środa, 9 kwietnia 2025

NAGA PRAWDA

Naiwność dziś się ze snu przebudziła

I jako pierwsza stanęła u progu.

Z wielką radością za klucze chwyciła

Na przekór nauce oraz Panu Bogu,


Po czym bez zwłoki zasiadła na tronie,

Się delektując zawładniętą władzą.

Pierś wyprężyła, nań oparła dłonie,

Wierząc, że rady jej zepchnąć nie dadzą.


Musiała tylko zniszczyć przeciwników,

Którymi mądrość i odwaga była,

Więc powołała rzesze sojuszników,

Jakich do rządu chętnie by wcieliła.


W tej sprawie szybko zwołała debaty,

W których doradzał z zaangażowaniem

Egoizm, licząc zyski oraz straty

Wręcz z precyzyjnym ich przewidywaniem.


Z listy podanych przezeń kandydatów

Naiwność lekkim duchem wybierała

Krzyczących głośno bez ładu wariatów,

Byleby w ryzach krótko ich trzymała,


Nie tracąc wpływów, kontroli i władzy,

Do której fuksem tylko się dostała.

Rząd więc tworzyli królowie, lecz nadzy,

Bo ich naiwność z wszystkiego obrała.


Zatem wygoda ekonomii gałąź

Z nudów pilnikiem podpiłowywała.

Patrzenie na to wręcz budziło żałość,

Gdyż owa gałąź ledwo się trzymała


I pod ciężarem komfortu, luksusu,

Jakich wygoda utracić nie chciała,

Dbając o jakość, ale bez przymusu,

Lecz nie o ilość, która ubywała,


Wisiała trupem na przetartym sznurze.

Padliną tylko sępy się karmiły,

Odchodów depcząc skrzepnięte kałuże,

Co pod wisielcem ekonomii gniły.


Lenistwo było królem gospodarki,

Więc bezrobociu na co dzień sprzyjało,

A pracowitych bez należnej miarki

Do krwi ostatniej kropli wyciskało


I by się pozbyć odpowiedzialności,

Gdyż ta taryfą ulgową nie była,

Dla utrzymania kruchej przyjemności,

Która beztroską bezczynność kusiła,


Lenistwo w spółce z wygodą rozdało

Niezależności wszelakie aktywa.

Cokolwiek robić wszak nie zamierzało,

Bo wstręt rodziła w nim praca uczciwa.


A na salony głupota się wdarła,

Ściskając dyplom w garści podrobiony.

Zdzierając struny wulgarnego gardła,

Dudniła pustką jak bijące dzwony


Nieprzemyślanych teorii, wywodów

Bez logicznego ich zastosowania.

Z prawd zakrzyczenia kłamstwami powodu

Nastała era, ale mózgów prania,


Więc nadprodukcja pseudo!-profesorów

Wyparła z auli słusznie zasłużonych.

Dziatwa, nie mając godnych kopii wzorów,

Bezwiednie chłonie poziom zaniżony,


Co na płaszczyźnie rodzinno-społecznej

Pogłębia ludziom szkodliwie służący

Dla człowieczeństwa w formie niebezpiecznej

Niemiłościwie dzisiaj panujący,


Empatii będąc gorzkim zaprzeczeniem

Obojętnością do szpiku skażony,

Na czubku nosa swojego skupieniem

Pan egocentryzm nad świat wywyższony.


Zaś nad kulturą tolerancja czuwa,

Wszystko za godne uwagi uznając,

Co smak wytworny brzydotą zaszczuwa

A wobec sztuki wymagań nie mając.


Wiele zależy dzisiaj od intencji

Spraw niecierpiących ignorancji, zwłoki.

Temu się wiedzie i nad wyraz szczęści,

Co ma układów że zasięg szeroki,


Więc ekskrementy roztarte na płótnie

Jak choćby gówno Piero Manzoniego,

Czego człek światły zrozumieć nie umie,

Są uznawane za coś wybitnego.


Szerzy się pysznie owa propaganda.

Mądrość z odwagą wszak są uwięzione.

Prostaków bawi się bezduszna banda.

Jednostki głosu zaś są pozbawione.


Naiwność każe swym podwładnym nosić

Okular ze szkłem różowej poświaty.

Takich nie musi o uległość prosić.

Rzuca im ochłap radości na raty,


Będący wizją Cesarstwa Rzymskiego,

Co słabą armią i wędrówką ludów,

Stanem kryzysu ekonomicznego,

Władzą, co niemal umierała z nudów,


Zginęło z ręki wodza germańskiego,

Proch po świetności własnej zostawiając

W postaci faktu nam historycznego,

W którego bramy współcześnie wkraczając


Z martwych nie wskrzesi naiwność, głupota,

Wygoda, co się trudem nie skalała,

Gromadząc sztabki fałszywego złota,

Bo prawdziwego poszukać nie chciała.


Lenistwo zysków nigdy nie przyniesie.

Głupota nigdy się nam nie opłaci.

Będziemy chodzić gorzej niż obwiesie

Po obcej ziemi głodni i bez gaci


A echo szydzić będzie za plecami,

Uszczypliwości durniom nie żałując -

Oj, miałeś, chamie, z pięknymi piórami

Czapkę, insygnia sznurem zastępując!...

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl





wtorek, 8 kwietnia 2025

WSPOMNIENIAMI W SINĄ DAL

Z błękitów słońce spływa ciepłym światłem,

Niczym bursztynem zatapiając drzewa,

Które się puszą oraz pachną kwiatem,

Co wiatr płatkami jak śniegiem rozwiewa,


Więc zda się, że ktoś szklaną kulą trzęsie -

Perłowym różem przestrzeń wszak wiruje.

Wyciągam dłonie i w nie chwytam szczęście,

Co białym puchem wokół mnie tańcuje.


W tej jednej chwili lat mi wnet ubyło.

Znów byłam dzieckiem z pierwszej, drugiej klasy.

Morze zieleni wokół się kwieciło

Obwarowane przez sosnowe lasy.


Skowronek wisiał promieniem przeszyty,

Nutami w echu dźwięcznymi pączkując.

Trzepotem skrzydeł kartkował zeszyty,

Szepty mych myśli pod niebem spisując


Stalówką piórek wiatrem rozczesanych

Na pergaminach zwijanych obłoków

Do sensu kształtem dopasowywanych,

Gdy treść zdradzały wczytanemu oku.


W odnóżach włos mój jak przędzoną kądziel

Motyl wygładza wpięty kokardkami.

Z traw się wynurza pędów dzikich grządziel

Poobklejany słodkimi różami,


W których kielichach pszczół brzęczy biesiada

Pyłkiem złocistym suto obłożona...

Na palec kropla niczym krwi mi siada

W czarne kropeczki jak w koral strojona


Mała biedronka, co skórę łaskocze,

Krążąc i pancerz w boki rozciągając,

Spod których śmigieł rozpięła przezrocze,

Po chleb z mej dłoni w niebo odfruwając.


Wtem!... zapach siana oraz jedno koło,

Które pod wózkiem, jęcząc, się kolebie,

Wokół zaś dziatki biegnące wesoło,

Gdy wóz dorosły pcha z trudem przed siebie,


By po sprzątnięciu kop suszonej trawy

Dojrzewającej pierzyną w stodole

Usiąść na deskach wozu dla zabawy

I na nim wrócić przez rozległe pole


Na łąkę grabi zębem rozdrapaną,

Po której polne koniki stadami

Mkną przed dzieciaków goniącą gromadą

W susach skaczących łapane rękami...


I nagle!... rzeka pluskiem buzująca

Prądem wygładza przybrzeżne kamienie,

A w żółtym piasku koryto drążąca

Zda się spijana przez sosen korzenie,


Co niczym wędki w nurt jej zarzucone,

Na wzór rybackiej sieci powiązane

Są niczym tarki do wody wstawione,

Ale przez praczki na śmierć zapomniane.


W ich splotach piskorz w dno się wyślizguje

Spod palców pociech w rzece się pławiących.

W ważek koronie nad taflą króluje

Topik w przybrzeżnych trawach koczujący...


I zapach grzybni w kruszącej się ściółce...

Szum falujących gałęzi igliwiem...

Cisza podobna w odgłosach kukułce...

Pajęczyn nici rozwieszonych siwe...


Otwieram oczy, mając lat pięćdziesiąt...

Osiedle domków zagląda w me okna.

Jeszcze nie zaczął się majowy miesiąc.

W szybach zaś stoi od kwiatów przemokła


Brzoza, co która warkocze zaplata

I drobnym listkiem na wietrze żongluje...

Wspomnieniem wracam w dzieciństwa me lata,

Którego radość bez trosk w sercu czuję,


Przeszłość więc siną dalą przybliżona

Chabrów przestworzem jęła mnie opływać

Jakoby nieba wstążka rozłożona,

Co mnie od ziemi zdała się odrywać


I lekko-błogim zmysłów rozmarzeniem

Cofnęła wszystkich zegarów wskazówki,

Więc w jednej chwili bezwiednym westchnieniem

Wnet zasypały mnie wspomnień pocztówki...

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




czwartek, 3 kwietnia 2025

WSPÓŁNY STÓŁ

Obserwuję ludzi z głowami w ramionach.

Myśli ich ja kwiaty pozbawione wody

Świadczą, że w nich dusza poraniona kona,

Choć ciałem na siłę człek pragnie być młody.


Oczy w muszli powiek smutkiem przekwitają.

W ich spojrzeniu nigdy nie dojrzy się perły.

Instynkty jak prądem spokój porażają,

Skórę oplatają więc zszargane nerwy.


Ręce wręcz do ziemi dłońmi przyrastają,

Dźwigając w walizkach życia bezużytek.

Na "start!" powłóczyście nogami szurają

Jakby stopy dratwą były ich przyszyte


Do betonu, co się wgryza w piach miedziany,

Potu ich wysiłkiem na rdzę przeżeranym.

Cień ich z każdym krokiem jak kula targany

Okową sprzeciwu zda się przytwierdzonym


Do kostki, co trzeszczy niczym śruby wieka.

Drobny ruch do przodu zda się je przykręcać,

Aż deski sprasują na popiół człowieka,

Wyciskając żale i samotność z serca.


Tak bardzo dziś ludzie siebie chcą wykrzyczeć

Jakby swym imieniem śmierć przekupywali.

Świat jednak rozpaczy ich nie pragnie widzieć,

Choćby go godnością swą korumpowali.


Wieko, co zapada, widoczność zabija,

Pełne jest zadrapań konających w strachu,

Który pełznie w członkach człowieka jak żmija,

Jadem zabijając zmysł dobrego smaku.


Szarobure twarze niczym żywych trupów

Przygnębienie budzą, o litość błagając.

Współczesny wszak człowiek dla mizernych łupów

Wyrzeka się siebie, tożsamość zdradzając,


I jak marionetka na przetartym sznurku

Tańczy według taktów fałszywej melodii.

Wszystko gotów taki znieść dla wizerunku.

Szacunek do siebie dzisiaj nie ma spodni.


Kłamstwo jak na ścianie grzyb pleśnią się mnoży.

Prawda zaś uchodzi za brak tolerancji.

Człowiek instynktownie chodzi na obroży,

Ulegając złudnie stanom ekscytacji.


Ciąży mi ten obraz dehumanizacji.

W stadzie tresowanych jest mi nie po drodze.

Trzymam się jak mogę brzytwy własnych racji,

Choć ową decyzją sama w siebie godzę,


Bowiem mnie wytyka tłum złością wzburzony,

Na kamieniach palce do krwi zaciskając,

Byciem wierną duszy moim przerażony,

Wyrzutom sumienia własnym zaprzeczając.


Z tego też powodu żegnam towarzystwo,

Które, gromkim słowom czynem zaprzeczając,

Dla korzyści zrobić jest gotowe wszystko,

Drugiego człowieka dobra nie uznając.


Ratując rozsądek w jego dobrym stanie,

Zaszywam się w kącie świata odmiennego,

W którym ciało z duszą, gdy o świcie wstanie,

Zasiada do stołu, lecz zawsze wspólnego.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




środa, 2 kwietnia 2025

PEGAZ

Pozwoliłeś mi, Panie, latać

Zanim chodzić się nauczyłam.

Zobaczyłam z pozycji ptaka

To, co, idąc, z oczu straciłam.


Teraz tęsknię do tych przestworzy,

Z których widać jest znacznie więcej.

Gdy tęsknota się we mnie mnoży,

To wyciągam w błękity ręce


I wiatr chwytam w przelotnej chwili,

Co przez palce moje przecieka

Przytulona do prężnej szyi

Konia, który cwałem ucieka.


Wtedy czuję opór powietrza,

Końską grzywę, co chłoszcze czoło,

Rosę, co jest przed świtem świeższa,

I zataczam wierzchowcem koło


Jakbym chciała okrążyć Ziemię

Nim ta otrze się o orbitę,

Wodospadem złote promienie

Orzeźwieniem wschodu przeszyte


Zanim zmyją ze mnie kurz drogi,

Którą wczoraj już porzuciłam.

W nurt przestrzeni zanurzam nogi,

Które ciągnie galopu siła.


Stopy zatem zeń wydrapują

Krystalicznych kropel miliony.

Pocałunki więc wody czują

Oraz krok w piętach uskrzydlony,


Aż z mych ramion lotki pączkują,

Dzięki czemu jak strzała pędzę.

Członki ciała się młodo czują,

Więc im pracy dziś nie oszczędzę.


Z zachłannością ruszam do przodu,

Przez horyzont chcąc dziś przeskoczyć

Przed nadejściem słońca zachodu

Zanim gwiazdy mi zajrzą w oczy.


Kończynami oplatam konia.

Chrapy plują skroplonym wdechem.

Jego serce bije w mych dłoniach.

Wrastam w niego z błogim uśmiechem.


Wtem się nagle podrywa w górę,

Podklejając wiatrem kopyta

Jak latawiec puszczony z sznurem!

Spod obłoków widzę jak świta...

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



wtorek, 1 kwietnia 2025

PARAFIA CZARNA

Nad wody lustrem w lasach sosnowych,

W które brzóz, dębów bukiet się wplata

Chórem się wznoszą kościelne dzwony,

Zagłuszające przyziemność świata,


Płosząc ławice śnieżnych gołębi,

Co z obłokami się zespalają.

Niebo od białych piór ich się kłębi,

Kiedy w promieniach słońca migają.


Najcięższy z dzwonów oktawą pierwszą

Tonem A siłę Wiary obwieszcza.

Ochrzczony Panną z kobiet Najświętszą

Głosem uchodzi do rangi wieszcza.


Szanowne grono pań z okolicy

Ufundowało ten dar potęgi,

Dlatego pewnie Imię Dziewicy

Chwali i echa hołdem nie szczędzi.


Drugi, "ciut" lżejszy, zwany "Barbarą",

Co dla parafii Czarna odlany,

Jest dla pierwszego dobraną parą,

Bowiem przez mężczyzn ofiarowany,


Hymn o Miłości śpiewnie odtwarza

Oktawą pierwszą i C tonacją.

Nienawiść w sercach dźwiękiem zamraża

Oraz zazdrości pogardza racją.


Do grona tego wraz z świętym Kostką

Jako patronem dzwonu "Stanisław",

Oktawą drugą prawiąc nieszorstko,

Tonem D przestrzeń zda się podszyta,


Która w imieniu dzieci, młodzieży

Nadziei głosi wschód jako Słońca.

Płynie więc biciem kościelnej wieży

Cnót chrześcijańskich nuta gorąca!


Nad nią zaś czuwa dzwon delikatny,

Dwadzieścia kilo ponad liczący,

W kapłańskim życiu bardzo przydatny

Przykładu formą księdza brzęczący,


Który najmniejszy dzwon ufundował

Z obrazem Jana Ewangelisty,

By innym dzwonom wiernie wtórował,

Wydając dźwięk z się przejrzyście czysty.


I tak od roku ich konsekracji,

Co poprowadził Jan Kanty Lorek,

W codziennym wirze rożnych frustracji

Wtapia człowieka w sakralną porę


Chór czterech dzwonów z kościelnej wieży,

O które zadbał proboszcz Pietruszka,

Nawet u tego, co w nic nie wierzy,

Krzyczy świadomość, iż człek - wydmuszka


Nic sam nie może, choćby się starał,

Wyzuty z Wiary oraz Miłości,

Gdyż bez Nadziei przyziemność szara

Woła w niemocy ludzkiej litości.


Na dźwięk tych dzwonów z Czarnieckiej Góry,

Z Czarnej i z innych sąsiednich wiosek

Czy złote niebo, czy deszczu chmury,

Czy wiatr żongluje rozwianym włosem


Do Sanktuarium w ramiona Matki

Boskiej, co zwana Wychowawczynią,

Biegną strudzone, zmęczone dziatki,

By Chleb je wzmocnił i mszalne Wino.

zdjęcie pochodzi ze strony: konskie.travel



PRZESZŁOŚĆ PRZEBIEGŁA

Dziś wstała we mnie ta mała dziewczynka,

Nad którą życie nie miało litości.

Na głowie wianek z kwiatów kupidynka

Zdradzał jej myśli wczesnej dojrzałości,


Przez co jej oczy jak pełnia księżyca

W najgęstszym mroku wiele dostrzegały,

Brwi zaś skupienie razi i zachwyca.

Nad pełnią źrenic łuk swój wszak łamały


Głębokim żalem, bo w wiecznej zadumie

Się pochylając nad cierpień obrazem

Jakich niejedno dziecko nie rozumie,

A jej nieobce były raz za razem,


Więc przenikała je wnikliwym wzrokiem,

W maleńkie dłonie rzeki łez chwytając...

Dziś nie potrafię obojętnym krokiem

Przejść obok ludzi, co ból w oczach mają...


Chciałam dziewczynkę przygarnąć w ramiona,

Aby jej pomóc poczuć się kochaną,

Ciało oplotłam więc mocno rękoma,

Dziewczynki niczym wiatru dotykając.


Czułam, że jej już nic nie wynagrodzę.

W tak krótkim czasie życie swe przeżyła.

Spojrzeniem jeno za jej cieniem wodzę,

Dopóki jestem, by się nie zgubiła.


Nigdy nie była dobrą towarzyszką

Ani kompanką w beztroskiej zabawie,

Bo zbyt poważnie traktowała wszystko...

Lubiła leżeć w pełnej kwiatów trawie


Albo i w puchu skrzącego się śniegu -

Wtedy czas nie śmiał chwilom tym przeszkadzać;

Świat pędził obok wręcz w spóźnionym biegu,

Lecz tym momentom zdał się nie zawadzać.


Dłońmi najwięcej siebie wyrażała.

Usta milczały sąsiedztwem zaszczute.

Gawiedź człowieka w niej nie dostrzegała,

Więc samotnością miała serce strute.


I nawet teraz... kiedy na nią patrzę,

Mej obecności nawet nie dostrzega.

Śmierć tę granicę między nami zatrze,

Gdy nasze ciała wręcz za bezcen sprzeda


Ziemi, co strawi je i na proch skruszy

Ziarnami piasku jak siłą moździerza...

Może nad losem naszym deszcz się wzruszy,

Pamięć poświęci o nas rosa świeża.


Dopiwszy kawę, ruszyłam do pracy,

Dziewczynkę samą w domu zostawiając.

Miałam nadzieję, że mi to wybaczy,

Innego wyjścia w wyborze nie mając.


Wówczas poczułam w ręku ciepło dłoni

Małej dziewczynki, co za mną wybiegła.

Krok mój kroczkami drobniutkimi goni...

Taka to przeszłość czasem jest przebiegła...

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




KSIĄŻKI SPOD MOJEGO PIÓRA