czwartek, 6 czerwca 2024

GDYBY...

Nade mną niebo usiane ptakami

Wabi spokojem do rychłej ucieczki.

Lecz przygwożdżona do życia stopami

Nie jestem w stanie zboczyć z wąskiej ścieżki,


Która oplata Ziemię wstążką śladów,

Co to przede mną stygną odciśnięte

Szlakiem pośpiechu, jak również nieładu,

Tworząc pięt, palców poplątaną pętlę.


Idę więc grzecznie w stronę wschodu słońca,

Patrząc przez ramię z lekkim rozrzewnieniem

Na cień wszystkiego, co w poczęciu końca

Stało się tylko dość mglistym wspomnieniem...


A wokół kwitną łąki oraz drzewa,

Świeżość sokami skrapla się zieleni,

Świat się do życia budzi i rozgrzewa,

Chociaż się zachód przede mną rumieni.


Czas z zegareczkiem wyjętym z kieszeni

Zda się skupiony tylko na wskazówkach.

Łańcuszek, który u boku się mieni,

Wisi przy klapie jak długa sznurówka,


Chroniąc czasomierz, aby to w pośpiechu

Gdzieś się nie zgubił, nie przepadł na wieki...

Czas biegnie za nim niemal bez uśmiechu

Jak w ciasnych butach pasmem strasznej męki.


Na cóż tak pędzi nerwowo w nieznane?

Nikt lub nic może za jutrem nie czeka...

W biegu wszak życie zda się rozmazane -

Stąd też pamięci tak wiele ucieka.


A, gdyby zwolnić, być ciągle spóźnionym,

Wyrwać się z sideł rygoru i presji,

By móc być siebie dojrzale świadomym

Bez żalu wreszcie, leków i pretensji?


Gdyby móc wstawać, kiedy ciało pragnie,

Nie zaś z nakazu budzika przy głowie,

Zjeść, co z natury stołu w dłonie wpadnie,

I kontemplować myśli w pełnym słowie?


Gdyby nam dane było świat podziwiać

I celebrować niemal nieustannie,

By własnej duszy móc się nie sprzeciwiać,

Że coś dla siebie z egzystencji kradnie


I że chce poczuć, poznać, zasmakować

Stworzenia cechy oraz przywileje?

Ja kocham, kiedy, życie móc kosztować,

Dusza się we mnie niczym dziecko śmieje!


I tak, bym chciała, aby pozostało

Do kropli czasu, co mi w usta wpadnie

Z kubeczka, w którym już nic nie zostało,

Gdy sucha pustka weń się w końcu wkradnie.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl







poniedziałek, 3 czerwca 2024

PRZED NAMI

Noc już odpłynęła jak Czerwone Morze,

Co się rozstąpiło przed stopą Mojżesza.

Słońce jeszcze przebić przez mrok się nie może,

Ale płowym światłem już zmysły pociesza,


Szarości granatu więc się rozpierzchają

Wyrazistość kształtów oczom odsłaniając.

Ptaki w pióropuszach drzew skryte śpiewają,

Nadzieję na nowy dzień zapowiadając,


Aż się pierś wypręża, ramiona w napięciu

Niczym naciągnięta cięciwa od łuku

Gotowe wystrzelić piórami ku szczęściu

I trzepotem skrzydeł wnet narobić huku,


Lotkami w powietrze mocno uderzając

Niczym dłonią w membran, by wzbić się pod niebo;

Wiatr nieokiełznany zaś pod sobą mając,

Tworzą wokół siebie aurę marzeń świeżą,


Przez co (wbrew logice) człowiek umęczony

Rwie się do galopu jak źrebię w podskokach

I choć kłopotami zda się obciążony,

Na świat przebudzony spogląda z wysoka,


Wierząc, że potrafi pozbyć się ciężaru

Niepowodzeń wielu, lęku i poranień...

Może to zasługa cudu albo czaru,

Lecz o świcie fruwa człek, co dźwiga kamień,


I niczym jaskółka szybuje w obłokach,

Płonąc od środka do życia ochotą,

Która siebie zdradza we sprężystych krokach

I która cenniejsza niźli szczere złoto...


Tak i mnie łaskocze motyl w sercu skrzydłem,

Kiedy o poranku kawę popijając,

Patrzę jak się robi wszystko wokół widne,

Do bycia radosnym pięknem zachęcając...


Wzruszenie więc wzbiera jak rzeka po burzy,

Która nurtem wody rozsadza koryto,

I chociaż świadomość nastrój smutkiem chmurzy,

Szczęście we mnie rośnie jak pęcznieje żyto.


Zatem wbrew trudności wpisanych w codzienność

Wychodzę naprzeciw dniu, co w progu stoi,

Ignoruję losu zuchwałą bezczelność.

Rozum drży, a duch się niczego nie boi.


Z taką równowagą podchodzę do życia,

Co ku zachodowi się powoli chyli.

Wyciągam odważnie swe asy z ukrycia.

Może dziś się krupier nade mną pochyli


I może się trafi ślepej kurze ziarno?

Ryzykować trzeba i to bez wytchnienia,

Nawet jeśli przyszłość postrzega się czarno.

Trzeba ryzykować i to bez wątpienia


Póki czas nie zastygł w zepsutych zegarach,

Póki rzęzi nadal rdzawymi trybami,

Póty niech rozgrzewa nas do życia wiara,

Że najlepsze ciągle jest jeszcze przed nami.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



piątek, 31 maja 2024

NAD WODĄ

Tęsknię za wodą, która brzytwy cięciem

Rwie rysą nieba pomiędzy trawami

I sprytnie wpełza wężowym zawzięciem

W chaszcze zdziczałe, szemrając z krzakami';


Która weń wpływa, łany kwiatów wiążąc

I ostrzem nurtu w bukiety ścinając

Źdźbła, co błękitu stalą zwinnie plącząc,

W naręcza ziela jak wstążką splatając;


Która, skręcając, tworząc wywijasy,

Pluszcze rozkosznie, chlupotem pulsuje,

Chlapiąc na boki, zagłusza hałasy

I bryzą, pędząc w dal, się rozpryskuje...


Tęsknię za rzeką, co brzegi rozpiera

I złotym piaskiem chowa się w zaroślach,

Co się w szuwary pewna siebie wdziera,

Nieokiełznana, choć - zda się, że - prosta,


Co mrucząc, skacze z kamienia na kamień

I się zeń ślizga wybrzuszoną taflą,

Co rozpędzona nawet nie przystanie,

Prądem rozsadza drogę zaś przyciasną


I, podmywając ziół opasłe szczoty

Pełne pajęczyn jak sznurów perłowych,

Do dynamiki nie traci ochoty

I z zachłannością wyrusza na łowy...


Tęsknię za chwilą, w której to momencie

Mogłabym w wodzie stopy swe zanurzyć,

Aby jej upór walczący zawzięcie

Zaczął mej woli tak oddanie służyć.


Plecom bym dała zapuścić korzenie

W wilgotny piasek roztopiony słońcem.

Niechaj mi kwiatów polnych uwieńczenie

Skronie w szaleństwie szelestem oplącze,


By myśli, które stadem dzikich koni

Galopem duszę gdzieś, precz!, przeganiają,

Zastygły jako bursztyn w mojej dłoni...

Niech szelestami z wiatrem rozprawiają


O przyjemnościach czerpanych garściami

Z ptasich szczebiotów wiszących pod niebem.

Niechaj się zrosną z martwymi ustami

I karmią zmysły milczeniem jak chlebem.


Niechaj pode mną oddech Ziemi czuję.

Nogi niech rzeka mi swą krwią obmywa.

Niechaj jej rytmem jak sercem pulsuję...

Jakaż ja jestem beztrosko szczęśliwa,


Gdy w embrionalnej pozycji me ciało

Do łona tuli planety swą głowę.

Co by się wokół jego nie zadziało,

Niech mnie przedstawia echo niemym słowem


Słyszanym tylko przez wrażliwe dusze,

Które spragnione wolności nad wodą

Zaspokajają własnych potrzeb suszę

Zeń utrzymując radość wiecznie młodą.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




środa, 29 maja 2024

PIERWSZA U POCZĄTKU

Unosi się już tuman myśli niepotrzebnych,

Które wiszą nad głową jak gradowe chmury.

Chciałoby się refleksji, lecz jedynie zwiewnych,

Żeby niebo widziało tylko ich kontury.


Ciężar krąży ospale wokół sennych skroni.

Na łańcuchach zaduma jak wahadło trzeszczy.

Myśl za myślą powolnie przemyślenia goni,

Dźwięcząc w ciszy jak stado rozedrganych świerszczy.


Spostrzeżenia bystrego skądinąd umysłu

Nieprzychylne się zdają wewnętrznej harmonii.

Jak myśliwy, co wierny wrażliwości zmysłu,

Idzie niemal naiwnie po niteczce woni


Za szeptami, co w głowie nagminnie się mnożą,

Debatując o rzeczach przeróżnej materii,

Co na spokój się ducha bez powodu srożą,

Oplatając go z wszech stron jak zwojami cierni,


Przez co wpada intelekt w sieć własnych frustracji

Zaciśnięty we wnykach analiz, wywodów,

Pochłonięty do reszty siłą kontemplacji

Bez doń choćby jednego ważnego powodu.


Ciążą myśli nade mną jak dźwigany kamień.

Kark ugina się niemal pod treści powagą.

Czuję wokół niemały, lecz zbyt wąski zamęt.

Me neurony już ledwo sobie z nimi radzą.


Czym zagłuszyć myślenie rodzące obrazy

Rozwieszone, krążące kłębem korytarzy?

W labiryncie zadumy któż że się odważy

Zwolnić moje ramiona od zbędnych bagaży?


Jestem sama... Usycham w refleksji spiekocie,

Przerzucając bezwiednie karteczek szelesty.

Wokół krążą ze świstem niezliczone krocie

Myśli, które zdradzają wszem szemrzące szepty,


Przez co drżący niepokój w mym sercu się budzi...

Bo niepewnym jest zawsze to, co nie nastało.

Chociaż człowiek się stara i rzetelnie trudzi,

Robi - jakby wbrew sobie - niestety za mało,


Aby poczuć w środku uporządkowanie,

Co zastyga bezruchem fal mórz, oceanów...

Wpada zatem bezwiednie w przeczuć kołatanie

Wyłonione spod myśli rosnących tumanów.


Tak i ja, podróżując torem medytacji,

Nieustannie wsłuchuję się w turkot mych myśli.

Mojej duszy na tafli tejże aktywacji

Równowaga emocji nigdy się nie ziści,


A strach będzie ją zawsze o jutro napędzał

I przeganiał spod progu jakoby przybłędę...

Świat się antywartościom za miedziaki sprzedał.

Nigdy w nim jak u siebie czuć już się nie będę.


Gniecie stopy me Ziemia jak przyciasne buty.

Puchną nogi zmęczone już jej obracaniem.

Duch mój wszak doczesnością doszczętnie przeżuty

Chce iść, gdzie słychać ciszy łagodne wołanie.


Dość mam rdzawych chrobotów, rzężących hałasów,

Wrzawy i zgiełku ulic, warkotów silników!

Niech przepadnie na zawsze stuk i puk obcasów,

Jęk pod szyję zapiętych służbowo guzików!


Cicho!... do jasnej, ciasnej... Niechże będzie cicho!

Niech pomruki listowia myśli ukołyszą.

Kręci się nieustannie wokół głowy licho,

Więc nastroje pochmurne nad mym miastem wiszą


I wdzierają się zewsząd szczelinami w murze,

Prowokując me myśli do wrzącej debaty,

Wywołując dedukcji, argumentów burzę

Trzepoczącą falbaną przez wiatr rwanej szaty.


Smutek ciągnie się z nieba cieniem chmur posępnych.

Myśli na nim osiadły w drżącym niepokoju.

Czas je skubie i łyka niczym głodne sępy,

A zadumy zwój leży zwojami na zwoju


I nie widać jej końca... nie widać zalążku...

Myśl najwięcej ma zawsze coś do powiedzenia.

Zda się nawet być pierwszą u stworzeń początku,

Będąc wręcz niemożliwą do jej uciszenia.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



środa, 22 maja 2024

UTRATA DUSZY

Pochłonęło mnie życie... zwykłe, szaro-bure.

Musztrą reguł okowy mi przysposobiło

I mnie ciągnie związaną niczym kundla sznurem,

Do pokory zmuszając szantażem... i siłą.


Aportując, zdobywam rzucane ochłapy,

Które ciało ze wstydem gdzieś w kącie gromadzi.

Większość ludzi unosi z ekscytacji chrapy,

A mi reżim przyjęty wręcz potwornie wadzi.


Dzień za dniem się przewija wszak przewidywalnie.

Wszyscy biegną, choć nigdy do celu nie dotrą,

Przez co szczęście się trafia, ale wirtualnie,

Oszukując złudzeniem codzienność samotną.


Z słońcem budzi się ciało monotonią strute,

Powtarzając czynności od lat wciąż te same.

Za pragnienie wolności odbywa pokutę

Podświadomie cierpieniem z dnia na dzień nękane,


Bo gdy młode i twórcze rwie się do galopu,

To za uzdę trzymane się wewnętrznie miota,

A gdy stare, zużyte nie czyni kłopotu,

Z doń przechodzi do bycia wnet życiu ochota...


Na łańcuchach trzymani przy społecznej nodze

I wabieni odorem drukarskim pieniędzy

Skazaliśmy swe dusze niczym ślepiec w drodze,

By w spartańskich warunkach umierały z nędzy.


Przepłacamy za luksus, by poczuć wygodę,

Co się bańką mydlaną nagle okazuje.

Za mizerną w niewoli istnienia osłodę

Większość z siebie po prostu lekko rezygnuje


I się wkręca w gwint dawno przetartych trybików,

Aby sięgnąć po lepsze w naiwnym pojęciu.

Zachwyceni efektem życiodajnych trików -

Najedzeni, napici wciąż marzą o szczęściu...


A ja patrzę na siebie - tę krzyczącą w lustrze,

Która we mnie się szarpie, chcąc sobą pozostać.

Nosa swoją postawą nikomu nie utrze.

Pragnie tylko sumienia wymaganiom sprostać;


Zamiast buty założyć, pójść boso przez trawę,

Rozpryskując na boki bryzę kropel rosy,

Przeciąć stopą nań rwącą wraz z wiatrem murawę,

Która w kostkach zaplata ździebeł chłodne włosy;


Zboczyć z drogi do pracy w nieznanym kierunku,

By dniu dać się zaskoczyć jakąś niespodzianką,

By w podskokach pohasać, nie ciągle po sznurku

Iść wciśniętym w służbowe, zbyt ciasne ubranko;


Poczuć w piersi powietrze, co na wskroś przeszywa

Rześką wonią zapachów pór danego roku!...

Chcę po prostu się poczuć bezwstydnie szczęśliwa,

Dorównując mej duszy (przede wszystkim!) kroku.


A tymczasem... o kubku zaparzonej kawy

Mijam próg mego domu z ciężarem na sercu.

System bowiem wdrożony nie jest mi łaskawy,

Los się zaś nie urodził w przysłowiowym czepku,


Więc wychodzę - jak zwykle - do swych obowiązków,

Zostawiając przy oknie zapłakaną duszę.

Idąc szlakiem odgórnie przyjętych porządków,

Trudno mi się pogodzić z tym, co teraz muszę,


Przez co ciało kuleje, wypatrując oczy

Za mą duszą, co w domu na nas będzie czekać.

Pióro się w kałamarzu zaniedbane moczy,

Zaś natchnienie wbrew woli mojej będzie zwlekać,


By je chwycić, wyłowić i puścić po kartce

Na przestworza przemyśleń i uczuć, i marzeń...

Czasem sobie przysiądę ukradkiem na ławce

W zgiełku presji, przymusów, narzucanych zdarzeń,


Zmysłów by nie postradać w nacisku rozpaczy

Wyciskanej przez wolność, co dobrze rozumie,

Wie, co utrata duszy dla artysty znaczy,

Który przyjąć szarości za życie nie umie.


Obumieram... niestety, choć się wielu zdaje,

Że nareszcie znalazłam miejsce swe na Ziemi.

Mnie zaś, robiąc, co muszę, ból istnienia łaje,

Kiedy we mnie natchnienie się bezpłodnie pieni.


Ciało idzie posłusznie w wyznaczoną dziurę.

Dusza wrzeszczy raniona, ręce wyciągając,

By ktoś wreszcie ugasił pożogi purpurę,

Na śmierć w mękach mej duszy już nie pozwalając...


Ale cisza i nicość rozciąga ramiona,

Bowiem sztuka jak bękart nie ma akceptacji.

Ciało robi, co może, a w nim dusza kona...

Leci jakoby płatki przekwitłej akacji.


Z kromką chleba nad duszą będąc pochyloną,

Nie odczuwam rozkoszy, w ustach chleb ów żując.

Przywileju tworzenia będąc pozbawioną,

Wreszcie jestem dla innych, w sobie wegetując.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl