piątek, 12 października 2018

JUTRO


Jutro, moje jutro czy jeszcze się wydarzysz?
Czy jeszcze mnie odwiedzisz u progu nadziei?
Tak wiele mi się ciągle z apetytem marzy
I gwiazdami na niebie tak pięknie się mieni.

Nie wiem nadal, czy zdołam dłonią dotknąć ciebie?
Czy podniosę powieki, by twe ujrzeć oczy?
Błądzisz wciąż tajemnicze po bezdomnym świecie.
We wskazówkach zegara słyszę jak gdzieś kroczysz.

Wpadnij proszę na kawę porankiem parzoną,
Aby chwilę odpocząć zanim ruszysz w drogę,
Zanim słońcem osuszysz czuprynę zroszoną,
Butem ciągłej wędrówki przyozdobisz nogę.

Nie wiem kiedy się jeszcze ponownie spotkamy,
Kiedy znowu nam przyjdzie dwa słowa zamienić.
W pełnym życia galopie ślepo się zderzamy
W czasu obcej i chłodnej, bezdennej przestrzeni.

Wiecznie jestem niepewna, czy zdążysz wpaść do mnie,
Czy zastukasz świtaniem w me drzemiące okna?
W niepewności tej wzrastam jakby nieprzytomnie.
Moja ścieżka do ciebie wcale nie jest prosta.

Gdybyś chociaż mi dzisiaj znać po prostu dało,
Że po wschodzie zaczepisz o moje mieszkanie,
Pewnie nic okropnego by ci się nie stało…
Umiliłobyś tylko to moje czekanie,

A tak wstaję bezradna i niepewna ciebie,
Obdarzona kredytem na dzień już obecny.
Wypatruję twych śladów na milczącym niebie,
Choć wiem, że dla mnie jesteś  zjawiskiem sekretnym.

Jutro, moje jutro czy jeszcze cię zobaczę,
Czy poczuję twe ciepło na mych ustach, dłoni?
Cieszę się dniem dzisiejszym i za tobą płaczę,
Bo kruchość mego życia bezczelnie mnie goni.



środa, 10 października 2018

ŚWITAJĄC


Nic się jeszcze nie stało, nic się nie skończyło.
Czas jedynie westchnieniem poruszył zegary.
Wszystko jeszcze za oknem zanurzone było
W mgliste, falą płynące bezdźwięczną opary.

Leżeliśmy we dwoje na wspólnej poduszce
Zrośnięci jedną myślą i jednym oddechem.
Wystarczy, że się tylko bezwiednie poruszę,
Wołasz mnie swych zlęknionych ust uśpionym echem,

A ja obok wpatrzona w twe zamknięte oczy,
Z dłonią wiernie wplecioną w twe obręczy ręce
Słyszę jak czas w pokoju niecierpliwie kroczy
I jak bije spokojem kochające serce,

Więc się wtulam w ramiona twoje z przekonaniem,
Że nie mogłabym nigdy być bardziej bezpieczną.
Wówczas karmisz mnie szczerym miłości wyznaniem,
Odkrywając na nowo me młodzieńcze piękno.

Później siebie budzimy aromatem kawy,
Wspólną chwilą milczenia, albo też rozmowy…
Czas się wokół rozpływa niezwykle łaskawy,
Zniknąć dla nas na zawsze prawdziwie gotowy.

Wciąż jesteśmy dla siebie w sobie nieodkryci,
Jakby nowopoznani, muśnięci spojrzeniem,
A jak pnącza powojów splątani i zżyci,
Wzbijający się w niebo jednakim dążeniem.

Przemęczenie nas nieraz kruszy i rozbija,
I codzienność niestety nigdy nie oszczędza,
Ale gorycz wszelaka bezpowrotnie mija,
Gdy ją miłość dusz naszych w nieznane przepędza.

W naszej wspólnej żegludze to chwyta za serce,
Że każdego poranka ze słońcem świtając
Wciąż splatają się nasze pomarszczone ręce,
Wciąż się mocno kochamy, siebie odkrywając.



niedziela, 7 października 2018

PAJĄK


Pan pająk w środowisku był krawcem dobrze znanym, przez wszystkich szanowanym, szczerze uznawanym... 

Bajka została przekazana do publikacji wydawniczej.  Za kilka miesięcy powinna się ukazać w formie książki, jako jedna z kilkunastu historii dla dzieci.

Proszę zatem o wyrozumiałość i cierpliwość, życząc miłego dnia.




czwartek, 4 października 2018

ŚLIMAK


Pan ślimak Anastazy nieustannie marzy, że w jego skromnym życiu przygoda się wydarzy...

Bajka została przekazana do publikacji wydawniczej.  Za kilka miesięcy powinna się ukazać w formie książki, jako jedna z kilkunastu historii dla dzieci.

Proszę zatem o wyrozumiałość i cierpliwość, życząc miłego dnia.




wtorek, 2 października 2018

KREDKI


Deszcz za oknem roni łzy
Jakby smutny, jakby zły.
Płacze, siąpi, lamentuje.
W okno wścibsko się wpatruje,
A w pokoju na kanapie
Nuda śpi i głośno chrapie.
„Co tu robić?” – duma Ewa
I leniwie wzdycha, ziewa,
Przeciągając całe ciało,
Jakby nic jej się nie chciało.
Wszystko wokół nudzi, męczy
I znużeniem, i snem dręczy.
„Dajże spokój. – nuda szepce –
Mnie się też nic robić nie chce.
Kładź się obok na kanapie
I patrz jak deszcz w szyby kapie.
Po co męczyć się zabawą
Czy tym, co rodzice każą.
Lepiej leżeć, patrzeć w sufit
Jeden cały dzień i drugi.
Nie ma nic przyjemniejszego
Od lenistwa leniwego.”
„Co mi szkodzi?! – mówi Ewa –
Przecież nikt się nie pogniewa,
Jak nie będę nic robiła,
Tylko w łóżku się byczyła.
W końcu jest to rozwiązanie
Na to moje narzekanie.”
Leży Ewa więc na łóżku
To na plecach, to na brzuszku,
To na boku lewym, prawym
Bez zajęcia i zabawy,
A czas dłuży się i dłuży.
Ewa sennie oczy mruży
Lecz nie może wcale zasnąć.
Niewygodnie jej i ciasno.
Wstała nagle rozzłoszczona
I na nudę obrażona.
Z wielką chęcią i natchnieniem
Myśli: „Zaraz coś tu zmienię…
Pomaluję świat kredkami!
Wesołymi kolorami
Odczaruję smutki wszelkie.
Wszystko małe zrobię wielkie.
Świat zasypię motylami,
Wesołymi uśmiechami.
Tu kwiatuszki, a tam pszczółki
I bociany, i jaskółki…”
Tych pomysłów wiele było,
By się Ewie nie nudziło,
Więc kredkami baśniowymi,
Kolorami magicznymi
Pokój Ewa rozjaśniła
Panią nudę przepędziła
Na odległe świata strony,
Gdzie jest smutek przygnębiony.
Od tej pory w dni deszczowe
Kredki w biurku kolorowe
Kolorami świat malują
I szkicują, i rysują
Wszystkie rzeczy wymarzone,
Wymyślone i zmyślone.
Ty też możesz tak czarować,
Wszystko wokół kolorować,
Aby nigdy się nie nudzić,
Nie narzekać i nie smucić.



SPOKÓJ


Fale zgiełku się zdały zatracić w niemocy.
Wiatr na gałęzi przysiadł i nogami macha,
Wpatrując w moje okna wielkie, bystre oczy,
Chowając twarz w kołnierzu jesiennego płaszcza.

Czasem szumem zaczepi w śnie zastygłe liście
Czy szelestem rozrzuci kroki w szorstkiej trawie.
W dłoniach trzyma jarzębin purpurowe kiście,
Obserwując na niebie rozpięte żurawie.

Ludzie pędzą przed siebie jakoby w hipnozie
Szpilką wzroku przybici do płyty chodnika.
Suną niemo i szaro w przygarbionej pozie…
Rys ich w czasie się kruszy i powoli znika.

Mimo głębi spokoju, co w przestrzeń się wtapia
Kroplą wosku płonącej świecy przemijania,
Giną w sieci złudzenia, co ludzi obłapia
I nie widzą w swym życiu ni nadziei cienia.

A wiatr w drzewie schowany bacznie się przygląda
Tym osobom szuraniem butów przemieszczanym.
Ze współczuciem w ich oczy bezradnie spogląda,
Będąc w życiu codziennym niezauważanym.

A mnie serce w tej chwili zachwytem się budzi,
Głowa szczęściem zakwita, dusza się raduje,
Usta szepczą gorliwie modlitwą za ludzi,
Których mija to wszystko, co cudem pączkuje.



czwartek, 27 września 2018

NIEDOSTRZEŻONE


Banalny odruch radości ust nieświadomych,
Spojrzenie w oczy wyrwane skrzydłami z serca,
Swobodne strumienie kroków nieposkromionych,
Drobinki kształtów rzeźbionych pod siłą palca,

Wędkarstwo na wabik słuchu dźwięków w głębinie,
Żeglarstwo wzroku, co umie sunąć w przestrzeni,
Pływanie w słowach, co kroplą w wytrawnym winie
Znaczą lot myśli pod banderolą promieni,

Milczenie wspólne przy filiżance herbaty
I dotyk dłoni, która dłoń naszą rozgrzewa,
Kalendarz na ścianie pożółkły i pstrokaty
I trzask w kominku ogniem trawionego drzewa –

To wszystko nam jest dane za darmo w hojności,
A przez nas w codzienności wręcz zaniedbywane.
Wciąż chcemy czegoś więcej w głodzie zachłanności,
Tracimy więc bogactwo podle roztrwaniane.

Nie dostrzegamy smaku w okruchach istnienia,
Choć z nich się właśnie składa cały bochen chleba.
Na oślep wciąż szukamy sensu i znaczenia,
Choć do szczęścia niewiele nam w życiu potrzeba.

Gdyby przysiąść na ławce, rozejrzeć się wokół,
Analizą ogarnąć, co sprawia przyjemność,
Każdy by zauważył, że miłość i spokój,
Zdrowie, które zapewnia wszelką umiejętność.