środa, 29 kwietnia 2020

TALENTY


We Wąsoszu gminy Końskie jest skarbnica,
Co bogactwem swym przyjezdnych wręcz zachwyca,
Bo w niej ludzi nie brakuje z talentami.
Darem skrzyni się podzielę razem z Wami
I pozwolę sobie kilku wspomnieć wierszem
Bez znaczenia, które z nazwisk padnie pierwsze,
Nie będziemy wszak talentów licytować.
Umiejętność gdyż każdego trza szanować.
Jeśli czasem gdzieś pominę zwrot grzeczności,
To na pewno nie z zazdrości czy ze złości,
A dla rytmu zachowania oraz rymu –
Autor wiersza wszak nie wiedzie tutaj prymu.
Więc!, pozwólcie Drodzy Państwo, że przedstawię
I ludową Was kulturą ciut zabawię.
Na początek Wam wymienię Bolka Serka,
Który dzisiaj z nieboskłonów na nas zerka,
Który pięknym wersem tworzył pamiętniki –
Każdej chwili codzienności swej dzienniki,
Grał na skrzypcach, się naturą upajając,
Sztuką słowa każdy moment wypełniając.
Śladem Serka za muzyką szedł syn jego,
Który również grał na skrzypcach, a do tego
Rzeźbił w drewnie, lepił z gliny, plasteliny
I obchodził razem z ojcem imieniny.
Płaskorzeźbą i plastycznym też talentem
Namaszczone były również inne ręce.
Na Zarowiu u Młodawskich tuż pod lasem
Mieszkał chłopiec, który chętnie rzeźbił czasem,
Zaskakując wszystkich wokół swą zdolnością,
Dłubiąc w drewnie z pasją wielką, z przyjemnością.
Prócz Michała Młodawskiego na Przymiarkach
Powiększyła się rzeźbiarzy płodna miarka
O Nowaka, który Marian ma na imię
I któremu życie twórczo w domu płynie,
A pod dachem przy Marianie żona Ela
Ubogaca zasób komód i portfela,
Szydełkując i serwety i narzuty
I na różne blaty stołów też obrusy.
Umiejętność tę posiada również Krysia
I Marzenka, co dziergają nie od dzisiaj.
Wszystkie razem trzy mieszkają w swym sąsiedztwie.
Wszystkie znają się na fachu swoim świetnie.
We Wąsoszu są talenty od muzyki.
Akordeon, bębny, struny oraz smyki
W dłoniach Tadka Kowalczyka oraz Heńka
Ciszę topią w rozbujanych, skocznych dźwiękach.
Do zespołu też należy pan z Zarowia,
Który dzisiaj się przed nami w Niebie chowa –
Mam na myśli wszak Andrzeja Kowalczyka,
Wybitnego, niczym inni, wsi muzyka.
Na Nowinach zaś wśród młodych z pokolenia
Kamil Uli od Siulczyńskich się nadmienia.
Jeśli kogoś pominęłam, to przepraszam.
W wszystkich osób kartkowaniu myśl rozpraszam.
Chciałam tylko Wam zaznaczyć, że w Wąsoszu
Pełno ludzi wartościowych w leśnym koszu
Czy z talentem sztuk plastycznych, czy muzycznych,
Czy domowych też zdolności artystycznych,
Które jawią się w zacisznych obowiązkach
I w wypiekach, i w przetworach, i w przekąskach.
W każdym domu gospodyni Was zaskoczy.
To zakątek wyjątkowy i uroczy,
Więc zapraszam Was w Wąsosza okolice,
Gdzie natury są uroki wręcz dziewicze,
Gdzie kultura zagościła na ludowo,
Spacerując z podniesioną w górze głową.



CAŁA JA


Jest we mnie ogrom bólu i ogień złości.
Mam też temperament żywiołów natury.
Nie mogę się oprzeć na czas zachłanności.
Widzę odcień różu, choć kolor ponury.

Nie odkładam na jutro tego, co jest dziś.
Nie wyrzekam się prawdy – pragnę być szczera.
Chcę przed siebie z radością nieustannie iść
Wbrew trudnościom drogi, co w stopy uwiera.

Za dużo mnie w życiu przykrości spotkało,
Abym miała ulec mizernym pokusom.
Zbyt wielu mą duszą jak kartą szastało,
Więc teraz zabiegać o sympatię muszą.

Próbowano odebrać mi godność, wolność
I zdegradować do kasty szczurołapów,
Lecz zmiażdżyłam swą wiarą tę wredną podłość,
Wydarłam nadzieją radość swą z zaświatów,

A miłością, co kipi we mnie jak lawa,
Wzbiłam się ponad gwiazdy na skrzydłach Nieba.
Choć wciąż czyha na mnie krwiożerców obława,
Nie dbam o to! – zmartwień mi już nie potrzeba.

Nie odczuwam gniewu łańcuchów na dłoniach
I okowy zazdrości nie ciągną mych nóg,
Zawiść wiankiem gwoździ nie ciąży na skroniach,
Więc przygnębienia balast nie będzie mnie gniótł.

Idę dalej, przed siebie z głową w obłokach,
Z ramionami, na które nikt już nie wskoczy.
Będę patrzeć na świat łaskawie z wysoka.
Będę ludziom zaglądać głęboko w oczy.

Nie pozwolę się zdeptać, poniżyć, okraść.
Spragniona szacunku, zapłacę wdzięcznością.
Możesz zatem spokojnie i bezpiecznie spać.
Nie chcę być skażona zemstą i podłością.

Nie chcę mieć przy sobie jednak hipokrytów,
Oklasków na pokaz, uśmiechów z teatru –
Z takimi nie wejdę na wyżyny szczytów,
Z takimi nie złapię w moje żagle wiatru.

Idźcie z Bogiem obłudni o sercu jak głaz.
Gdy nadarzy się kiedyś taka okazja,
Oby zapał do złego w was nareszcie zgasł.
Niech wyprze nienawiść waszych dusz empatia.

Ja zaś idę w przeciwnym niż wy kierunku
Z optymizmem w plecaku i z kijem w dłoni.
Wyobraźnia za mną na wierności sznurku
Motyle fantazji niestrudzenie goni.



wtorek, 28 kwietnia 2020

PRZEZ KSIEŻYC


W lawinach smutków oraz trosk przyziemnych,
Gdy wiadra pełne goryczy dźwigałam,
Podczas snu swego w godzinach bezsennych
Jedną nadzieję wolności widziałam

I jedno wyjście z sytuacji przykrych,
Które czasami zasłania pokrywka,
Odcinająca szczęście od spraw zwykłych,
Zamykająca mnie w ścianach słoika –

Księżyc, co zdawał się zdradzać szczelinę,
Przez którą mogłam uciec z tego świata.
Musiałam tylko odnaleźć drabinę,
Co niebo z ziemią szczeblami zeswata,

Więc w mym dzieciństwie, gdy mi było ciężko,
Patrząc przez okno na opłatek światła,
Robiło mi się nadzwyczajnie lekko,
Choć rzeczywistość tę lekkość mi kradła,

I dziś, choć jestem dojrzałą kobietą,
Patrzę na księżyc z równym rozrzewnieniem
I gdy przez życie nie płynie miód, mleko,
Wzbijam się w niebo z tym samym pragnieniem,

Aby przez lufcik okrągłej jasności
Uciec od tego, co mnie wszem otacza,
Od przygnębienia zgorzkniałej szarości
Do stanu, w którym granice przekracza

Wolność od bólu zatrwożonej duszy,
Radość, co wznosi się w górę latawcem,
Beztroska, która z nieba śniegiem prószy,
Zmartwienie, które kruszy się dmuchawcem.

Nie mogę jednak wyrwać się z uwięzi,
Bo nie znalazłam drabiny do nieba.
Czas gdzieś na oślep z okrutnością pędzi,
A los się na mnie wciąż dąsa i gniewa,

Lecz kiedyś znajdę tę drabinę moją
Wejdę po szczeblach do samego nieba.
Zmysły się moje tą nadzieją poją,
Więc mi niczego więcej nie potrzeba.

Zbliżę się wreszcie do sierpa jasności
I właz odsunę, co księżyc zasłania,
A przez ten otwór niebiańskiej jasności
Przejdę do szczęścia bez chwili wahania.



WYDAJE SIĘ


Niby się wszystko wydaje w porządku…
Świat budzi blada powieka błękitu,
Spod której zerka źrenica Rozsądku,
Noc rozrzedzając złotym światłem świtu,

Drobniutkim deszczem niczym łzami z oczu
Zwilża spragnione ziemi usta w krzyku
I troskliwością wzruszonego wzroku
Niesie w spojrzeniu świat jakby w koszyku,

Lecz… dziwna szarość wypływa z ukrycia,
Która to piękno całe mgłą zasłania
I akcentuje powierzchowność życia,
Wprowadza cienie rytmem kołysania

I tym łagodnym krokiem nieistnienia
Wchodzi w scenerię wszystkich krajobrazów
I mimowolnie tło natychmiast zmienia,
Choć jest uchwytna przez zmysł nie od razu;

A wówczas widzisz, że kształt się rozmywa,
Że niewyraźne stają się kontury,
Że każda barwa blado się rozpływa
I tworzy obraz bardziej niż ponury,

A wówczas widzisz, że to tylko odcień
Czegoś, co ponad nami i wszechświatem,
Że właśnie gaśnie bezpowrotnie twój dzień
I noc, co zwykła się z nim splatać w kratę.

