wtorek, 10 grudnia 2019

O, PIĘKNA!


Tak bardzo mi brakuje domów w zaspach śniegu,
Co spod puchu źrenicą okien spozierają,
Saren, które wieś śpiącą przecinają w biegu,
Wstążek dymu, co mgliście się z niebem stapiają,

Jak i ptaków, co gronem przy gałęziach wiszą,
Parapetów w poduchach anielskiego pierza,
Wiatru, który się ściera z nostalgiczną ciszą
I który łany bieli tanecznie przemierza,

Jak i sosen strzelistych w wełnianych kożuchach
Pochylonych troskliwie nad iskrzącą drogą,
Krzewów w śnieżnych, pękatych i błyszczących brzuchach,
Mrozu, co trzeszczy szkliście w spacerze pod nogą

I ostrzem w szybach okien graweruje kwiaty
Niepodobne tym, które wiosną, latem kwitną,
Tworząc w kolorach iście królewskie rabaty –
Te na szybach się mienią naturą magiczną,

Jakby w rysach swych księżyc kruszyły brokatem,
Jakby opiłki słońca tęczą przesiewały,
Jakby gwiazd srebrnych siecią wisiały nad światem,
Kryształowym diamentem w przestrzeń się wtapiały…

Gdzież podziały się lustra rozrzucone w śniegu,
Sople, które się zdają w cyrkonii rzeźbione,
Echo, które w zamieci niesie nuty śpiewu,
Akwamarynem brzozy i wierzby strojone?

Gdzie konary dorodne w szadź jakoby liście,
Pióropusze traw, które nad stawem szron ścina,
Tanzanitem zdobione suknie uroczyście,
W których ziemia dzień kończy i nowy zaczyna?

Gdzieżeś zimo baśniowa w piór białych oprawie
Z szafirową koroną na perłowych włosach?!...
Topaz oczu twych pięknych nieustannie sławię,
Więc choć raz aleksandryt blasku ich mi pokaż.

Szukam ciebie dostojna i majestatyczna,
Ale znaleźć nie mogę pośród łez błękitów.
Gdzieżeś nieskazitelna, jak również prześliczna?!...
Słyszę tylko szum wiatru jak kartek zeszytu;

Widzę tylko bezwstydną nagość bezlistowia,
Szron trawników, zwierciadła roztopionych luster…
W pochmurnej chuście nieba pochyla się głowa.
Smutek sieje w przestrzeni swe wyznania puste.

Nie ma ciebie, o piękna i niepowtarzalna!
Tak mi tęskno za tobą, że wręcz nie pojmuję,
Bo dla mnie twa obecność, pozornie banalna,
Jest tym, czego w tej chwili bardzo potrzebuję.

Z tobą się całe szczęście dzieciństwa kojarzy,
Z tobą na nowo staję u progu beztroski,
Dlatego nieustannie w sercu mi się marzy,
Że kiedyś znów poczuję smak twój rześko – słodki.



piątek, 6 grudnia 2019

ZIMOWĄ PORĄ


Trzymam w dłoniach kubek ze szczyptą cynamonu,
Roztartego imbiru, bursztynami miodu
I rosą pomarańczy, co po całym domu
Rozpływa się zapachem sennego ogrodu,

Który właśnie przez okno uchylone wpada,
Szronem topiąc swe ślady rozbiegane wokół,
I przy kuchni kaflowej na krześle przysiada,
Celebrując trzask ognia, jak i błogi spokój,

A za oknem gałęzie w srebrzystych warkoczach
Pod welonem mgły, która mrozem haftowana
Strzępi się niteczkami szadzi i na włosach
Drzew osiada jakoby perłami wpinana.

Błękit kruszy się bielą płatków spadających
Trzymając w rękawicach puchu całą ziemię
Jakoby gołębicę w piórach srebrnie lśniących,
Która ufnie ku niebu unosi spojrzenie,

A w krzewach niczym w sieci ławicami ptactwa
W hałaśliwych debatach wróble spory toczą,
Niemogące rozstrzygnąć gdzie prawdy jest racja,
Więc je echo przedrzeźnia swą nutą ochoczo.

Sosny w futrach śniegowych jakoby pielgrzymi
Pochylają się cicho zastygłe w modlitwie.
Wiatr pomiędzy zły krąży i zamiecią dymi
Jak kadzidłem , rzucając w przestrzenie srebrnikiem,

A brokatem się mienią kryształowe ściany
Jakby wszechświat gwiazdami spadł ludziom pod nogi.
Świat się zdaje baśniowy, niczym nieskalany,
Chociaż chłodny i w mrozie przeogromnie srogi.

