środa, 7 marca 2018

ODSŁONA


Niebo rozsuwa zasłony ciemności,
W oknie zachodu pojawia się słońce,
Korale rześkiej,  świeżej wrażliwości
Zdobią traw sennych wyostrzone końce.

Zrywa się nagle do lotu myślenie,
Rozsiane ptactwem na przypływie świtu,
Dźwięków zbudzonych śpiewne rozmodlenie,
Co wiatr spisuje na listkach zeszytów.

Fale jasności rozpromienia ziemię,
Ramiona pręży nadzieja skrzydlata,
Pęka płatkami błogie odprężenie,
Które się złoci na ozdobę świata.



BEZ POŚPIECHU


Powoli sączę butelkę wina – kolejny rok.
Krwią stygnie w ustach zastygła godzina,
Popłynął w głębię zamyślenia mój wzrok,
W słonecznym splocie coś się kończy i coś zaczyna
I płynie rwącym nurtem przemijania
Wbrew woli ludzkiej czy też wbrew wyborów,
Wiele tajemnic przed duszą odsłania,
Wiele odcieni przeróżnych kolorów.

Wiją się wokół strużkami refleksji strumienie,
Zaduma sunie po bezkresnym niebie,
Pączkuje we wnętrz błogie ukojenie,
Goszcząc me zmysły spokojem przyjaźnie i szczerze,
Jakby z matczynym oddaniem i troską
Tuliło w sercu mą ulotną duszę…
I choć jest wokół bez szaleństwa, prosto,
Czuję, że zostać w tym momencie muszę.

Nigdzie się w życiu nie zrywam i nigdzie nie spieszę.
Sączę butelkę pełną przyszłych godzin
I drobną rzeczą w smutku się pocieszę,
Sekundą karmię, co gorycz niejedną osłodzi,
Gdyż w tej zdolności jest szczęścia przyczyna –
Znaleźć w kruchości bezcenne znaczenie.
Nadzieją zawsze radość się zaczyna…
Ważne, by spostrzec jej płoche istnienie.

Życie się sączy z gron winnych niczym z soku godzin,
Dojrzewa w duszy jak w drewnianej beczce,
Nektar owoców ten bukiet osłodzi,
Cierpkością zaostrzy smak drzemiące w nim powietrze,
A kiedy przyjdzie chwila degustacji,
W której dojrzałość w człowieku pączkuje,
Strumień krwisty napełni lampkę racji,
Odkrywając co i ile kosztuje.



poniedziałek, 5 marca 2018

LIST POLECONY


Poczęstuj mnie losie kubeczkiem mleka,
Kromeczką chleba z jabłkowym musem.
Niech innym płynie mlekiem, miodem rzeka,
Dla mnie jest spokój najcenniejszym plusem –

Spokój sumienia, jak i spokój serca,
Ciszy westchnienie zamarłej w zadumie.
Nie muszę w życiu we wszystkim być pierwsza
I nie dbam o to, czy mnie ktoś rozumie.

Podaruj losie ten optymizm ducha,
Który się cieszy wbrew wszystkim, wszystkiemu,
W każdej sekundzie szczęśliwości szuka
I nie ulega myśleniu mrocznemu.

Nic nie jest ważne jak zdolność kochania
Czy to jesiennych smutków i rozterek,
Czy wiosennego zmysłów rozhasania –
Życia jest bowiem mizernie niewiele.

Usiądźże losie przy lampeczce wina
W blasku zachodów marzących latarni.
Pomyślże: w czym tkwi ludzkich łez przyczyna?...
Przytul mnie czule, do serca przygarnij.



PLECAK


Nie potrzebuję niczego więcej
Prócz tego, co mam zawsze przy sobie.
Słońcem ogrzewam strudzone ręce.
Kapelusz z kwiatów noszę na głowie.

Serce, jak bidon, nadziei pełne
W duszy się żywym płomieniem pali.
Wszelkie zmartwienia są nadaremne
W oczach zachłannych bezdennej dali.

Okruchy chleba z wielkim wzruszeniem
Noszę w chusteczce białego płótna.
To, że pobrzmiewam często milczeniem,
Wcale nie znaczy, że jestem smutna.

Czasami lubię stanąć na brzegu
I osłaniając dłonią źrenice,
Patrzę na wszystko przeklęte w biegu.
Czekam… Być może czymś się zachwycę,

Może rozkocha mnie życia chwila,
Nic nieznaczące westchnienie czasu,
Która trzepotem skrzydeł motyla
Narobi w ciszy mnóstwo hałasu.

Po chwili ruszam w drogę przed siebie,
By poznać wielu, jak i najwięcej.
Zegar wybija ślady na niebie,
Wciąż powtarzając: „szybciej” i „prędzej”.

Idę z skarbnicą bogactw mizernych,
By horyzontu zdobyć granicę.
W chaosie udręk i zmor bezsennych
Niejedną radość wspomnień przemycę.

Nie potrzebuję niczego więcej,
Oprócz podręcznej bagażu treści,
Która natchnieniem uskrzydla serce,
Która w plecaku skromnym się mieści.



CHWILA POSTOJU


Zatrzymać się choć na trochę,
By oswoić myśli płoche,
By poczuć zapach powietrza,
Płynący rwąco do serca.

Zatrzymać się choć na chwilę –
Nic więcej, po prostu tyle,
Spojrzeć w zwierciadło za sobą,
Poznać się z we mnie osobą,

Napić się wspólnie herbaty,
Połączyć dwa sprzeczne światy:
Ten, co znam, z tym, co zna ona –
We mnie kobieta uśpiona,

Ta, która życie smakuje,
Z głową po niebie wędruje,
Zachwyca się drobną rzeczą
Mimo, że wszyscy się spieszą.

