czwartek, 13 lutego 2020

NIE ODEJDĘ NA ZAWSZE


Kiedyś,… gdy wszystko wypłowieje i zszarzeje,
Wskrzeszę wspomnienia fotografiami na ścianach.
Niejedna twarz ze zdjęcia do mnie się zaśmieje –
Dzięki temu poczuję, że nie jestem sama.

Pokoje się wypełnią duchami z przeszłości;
Korytarze wrzeć będą gromadami dzieci;
Pąki w ogrodzie, w oknach i w mgiełce świeżości
Będą spijać miód z nieba, co się złotem świeci;

A przy kuchni i piecu będę wirowała
Niczym w tańcu szalonym szczęśliwa wariatka,
I dla całej rodziny będę gotowała
Z motylami w warkoczach i z wstążkami z kwiatka;

Będę wtapiać się w oczy sercu memu bliskich,
By na zawsze zachować to ciepłe spojrzenie,
By zatrzymać przy sobie ukochanych wszystkich,
Kiedy radość w mieszkaniu zastąpi milczenie,

Kiedy nagle okażą się pokoje puste,
W których echo przedrzeźnia odgłosy obcasów,
Gdy w ogrodzie czas siwą rozprzestrzeni chustę,
Szumem liści jesiennych tłumiąc dźwięk hałasu.

Pewnie często zastygnę przed domem na progu,
Wypatrując z tęsknotą kogoś w drodze do mnie.
Za to wszystko, co miałam, podziękuję Bogu,
Świat mnie bowiem miłował niemal nieprzytomnie:

Dotykałam zmysłami szlachetnego piękna,
Doświadczałam też życia przypraw bukietami.
Byłam, jestem i będę Panu szczerze wdzięczna.
Mam niewiele, a jestem ponad bogaczami.

Nie przerażą mnie metry pełne samotności
Ani cisza z zadumą w fotelu z wikliny.
Ma codzienność wszak była Niagarą miłości,
Nie mam zatem w mej duszy nieszczęścia przyczyny.

Cóż, że sama zostałam w zaciszu domowym,
Na uboczu, gdzieś w kącie, pamiątką na strychu –
Taka kolej jest rzeczy w tym pędzie służbowym,
Trzeba więc się pogodzić z istnieniem po cichu.

Bladym świtem, gdy wstaję, zamieram przy kawie,
Wyłapując z przestrzeni rozśpiewane ptaki.
Patrzę jak rosa stygnie na sprężystej trawie,
Jak wiatr stokrotkom liczy śnieżnobiałe płatki.

Później zawsze wychodzę z domu do ogrodu
Bez względu na pogodę i kaprysy nieba.
Nie mogę zaspokoić mojej duszy głodu –
Każdą sekundę cenię!, jak okruchy chleba.

Wieczorem, gdy się wszystko do snu wolno chyli,
Zasiadam na werandzie z kubeczkiem herbaty
Z koroną tańcujących przy świetle motyli,
Pochłaniając mym ciałem kwitnące rabaty,

I wsłuchuję się w rechot… lub w szelest z oddali
Rozmarzona i jakby całkiem nieobecna.
Wokół mnie lampionami dom się cały pali,
A obok wspomnień siedzi ma miłość stateczna.

Kiedyś zasnę, trzymając ją mocno za rękę,
Z albumem na kolanach, co skrzydła rozłoży,
I z uśmiechem na ustach, bo życie jest piękne…
Świt me ciało w kołysce wygodnie ułoży

I tak zastygła z kroplą poranku na rzęsach
Będę siedzieć przed domem w powojach werandy,
A dusza rytmem niebijącego już serca
Będzie wznosić się w górę ze śpiewem Hosanny.

Może taką mnie znajdziesz na wieki uśpioną.
Może szarpnie twą struną wzruszenie żałobne.
Nie smuć się, byłam bowiem szczęściem rozpieszczoną.
Odeszłam, ale lekko – kroki mam swobodne.

Nie płacz i niech świat twego łkania nie usłyszy.
Zatrzymaj moje zdjęcie – zawsze będę z tobą.
Będę do ciebie mówić, używając ciszy
I będę cię dotykać wiatrem – daję słowo.