Ciągle dążymy do czegoś zawzięcie,
Ciągle zmierzamy w miejsca całkiem obce,
W odblasku świateł chcemy widzieć szczęście,
Zapominając, że to gwiazd tysiące,

Które nas teraz wokół otaczają
I zalewają falą prostych życzeń,
Niemo na ziemię bezpłodne spadają
I okradają z marzeń mnóstwo istnień.

Niby się wszystko wydaje w porządku,…
Lecz czy na pewno takim pozostaje?
Wiele robimy i to bez Rozsądku,
Więc nam samotność karty już rozdaje

I choćby w tłumie bliskich sercu osób,
I choćby z śpiewem czy tańcem na nogach,
Zawsze odległy będzie dla nas sposób,
Jak wytłumaczyć w kilku, łatwych słowach:

Czego pragniemy i za kim tęsknimy?,
Czego szukamy tu, teraz, w tym pędzie?,
Dlaczego dużo bezmyślnie tracimy?,
I… co też z nami choćby jutro będzie?



piątek, 17 kwietnia 2020

NA PRZYSTANKU PKP


We Wąsoszu – Koneckim jest przystanek taki,
Który dziś odwiedzają sarny oraz ptaki,
Wokół sosnowym lasem wiatr historię głosi,
Że dwa wydarzenia zastygły na tej osi.

Do dziś się z gęstwin liści rozkazem wyrywa
Głos Szwieca „Robota”, co partyzantów wzywa
Do ataku na pociąg, który światłem świeci
Pod niemiecką swastyką – rok czterdziesty trzeci…

I nawet do tej pory, choć dawno po wojnie
Zgrupowanie „Ponury” śpi wciąż niespokojnie.
Zza pni widać postacie, jak zbłąkane cienie.
Żołnierz czuwa wzdłuż torów nadal niestrudzenie

A trzask gałęzi spod butów oddziału AK-a
Z ciszą płochliwą w podchody zawzięcie wciąż gra.
Oczy błyszczą świetlikiem spod gęstych paproci,
Gdy w bezsennej źrenicy księżyc blask swój złoci.

Wiatr ich oddech wstrzymuje w cierpliwym czekaniu,
Gdy się tor kołem budzi w lekkim kołataniu
I zdawać by się mogło, że to pociąg wroga,
A to tylko historię snuje czujna głowa.

Mroźnym powietrzem płyną opary ogniska.
Płomień iskrami w niebo drzemiące się wciska.
Drzewa szumią pieśniami partyzanckich głosów.
Pajęczyny się mienią kolorem ich włosów.

Przy pomniku, co akcję z sierpnia upamiętnia,
Dwie osoby w mundurach jakoby od święta
Pełnią wartę choć zmysł ich nie złowi człowieka –
Ich historia tam stoi, chociaż czas ucieka.

O, Wąsoszu – Konecki jak wiele widziałeś
I jakich bohaterów wspaniałych poznałeś.
Dziś las twój opowiada tamte dawne dzieje.
Partyzantów pieśń płynie – wiatr nią drży i wieje.

Obok życie się toczy w codziennym spokoju,
Nie znające oddziałów partyzanckich znoju.
Teraźniejszość się zdaje przeszłość zaniedbywać.
Ona jednak nie myśli ciągle się ukrywać,

Więc szelestem konarów nas do wspomnień wzywa
I nazwiska AK-owców szumem drzew przyzywa,
Wskrzesza pamięć o chłopcach, którzy to wojence
Składali swoje życie jak w matczyne ręce.

O, Wąsoszu – Konecki zawsze opowiadaj
I historii tę prawdę szumem drzew wykradaj,
Byśmy Szwieca „Robota” zawsze wspominali,
Partyzantów „Ponury-ch” w lesie dostrzegali.



OBYCZAJEM


Dzień imienin, gdy nastaje,
Jest witany obyczajem,
Którym wszyscy chłopcy z wioski
Bez spółgłoski, samogłoski –
W głuchej ciszy gdzieś pod drzwiami
Zdobią domy gałęziami,
Obwiązują to obejście
Na pomyślność i na szczęście,
Szpaler robią konarami
I pod liśćmi dachówkami
Zanim kogut w głos zapieje,
Nim noc zrzednie, nim zadnieje
Budzą wszystkie instrumenty:
Akordeon, skrzypce, bębny,
Śpiewem echo przepłaszając,
Domowników wybudzając.
Na orkiestrę tuż przed progiem,
Która tańcem drażni nogę,
Patrzy z okna ojciec, matka,
A przy płocie też sąsiadka,
Panna, co ma chrztu rocznicę,
Co rumienią się jej lice
Ze wzruszenia i radości,
Że jej dom kolegów gości,
Wyróżniony obyczajem
Pachnie brzozą niczym majem,
Opleciony z każdej strony,
Młodym drzewem okraszony.
Szarpie matka za drzwi klamkę
Przez fartucha lnianą szmatkę,
Szarpie ojciec z całej siły,
Aby drzwi się otworzyły,
Ale węzeł młodej brzozy
Nie dopuszcza doń swobody.
Śpiew w świat niesie wiatr szalony,
Skrzypce i akordeony,
Bębny, dłonie rozklaskane
I przytupem rozhasane
Stopy w krokach poplątanych.
Dźwięk ust szczerze roześmianych.
Gdy drzwi drgnęły zawiasami,
Szła rodzina z łakociami
Chleba, wódki i kiełbasy,
Wszystkim dzieląc te frykasy,
Wznosząc w górę toastami,
Radosnymi okrzykami
„Najlepszego!” – wszem życzenia...
Miłe sercu te wspomnienia.
Szkoda, że w Wąsoszu dzisiaj
Gdzieś zaginął ten obyczaj,
Że nie ujrzysz roztańczonych,
Na podwórku rozgoszczonych
W dniu imienin jakiejś panny,
Gdzie śmiech słychać nieustanny,
Gesty szczerej życzliwości
Skok muzyki w rytm radości.



O, PANIE...


Nic już nie cieszy bez Ciebie mój Panie,
Nic nie pokrzepia, nie koi nadzieją.
Dzień w pełnej krasie przed mym okiem staje,
A chrypą echa demony się śmieją

I zacierają długich palców ręce
Pouczepiane gałęzi kwitnących,
I wtórujące żałobie i męce,
Drapią pazurem dusze konających.

Kościoły puste błagają litości,
W tabernakulum Jezus porzucony,
A na ulicach śmierć, co białe kości
Wrzuca na wózek, kiedy biją dzwony.

Kwilenie ptaka jest niczym udręka,
Bo do obrazu rzeczy nie pasuje.
Śmierć oczodołem na ofiary zerka,
W ukryciu liści i kwiatów czatuje,

I niespodzianie jak złodziej przychodzi
Niby łagodna jakby przeziębienie,
Zaciska gardło, ciało zgonem godzi,
Aż z płuc uchodzi bezradne westchnienie,

Następnie ciągnie na drewnianym kole
Kopy ściśniętych skorup człowieczeństwa,
Później… jak zwierzę, które zdechło, w dole
Wciska liczebnie bez błogosławieństwa,

Po czym powraca na pole swych łupów
By nowe zebrać i w pieczarze schować.
Dłonie zaciera, gdy pośrodku trupów
Poczętym dzieckiem gardzi biała głowa.

Nic już mnie Panie wokół nie weseli,
Bo pod stopami otchłań – przełyk grobu,
Którego czeluść jęzorem płomieni
Nie zaspokaja piekielnego głodu,

Więc politycy eutanazję sieją,
Młodzi bezczelnie wierzą w swoją młodość,
Świat hołd oddaje nędznym przywilejom,
Promując tylko egoizm i podłość.

Dziś fizjologia, chęci i kaprysy
Sumienie dawno wyparły z obiegu.
Nieliczni tylko wysyłają listy,
By Bóg zatrzymał to szaleństwo w biegu,

Lecz ci zazwyczaj obłędem nazwani
Dziś się błąkają tylko w samotności,
Nieliczni bowiem są również kapłani,
Którzy potrafią wszak służyć Miłości,

Większość upija się Twym Miłosierdziem,
Zapominając o Sprawiedliwości,
Głoszą, że nigdy nie zdradzasz się gniewem,
Gardząc zapisem w Pismach Twej Świętości.

Szukam Cię Panie, bo tęsknię okrutnie
I nie znajduję miejsca w tym, co wokół.
Jestem szczęśliwa, choć czuję się smutnie,
Bo wiem, że patrzysz na mnie niczym sokół

I ta świadomość mą duszę umacnia,
I inspiruje do zerkania w Niebo.
Bezcennym skarbem każda dusza bratnia,
Która wymyka się ciała potrzebom.

Błogosław Panie czasom w czarnej chuście,
I Wodą Życia karm Swoich wybranych.
Niech każdy, zanim którykolwiek uśnie,
Pozna, że Królem jest Pan Zmartwychwstały.