Być może podczas spotkania
Odkryję, co się zasłania
W galopie, wirze i pędzie –
Obce, choć obecne wszędzie…

Być może z goryczą w ustach
Poznam, że słodycz jest pusta,
Kiedy jednako smakuje
I gdy jej żal nie popsuje,

Że nic nie warte radości
Sztucznie zdobionej miłości,
Bo tym piękniejsze uczucie,
Gdy drogą gnasz w ciasnym bucie,

Gdy los cię z szat twych odziera,
Wskazując ci przyjaciela,
Który to mimo trudności
Nie skąpi ci swej wierności…

Cóż warte są zabiegania,
Na górę życia wspinania,
Gdy ruszasz w trasę samotnie
I świat twój cały w łzach moknie?

Zatrzymaj się choć na trochę,
Snem okryj oczęta płoche,
Rozłóż do lotu ramiona.
Niech spadnie z duszy osłona,

Niech wiatr cię pieści czułością,
Przestrzenie poją ufnością
I niesie szepczące echo.
Zgiełk niech zostanie daleko!

A, gdy już minie godzina,
Co nowy etap zaczyna,
Poczujesz dreszcz przemijania,
Rytmiczny ton kołysania

I tą beztroską szczęśliwość,
Serca niewinną wrażliwość,
Którą dzieciństwem nazywasz
I w codzienności ukrywasz,

Męcząc się w kostiumach, maskach,
Tonąc w zamętach, hałasach,
Tracąc sens i piękno życia
W mackach teatru, ukrycia.

Zatrzymaj się choć na chwilę
I zostaw to wszystko w tyle.
Zapoznaj się z tym, kim jesteś.
Odzyskasz to, co jest święte –

Siebie do bólu szczerego,
Niczym niezakłamanego.
Sprzeciw metodą jest próżną…
Jutro być może za późno.



piątek, 2 marca 2018

STAROŚCI MOJA


Przygotowałam dla ciebie pewien projekt
Moja piękna, spokojna w siwym zabarwieniu –
Jest to domek z werandą, na której powoje,
A wśród nich lampiony o bladym rozmarzeniu.

Dom drewniany, niewielki z przeszłością
Wokół sadów, ogrodów i połaci lasów,
Cieszący się prostotą i wielkodusznością.
Będziesz mogła spisywać w nim podszepty czasów.

Już cię widzę stojącą w reflektorze zachodu
Z chustą, którą otulisz bezsilne ramiona,
Z duszą, z której w niewoli odwiecznego głodu
Spada wierszem cielesnej kurtyny odsłona.

Już cię widzę z herbatą w pomarszczonych dłoniach,
Z tlącym wzrokiem wtopionym w oczy nieba,
Z nicią myśli, co drżeniem pajęczyny na skroniach
Rymem skocznym w zadumie wersy śpiewa…

Wokół ciebie kielichy pnących kwiatów,
Warkoczami pełznących ciekawością na poddasze,
Fale pięknych, pszczołami roztańczonych rabatów
I zieleni zdobione rosą lśniące płaszcze,

Kosy, które tak kochasz za śpiew wchodów, zachodów,
Wróble wiecznie skłócone, skowronki, jaskółki
I bociany, co witasz gościnnie w swym progu,
I żurawie czy gęsi, czy też echem gonione kukułki.

Wokół ciebie tęczowe korale na liściach,
Mgły wplecione koronką w trawy i w paprocie,
Wiatr zaklęty w obłędnych szelestach i świstach
I liczący dukaty łez wtopionych w błocie,

Wrony, kawki żebrzące w taborach przestrzeni,
Deszcz, co w okno zagląda z rozrzewnieniem,
Zapach mokrej, wilgotnej od goryczy ziemi,
Senność, która przemierza świat milczeniem.

Wokół ciebie gwiazd białych wodospady szemrzące,
Mróz co szyby graweruje kwieciście,
W kapeluszach puchatych drzewa wędrujące
I w kożuchach świat cały, co się mienią srebrzyście,

Trzaski ogniem trawionych kawałeczków drewna,
Ciepło, które ogarnia kuchnie i pokoje
I zaduma rozkoszna, we wspomnieniach bezdenna,
Czas miłości spędzany do końca we dwoje.

Zostań proszę u boku mego wdzięczną zgodą,
O tym samym natchnionym spojrzeniu istnienia,
By zdobienie liter było nam osłodą
W czasem trudnych chwilach kobiecego uschnienia.





czwartek, 1 marca 2018

UKOJENIE


Ah,… gdybyś zechciał mnie ogrzać w dłoniach,
Pocałunkiem oswoić skronie strudzone,
Zamknąć lęki w kilku, prostych słowach
I powstrzymać myśli, uczucia szalone,

Szeptem schłodzić wszelkie podejrzenia,
A oddechem pozaplatać oczom rzęsy,
Zmusić usta do skarbu milczenia
Odczarować wzrokiem wokół czas przeklęty…

Gdybyś zechciał mnie wtulić w ramiona,
By okiełznać duszę o skrzydłach wolności,
Bym niczym dziecko była noszona
W bezpiecznej kolebce ojcowskiej miłości…

Stałabym się silniejsza i lepsza,
Oczyszczona z popiołów dnia wczorajszego,
Niezłomnie odważna i piękniejsza,
Bo zdolna wybrać najlepsze z najgorszego.

Gdybyś zechciał mnie mocno przytulić,
Aby ogłuszyć niewierność moich zmysłów,
Aby dzikość natury ostudzić…
Wszystko, co złe na pewno by we mnie prysło.