środa, 26 lipca 2023

W CIEMNI

Na placu zabaw pod drzew koroną

Bawią się dzieci w grupie przedszkolnej.

Za siatką jakby z sieci zasłoną

Stoi - i niczym z wieży kontrolnej -


Mężczyzna, który je obserwuje...

Dość elegancki i poważany,

Więc się nie czai i nie maskuje,

Gdyż w środowisku jest dobrze znany.


Wtem go dostrzegły pisklęta w stadzie

I pod skrzydłami pań jakby kwoki

Przybiegły wszystkie w krzyku aplauzie,

Z którym zlewały się skoczne kroki.


Pan od muzyki wręczał lizaki,

Z kieszeni rzucał przed drób cukierki.

Wianuszek tworzą wokół dzieciaki.

Echo w dal niesie ów rwetes wielki!...


A w kącie mrocznym owej scenerii

Za opuszczoną w ciszy kurtyną

Stoi dziewczynka lub... chłopiec w ciemni

Z cierpienia gorzko bolesną miną.


Krwiste nań światło dość skąpo pada.

Trudno uchwycić zatem szczegóły.

Pan na to dziecko dłonie nakłada,

Zdzierając z niego płatami skóry


Godność, niewinność i zaufanie,

Co kawałkami zrywane z ciała

Niczym szarpane w strzępy ubranie

Czynią, że płonie istota mała


W piekielnym ogniu jej upodlenia,

Które zabija w niej to, co piękne,

Poczuciem winy zaś, zawstydzenia

Na wiekuistą skazuje mękę,


Która wypacza obraz miłości,

Dotyk z łamaniem kości kojarzy,

Na ludzi szczuje stanem wrogości,

Spojrzeniem w oczy jak żarem parzy...


Do ciemni weszło bezbronne dziecko

Wyszło z niej później, lecz... nie to samo -

Próg przekraczając, wyniosło piekło.

Wszystko mu w ciemni wszak odebrano.


Tam zostawiło album dzieciństwa

I negatywy okrutnej zbrodni,

Wszelkie dowody wstrętnego świństwa,

Nici z spódniczki, spodenek, spodni.


Tam drży i płacze, krzycząc od wnętrza,

I niemym głosem błaga o litość,

Czując jak ciało na wskroś przewierca

Fizyczna, brudna, bestialska bliskość.


Tam jego serce rwała tęsknota

Za rodzicami jak wybawieniem

I tam do życia zmarła ochota,

Więc byt jest tylko już przymuszeniem.


Stamtąd człowiekiem się nie wychodzi.

Tam dusz w agonii jest cmentarzysko.

Ciało karmione bólem się głodzi,

Marzy o śmierci, by cofnąć wszystko,


Więc... bez znaczenia czy ksiądz, czy lekarz,

Pan od muzyki lub celebryta,

Pani z sąsiedztwa albo aptekarz...

Tu o profesje już nikt nie pyta.


Każdy, kto trupy dzieciństwa sieje,

By zaspokoić fizyczne żądze,

Dzięki któremu demon się śmieje,

Za ciszę płacąc grube pieniądze,


Winien jest ponieść karę za czyny,

Którymi zabił w dziecku człowieka!

Tymczasem, co my ludzie robimy?!

Niesprawiedliwość cuchnie z daleka!


Lincz na kapłanach! Im gilotyny!

Pod koloratką ścinane głowy!

A rozgrzeszamy tych, co lubimy

Przez świat sukcesu ich kolorowy.


Jednakie trzeba mieć - żądam! - serce

Dla tych, co dziecko wykorzystali,

Krwią niewinności zbrukali ręce,

Dzieciństwo chucią swą zadeptali.


NIE dla ulgowej - krzyczę - taryfy!,

Co jest statusem wciąż wyłudzana

Dla w społeczeństwie nie lada szychy,

Która nie pełni funkcji kapłana.


Każdy! - w sutannie czy w garniturze

Winien jednako być skazywany,

By gnić na co dzień w więziennym murze,

Choć... krwawić będą zadane rany...

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



wtorek, 25 lipca 2023

ZACNE NIEBO

O zacne niebo w odcieniach błękitu,

Na którym gwiazdy gdzieniegdzie mrugają

A w kobaltowych skłębieniach podszytu,

By się wychylić, żadnych szans nie mają,


Jesteś przestworem toni szafirowej,

Zasłaniającym przed okiem człowieka

Ciemność ciemności niezwykle surowej,

Co na odkrycie galaktyk wciąż czeka.


Pomyśleć tylko, że twój szlif chabrowy,

Co się z granatem w szarościach przeplata

I nagle blednie w kolor lazurowy

Tyle tajemnic ukrywa przez lata.


Filtrujesz słońca ogniste promienie,

Niczym latarnia morska nocą świecisz,

Księżyca blaskiem rozrzucając cienie,

Na ziemię czasem opadami zlecisz.


I zdałoby się, że jak oceanem

Rozciągasz płótno niebieskiej struktury,

W bieli zsypanej spienionym tumanem,

Tworzącym puchem różnokształtne chmury,


Że poza tobą nie ma już niczego,

Żeś jest granicą wszelakiego bytu...

A tyś początkiem nieodgadnionego,

Nie zaś zegarem od świtu do świtu.


Niekiedy patrząc na smugę różową,

Którą jutrzenka pudruje powieki

I się rozpływa mgiełką lawendową

Jako jasności niewielkie przecieki,


Aż trudno pojąć, iż nad tą wstążeczką,

Co się pąsowym światłem rozciągnęła

Jakoby wąską, nieruchomą rzeczką,

Która wschód słońca szczeliną rozpięła,


Mrok niezgłębiony gęstnieje jak smoła

I ciszą dudni, gwiazdami wiruje,

Co jak spirala krążą w kształcie koła,

Które w świetlistym pyle orbituje...


Stojąc pod twoim, niebo, zadaszeniem

Człowiek nie słyszy oporu powietrza

Co wokół Słońca świszcze okrążeniem

Jako kamienny mlewnik rytmem serca


I się zazębia sąsiedztwem w układzie

Planet jak trybów, które rozkruszają

Blask, co się w czerni łuną bladą kładzie

Mleka w punkcikach, gdy łuską migają


W ławicach światła miększej nieważkości

Od najlżejszego ruchu bez kontroli,

Przypominając muślin sprężystości,

Na którym leżeć można by do woli.


O, zacne niebo, ozonu powłoko

Promieniująca złocistym odblaskiem

Jakże radujesz wścibskie, ludzkie oko,

Czyniąc mu zmianą pory dnia wciąż łaskę.


Trudno wyrazić w słowach stan zachwytu,

Jakim się raczę, ciebie podziwiając.

Nie masz wszak w sobie, o niebo!, limitu,

Mnie swą potęgą piękna zawstydzając.


Mogłabym pisać - malować obrazy,

Ale nie ujmę nigdy twojej mocy.

By stać się tobą, czasem mi się marzy,

Aby nasycić, lecz nie tylko oczy,


Tobą, me niebo, ciało, na wskroś duszę

I się napełnić wszechświatem bezkresnym...

Tymczasem, stojąc na ziemi, się muszę

Pocieszać twoim błękitem odwiecznym.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




poniedziałek, 24 lipca 2023

PRZED TWE OBLICZE

Święty Apostoł Paweł do Rzymian

Zwracał się, mówiąc, że to Duch Święty

Zawsze w słabościach duszę podtrzyma

I Sam zaniesie nasze lamenty


Przed Twe oblicze, Boże i Panie,

Gdy słowa ustom głosu nie dadzą.

Tak niechaj właśnie ze mną się stanie,

Bo mnie modlitwy me w strzępach rażą.


Czas mi nie sprzyja w myśli skupieniu,

Gdyż obowiązków ciągle przybywa.

Zegar wskazówką jak w oka mgnieniu

Na nosie coraz złośliwiej grywa.


Nim się obejrzę, już dzień kolejny,

A ten wczorajszy zszedł bez modlitwy.

Nie wiem, czy człowiek taki bezczelny,

Czy też bezradny wobec gonitwy,


Co jak bat świszcze nad głową w znoju,

Bez chwil wytchnienia wciąż przynaglając

Do życia po nic i w niepokoju,

Ciało tresując, duszę deptając?!


Niekiedy z ramion ściągam zmęczenie,

Odkładam na bok, zasiadam w kącie...

Wówczas mnie kusi rozkojarzenie,

A po nim ciszy nuty kojące,


Więc... może wtedy Duch, Panie, Święty

Za mnie do Ciebie wznosi błagania?

Świat jest współczesny niczym przeklęty.

Bycia człowiekiem w nim się zabrania,


Dlatego rośnie potrzeba taka,

By Ciebie Stwórcę o pomoc prosić.