Spod dachówki wystają kły jakoby lustra,
W których można zobaczyć blask własnego wzroku.
Płot otula wełniana, gruba, ciepła chusta
W sikoreczki i gile niczym ziarna grochu.

Droga iskrzy płomieniem przydrożnych latarni,
Przeliczając skradzionych kroków roztrwonienie.
W dali słychać z łoskotem dźwięk pędzących sani,
Jak i dzieci beztroskich szczere rozbawienie.

Już niebawem nadejdzie Boże Narodzenie,
Choć już teraz pokoje pachną piernikami
I już teraz w podskokach biega rozmarzenie,
Przeglądając albumy, sypiąc wspomnieniami…

Trzymam w dłoniach kubeczek całkiem opróżniony.
Pod stopami pies leży i mi się przygląda,
Na fotelu kot mruczy w poduchę wtulony,
Cisza senność rozstawia po mieszkania kątach,

A mnie żal iść spać teraz, kiedy wokół bajka,
Która szeptem przedstawia całe me dzieciństwo.
Trochę boję się tego, że śmiałość poranka
Dłonią światła odbierze mi to cenne wszystko,

Że się zbudzę i poznam, że tego nie było,
Więc się modlę i proszę Siłę Przenajświętszą,
By choć jeszcze raz w życiu to się powtórzyło,
Dzięki czemu z dniem każdym staram się być lepszą.



wtorek, 3 grudnia 2019

KIMŻE...


Kimże ja jestem Panie jeśli nie motylem,
Którego trzymasz w dłoniach, by czuł się bezpiecznie,
Jeżeli nie mizernym na sandałach pyłem?!...
Ty mnie udoskonalasz i dajesz żyć wiecznie.

Kimże ja jestem Panie jeśli nie grzesznikiem,
Któremu iść przy Tobie często niewygodnie?...
A Ty mnie mimo wszystko dajesz być świecznikiem,
Rozpalając Swym Sercem jakoby pochodnię.

Kimże ja jestem Panie jeżeli nie cierniem,
Który się w skroń Twą wbija, myśli niepokoi,
Jeśli nie biczem, który tnie skórę bezczelnie
I Twoją Krwią Najdroższą żądze złości poi?!

Kimże ja jestem Panie jeśli nie strapieniem,
Co Cię zadręcza stanem bólu bezsenności?!
Kimże jestem jeżeli nie w ręku kamieniem,
Którym tłum chciał połamać Twe Najświętsze kości?!

Kimże ja jestem Panie jeżeli nie krzyżem –
Jednym z wielu drzazg, które na ramionach dźwigasz,
Jeśli nie (jednym z wielu) nienawistnym Żydem,
Któremu Swą Miłością codzienność obrzydzasz

I który się domaga jak hiena Krwi Twojej,
Zwalniając Barabasza łaską tolerancji?!...
Każdego dnia łzy Twoje lekkomyślnie trwonię
Jakoby liście w wróżbach zerwanej akacji.

Kimże ja jestem Panie jeśli nie Judaszem,
Który Ciebie przyjmuje z intencją nieczystą?!...
Świat widzi tę obłudę i nad ludźmi płacze,
Bo pycha dusze zwodzi w głębinę ognistą.

Kimże ja jestem Panie jeżeli nie gwoździem,
Który Twe dłonie, stopy przebija z lekkością?!...
A Ty pomimo wszystko wołasz do mnie: „Chodźże”,
Rozkładając ramiona troskliwą Miłością.

Kimże ja jestem Panie i czym zasłużyłam,
Że całujesz mą głowę – robaczywe jabłko,
Że całujesz me ręce, którymi Cię biłam,
Że całujesz me usta, co bluźniły gładko?!

Kimże ja jestem Panie i co uczyniłam,
Że mi moją nienawiść Miłością odpłacasz,
Że choć katem dla Ciebie jestem, jak i byłam,
Ty się do mnie jak Ojciec do pociechy zwracasz?!

Kimże jestem i czemu pięknym za nadobne
Złym mi nie wynagradzasz, a koisz, pocieszasz,
I do czego to wszystko wszak bywa podobne,
Że cokolwiek nie zrobię, za mną tęsknisz, czekasz?!...

Wstyd mi Panie, że Ciebie tak bardzo zraniłam,
Że przeze mnie wciąż cierpisz, w krwawym pocie szlochasz.
Na Ofiarę Miłości Twej nie zasłużyłam,
A Ty pomimo wszystko tak bardzo mnie kochasz.

Wdzięczność czuję ogromną wszak z Twojej wierności
I wzruszeniem ma dusza napełnia się cała.
Chciałabym mieć Twą zdolność Panie do Miłości,
Abym siebie i innych tak jak Ty kochała.



poniedziałek, 2 grudnia 2019

ŻYCIE


Babie lato, niczym żyłka z przynętą w wodzie,
Nylonową powłoką księżyc odzwierciedla,
Wątłą nicią w gałęziach jakoby w ozdobie
Iskrzy w szronie drobnymi opiłkami srebra.

Mam wrażenie, że do mych pleców się wszczepiła
I odstaje ode mnie sznureczkiem latawca,
Że przez głębię błękitów w ziemię mnie rzuciła.
Kołowrotkiem nią kręci wszem stworzenia Sprawca

I zaciąga, popuszcza tę żyłkę statecznie,
Utrzymując mnie ciągle na powierzchni tłumu.
Fale czasu mnie niosą w nieznane bezpiecznie,
Opływając me zmysły partyturą szumu.

Nie poznałam mojego sensu – przeznaczenia.
W jakim celu Ktoś tutaj właśnie mnie zarzucił?!...
Wciąż dryfuję pod taflą głuchego milczenia
Pośród innych, podobnie zanurzonych, ludzi.

Przepływają tuż obok wszelkie doświadczenia
I skubaniem próbują, jak mój duch smakuje.
Które w końcu mnie połknie z haczykiem istnienia?...
Niepewności ostrożność na swym karku czuję.

Wśród odpływów, przypływów i nurtów, i prądów
Trudno bowiem odgadnąć, gdzie też się unoszę.
Bez nadzoru i wszelkich nad jutrem podglądów
Mam bezradność, więc ciągle o łaskawość proszę.

Słyszę tylko nad sobą rozbiegane stopy
I zgrzyt ziaren na plaży piasku, co wędruje.
Czas ucieka i biegnie linią morza bosy,
Nad falami się wznosi, rześko podskakuje

I dlatego mnie pewnie soli smak przenika,
Pergaminem się zdaje skóra nasączona,
Oko gaśnie, w otchłani bezdennej zanika
Jak latarnia mgły siecią schwytana, zduszona.

Nadal jeszcze dryfuję w toni codzienności.
Nie znam jednak godziny, w której nić ma pęknie,
W której zerwę się z żyłki w przestrzenie wieczności,
Wspominając jak było różnorodnie, pięknie.



piątek, 22 listopada 2019

PÓŁKSIĘŻYCEM


Dłoń milczenia zacisnęła moje usta,
Odcinając mi powietrze tym uściskiem.
Ma świadomość słów zdławionych pilnie słucha,
Co pękają niczym iskry nad ogniskiem.

Mijam ludzi obojętnie, bez emocji.
Już przejadłam się fałszywą życzliwością.
Idą obok z pustym dzbanem serdeczności,
Plując wzrokiem, w którym rażą swą podłością.

Każdy bowiem koncentruje się na sobie,
Dbając o to, co dla niego najważniejsze.
Mija doba tak podobna przeszłej dobie,
Że to miejsce tu na ziemi jest ciaśniejsze

Niźli było jeszcze wtedy, gdy wierzyłam,
Że świat wokół jest przyjaźnie nastawiony.
Górnolotnie do przyszłości podchodziłam.
Teraz widzę los bezwstydnie obnażony.

Spotkać dzisiaj szczerych ludzi zda się cudem.
Wartościami się żongluje bez skrupułów.
Dusza kona – ciało kwitnie wstrętnym brudem
Dotykane lubieżnością głośnych tłumów.

Ze sztandarów śmierć wszystkiemu się przygląda
I hasłami się domaga przywilejów,
A dla zwierząt łaskawości wrogo żąda,
Przeliczając ludzkie głowy – grosz w portfelu.

Uzębieniem człowiek hienę przypomina,
Drapieżnością przewyższając drapieżniki.
Gdzie się kończy przyzwoitość, gdzie zaczyna?!...
Dziś moralność – przesuwane krawężniki.