Nie odejdę na zawsze – będę w tobie żyła
I twoimi śladami za twym cieniem ruszę.
Będę zawsze i wszędzie ci towarzyszyła,
A, że nieco inaczej… - tak po prostu muszę.



środa, 12 lutego 2020

Z TOBĄ


Idę na spacer i twe kroki słyszę,
Co jeszcze bardziej akcentują ciszę.
Ptak w drzew bezlistnej z gałęzi pościeli
Z tej ciszy dźwiękiem drwić się nie ośmieli,
Więc wszystko wokół błogim jest spokojem,
Gdy o poranku idziemy we dwoje.

Wiatr mnie ramieniem swoim obejmuje,
Szelestnym szumem tłumaczyć próbuje,
Skąd się to wszystko wokoło tutaj wzięło
I tak naprawdę od kogo poczęło,
Więc się wsłuchuję w każde jego słowo,
Idąc przy tobie z rozmarzoną głową.

Woda palcami przejrzystego plusku
Trzyma się nurtem przybrzeżnego chrustu
I spod koryta łypie na nas okiem,
Jakby poiła się naszym widokiem,
Więc się na chwilę przy niej zatrzymuję
I pełną piersią zapach celebruję,
Co się kroplami bryzy w przestrzeń niesie
Jako żywica w drzew iglastym lesie.

Idę przy tobie ze „Zdrowaś Maryja”,
A świat wokoło mej modlitwie sprzyja:
Niebo się zdaje ukrywać swe skronie
W konarów w chwale rozłożone dłonie,
Echo powtarza słów moich pacierze
Każdy dźwięk głoski rozkochując szczerze
W ciszy, co klęczy przed wschodzącym słońcem,
Na której ustach nuty stygną drżące.

Wszystko się nagle zdaje kłaść przede mną,
Rozprzestrzeniając Nieba toń bezdenną
I odsłaniając mi Królestwo Boże,
Które na co dzień przebić się nie może
Przez tę zawziętą naturę człowieka,
Co zwodzi myśli, że swą śmierć przeczeka.

Idę przy tobie w głębokiej zadumie
A krok twój przy mnie bezszelestnie sunie.
Skrzydłem zahaczasz o przydrożne krzaki,
Budząc do Jutrzni śpiące jeszcze ptaki.
Dotyk twych oczu czuję na ramieniu,
Więc spaceruję w lekkim ukojeniu.

Czas nawet zdaje się nam towarzyszyć,
Modląc się obok w kryształowej ciszy,
Wstrzymał więc zegar wskazówek westchnienia
I połknął oddech w powadze milczenia,
Dlatego wszystko zapadło w bezruchu
Jak wyostrzone we skupienia słuchu
I pochylone poddańczo przed Bogiem,
Pod którym słońce promienieje progiem.

Idę spacerkiem przy tobie z ufnością,
Czując jak krzepisz mnie swą troskliwością.
Idę przed siebie z podniesionym czołem,
Puszczając w błękit spojrzenia wesołe
Jak gołębicę, co z arki Noego
Poszuka dla mnie drzewa oliwnego,
Bym kiedyś mogła w cieniu jego spocząć
I w twych ramionach, jak dziecko, odpocząć.

Tymczasem z tobą jestem tu i teraz,
Wciąż zaczynając od podstaw – od zera
Z tą samą, świeżą, szlachetną nadzieją,
Czując jak we mnie wartości pęcznieją
I jak się wiosna w mojej duszy budzi
Wbrew ciału, które nierzadko się trudzi.

Tymczasem z tobą nigdzie się nie spieszę.
Każdą sekundą, banałem się cieszę,
Każdą kruszynę jakoby bezcenną
Podnoszę wdzięcznie, co leży przede mną,
I z tych drobinek stłuczonej całości
Sklejam kontury swej osobowości…



piątek, 7 lutego 2020

ZAŚLUBINY


Wierniejsza jesteś ty mi od cienia.
Od chwili poczęcia bez wytchnienia
Zawsze i wszędzie mi towarzyszysz,
Niczym nie mącąc codziennej ciszy.

Niesiesz mnie w dłoniach jakoby matka,
Jak pył w kielichu z opłatków kwiatka,
Jak świecę, której płomień maleje,
Gdy wiatr złośliwie ze wszech stron wieje.

Spoglądasz na mnie wzrokiem rodzica,
Który się dzieckiem swoim zachwyca.
Poisz mnie piersią czasu żywego
I dziko ciągniesz w głąb nieznanego.

Palcami włosów moich dotykasz,
Więc skronie błyszczą w srebrnych promykach.
W źrenicach moich gasisz spojrzenie
I z ust wykradasz każde westchnienie,

I ramionami ciało oplatasz
Jakbyś nie miała innego świata
Poza mną w ludzkiej, zwykłej postaci,
Która wszak niczym cię nie wzbogaci.

Widzę cię w lustrze kropelek wody –
W każdej sekundzie innej urody.
Czuję na skórze twoje istnienie
I słyszę obok słów twych milczenie.

Nastąpi kiedyś dzień mych zaślubin…
Kroki me niby kwitnący łubin
Gdzieś się rozsieją w czasoprzestrzeni
W kolorze bieli, złota, czerwieni,

A ty me oczy zamkniesz woalem
I usta zwiążesz wstążką z koralem,
I pocałunkiem wstrzymasz krwioobieg,
Wypuścisz duszę spod moich powiek

Jak gołębicę, co w błękit leci
I śnieżnym piórem skrzydeł swych świeci,
A później ruszysz wolno do tańca,
Mnie zostawiając u stóp Wybrańca

Jak matka młodą pannę zostawia
Przy Oblubieńcu na wprost ołtarza
I… nagle!, wszystko wokół zaginie,
I bezpowrotnie zniknie, przeminie

W swym końcu mając początek czegoś
Dla wszelkich zmysłów nieodkrytego…
Jakże przy tobie czas szybko leci,
Że umierają starzy, choć dzieci.



środa, 5 lutego 2020

TRELE


W splotach gałęzi jak w sieci rybaka
Złowiona zdaje się nuta jednaka,
Która ciemności osładza nadzieją
W chwilach, co jeszcze drzemią i nie dnieją,
A echo hojnie rozsiewa te dźwięki
Jakoby układ radosnej piosenki
Wiatr porywając do skocznego tańca,
Choć był wtulony w zadumę różańca,
Który paciorkiem palce traw oplata
I szeptem koi zmysł śpiącego świata…
I niesie w przestrzeń ptaszyna nut krocie,
I niebo chłonie ich dźwięczne łakocie,
A mnie się dusza wyrywa szczęśliwa
I jak do lotu łabędź się podrywa,
Rozkłada skrzydła spragnione wolności,
Dzień zaczynając od tej przyjemności,
Którą są ptaków przebudzonych trele,
Brzmiące jak jutrznia w klasztornym kościele…
Więc ja się wtapiam w to, co wokół słyszę,
W tych ptasich trelach celebrując ciszę,
Spijając ciałem tonów poruszenie,
Co zda się jawić jak senne marzenie,…
I świat topnieje w rozkoszy namiętnej,
Co spaceruje w sukni z mgły upiętej
Z warkoczem kwiatów w rozpuszczonych włosach –
Nicią jedwabiu zastygłą na kłosach,
Których szum zlewa się z tym ptasim trelem,
Wirując wokół z beztroskim weselem.
Jak karuzela w szalonym obrocie,
Tak falbanami nut tych dźwięcznych krocie
Trzepoczą dłoniom wiatru nieuchwytne
I niczym woda dzikie, zwinne, sprytne,
Bo rwące nurtem szczęśliwej muzyki
Drżą jak do piersi wtulone goździki,
Po skórze kroplą wzruszenia spływając
I ziemię z niebem muzyką stapiając…
Niechaj mnie niosą ponad błękit trele,
Jakobym z czasem miała już niewiele,
Jakobym była już nie z tego świata!...
Niech ptasia nuta mnie z wiecznością brata
I niechaj w każdej godzinie istnienia
Śpiew ptaków płynie wodą bez wytchnienia.



wtorek, 21 stycznia 2020

SAMOTNOŚCI MOJA!,...

Samotności moja!, kładziesz swe zimne dłonie
Na me ramiona, szepcząc: „Ja ciebie osłonię”,
I chociaż dzięki tobie nie czuję się sama,
Dzieję się przez codzienność jak bez widzów drama,

A mimo to szczęśliwą ma dusza się zdaje,
Choć na pewno od innych dziwactwem odstaje,
Bo w najmniejszym szczególe siebie odnajduję,
Każdą sekundę życia wdzięcznie celebruję.

Przechodzę obok ludzi, tumy opływając
I wbrew sobie od wszystkich się wręcz oddalając,
Jakby mnie siła ciągła w przeciwnym kierunku
Niczym ptaka, co niebo podbija na sznurku,

Mijam więc w swoim locie jak w muzeum twarze
I podziwiam z dystansu przyziemne witraże –
W tym wszystkim zdam się bowiem wręcz zakorzeniona,
A mimo to w tym wszystkim niezadomowiona.

Idę zatem przed siebie i jak cień przemijam,
I w milczeniu zadumy przechodniów omijam.
Trącona przypadkowo łokciem na ulicy,
Nie zakrywam mych oczu tarczą przyłbicy,

Ale idę przed siebie jakby nic nie było,
Odporna już na życie, które mnie zraniło…
I idę tak przed siebie jakby wiatr w bezruchu.
Nie zostawiam po sobie ni widu, ni słuchu,

A ty ma samotności dzielnie kroczysz obok
Z wtuloną w moje plecy posiwiałą głową
I chociaż ciebie dźwigam na moich ramionach,
Jesteś moja, bo wierna, nikim niezlękniona.



czwartek, 16 stycznia 2020

JAK WODA


Chcę być jak woda, która pachnie niebem –
Niebem, co spada kroplami na ziemię,
Która przepływa pokornie pod drzewem,
Troską obmywa spragnione korzenie.

Chcę być jak woda we rwącym potoku,
Na brzegach której trawy porośnięte
Dają charakter błękitnemu oku,
Czyniąc dla ciszy szumem rzęs przynętę.

Chcę być jak woda, bo nieposkromiona
I w wiecznym biegu, a niepokonana,
I w dzikim nurcie wręcz niedościgniona,
Linią koryta w istnienie wpisana.

Chcę być jak woda – zwierciadło błękitu,
W które się wtapia wszechświat z zaufaniem;
Niewyczerpana skarbnica pożytku;
Początek tego, co jest lub nastanie.



sobota, 11 stycznia 2020

O, JAKŻE!...


O, jakże mi błogo i jakże przyjemnie!
Zda się, że jestem piórkiem na puchu wiatru.
Nurt jego na dłoniach niesie mnie misternie
I ponad pętlami zawirowań czasu.

Jego szum i szelest niczym pluski wody
Wkradają się do ucha rozkosznym szeptem.
Opuszkami palców jakby dla urody
Dotyka mej twarzy, zapewniając: „Jestem…”

Unoszę się nad ziemią coraz to wyżej.
Nagie ciało obłoki w jedwabiu tulą.
Nie zmienię swego lotu, nie zejdę niżej.
Planeta pode mną przestaje być kulą,

A jedynie punkcikiem, okruchem wśród gwiazd,
Którego nikt zmysłem nawet nie dostrzeże.
Przestał mieć znaczenie i zatrzymał się czas,
Więc mi nic już nigdy więcej nie zabierze.

O, jakże mi błogo i jakże przyjemnie!
Na wskroś mnie przenika przestrzeni muzyka.
Płynę jak uśpiona, mimo to bezsennie.
Pochłania mnie Niebo – świat pode mną znika.

U stóp tylko wiszą strzępy grawitacji
Niczym nitki trawy muśniętej z murawy.
Lecę w górę jakby na skrzydłach fantazji,
Że nie wrócę?!,… nie mam już takiej obawy.

Powoli me ciało niczym pąk na drzewie
Pęka, się rozchyla drobnymi łuskami,
A dusza w wiosennym, owocnym powiewie
Zdaje się rozkwitać kwiatu opłatkami…

Coraz częściej bywam tutaj nieobecną.
Choć mnie wszyscy widzą, nikt mnie nie poznaje.
W powiciu spacerów bywam niedostępną –
Marzę… i bez żalu z światem się rozstaję.