Lud bowiem kona z przyczyny raka,

Co człowieczeństwa śmiercią nam grozi.


Spójrz, Panie Boże, na masy w głodzie,

Który zabija i cudzołoży.

Człowiek człowieka dziś na powrozie

Ciągnie jakoby psa na obroży.


Wolność się bowiem na wspak pojmuje.

Silny przy władzy ma do niej prawo.

Kosztem drugiego się honoruje

I przywileje zdobywa krwawo.


Miłość jak dziecko w tanim burdelu

Dziś zaspokaja najdziksze żądze.

Stąd jej istotę zna tak niewielu...

Z ludzi dziś ślepych czynią pieniądze.


Człowiek jak tusza wisi na haku

I do konsumpcji jest wystawiony.

Moralność zbita w drobiny maku

Krzyczy, że każdy jest narażony


Na z swej godności wynaturzenie

I przywłaszczenie jakoby rzeczy.

Każdemu grozi też wykluczenie

Gdy się odważy oraz zaprzeczy


Temu, co bywa wszem wymuszane

Źle pojmowaną dyskryminacją

I co się wkrada deformowane

Głupoty władzą, i dominacją.


Miłość człowieka jako do siebie

Już nic nie znaczy ogołocona.

Bliźniego bowiem żywcem się grzebie,

By była własna żądza spełniona.


Odpowiedzialność gnije wszak trupem.

Jeden drugiego by w łyżce wody

Topił, przy ziemi trzymając butem,

W imię jedynie własnej wygody.


Niekiedy przesyt mam tego, Panie,

Więc chęć do życia we mnie umiera.

Widzę człowieka w gnoju konanie,

Który wnętrzności jak kwas mu zżera,


Gdy w takiej mazi ludzkiej zgnilizny,

Śluzie rozkładu o mdłej słodyczy,

Ropieją na nim rozdarte blizny,

A w nim duch w bólach się wije, ryczy.


W sieci grobowców ów rozgrzebanych

Trudno słowami jest mi wyrazić

To, czym mój umysł jest zaszczuwany

I z czym nie umiem sobie już radzić.


W Tobie więc, Panie, wciąż mam nadzieję,

Że się spod trupów na wierzch wygrzebię.

To dzięki Tobie nadal się śmieję

I w lustrze widzę wciąż, Boże, siebie.


O bratnie dusze zatem Cię proszę.

Za każdą taką też Ci dziękuję

I szczerze, Panie, przyznać się muszę,

Że dzięki Tobie tu nie wariuję,


Więc rację Paweł Apostoł głosi

Mówiąc, iż Duch się Święty wypowie

Za tego, co żal w swej duszy nosi,

Który nie umie wyrazić w słowie,


Bo tak niewiele od siebie daję,

Gdyż mnie znużenie często przytłacza,

A bardzo dużo zawsze dostaję.

Opatrzność Twoja mnie wszak otacza.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




piątek, 21 lipca 2023

MAGICZNA PORA

Półmrok wciąż jeszcze gęsto się puszy.

Niebo utkane chmur posępnością

Wisi nad ziemią jak tuman duży

Rosnąc granatu ociężałością.


Z dali zaś echo sforę przedrzeźnia.

Szczekanie stada w spokój się wdziera.

Dźwięk ten od siebie wręcz uzależnia

I akustyką przestrzeń rozpiera...


Kiedyś wieczorem dokazywała

Wieś, która długo nie mogła zasnąć,

Psim ujadaniem w noc się wkradała

Jakby jej było w obejściach ciasno.


Niosła się owym głośnym hałasem

W ciemności skryte pól oraz łąki,

I wędrowała nad mrocznym lasem,

Ciągnąc ów dźwiękiem domów przedsionki.


Zdało się wtedy, że psy spuszczone

Wnet się rozbiegły na świata strony

Za nos wolnością w otchłań ciągnione

Dali, co której kres niezmierzony


Rozsiewał wszędzie skowyt i wycie

Ów polowania na zmory, duchy,

Zjawy, upiory, co siedzą w życie,

Mamidła, które kryje bór głuchy,


Koszmary, co się w lęku rozpierzchły

I mimo okien otwartych w domu

Do izb spłoszone nigdy nie weszły

I nie wadziły we śnie nikomu.


Zwierzyna dzika też w strachu będąc,

Pod gospodarstwa nie podchodziła.

Psy zaś szczekaniem w przestrzenie pędząc,

By się nie wkradła złowieszcza siła,


Strzegły mieszkańców drzemiącej wioski,

Stojąc na straży ich bezpieczeństwa...

Dziś o tym krążą w świecie pogłoski,

Cisza się pławi w tonie zwycięstwa.


Psów już nie słychać, a wiatr znudzony,

Co butem trzeszczy, trąca gałęzie

Nad paprociami zaś pochylony

Krąży jakoby biedak w obłędzie,


Więc kiedy słyszę psów zawodzenie

Podczas spacerów porannych w mieście,

Budzi się we mnie piękne wspomnienie -

We wsi z dzieciństwa jestem nim wreszcie


I czuję zapach wilgotnej nocy,

Słyszę z łańcucha spuszczoną sforę,

Gwiazdy diamentem patrzą mi w oczy...

Kocham tę doby magiczną porę.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



czwartek, 20 lipca 2023

MATKA UKOJENIA

Nie umiem patrzeć na kamień jak... kamień.

W nim są pokłady Ziemi powstawania,

Więc kiedy taki na mej drodze stanie,

Duch mój z szacunkiem przed nim czoło skłania


Jak przed starszyzną, co władzą jest ludu

I co pamięta niczym święta księga

Czas, w którym świat ów kształtował się z gruzu,

Z chaosu rodził się w bólach i mękach.


Listek nie dla mnie jest zwyczajnym liściem,

Który pączkuje z wiosny przebudzeniem,

Wisi przez lato jak zieleni kiście,

Jesienią spada z pięknym ubarwieniem.


To myśli, które gnieżdżą się w koronach

Wypowiadane szeptem szeleszczącym.

Gdy liść z gałęzi spada, pod pniem kona,

Zwiastuje okres zadumy milczący.


Nie dla mnie nurty wody wpław pędzące

Są czy potokiem, rzeką czy strumieniem.

To przemijania tryby zawodzące,

Co niczym w młynie koła poruszeniem


Historii kruszą ziarno z pól zebrane

Na mąkę, z której przyszłość chleb dostanie,

By doceniła to, co zapisane,

By skosztowała błędów rozpoznanie.


Trawa nie dla mnie jest kępami ździebeł,

Gdy się soczyście puszy, czy wypala.

W jej pióropuszach bowiem widzę siebie

I się starzenie, które mnie powala,


Wciąż pozbawiając ciała wilgotności

I wysuszając na wiór w bruzdach skórę,

Więc niczym sianem skruszeją me kości

Jako bukiety w deszczu szaro - bure.


Nie dla mnie kwiaty są tylko kwiatami.

To kryształowe kieliszki nektaru,

Które nas raczą słodkimi smakami

Ziół codziennego istnienia wywaru.


To wszystko dobre, co ludzi spotyka...

Cudne, nietrwałe jak ulotne chwile;

Co się pojawia i zmysłom wymyka

Niczym spłoszone nad łąką motyle.


Nie dla mnie gwiazda to ciało niebieskie,

Co promieniuje elektrycznym blaskiem.

Kiedy noc zdobi się srebrzystym freskiem,

Który o świecie rozlewa się brzaskiem.


To ma nadzieja, że żyje coś więcej

Niż człowiek w stanie jest tego doświadczyć,

Że zawsze może być bardziej niż piękniej,

Że wszystko winno czemuś służyć, znaczyć.


Księżyc zaś nie jest tylko satelitą,

A włazem, który został odsunięty,

Drogą ucieczki dla dusz znakomitą

Od trudów, znojów, tworzących zamęty.


Wystarczy tylko dostawić drabinę,

Aby po szczeblach opuścić przyziemność,

Wdrapać się w jasność jakoby kominem,

Aby w dół stopą zepchnąć bytu ciemność...


To wszystko oraz znacznie, znacznie więcej

Postrzegam jakby dno podwójne miało.

Stąd w przyspieszeniu bije moje serce

Jakoby w ogniu się doznań stapiało


I wyrywało z płomieni uścisku,

Ale daremnie, bo silne w niemocy

Jak drwa zwęglane na popiół w ognisku,

Co żarem trawi wypalane oczy.


Chcąc się uwolnić z ów matni emocji,

Wzywam pomocy eksplozją cierpienia.

Wówczas mnie tuli i mówi: "Odpocznij"

Poezja - matka duszy ukojenia.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl