wtorek, 22 października 2019

JESTEM


Czymże dla świata jest moje nazwisko
Lub imię moje dla przyszłych pokoleń
Lub twarz ma, która znajduje się blisko,
Że aż o mało oka nie wykolę?!

Kimże ja jestem dla innych, dla siebie?!,
Przecież się niczym z tłumu nie wyróżniam,
Przecież nie jestem jedyną pod niebem
Jak kwiat, wokoło którego jest próżnia…

I wobec tego, że kwiatów tysiące
Wyrasta morzem bogatych kolorów –
Jestem jedynie roślinką na łące
Bez znaczącego pośród kształtów wzoru.

Idąc, przenikam przez lustro przestrzeni,
W którym się światłocienie odbijają,
Jak duch, co nie ma ograniczeń ziemi,
Bo w nim się wszelkie cząstki rozpraszają.

Wiatr mnie opływa, oplata podmuchem,
Jakby przechodził w pośpiechu i pędzie,
I mimowolnie swoich westchnień ruchem
Rozsiewa zapach mojej skóry wszędzie

I mnie zaklina w szumie i szeleście,
Powtarza echem, mrużąc przy tym oczy,
I zapisuje w pluskach wody, w szepcie,
Na liściach, które swym oddechem płoszy.

Deszcz na mnie spływa kropel opuszkami,
I moje ciało jak glinę we dłoniach,
Wygładza, rzeźbi palców pieszczotami
Jak czas drzew lata liczone we słojach,

I każdą kroplą milimetry ciała
Ściąga i w ziemię wtapia bezpowrotnie,
Więc cała ziemia będzie mną pachniała,
Cała mym zmysłem doszczętnie przemoknie.

Chociaż mnie nie ma w ogóle, to jestem
Szczyptą powietrza, smakiem świeżej wody,
Rozpryskiwana urodzajnym deszczem,
Niesiona wiatrem, co wiecznie jest młody.



piątek, 18 października 2019

KAWAŁKI SZKŁA


Jak ważna teraz jest szklanka herbaty
Trzymana w dłoniach splecionych palcami
I na tej szklance malowane kwiaty,
I biczowanie wiatru za oknami.

Jakże znacząca w tej chwili jest cisza,
Liście, co łzami z gałęzi spadają,
I to, co zdarzy się w tej chwili dzisiaj,
I na tarasie przemoczony pająk.

Jak ważne deszczem skropione chodniki,
Światła latarni w kałużach zastygłe
I gwiazd błyszczących drobniutkie guziki,
Jak i godziny mierzone liczydłem.

Jakże znaczącym dźwiękiem jest westchnienie,
Co zdradza czyjąś obecność w ciemności,
I to przelotne w źrenice spojrzenie
Nie zwiastujące żadnej znajomości.

Jak ważna zdaje się myśl nieistotna,
Która zbudziła zdolność do refleksji,
Jak i osoba, co idzie samotna,
I łyk powietrza uwięziony w piersi.

Jakże znaczącym zdaje się milczenie,
Które w skupieniu roznosi się echem,
Jak i błękitu obfite topnienie,
Co niebo zrzuca na ziemię z pośpiechem.

Jak ważny teraz jest moment, co żyje,
Co się rozgrywa w akcie jednodniowym,
I nektar czasu, który ciało pije,
Oraz pomysły, co wchodzą do głowy.

Jakże znaczące są szkła kawałeczki,
Które poskładać można w jedną całość
Lub jak korale bezbarwnej niteczki
Nawlec, by słońce się w nich przeglądało.

Jakże są ważne puzzle codzienności,
Porozrzucane w przestrzeni wydarzeń,
Te uniesienia namiętnej miłości
I ta ulotność niespełnionych marzeń.

Jakże znaczącym i jakże bezcennym
Zdaje się okruch pozornie banalny,
Bo w szkle rozbitym, jakby niepotrzebnym
Człowiek nareszcie staje się widzialny.



czwartek, 17 października 2019

NAJDROŻSZY...


mojemu synkowi
Za szybko wszystko mija, a my jak wbrew sobie
Za wiele przegrywamy i to bezpowrotnie.
Odchodzisz już na swoje i jakby w półsłowie,
A ja stoję bezradna, zastygła przy oknie,

Odprowadzając Ciebie zrozpaczonym wzrokiem,
Który u stóp się Twoich wije i oplata,
Rękoma obejmuje i panicznym okiem
Szuka mi pocieszenia doczesnego świata.

Pamiętam, jakby wczoraj… nad Twoim łóżeczkiem
Wirowały bociany w rytmie kołysanki,
I kiedy po raz pierwszy trzymałeś łyżeczkę,
I kiedy zimą wspólnie poszliśmy na sanki.

Pamiętam pierwsze kroki stawiane niezgrabnie
I pierwsze arcydzieło kreślone farbami…
Czas wszystkich nas traktuje po prostu nieładnie.
Okrada nas i życie wynosi pudłami;

A chciałabym raz jeszcze mocno Cię przytulić,
Pocałunkami budząc we włosach motyle.
Tak bardzo pragnę jeszcze do przeszłości wrócić,
By przeżyć i naprawić wszystkie wspólne chwile,

By móc Ci dać na nowo siebie znacznie lepszą,
Bo opanowaną, ponieważ doświadczoną,
A przez to mój Najdroższy po prostu mądrzejszą,
Bardziej cichą, pokorną i mniej przestraszoną.

Teraz, kiedy poznałam wszystkie swoje błędy,
Wszystkie swoje potknięcia, niedoskonałości,
Chcę wszystko móc poprawić, lecz nie wiem którędy
Mogłabym Ukochany wrócić do przeszłości.

Nie mam już takiej mocy, choć bardzo bym chciała,
By zegary mierzyły wszystko od początku
I dlatego Najdroższy będę przepraszała
Za tę gorycz dawaną w popłochu i wrzątku,

Będę prosić błagalnie o mi przebaczenie,
Że się bardzo starałam, a nie potrafiłam
Spełnić Twoje o szczęściu każdziutkie marzenie,
Że się w swej roli matki strasznie pogubiłam.

Dziś już nie ma powrotu – łzy port zatopiły.
Trzeba będzie nam z innym nurtem się pogodzić.
Wybacz, że nie nadążam, bo już nie mam siły
Dorównać Tobie kroku i przy Tobie chodzić.

Zostanę na uboczu, lecz czujna, jak nigdy,
A kiedy będziesz w sztormie szukał pocieszenia
I kiedy by Ci wszelkie codzienności zbrzydły –
Jestem!, niczym latarnia z gestem przytulenia,

Więc może choć tą jedną minutą w słodyczy
Będę Ci w stanie wszystko Synku wynagrodzić,
A w sobie załagodzić ten ogień goryczy,
Który mą duszę smutną tęsknotami głodzi.

Tak szybko nam umknęło beztroskie dzieciństwo
I takie przekonanie we mnie zostawiło,
Że nadal jest mi dobrze, a zarazem przykro,
Bo mogło być wciąż więcej niż się wydarzyło,

Bo mogłam z siebie zedrzeć łuskę dorosłości,
By skupić się wyłącznie na Tobie Kochany,
By dać Ci jeszcze więcej miłości, radości,
Byś czuł się w każdej chwili życia dopieszczany.

Za dużo zmarnowałam czasu na zmartwienia.
Bezsenność przetrawiłam na szukaniu drogi.
Niekiedy, zamiast z Tobą, na skutek zmęczenia
Byłam obok jakoby wbrew chęci i woli.

Mogłam wiele inaczej rzeczy zaplanować,
Mogłam większą odwagę wykazać w swym życiu,
Obowiązków istotność wręcz przewartościować,
Choćbym straciła wiele w społecznym powiciu.

Mogłam i być powinnam na wyłączność Twoją.
Pewnie dzisiaj bym czuła większą satysfakcję.
Od krytyki się usta kłębią, wiją, roją,
Jakby zawsze we wszystkim miały słuszną rację

I w tej racji wszem wobec wciąż się prześcigają,
Okradając matczyne serca z prawa dumy,
Przy czym same te usta miłość odpychają,
Więc łżą, że niby wszystkie wchłonęły rozumy.

Nam potrzeba się Synku odsunąć od tego,
Co się wokół nawarstwia, rośnie w bezduszności,
By żyć sobą nawzajem wbrew wszystkich, wszystkiego,
Pielęgnując na wieczność żar naszej miłości.

Pamiętaj, że wciąż jestem przy Tobie choć w dali,
Że choćby Ciebie ciemność strachem pochłaniała,
To światło, co nadzieją gdzieś w mrokach się pali,
To ja! – Twoja matka, co czeka, bo czekała.



środa, 16 października 2019

GDYBY...


Gdyby świat umiał mówić, pewnie by wykrzyczał,
Jak bardzo mu jesteśmy wcale niepotrzebni
I pewnie z bezsilności potwornie by ryczał,
Że w swej miłości własnej jesteśmy bezczelni.

Bez ludzi wszystko wokół wielce jest zaradne
I samowystarczalne wszak w swojej zdolności,
We wszystkim użyteczne i twórczo staranne,
We wszystkim niezależne! od bytu ludzkości.

Świat niczym od człowiek nie bywa zależny,
Nie bywa niezaradny, nie bywa ułomny
I człowiek dla natury nie bywa potrzebny,
Choć zdaje się sam sobie nad wyraz bezcenny.

Jesteśmy ponad wszystko wstrętnym pasożytem.
Zżeramy i niszczymy wszystko wokół siebie.
Twierdzimy, że jesteśmy najwspanialszym bytem,
A tak naprawdę ludzie są w większej potrzebie

Niż cokolwiek żyjące na ziemi i w niebie,
Niż cokolwiek, co ludzkość otacza naturą,
Żyjemy w egoizmie, pysze oraz gniewie,
Siejąc przyszłość ubogą i strasznie ponurą.

Bez ludzi świat potrafi cieszyć się wiecznością,
W bogactwie obfitować i niezależności,
Nie musi mieć niczego wspólnego z ludzkością,
By cieszyć się owocnie stanem szczęśliwości.



NIESTETY


Nie ma już nic między nami z tego, co było…
Choć myślałam, że może wciąż tli się nadzieja,
Że jeszcze nic bezpowrotnie się nie skończyło,
Że nas miłość bezczelnie i tanio nie sprzeda.

Nasza przeszłość się zdaje jedynie legendą,
Wymyśloną historią kiepskiego romansu,
A zniszczenia w nas rośnie niebywałe tempo
I odsuwa od siebie jakby w sidłach transu.

Nasze światy są obok, lecz jak za kurtyną,
A milczenie potrzebę rozmowy przerasta.
Niechęć wszelka jest tego największą przyczyną,
Że planeta dla dwojga wydaje się ciasna.

Odpływamy, lecz całkiem w przeciwnych kierunkach.
Twoje słońce wciąż wschodzi, a moje zachodzi.
Nasze dusze jak żagle rozpięte na sznurkach
Opadają bezsilnie przy kadłubach łodzi.

Na przestrzeni mieszkania przechodzisz jak widmo.
Siadasz w kącie pokoju pod maską prasówki.
Nawet to mi już w tobie przeokropnie zbrzydło,
Że na swoje potknięcia nie szukasz wymówki.

Nie pozwalasz mi w sobie zobaczyć kobiety.
Nawet w twarzy człowieka rysów nie poznaję,
Kiedy spoglądam w lustro i wzdycham: „Niestety,
Jakąś rzeczą zbyteczną dla ciebie się staję…”

W którym życia momencie przyszło rozdwojenie?
Kiedy nagle od siebie się odsunęliśmy?
Może tylko złączyło nas zauroczenie,
Które w naiwny sposób w sobie odkryliśmy?

Teraz mówisz, lecz na mnie nigdy nie spoglądasz.
Opowiadasz o sobie, nie pytając o mnie.
Pokorności uległej wciąż ode mnie żądasz,
Więc się czuję przy tobie jakby nieprzytomnie.

Wszystko wokół się stało szare, niepotrzebne,
Monotonne i nudne w istnienia oprawie,
A mnie marzą się chwile jak ptaki podniebne,
Wiatr we włosach i księżyc na błyszczącym stawie,

Dłonie w splocie i oczy połączone wzrokiem,
Wdzięczność serca, że teraz jesteśmy przy sobie,
A tymczasem… codzienność wychodzi mi bokiem
Z pustką w sercu i smutkiem w przygnębionej głowie,

Więc odchodzę, niestety… i w cień się odsuwam,
Zabierając jedynie dowód i torebkę
I przedziwnie niczego w sobie nie odczuwam,
I niczego po sobie pozostawiać nie chcę.

Podejrzewam, że nawet nic nie zauważysz,
Jakby mnie w twoim życiu przenigdy nie było.
Mam nadzieję, że więcej już mi się nie zdarzysz
I że będziesz jedynie tym, co mi się śniło.



wtorek, 15 października 2019

CHCĘ...


Chcę, aby wszystko zostało bez zmiany –
Kilka przedmiotów: dzban gliniany z wodą,
Lustro w oprawach rzeźbionych u ściany,
Bukiety kwiatów za firaną płową
I sekretarzyk z jakiejś wyprzedaży,
Przy którym zimą będę pisać wiersze,
Jak i komody z mnóstwem ciepłych twarzy,
Które nierzadko podnoszę na ręce,
Na szkle opuszkiem gładząc ich kontury
I wycierając dłonią kurz na ramkach
I wspomnieniami słodząc czas ponury,
Gdy mnie nachodzi jakaś podła chandra…
Chcę, aby został gramofon i książki
Pachnące drukiem na pożółkłych kartkach,
Przy kapeluszu postrzępione wstążki
I krople rosy na róż drżących płatkach,
I zegar, który ciągle mnie ponagla,
Nie pozwalając mi na roztargnienie,
I mgła za oknem, co błądzi pobladła,
W kominku ogniem wijące płomienie.
Chcę, by zostały fotele z wikliny,
By ciepłą porą siadać na werandzie,
Z rozkoszą sącząc tłoczone maliny
Jakoby postać na czyimś obrazie.
Chcę, aby został mój domek drewniany
Z koroną malwy, bzu oraz jaśminu
Za koralami jarzębin schowany,
Pachnący szczyptą imbiru i kminu,
Z sadem dojrzałych gruszy i jabłoni,
Co cynamonu pachną oprószeniem.
Pod kasztanami rozłożystych dłoni,
Które falują w trawach płochym cieniem.
Chcę, by zostały z porcelany kubki,
Bo w nich zaparzę ziołowej herbaty
I w nich rozpuszczę wszystkie moje smutki,
Gdy przyjdzie do mnie anioł stróż na swaty.
Chcę, aby wszystko wokół mnie przeżyło,
Aby zostało wręcz nienaruszone,
A gdy odejdę, o mnie gaworzyło
Jakoby liście podmuchem wzruszone.
Chcę coś zostawić po sobie drobnego,
Jakiś niewielki odcisk mego palca,
Coś niepozornie mało znaczącego –
Sploty mych kroków porwanych do walca.