Idę więc przed siebie, ginąc za zakrętem,
Który w drugi zakręt wygina się łukiem.
Biały szkwał mnie wchłonąć próbuje zamętem,
Oderwać od Ciebie złośliwości hukiem,

Ale głowę chowam pod kapturem myśli,
Modlitwą na ustach płosząc nawałnicę.
Zdaje się, że po mnie aniołowie wyszli.
Doczesność mnie szarpie, jakby za spódnicę.

Naprzód się przesuwam z ekscytacją duszy.
Czekasz na mnie Boże z Ojcowską tęsknotą.
Po latach spotkanie na pewno mnie wzruszy.
Wtulam się do Serca Twojego z ochotą.

Z każdym dniem kilometr porzucam swej drogi.
Nie trzyma mnie żadna przyziemna kotwica.
Dziś wracam do Domu Boże Ty mój Drogi.
Każdy krok w Twą stronę lekkością zachwyca,

Z każdym krokiem zdaję się wymykać ziemi,
Jakby mnie wiatr swoim odklejał westchnieniem.
Morze gwiazd pode mną srebrzyście się mieni.
Z każdym dniem się staję jedynie wspomnieniem.



czwartek, 14 maja 2020

PUREE ZIEMNIACZANE


Zanim się Francuzi w przepis uzbroili,
W Wąsoszu już dawno puree przyrządzili.
Gar pełen ziemniaków na fajerze w kuchni
Wrze, bucha od pary, aż pokrywka dudni.
Gdy kartofle miękkie mąki pszennej sypią,
Pod przykryciem parzą i źrenicą łypią,
Stróżując uważnie nad tą recepturą,
Nad którą się wznosi para siwą chmurą.
Później na podłodze gar sobie stawiają
I w parach ziemniaki tłuczkiem ubijają,
By puszyście złączyć te wszystkie produkty –
Do tego chłop prężny potrzebny, nie szczupły
I do tego baba z tężyzną mężczyzny.
Rytuał kuchenny bywa bowiem dziwny.
Jeden trzyma garnek przez ścierkę za uszy,
Bo ten leci w górę, gdy tłuczkiem ktoś ruszy.
Ten, który wyrabia puree ugniataniem
Mierzy się z nie lada siłowym wyzwaniem.
Tłuczek w dół, więc baba na garze odpocznie;
W górę zaś, gar za nim wyrywa się skocznie.
Trzeba do podłogi gar mocno przycisnąć,
Aby mimowolnie pod sufit nie prysnąć.
To puree z ziemniaków na stół podawane,
Skwarkiem ozdobione i smalcem skąpane
Lub w mleku leniwie sobie pływające
Bardziej niż francuskie jest wszak smakujące,
Aż do tego stopnia, że w trakcie wesela,
Gdy młodzi nie skąpią pieniędzy z portfela,
Gdzie wędlina, torty, przeróżne przysmaki,
Krzyczy jeden z drugim: „My chcemy prażaki!”




PIEROGI


Na stole pod oknem stolnica drewniana
Gotowa znieść wszystko w cierpliwości czeka.
Po bokach niewielką listwą opasana,
Więc nic z niej nie spada, nic z niej nie wycieka.

Babcia zasłoniła chustką włosy w koku.
Mąkę pszenną sitem przesiała nad dechą.
Cztery świeże jaja położyła z boku,
Wodę ostudzoną, rzadko ciepłe mleko.

Pszenica w swym puchu spulchniona powietrzem
Zda się rozdrobniona, wiatrem nadmuchana.
W swej delikatności jakby biła sercem
I jakby dmuchawcem była obsypana.

Trzask skorupki jaja zderzony ze stołem
Wydobył z środka żółtko w białka ramie.
Jajo w puch pszeniczny wpadło, tworząc kołem
Gniazdo, w którym jaja legły z pluskiem na nie.

Dłonią babcia jaja z mąką wymieszała,
Dolewając wody doń przegotowanej.
Rękoma to ciasto długo wyrabiała,
Aż się aksamitne i dorodne stanie,

Poczym w ciepłej misce pod lnianą ściereczką
Na minut piętnaście ciasto zostawiała.
W tym czasie owoce z cukru pół szklaneczką
W osobnym naczyniu słodko doprawiła,

A po chwili wałkiem kawałeczki ciasta
Rozprasowywała na wielkie serwety.
Szklanką wycinała jednakowe gniazda,
Układając na nich smakowe sekrety

Zamykane w cieście sklejonym falbanką,
Układane obok na lnianym ręczniku.
Pierogi z owocem polane śmietanką
Parą oddychały, drzemiąc na półmisku.

Niekiedy z grzybami podawane były.
Farsz zebrany w lesie, z cebulą smażony
Na skwarkach stopionej, pachnącej słoniny,
Zieloną pietruszką obficie sprószony

Zdawał się dojrzewać w kokonie z pszenicy,
Drażniąc apetyty wręcz nieposkromione.
Dzieci podchodziły, podkradając z misy
To, co do pierogów było przeznaczone.

Dom pachniał fajerą, słoniną, cebulą
Lub niekiedy gęstą śmietaną słodzoną.
Na półmiskach białe półkola się tulą
Koronką zdobione w palcach ulepioną.

Czy to pieróg z grzybem, twarogiem, ziemniakiem,
Czy z truskawką w środku, albo z jagodami –
Wszyscy pochłaniamy pierożki ze smakiem
I zawsze przesadnie wręcz się objadamy.

Pachnie mi pszenicą przy otwartym oknie,
Ogniem, co fajery rozpala purpurą.
Błądzę za mą babcią wciąż zachłannym okiem,
Gdy wyrabia ciasto pulchniejącą kulą

I często, gdy sama pierożki wyrabiam,
Czuję się jakoby zawsze przy mnie była,
A gdy je na ścierce z lnu obok układam,
Wspominam, że ona mnie ich nauczyła.