To, co jednym się wydaje karygodne,
Drugim celem jest na co dzień bez wątpienia,
Byle życie było lekkie i wygodne,
Choćby nawet pozbawione uświęcenia.

Ludy pragną tolerancji nade wszystko,
Przy czym same nie potrafią uszanować
Tych nielicznych, którym inną drogą przyszło
Iść i w imię cnót najwyższych pokutować.

Człowiek zda się mechanizmem pożądanym,
Gdy wypełnia polecenia społeczeństwa,
Gdy stworzeniem jest swobodnie używanym
Do czynności, które mają ślad przekleństwa,

Ale kiedy się wyłamie z ram ogółu,
Kiedy zacznie postępować w głos sumienia,
Kiedy stanie po przeciwnej stronie tłumu,
Wówczas gaśnie jego prawo do istnienia.

Nie pasuję do chaosu, który zżera
Fundamenty człowieczeństwa rdzą zepsucia.
Moje serce w błękit Nieba wciąż spoziera,
Odczuwając rozpaczliwe bóle kłucia,

A nade mną przez pokrywkę uchyloną
Światło wpada i nadzieję we mnie budzi,
Że przez szparę w wysokościach zostawioną
Mogę uciec, spotykając wreszcie ludzi

Pełnych wiary i nadziei i miłości,
Szczerą troską się wzajemnie szanujących.
Tu na ziemi w wielkim tłumie samotności
Tonę w sieci mych emocji wciąż tęskniących

Za Kimś wyższym, niebanalnym, nieprzyziemnym,
Za Kimś, komu będę mogła się zawierzyć,
Dzięki komu się poczuję człekiem lepszym,
Dzięki komu będę mogła siebie przeżyć.

Półksiężycem uchylone drzwi przede mną
Na to wszystko we mnie budzą tę nadzieję,
Że me życie, co się toczy nie daremno,
Będzie plonem urodzaju, który sieję,

Więc w ten sposób zagrzewana w cierpliwości
Dźwigam drzewo, co krawędzią trze o ziemię,
Idę w stronę czekającej mnie Miłości,
Wierząc, że tym trudem w dobro się zamienię.



czwartek, 21 listopada 2019

ME RAMIONA...


Me ramiona niczym kokon dla pociechy
Były zawsze dla kochanych ukojeniem.
Konfesjonał moich ramion wszelkie grzechy
Zbierał w zamian ból łagodząc umocnieniem.

Me ramiona z koszem zadań, obowiązków,
Chustą z wełny otulone przed jesienią
Są kołyską dla zmartwionych od początku –
W nich matczyne dłonie piersi pod skroń ścielą.

Me ramiona niczym tarcza nad rodziną,
W którą strzały niepowodzeń się wbijają,
Niczym skrzydła z piór rozpiętych peleryną
Miłość, troskę, poświęcenie roztaczają.

Me ramiona ciężką pracą obarczone,
Bólem ścięte i o krzesło sztywno wsparte,
A nad dzieckiem mimo wszystko pochylone
I ochronnie baldachimem rozpostarte.

Me ramiona nad stolnicą, oparami,
Nad grządkami do obłoków przyklejone,
Obciążone sprawunkami, zakupami
I ku ziemi ciężarami wydłużone.

Me ramiona z koronkami sukni ślubnej
Niczym wazon dla bukietów i miłości,
Albo z książką w chwili lekkiej, lecz niepróżnej
Wciąż otwarte i zachłanne serdeczności.

Dziś schylone są ku sobie niczym dłonie,
Co modlitwą się zrastają w pokorności.
Na nich trudy, co dźwigają w polu konie,
Krzyż niesiony w zamyśleniu i cichości.

Me ramiona pomarszczone i zwiędnięte
Niczym liście zawinięte w suchy rulon
Świat kołyszą codziennością wciąż przejęte
I do serca obciążonych z troską tulą,

A oparte o sztachety wciąż czekają
Z utęsknieniem na dłoń, która je pocieszy.
W ogrodzenie samotnością swą wrastają
Mimo, że wiatr z każdym rokiem jest chłodniejszy.

Me ramiona ułożone na poduszce,
Jak podstawka dla różańca wokół palców,
Bólem trzeszczą choć niewiele się poruszę
Przygarbione pod naciskiem swego czasu.

Już ich nigdy nie napręży młodość rześka,
Nigdy w tańcu nie obrócą się swobodnie.
Zapomnienie w cieniu życia na nie czeka…
Moja dusza w nich dryfuje, od łez moknie.