czwartek, 3 sierpnia 2023

I CEL... LECZ ŚRODKI!

Wyszły mrowiem kobiety różnych obyczajów.

W transparenty wrastały im wzniesione ręce.

Wyglądały jak bestie w sidłach swego szału.

Powtarzały, co głoszą hasła, lecz nie serce.


Obłęd spalał im gniewem wścieklizny źrenice.

Wulgaryzmów gnój usta rozsadzał jak granat.

Napawały się sobą, pławiły w zachwycie.

Wszystko było to niczym nie protest, a dramat.


Argumentów, prócz "dupa!", nie było rzeczowych.

W linii prostej myślenie bez głębszych refleksji.

Bataliony białogłów rozszarpać gotowych.

Pochód zalał się szambem bezwzględnej agresji.


"Moje ciało!" ścigało się z "-urwa!" i "-uje!",

Z "skur...", że "-syny" powinny zdychać na ulicy.

Z bykiem się rozpłodowym ojca porównuje,

Więc się z mężczyzn opinią nikt w tłumie nie liczy.


Matki dzieci kalekich z bezradności płaczą.

Młode pochwy żądają w przemarszu wolności.

Tak naprawdę niewiele albo nic nie znaczą.

Są jak efekt bezmyślnej, społecznej wrogości.


Dyplomacji stanowczej nie widać w tym stadzie,

Konstruktywnej rozmowy nikt nie podejmuje.

Rodzicielka przy córce niczym w transie skacze,

Myśląc, że pustym wrzaskiem lepszy świat buduje,


Domagając się prawa selekcji poczętych

W imię ciała, co które zda się najważniejsze.

Zgłuszone zostały mądre argumenty

Wygodami swobody jakby były święte.


Feministki wstydziłyby się owych akcji,

Którym dziś jest daleko do walki o godność,

Które nawet zwołane w imię słusznych racji

Zatraciły mądrości uporu sposobność,


Więc wychodząc na drogę, tylko jadem plują,

Byle dać nienawiści upust należyty.

W hasłach krwi obok dzieci dumnie maszerują

Jakby owym chaosem zbierały zaszczyty.


Żadna z nich nie przyjęła wszak do wiadomości,

Że istotne nie tylko to, o co się walczy,

Lecz metoda, co która nie traci słuszności

W zupełności, by sukces osiągnąć, wystarczy.


Z tego właśnie powodu w paradzie wściekłości

Pokrzyczały i bluzgiem zbrukały swe usta.

Wyczerpawszy zaś zasób swej uszczypliwości,

Odsłoniły intencję, co zdała się pusta,


I zwinęły proporce oraz transparenty.

Wolnym krokiem ruszyły z powrotem do domu.

Tylko dzieciak u boku protestem przejęty

Pielęgnuje w swym sercu wiarę po kryjomu,


Że w tym właśnie momencie dostał przyzwolenie,

By rodzica w chorobie pozbyć się jak rzeczy,

W eutanazji dostrzegłszy prawne wyzwolenie

Od wszystkiego, co jego wygodzie zaprzeczy.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




środa, 2 sierpnia 2023

ARKA PRZYMIERZA

Pokazałeś mi, Panie, jak kochać;

Przeprawiłeś przez morze trudności.

Nie zostawiaj i dalej mnie prowadź

Jako światło w tunelach ciemności.


To, że Jesteś, pozwala mi wierzyć

W przyszłość, która ma życia znaczenie.

Z Tobą tylko potrafię się zmierzyć

Z tym, co w duszy ma silne korzenie


I co wrosło w nią bluzgiem rzucone

Jak splunięciem zawiści z ust mściwych.

Czy to będzie w mym sercu stłumione,

By się pozbyć emocji fałszywych?


Odzierałeś mnie, Panie, powoli

Z uzależnień od ludzi i świata.

Przeogromnie człowieka duch boli,

Gdy się mądrość z naturą w nim brata.


Teraz patrzę inaczej na wszystko

Niźli wtedy, gdy byłeś mi obcy.

Byłam kiedyś i głupią, i brzydką.

Uzdrowiłeś miłością me oczy.


Widzę świat, który topi się w gnoju

Z krwią zastygłą na dłoniach i łonie.

Śmierć na straży świętego spokoju

Wszystkich wokół bezdusznie, ssąc, chłonie.


Lecą z nieba łzy Twojej rozpaczy.

Gniewem echo jak pięścią uderza.

Piorun przestrzeń szramami zaś znaczy,

Gdyż się tłum prawom Twym sprzeniewierza.


Oceany z obłoków spływają

Pożerają stopniowo ląd cały.

Ławicami w nich trupy pływają,

Roztrzaskując się na dnie o skały,


Więc się miesza wód toń z śluzem ciała

I gęstnieje, i cuchnie padliną.

Galaretą zgnilizny stężała

Powódź czasów, co gasnąc, przeminą.


Przyspieszyły zegary zdyszane,

Młyńskim kołem sielankę rozbiły.

Członki ciał wskazówkami siekane

Prują się nicią strzępionej żyły.


I przyroda się w słońcu wypala,

Traci barwę soczystej zieleni.

Odwrotnością wielkości jest skala,

Gdy przygląda się człowiek dziś Ziemi.


Mimo wszystko mam arkę Noego,

Która we mnie spokojem dryfuje,

Więc w przyczynie ów skutku przykrego,

Odrodzenia się wciąż doszukuję,


Gołębicę w nieznane puszczając

Z tą nadzieją, że kiedy przyleci,

Oliwkową gałązkę trzymając,

Znowu niebo radością zaświeci.


Zatem nic mnie nie wiąże, mój Panie,

Z doczesnością marnością mierzoną,

Bo do Ciebie wszak mam zaufanie,

Mimo że płacę za nie dość słono.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



wtorek, 1 sierpnia 2023

JAK SŁOŃCE NA WSCHODZIE

Odkleiwszy ciało od łóżka, jestem inna...

Zostawiłam mnie wczorajszą na prześcieradle.

Zatem dzisiejsza wersja mnie nieco dziecinna

Usiadła w piżamie na zegara wahadle


I... machając nogami jakoby nad rzeką,

W dół spogląda pod stopy przestrzeń obserwując...

Dzień, co zasnął sześć godzin temu, jest daleko.

Zniknął niespodziewanie, nic nie zapisując,


Przez co miałam wrażenie, że coś gdzieś zgubiłam.

Popatrzyłam na tamtą, co w łóżku leżała.

Jej zostawię ten problem, by go rozkminiła.

Ja tymczasem się będę na spacer zbierała.


Ciemność w okna zagląda, zgasiwszy latarnie,

W kapeluszu chmur czarnych posępnością strasząc.

Twarz do szyby przytula i się do mnie garnie,

Niczym kot pod nogami się kręcąc i łasząc.


Wyszłam z domu radośnie oraz bez wahania.

Ciemność dłoń mi pod ramię wsunęła jak dama.

Ślepą będąc, się w krokach dość niezdarnie słania,

Ale idzie wraz ze mną, bo nie chce być sama.


Kroczę zatem w milczeniu i patrzę na boki,

Na uśpiony świat, który piękniejszym się zdaje,

Który ufnie roztacza przede mną widoki

Ukrywane przed okiem, gdy mu dzień w kość daje.


Wokół... cisza i spokój mlekiem, miodem płyną...

Spod stóp kosów się krople skocznie rozpryskują

I wpadają w zarośla oraz w czerni giną

A nieśmiałym kwileniem echo podskubują


Jakby było za wcześnie na głośne wibracje,

Jakby moja obecność troszkę je peszyła.

Wiatr jedynie cichutko gwiżdże nut wariacje,

Więc się owa melodia w gałęziach zaszyła.


Wtem wzruszyło się niebo, łzy roniąc dość dżdżyście.

Zabłysnęły latarnie ciekawe: kto płacze?!

Mżawka nagle w przestrzeni zalśniła przejrzyście,

A ja idąc przed siebie, rześkością się raczę.


Niebo dłońmi mokrymi me włosy wygładza,

Opuszkami me oczy i usta dotyka.

Deszcz gęstnieje przewrotnie, co mi nie przeszkadza.

Niech mnie poi, nasącza i na wskroś przenika.


Idę wolniej skąpana do suchej niteczki.

Strumieniami obmywam myśli przemęczone.

Chłód mą skórę opływa na wzór koroneczki

Jakby ciało bezwstydnie było odsłonione.


Woda oczy zalewa i do ust mi wpływa.

Palce dłoni spragnione rozciągam szeroko.

Fala przez nie nurtami energii przepływa,

Więc się wzbijam, wiosłując, jak orzeł wysoko.


Z wszech stron niesie mnie głębia ulewy rosnącej,

Czyniąc ze mnie naczynie pełniutkie po brzegi.

Stan świeżości nadzieją mnie uskrzydlającej

Wtapia ciało me w kropel rzęsiste szeregi.


