piątek, 10 stycznia 2020

DZIĘKUJĘ


Za to, że bólu depresji nie czuję,
Z całego serca Boże Ci dziękuję.
Za to, że lekkim jest moje wstawanie,
Swą całą duszą dziękuję Ci Panie.
Za dzban nadziei, z którego wciąż piję,
Za to, że skromnie a szczęśliwie żyję,
Za o poranku ptaków rozśpiewanie
Szczerze, z radością dziękuję Ci Panie.
Za kubek kawy przy słońcu wschodzącym,
Za cień pod drzewem liśćmi wibrującym,
Za delikatne ziemi kołysanie
Dziś spontanicznie dziękuję Ci Panie.
Za sen spokojny i czasy pokoju,
I za owocność trudności czy znoju,
Za to, że wiele wydarzyć się może,
W akcie wdzięczności dziękuję Ci Boże.
Za dach nad głową, cztery ściany domu,
Za bycie w prawdzie, a nie po kryjomu,
Za to, że godnie żyć ciągle próbuję,
Rozpromieniona Panie Ci dziękuję.
Za zdrowe ręce oraz sprawne nogi
Dziękuję Tobie Boże Ty mój Drogi!,
I za mych myśli mądre sprawowanie
Z pełną pokorą dziękuję Ci Panie.
Za ludzi, których spotykam codziennie,
Choć z nich niektórzy ranią mnie bezczelnie –
Za ich obecność i mnie kształtowanie
Całym swym sercem dziękuję Ci Panie.
Za chleb w mych dłoniach piekarnią pachnący
Dziękuję Tobie Boże Wszechmogący.
Za przyzwoite dziś na mnie ubranie
Świadomie, wdzięcznie dziękuję Ci Panie.
Za każde słowo zmówionej modlitwy
I za Twój Kodeks wyraźnie przejrzysty,
Ułatwiający szlaków wybieranie
W strumieniu szczęścia dziękuję Ci Panie.
Za to, że wiele umiem zrobić sama
I że przez Ciebie wciąż jestem kochana
Chociaż bez grzechu żyć ciało nie może
Z wielką wdzięcznością dziękuję Ci Boże!,
I za te wszystkie lata, co przeżyłam
I że przy Tobie bardzo się zmieniłam,
I za doczesne me pielgrzymowanie
Z całej swej duszy dziękuję Ci Panie.
I nawet teraz, chociaż jeszcze żyję,
Rękami dziecka trzymam Cię za szyję,
Dziękuję za to, że mnie wybawiłeś
I dla mnie w Niebie gniazdeczko uwiłeś.
I chociaż czuję serca kołatanie
Oraz wskazówek uparte cykanie
Za Twoją Miłość dziękuję Ci Boże,
Bez której dusza wszak istnieć nie może.
W obliczu Twego zaangażowania
W treść przyziemnego mego wędrowania
Przyjmij mój Boże me ofiarowanie –
To szczere, marne: dziękuję Ci Panie.



czwartek, 9 stycznia 2020

OCH, WITAJ!...


Och, witaj!, mój poranku przed zbudzeniem słońca.
Do stołu cię zapraszam z wielką przyjemnością.
Już czeka na obrusie herbatka gorąca.
Och, witam ciebie, witam z szampańską radością.

Siądźże sobie wygodnie, posmakuj piernika.
Pozwól nocy spokojnie wyspać się przed świtem.
Strumień wschodu jasnością nieba nie przenika.
Wszystko jeszcze ciemnością ciepło jest okryte.

Zrobię tobie śniadanie, ukroję drożdżówki.
Musisz spróbować miodu z łąkowej pasieki.
Nałóż sobie na bułkę porzeczki, borówki,
Albo do masła przyklej plasterki rzodkiewki.

Zachwyciłeś mnie sobą dzisiaj o poranku.
Mimo zimy pachniało powietrze wiosennie,
Bo w szpalerze konarów, jakoby w krużganku,
Powitały mnie śpiewem ptaszyny liczebnie.

Ziemia się wydawała wilgocią spulchniona,
Pobudzona do życia kiełkującą trawą,
Kroplą deszczu jak solą dobrze przyprawiona,
Pełna soków jak liście, co zwą się agawą.

Witajże mój poranku z rozwichrzonym włosem.
Zostań ze mną na dłużej zanim dzień rozpocznę,
Zanim ruszę do życia, licząc cios za ciosem.
Niech się tobą nacieszę, przy tobie odpocznę.



WOŁANIE

Tutaj jestem! – woła moja stęskniona dusza.
Ty ją otulasz głosu kojącym szelestem
Mimo, że liść się żaden wiatrem nie porusza,
Żadna gałąź nie budzi się najmniejszym gestem.

Tu jestem! – w obłędzie rozpaczy nawołuje,
Jakby odnaleźć się pragnęła w zagubieniu.
Doczesność w wachlarzu przypraw jej nie smakuje.
Błądząc za Tobą Panie, trwa w rozkojarzeniu.

Tu jestem! – galopem echa przemierza knieje
I przeskakuje dźwiękiem siłę grawitacji,
I nie rozumie, co się dokładnie z nią dzieje…
Wydaje się być obcy stan takiej wariacji.

Tu jestem! – głos załamuje się nutą żalu,
Jak obłąkany krąży westchnieniami ciszy
I wiruje pośród drzew jakoby na balu,
Lecz nikt tego nie widzi, jak i nikt nie słyszy.

Tutaj jestem! – woła ma dusza udręczona.
Z fali tłumu wynurza się i znów nurkuje.
Nad głowami przechodniów wyciąga ramiona
I do Ciebie mój Panie dostać się próbuje.

Tu jestem! – woła dusza w sieci przygnębienia.
Obarczona tęsknotą za Tobą mój Panie.
Towarzystwo nie daje w smutku odpocznienia,
Więc Twe drzwi rozsiewają jej do nich pukanie…

Tutaj jestem! – lamentem płoszy ptaków stada,
Rozsuwając na niebie kotary z obłoków…
Wiatr jej tylko milczeniem na żal odpowiada,
Niosąc w przestrzeń odgłosy jej bolesnych kroków.


środa, 8 stycznia 2020

WSZYSTKO MINĘŁO...


Wszystko minęło, jakby nigdy nie istniało.
Drzwi za nami zatrzasnęły się z wielkim hukiem.
Nowe już się kończy, choć ledwo się zaczęło.
Czas się na wahadle buja spokojnym łukiem

Jakby obojętny na te wszelakie zmiany
Oraz w nich w żaden sposób nieuczestniczący,
A rytmem wskazówek zahipnotyzowany
I spacerkiem w przestworzach bezkresnych błądzący.

Wszystko, co minęło, wydaje się bezcennym,
Ponieważ nigdy więcej już się nie powtórzy.
To, co trwa jest stanem ulotnym i mizernym,
Który w palcach czasu na drobny pył się kruszy.

Nikt z nas więc nie zatrzyma nikogo na stałe
I niczego na wieczność nie zakamufluje.
To, co błahe, banalne i nad podziw małe,
Niech jakoby skarb wielki z wdzięcznością szanuje,

Bo niczego ponownie już nie doświadczymy
Choćby w sercu wzbierała nadludzka ochota
I nikomu drugiego życia nie wskrzesimy,
Więc niech każda minuta będzie miarą złota.

Wiatr jak dłuto powoli me ciało kształtuje.
Kawałkami drzazg wbijam się w wilgotną ziemię.
Ile jeszcze dni będę?... – tego nie rachuję,
Bo czasu nie zatrzymam i losu nie zmienię.

Chcę żyć teraz, naprawdę, ale po swojemu,
Nie tak!, jakby się komuś zdało, że powinnam.
Nikt nie podporządkuje się sumieniu memu,
Dlatego też nikomu nie jestem nic winna.

Wszystko, co minęło, jest częścią mej osoby –
Wszystko to mnie tworzy i to mnie też pochłania.
Nieśmiertelność jest bliska, gdy człowiek jest młody,
Lecz na starość innego zaczyna być zdania.

Nie mam nic do stracenia, bo wiele straciłam,
I jedyne, co biorę z rąk teraźniejszości,
To świadomość, że może nie najlepiej żyłam,
Ale zawsze w mym sercu z iskierką miłości.

Nie ma mnie, chociaż jeszcze pozornie istnieję,
Jeszcze bowiem po ziemi snuje się me ciało,
Ale dusza w błękitach szczęśliwa szaleje
Jakby ją coś w nieznane nieustannie gnało.

Kiedyś powiem wam wszystkim (mam nadzieję zdążyć)
Że dziękuję za wspólnie smakowane życie.
Może jeszcze pomiędzy wami będę krążyć,
Ale tylko w wspomnieniach twarz mą zobaczycie…

Wszystko przecież minęło, jakby nie istniało,
Więc i ja się wydaję być może zmyślona.
Nie wiem jak, gdzie i kiedy to wszystko się działo…
Jeśli jest?!,… to na pewno w tej minucie kona.



piątek, 3 stycznia 2020

GDZIE JESTEŚ...


Gdzie jesteś mój Boże w tym doczesnym zgiełku,
W tym świecie ułudy, teatralnych gierek?!...
Tłum idzie za smakiem pokus jak cukierków.
Relacje wszelakie nie są w pełni szczere.

Gdzie jesteś mój Boże w hałasie ulicznym,
W warkocie silników, kół miażdżących tory?!...
Świat czyni Cię dziełem co najmniej komicznym.
Odarta z wartości jest nagość pokory.

Gdzie jesteś mój Boże w przyspieszeniu czasu,
W rozmyciu się granic, w pogardzie tradycji?!...
Człowiek dziś nie czuje ni wstydu, ni strachu,
Gdyż jesteś dla niego elementem fikcji.

Gdzie jesteś mój Boże we wpływach, rachunkach,
W lawinie komercji i w wyścigu szczurów?!...
Lud siebie zatracił w przyziemnych sprawunkach
I sobie dziś stawia pałace z marmurów.

Gdzie jesteś mój Boże w codziennym zmęczeniu.
W szarości jesiennej trwającej rok cały?!...
Wszystko dziś ulega wokół przygnębieniu.
Radość i nadzieja – gdzieś się pochowały.

Gdzie jesteś mój Boże w przewartościowaniu,
W zaprzeczeniu prawom ogólnym natury?!...
Głód dusz jest przenikliwy w poszukiwaniu
Miłości, której twarz straciła kontury.

Gdzie jesteś mój Boże i gdzie Cię odnaleźć,
I jak Ciebie szukać na tej karuzeli?!...
Wokół mnie wręcz wszyscy nie przestają szaleć,
Zło w każdej postaci tańczy, się weseli.

Gdzie jesteś mój Boże w zwoju światłowodów,
W łączach i w przepływach wszelkich informacji?!...
Przebijam się do Ciebie przez sens wywodów
Osaczona stadem różnorodnych racji.

Nie mogę Cię znaleźć w tym zawirowaniu
I zawsze Cię szukam wbrew wszelkim trudnościom.
Nie ulegam nigdy w tym powątpiewaniu –
Wiem, że patrzysz na mnie z Ojcowską czułością,

A gdy mam już dosyć mej rzeczywistości,
Chowam się na chwilę w zacisze natury.
W ciszy odnajduję namiastkę Miłości…
Wówczas znika nagle życia cień ponury.

Nie ma nic piękniejszego niczym palce drzew,
Co się Twymi zdają opuszkami dłoni.
Nie ma to niczym wiatru przenikliwy śpiew,
Co Twym głosem me imię wytrwale goni.

Nie ma nic wspanialszego od blasku słońca,
Który Twym spojrzeniem wiecznie promienieje.
Będę za Tobą podążać aż do końca,
A wokół niech co chce się sprzecza i dzieje.



czwartek, 2 stycznia 2020

NA PODDASZU...


Na poddaszu z kubkiem tego, co najlepsze,
Przesiaduję w towarzystwie samotności
Pośród rzeczy, co porwały moje serce,
Fotografii i pamiątek mej przeszłości.

Wokół cisza o zapachu starych belek,
Aromacie kurzu, szarej pajęczyny.
Pod sufitem na niteczkach płowych szelek
Wiszą czasem poniszczone arlekiny,

A pod ścianą się zatrzymał koń drewniany,
Kopytami do bieguna przytwierdzony,
Obok kufer zabawkami jest wypchany,
Za nim obraz ciężką ramą oprawiony,

Z prawej strony toaletka z szufladami,
Z szarym lustrem, w którym mgła się rozmazała,
Na niej listy przewiązane wstążeczkami
I szkatułka, co korale połykała…

Tyle wspomnień wokół wszystko przywołuje.
Tyle wzruszeń we mnie budzi niespodzianie.
Z kopert listy wyjmowane odczytuję,
Odczuwając w moim sercu przywiązanie

Do każdego słowa, które znów odkrywam,
Lecz na nowo, jakby z większą dojrzałością…
To, co było, już inaczej dziś przeżywam –
Dziś nazywam to kochaniem, nie miłością.

Siadam z kubkiem na fotelu wiklinowym,
Przyglądając się przez okno gwiazdom w srebrze.
Już nie jesteś dla mnie światem kolorowym,
Lecz innego moja dusza widzieć nie chce.

To, co było, jest zapisem mojej treści,
Nie wymienię więc niczego na coś nowe.
Choć nie zawsze się układa, jak chcę szczęści
I choć życie bywa bardziej niż surowe

Pozostanę przy tym wszystkim, co minęło,
I zachowam to, co dla mnie jest istotne.
Na poddaszu mam to wszystko, co zaczęło
Być z mym wiekiem coraz bardziej niż rozsądne.



PRZECHODZIEŃ


Mijam was każdego dnia i odchodzę.
Ramieniem wiatru leciutko was trącam,
Wciąż krocząc za wami noga przy nodze.
Wyprzedzając was, już się nie oglądam.

Włosy jak pięciolinia na błękicie
Zdają się za mną wiecznie nie nadążać.
Przemijam bezszelestnie niczym życie.
Mój duch się będzie w myślach ciągle krzątać.

Deszcz kroplami z mej twarzy żal scałuje,
Opuszkami dotyku skruszy ciężar…
Niekiedy się na chwilę zatrzymuję –
Zaduma nad pośpiechem wszak zwycięża.

Zostawiam pogubione kroki w liściach,
Śladami rozpościeram swe istnienie.
Skąd… oraz w jakim celu tutaj przyszłam?...
Otula mnie bezkresne rozmodlenie.

Zegary kołem młynów się zbudziły,
Przeżuwając ziarna sekund i godzin,
A me ciało w strumieniu rwącej siły
Nie pamięta już dnia swych narodzin,

Będąc w drodze od zawsze i na zawsze,
Aż dopóki się koło nie zatrzyma
I dopóki szlak wszelki się nie zatrze
Jakakolwiek, nieznana mi przyczyna.

Idę obok, przechodząc bez rozgłosu,
Czubkiem głowy przesuwając obłoki,
Zaglądając przelotnie wam do oczu,
Przedrzeźniając obcasem wasze kroki.

Mimo tego niewielu mnie pamięta.
Mimo tego niewielu mnie kojarzy.
Wśród tłumów, ale jakby pominięta,
Ma dusza o spokoju błogim marzy.