Tracę zatem świadomość tego gdzie, czym jestem:

Czy człowiekiem, co w deszczu chętnie spaceruje,

Czy też może ów z góry spadającym deszczem,

Który... na mnie spływając, z sobą absorbuje?!


Wracam wolno do domu, wcale się nie spiesząc.

Wchodzę cała skroplona niczym wodna para.

Ściągam mokre ubrania, nagością się ciesząc

I cofając nastrojem wskazówki zegara,


Po czym staję przy łóżku pustym, opuszczonym.

Ja wczorajsza zniknęłam, na zawsze odeszłam.

Odsunęłam szarpnięciem z mych okien zasłony

I jak słońce na wschodzie, tako i ja wzeszłam.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




poniedziałek, 31 lipca 2023

TRUCIZNA

Chyba niewiele dziś potrzebuję,

Bo nic wielkiego mnie nie pociąga.

Niekiedy w drodze się z kimś skrzyżuję,

Kto mi bezczelnie z dumą urąga,


Twierdząc, że lepiej wie, co mi trzeba

I co powinnam, co lubię, muszę...

Z takim rozmawiać się nawet nie da.

Taki jedynie liczy fundusze


I jak komornik krąży w temacie,

Tu łypnie okiem, tam coś podejrzy.

Świnia, choć w szpilkach, i cham w krawacie!

Każdy detalik obmaca, przejrzy


I nie pytany rzuca porady,

Pouczeniami zadręcza ciszę...

Wtem nagle krzyczę: "Dojdzie do zwady,

Jak jeszcze jedno słowo usłyszę!",


Po czym dodaję: "Odpieprz się wreszcie!

Ja ci w twe garnki wszak nie zaglądam."

I go wymiatam z życia dość grzecznie.

Ślady koszmaru niezwłocznie sprzątam,


Choć!... pozbyć takich się nie jest łatwo.

Stanie pod oknem, się odgrażając.

Dzwoni jak Judasz pełniutką sakwą,

Poszanowania dla się żądając.


Za klamkę szarpie i w drzwi me kopie,

Inwektywami szyby wybija.

Tak się zapędza w gniewu galopie,

Któremu zazdrość ognista sprzyja,


Że tą trucizną plując, się truje

W konwulsjach złości oddech zatraca,

Żądzy mściwości nie kontroluje,

Zawiścią życie w proch swe obraca,


Po czym wygłasza, że moja wina

W tym, co go właśnie w gniewie spotkało,

I awantury przy furtce wszczyna,

Bo mi zaszkodził, ale za mało.


Z tego powodu zdzierżyć nie może,

Iż dostatecznie mi nie dokuczył.

Oj, poszedł walczyć by wnet na noże

I chętnie spokój by mój zakłócił,


Byle osiągnąć złością podszyte

Mściwe zamiary mnie upodlenia.

Drzwi mam skopane, okna wybite,

Lecz to niewiele w mym życiu zmienia,


A wciąż zawiścią truje takiego,

Który by więcej zniszczyć zapragnął,

Żeby wywyższyć tym chciwe ego

Oraz nasycić też pychę własną.


Trudno jest pojąć ludziom w amoku,

Że mam potrzeby zgoła odmienne,

Że bez wartości, co miłe oku,

A co duchowe dla mnie bezcenne.


Los mnie doświadczył i uodpornił

Na uszczypliwość oraz zniewagi.

Ludzie do złego strasznie są skłonni

I zatracają zmysł równowagi.


Żal na to patrzeć, lecz... cóż poradzić?

Już nie katuję się tym zjawiskiem.

Widzę, że ludziom bardzo to wadzi,

Że im wymyka się życie ślizgiem,


Gdyż zazdrość zżera ich od środka,

Przeżuwa wolno oraz boleśnie.

Zemsta niestety nie bywa słodka

A od mściwości ucieka szczęście,


Więc bardziej sobie szkodzą niż innym,

Których upodlić i zniszczyć pragną.

Owym myśleniem - zgoła dziecinnym -

Wszystko najgorsze w ramiona garną


I jak Titanic topią się w gniewie.

W zawiści mnóstwo ci ludzie tracą -

Będąc w mściwości wiecznej potrzebie,

Radością własną za złość swą płacą


I obsmażani w ogniu zazdrości

Nie mogą unieść czyjegoś szczęścia,

Dławiąc się, dusząc czadem wrogości

Bez zatracenia siebie pojęcia.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl





piątek, 28 lipca 2023

Z POPIOŁÓW WSTANIE!

Przychodzi taki moment w człowieku,

W którym zbierają się wszystkie złości,

Więc się odwraca w dojrzałym wieku,

By raz ostatni spojrzeć przeszłości


W oczy wzruszenia mgłą wypalone,

Błądzące za nim jak chromy ślepiec,

Wtedy rozumie, że spopielone

To, czego pragnął w doczesnym świecie,


I raz ostatni nostalgii wzrokiem

Ogarnie szkielet pogorzeliska,

Ruszy przed siebie zadumy krokiem

Jakby po meczu wracał z boiska,


Przegrawszy właśnie mecz rozegrany,

Z którym to wiązał wielkie nadzieje.

Ciążą porażki mu ów kajdany,

A... co minione z niego się śmieje.


W blasku już słońca zachodzącego,

Gdy pozostało czasu niewiele,

Człowiek zrozumiał wnet coś ważnego,

Że nadal przed nim przyszłość się ściele,


Więc postanowił zacząć od nowa,

Zmieniając najpierw swe nastawienie.

Kiedyś się w cieniu kolegów chował,

Dziś iść zamierza, ale na czele,


By nie przekazać swojego steru

Komuś, jak dawniej, by ten kierował.

O własnych siłach krocząc do celu,

Będzie nareszcie sam decydował,


Dlatego dłonią w górę wzniesioną

Przeszłość pożegnał, lecz ostatecznie.

Ona oburącz ściska swe łono,

Z którego rozpacz krzykiem zań cieknie.


Człowiek się jednak już nie odwraca,

Choć słyszy ciągle za nim wołanie.

Wie, że się sobą bycie opłaca

I - jak nikt dotąd - zasłużył na nie.


Lichwiarzy zatem za próg wyrzucił,

Asertywności się ciągle ucząc.

W pierwszym wrażeniu ciut się zasmucił,

Z sumieniem długo się przy tym kłócąc,


Lecz, gdy doświadczył upokorzenia

Od ludzi, co się na nim ślizgali,

Poczuł, że życie się jego zmienia

I wreszcie płynie na jego fali,


Że się nie dusi pod stopą lichwy,

Która twarz jego w bagno wciskała,

Że się nie chwyta w panice brzytwy,

Co go z ów bagna wyciągnąć miała.


Podniósł się z kolan w imię godności

Świadomy prawa, by być człowiekiem,

Nie zaś obiektem przedmiotowości,

Do czego dojrzał i dorósł z wiekiem;


A kiedy stanął wyprostowany

Jako przystało na homo sapiens,

Trwał w wytrwałości kamienowany

Przez zazdrość, która dyszy i sapie


W tych, co go kiedyś z błotem mieszali,

Z niego korzyści dla siebie czerpiąc,

Co po nim na szczyt się wdrapywali,

Na jego głowie bezczelnie siedząc.


Taka tkwi podłość w osobach wielu,

Że się od innych za lepszych mając,

Po trupach dążą, jak lis, do celu,

Sumienie pychą żądz uciszając,


A kiedy człowiek spod nich wypełznie

I wreszcie pięścią w stół z sił uderzy,

Stado hien tego buntu nie sczeźnie

I w przebudzenie to nie uwierzy,


Więc będzie mściwie ściągać człowieka

W tryby machiny własnej butności,

Aby krwi z niego spłynęła rzeka,

By mu połamać wraz z duszą kości.


Biada wam, hieny, żywcem jedzące

Tych, w których serce gorliwe bije!

To w was jest życie trupem cuchnące!

To wy siedzicie w gównie po szyję!


Człowiek wszak przez was wciąż poniżany

Z popiołów wstanie o własnych siłach,

Będzie godnością wszem wywyższany,

Gdyż człowieczeństwo płynie mu w żyłach,


I was z sandałów jak proch w dół strzepnie,

Ruszy przed siebie z głową wzniesioną,

Laur we włosy na skroniach wepnie,

Bo go na Boga obraz stworzono,


A!, że z miłości los nas rozlicza,

Czarno wam wróżę, ludu spodlony.

Ciąży u szyi wam win kotwica.

Chłoną was uczuć gniewnych betony.


I nawet jeśli coś osiągniecie

Na pozór świata tego wymogów,

We własnej złości mściwej sczeźniecie

Jak cmentarzysko zniszczonych grobów,


Z których wam członki wyciągać będą

Szczury i sępy waszej podłości,

Kości zaś wasze ogrodzą grzędą

Pełną demonów waszej zazdrości.


Nikt z was człowieka nie unicestwi.

Nawet, gdy spłonie w ogniu zawiści,

Podmiotowości swej resztki wskrzesi

I zdepcze chwasty waszych korzyści!

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl