czwartek, 17 kwietnia 2025

17 KWIETNIA 2025 ROKU

Pluszczą gałęzie rozczesywane

Niczym nurt rzeki wokół kamieni.

Jakoby chciały uciec w nieznane

Od pnia zawiłych w ziemi korzeni.


Wiatr je rozciąga liści warkoczem.

Blaszki wirują na ogoneczkach.

Dotyk ich przestrzeń muska, łaskocze.

Korona drzewa drży w kokardeczkach,


Niczym czupryna pukli rozwianych

Stojąc pokornie między blokami.

Kosmyki włosów wiatrem targanych

Zdają zieleni się być frędzlami...


O parapety niebo kroplami

Stuka jakoby opuszką palca,

Minutowymi więc odstępami

Słychać jest tempo muzyczne walca.


Na balustradzie perłami wiszą

Sznury zerwane z piersi błękitu,

Lecąc z łoskotem smagane ciszą

I zastygając w kształt stalagmitów.


W oknach topnieją szyby zroszone

I przezroczystą folią z bąbelków

Drżą szklanym płótnem w nich rozłożone

Od nań kapiących z wody sopelków.


Jezdnie, chodniki lśnią metalicznie,

Mieniąc się szarym tonem odcieni.

Światło rozprasza się wszem srebrzycie

W strugach wyblakłych spod chmur promieni...


Cudowny spokój chlupie i chlapie.

Ziarnami maku deszcz się rozprasza,

Iskrami wody na liście kapie

I nagle znika, gdy w trawy spada.


Szkła koraliki się rozpryskują,

O balustradę, parapet dzwoniąc.

Oczy cyrkonii blaskiem całują.

Pachnie świeżości wiosennej wonią...


Czas mi z obłoków zstąpić na ziemię,

Co w tym momencie rani mą duszę,

Bo wrze i płonie we mnie natchnienie,

A ja miast latać, to stąpać muszę.


Czekają na mnie formy na ciasto

I wytłaczanki jaj, masło, mąka,

Fartuch, co ciało oplata ciasno,

A pod fartuchem życia podomka.


Trzepaczką w ręku miast gęsim piórem

Przyjdzie mi białka zmieniać w obłoki,

A w głowie myśli żurawim sznurem

Pragną mnie porwać na lot szeroki


W bezkresne niebo skrzące się deszczem,

Co zda się płakać nad moim losem.

Poezja we mnie pragnie być wieszczem!

Tymczasem szepczę sobie pod nosem


Wersów rytmikę, która się w strofy

Układa metrum walca za oknem.

Mój głos jak wiatrem szumiące kłosy

Niesie tęsknoty dźwięki samotne


Za tą wolnością, która pozwala

Przyziemność rzucić na poniewierkę,

Kiedy natchnienie duszę rozpala

I wszystko wokół kusi swym pięknem.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl

poniedziałek, 14 kwietnia 2025

POKORA

Pokora, którą ludzie odrzucili,

Siadła przy ścieżce na polnym kamieniu.

Cień po skowronku nad jej losem kwili.

Wiatr wokół krąży w posępnym milczeniu.


Trawy zdziczałe w wielkim zaniedbaniu

Niczym korowód pogrzebowy stoją,

W omdlewającym je zaś kołysaniu

Żałobnym szumem swą liczebność troją.


Drzewo przydrożne palcami bez liści

Za rękaw szarpie pokorę w zadumie.

Kiedyś dorodnych pełne kwiatów kiści,

Dziś się pąkami obsypać nie umie,


A jeno sterczy nad polnym kamieniem,

Na którym siedzi wygnana pokora,

Strasząc skoliozą i nędznym odzieniem

Jakim jest na nim próchniejąca kora


I jak bezdomny, co pod gołym niebem

Widokiem nędzy, głębokiej rozpaczy

Czeka, aż ktoś go poratuje chlebem

I szklanką wody lub mleka uraczy.


Pokora, wsparłszy o pień siwą głowę,

Wzdycha i patrzy bez celu przed siebie.

Włosy jej lecą babim latem płowe,

Gdy ta zatraca się jak w syren śpiewie


I hen odpływa ciszą dryfująca

W źdźbłach kruszejących, w łamanych łodygach,

Piaskiem pod stopą wędrowca trzeszcząca,

Mgłą, co łoskotem się w obłoki dźwiga...


Wtem ową ścieżką drepcze stary człowiek,

Który za młodym nadążyć nie może.

Samotność kapie mu spod ciężkich powiek

A usta szepczą bezradne: Mój Boże.


Ból łamie kości i ścięgna przegryza,

Krok zatem zda się krwią ślady odciskać.

Starzec w cierpieniu wargi więc zagryza.

Udręka w oczach morzem łez mu błyska.


Przysiadł więc człowiek na polnym kamieniu.

Spojrzał na niebo cieniem naznaczone

I pogrążony w głębokim wspomnieniu

Usłyszał trele skowronka niesione


Przez wiatr, co liśćmi przydrożnego drzewa,

Szeleścił, kwiaty na łące trącając,

Co dziś na przestrzeń się bezdźwięczną gniewa,

Gałęzi świstem ją w furii chłostając,


Gdy ta w falbanach zapuszczonej trawy

Stara się wyrwać, uciec spod pręgierza.

Patrzy na darni starzec dzikie stawy,

A z bezpłodności widok ten się zwierza


Płaczącym oczom, co kiedyś widziały

Nań sianokosy i ludzi w pokorze,

Aż znowu usta drżące wyszeptały

Bezradnej siły łkające: Mój Boże...


Wszystko przepadło - starzec zagaduje

Kiedy się młody doń cofnął w swej drodze.

Dobrze się dziadek - pyta młodzik - czuje? -

Choć cierpliwości utrzymać nie może.


Starzec wzrok zadarł, na wnuka zerkając.

Usta mu nieme krzyczały rozpaczą.

Pustkę w źrenicach chłopca dostrzegając,

Wiedział, że więzi dlań niewiele znaczą,


Więc machnął ręką zmiażdżony niemocą,

Zaprzeczył głowy bezwiednym kiwnięciem.

Rzęsy się starca smutkiem gorzkim moczą

I strumieniami siąpią nad nieszczęściem.


Wtem go pokora w ramiona wtuliła,

Pocałunkami obsypała skronie

I swoim sercem w jego sercu biła,

Aż poczuł starzec jej matczyne dłonie.


Ręką przynaglił stojącego wnuka,

By usiadł przy nim na polnym kamieniu.

Młody niechętnie dziadka swego słucha,

Lecz mimo tego przycupnął w milczeniu.


Dziś ludziom zda się, że są wszechmogący -

Prawi staruszek, wzrok w dal wypuszczając -

Przez co świat staje się przerażający,

Obojętnością dusze pożerając...


Bo... pycha dawno wyparła pokorę,

Dlatego ludzie siebie nie szanują,

Wierząc, że mają możliwości spore

I nad innymi dzięki nim górują.


Młody nań spojrzał z wielkim niepokojem

Jakby uchwycił zmysłów postradanie.

W tej chwili zmagał się z kiepskim humorem,

Bo go czekało dziadka kart rozdanie.


Z pokorą - prawi starzec nieustannie -

Jest jak z tą ziemią, co ugorem stoi.

Dziś ją porosły traw paskudne darnie

I już ją kwieciem łąk piękno nie stroi,


A człek jak drzewo to przy tym kamieniu,

Któremu obce są czasy świetności.

Siedzimy teraz w jego wątłym cieniu,

Nie czując nawet cienia przyjemności...


Pycha nas niszczy i z liści okrada,

Wykrzywia, łamie i próchnem zatruwa.

Na człowieczeństwa śmierć jest jedna rada -

Pokora, która nad nim dzielnie czuwa!


A czymże ona? - dziadek wnuka pyta,

W jego źrenice z lękiem zaglądając.

Młody jedynie w odpowiedzi wzdycha,

Do powiedzenia niewiele wszak mając,


Po chwili jednak, będąc ożywionym,

Rzecze: To spokój własnego sumienia.

Starzec, tym słowem czując się zranionym,

Pochyla głowę w akcie zasmucenia.


Pokora - mówi wyciszonym głosem,

Wnuka swą dłonią za rękę trzymając,

Skrząc się na słońcu przerzedzonym włosem,

Powagą oczu jego wzrok wchłaniając -


Jest świadomością własnej ułomności,

Bo ktoś być może w czymś lepszy od ciebie,

Nieposiadania swej wyjątkowości,

Gdyż możesz również być kiedyś w potrzebie.


To jest świadomość, że jest w tobie tyle,

Ile w tej ziemi pokrytej ugorem,

Nad którą rojem fruwały motyle,

A która dzisiaj jest życia upiorem.


Pokora to jest prawda nad prawdami,

Że ludzie są jak puzzle układanki,

Jak ptaki w drodze rozsiane stadami

Lub kwiaty w splocie, które tworzą wianki.


Każdy każdego bowiem uzupełnia.

Patrząc na kogoś, winien widzieć siebie.

Człowiek z człowiekiem jak księżyca pełnia,

Jak błękit, który stanowi o niebie.


Pokora to jest świadomość utraty

Młodości, co się z rąk ludziom wymyka,

Wiedza, że starość spłaca dług na raty,

Kiedy w jej piersi zegar ledwo tyka...


I po tych słowach starzec z trudem wstaje,

I rusza w drogę posuwistym krokiem.

Młody na chwilę w zadumie przystaje,

Wodząc za dziadkiem przenikliwym wzrokiem...

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




czwartek, 10 kwietnia 2025

DZIEŃ JAK CO DZIEŃ

Poranna kawa wraz z słońcem za szybą

W milczeniu liści, co się przekrzykują,

Na tle szczegółów, których to nie widzą

Ludzie, co nawet patrzeć nie próbują.


Zegar się przysiadł, wskazówki splatając.

Zwolnił, bo wadzić mi w tej chwili nie chce.

Usiadł w fotelu, życie podglądając...

Czuję jak bije w jego piersi serce,


Raz tuż za razem w równiutkich odstępach

Z wałka sprężynę w kasetkę wkręcając,

Gdzie ta trzymana jest w kasetki zębach,

O które brzęczy, w nich się zagryzając,


Więc "tik... tak..." sączy się wąską szczeliną

Spokojnej ciszy, co mi towarzyszy.

Minuty wolno i beztrosko płyną.

Ich kroków zegar drzemiący nie słyszy.


Ukołysały go do snu w fotelu

Rytmiczne bicia serca jego w piersi.

Odpocznij, - myślę - drogi przyjacielu -

Patrząc jak pędzą za oknami piesi.


Słońce zaś światłem złotym niczym fala

Podpływa wolno, chluszcząc o parapet.

Poświatą ciepła w przestrzeni rozpala

Radość natchnioną, kierującą światem.


Odkładam kawę jeszcze niedopitą.

Na psa spoglądam, co mnie wręcz przenika

Prośbą w spojrzeniu błagalnym wyrytą,

Więc się podnoszę jak na gwizd czajnika,


A mój przyjaciel krąży, drepcząc wokół

Jakby podłoga go w łapy parzyła.

Wiruje nad nią niczym w górze sokół,

Któremu zdobycz się tłusta zdarzyła.


Wybiegam zatem z moim czworonogiem.

Wiatr opuszkami wygładza mą skórę.

Ocean trawy pochłania mą drogę

I źdźbłem zieleni w złocie połyskuje.


Forsycja halkę falbaniastych kwiatów

Spódnicy rąbkiem listeczków zasłania.

Drzewa się kruszą strumieniem brokatu,

Co deszczem płatków widoczność zasłania


Jak wodospady o perłowej masie,

Które z łoskotem ziemię oprószają,

Aż moim zmysłom wręcz wyraźnie zda się,

Że mnie obłoki, zstępując, wchłaniają.


Chłód przyprawiony szczyptą tylko słońca,

Choć to wydaje się nieba pożogą,

Wpływa oddechem jak lawa stygnąca

Więc członki ciała się rozgrzać nie mogą.


Idę przed siebie, co trochę przystając.

Pies zapach spija przy ziemi nozdrzami.

Przymykam oczy, zachłannie słuchając

Ptasich szczebiotów płonących nutami.


Gdy ruszam naprzód, wzrokiem obejmuję

Panoramiczne wiosny uchwycenie.

W jej toń krokami spaceru nurkuję,

Aż mnie wypiera w górę wyciszenie,


Więc się unoszę na zwierciadle woni

Jakbym dmuchawcem pięła się w błękity...

Na ścieżce trzyma mnie trzymana w dłoni

Smycz, pies łapami do ziemi przyszyty.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



środa, 9 kwietnia 2025

NAGA PRAWDA

Naiwność dziś się ze snu przebudziła

I jako pierwsza stanęła u progu.

Z wielką radością za klucze chwyciła

Na przekór nauce oraz Panu Bogu,


Po czym bez zwłoki zasiadła na tronie,

Się delektując zawładniętą władzą.

Pierś wyprężyła, nań oparła dłonie,

Wierząc, że rady jej zepchnąć nie dadzą.


Musiała tylko zniszczyć przeciwników,

Którymi mądrość i odwaga była,

Więc powołała rzesze sojuszników,

Jakich do rządu chętnie by wcieliła.


W tej sprawie szybko zwołała debaty,

W których doradzał z zaangażowaniem

Egoizm, licząc zyski oraz straty

Wręcz z precyzyjnym ich przewidywaniem.


Z listy podanych przezeń kandydatów

Naiwność lekkim duchem wybierała

Krzyczących głośno bez ładu wariatów,

Byleby w ryzach krótko ich trzymała,


Nie tracąc wpływów, kontroli i władzy,

Do której fuksem tylko się dostała.

Rząd więc tworzyli królowie, lecz nadzy,

Bo ich naiwność z wszystkiego obrała.


Zatem wygoda ekonomii gałąź

Z nudów pilnikiem podpiłowywała.

Patrzenie na to wręcz budziło żałość,

Gdyż owa gałąź ledwo się trzymała


I pod ciężarem komfortu, luksusu,

Jakich wygoda utracić nie chciała,

Dbając o jakość, ale bez przymusu,

Lecz nie o ilość, która ubywała,


Wisiała trupem na przetartym sznurze.

Padliną tylko sępy się karmiły,

Odchodów depcząc skrzepnięte kałuże,

Co pod wisielcem ekonomii gniły.


Lenistwo było królem gospodarki,

Więc bezrobociu na co dzień sprzyjało,

A pracowitych bez należnej miarki

Do krwi ostatniej kropli wyciskało


I by się pozbyć odpowiedzialności,

Gdyż ta taryfą ulgową nie była,

Dla utrzymania kruchej przyjemności,

Która beztroską bezczynność kusiła,


Lenistwo w spółce z wygodą rozdało

Niezależności wszelakie aktywa.

Cokolwiek robić wszak nie zamierzało,

Bo wstręt rodziła w nim praca uczciwa.


A na salony głupota się wdarła,

Ściskając dyplom w garści podrobiony.

Zdzierając struny wulgarnego gardła,

Dudniła pustką jak bijące dzwony


Nieprzemyślanych teorii, wywodów

Bez logicznego ich zastosowania.

Z prawd zakrzyczenia kłamstwami powodu

Nastała era, ale mózgów prania,


Więc nadprodukcja pseudo!-profesorów

Wyparła z auli słusznie zasłużonych.

Dziatwa, nie mając godnych kopii wzorów,

Bezwiednie chłonie poziom zaniżony,


Co na płaszczyźnie rodzinno-społecznej

Pogłębia ludziom szkodliwie służący

Dla człowieczeństwa w formie niebezpiecznej

Niemiłościwie dzisiaj panujący,


Empatii będąc gorzkim zaprzeczeniem

Obojętnością do szpiku skażony,

Na czubku nosa swojego skupieniem

Pan egocentryzm nad świat wywyższony.


Zaś nad kulturą tolerancja czuwa,

Wszystko za godne uwagi uznając,

Co smak wytworny brzydotą zaszczuwa

A wobec sztuki wymagań nie mając.


Wiele zależy dzisiaj od intencji

Spraw niecierpiących ignorancji, zwłoki.

Temu się wiedzie i nad wyraz szczęści,

Co ma układów że zasięg szeroki,


Więc ekskrementy roztarte na płótnie

Jak choćby gówno Piero Manzoniego,

Czego człek światły zrozumieć nie umie,

Są uznawane za coś wybitnego.


Szerzy się pysznie owa propaganda.

Mądrość z odwagą wszak są uwięzione.

Prostaków bawi się bezduszna banda.

Jednostki głosu zaś są pozbawione.


Naiwność każe swym podwładnym nosić

Okular ze szkłem różowej poświaty.

Takich nie musi o uległość prosić.

Rzuca im ochłap radości na raty,


Będący wizją Cesarstwa Rzymskiego,

Co słabą armią i wędrówką ludów,

Stanem kryzysu ekonomicznego,

Władzą, co niemal umierała z nudów,


Zginęło z ręki wodza germańskiego,

Proch po świetności własnej zostawiając

W postaci faktu nam historycznego,

W którego bramy współcześnie wkraczając


Z martwych nie wskrzesi naiwność, głupota,

Wygoda, co się trudem nie skalała,

Gromadząc sztabki fałszywego złota,

Bo prawdziwego poszukać nie chciała.


Lenistwo zysków nigdy nie przyniesie.

Głupota nigdy się nam nie opłaci.

Będziemy chodzić gorzej niż obwiesie

Po obcej ziemi głodni i bez gaci


A echo szydzić będzie za plecami,

Uszczypliwości durniom nie żałując -

Oj, miałeś, chamie, z pięknymi piórami

Czapkę, insygnia sznurem zastępując!...

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl





wtorek, 8 kwietnia 2025

WSPOMNIENIAMI W SINĄ DAL

Z błękitów słońce spływa ciepłym światłem,

Niczym bursztynem zatapiając drzewa,

Które się puszą oraz pachną kwiatem,

Co wiatr płatkami jak śniegiem rozwiewa,


Więc zda się, że ktoś szklaną kulą trzęsie -

Perłowym różem przestrzeń wszak wiruje.

Wyciągam dłonie i w nie chwytam szczęście,

Co białym puchem wokół mnie tańcuje.


W tej jednej chwili lat mi wnet ubyło.

Znów byłam dzieckiem z pierwszej, drugiej klasy.

Morze zieleni wokół się kwieciło

Obwarowane przez sosnowe lasy.


Skowronek wisiał promieniem przeszyty,

Nutami w echu dźwięcznymi pączkując.

Trzepotem skrzydeł kartkował zeszyty,

Szepty mych myśli pod niebem spisując


Stalówką piórek wiatrem rozczesanych

Na pergaminach zwijanych obłoków

Do sensu kształtem dopasowywanych,

Gdy treść zdradzały wczytanemu oku.


W odnóżach włos mój jak przędzoną kądziel

Motyl wygładza wpięty kokardkami.

Z traw się wynurza pędów dzikich grządziel

Poobklejany słodkimi różami,


W których kielichach pszczół brzęczy biesiada

Pyłkiem złocistym suto obłożona...

Na palec kropla niczym krwi mi siada

W czarne kropeczki jak w koral strojona


Mała biedronka, co skórę łaskocze,

Krążąc i pancerz w boki rozciągając,

Spod których śmigieł rozpięła przezrocze,

Po chleb z mej dłoni w niebo odfruwając.


Wtem!... zapach siana oraz jedno koło,

Które pod wózkiem, jęcząc, się kolebie,

Wokół zaś dziatki biegnące wesoło,

Gdy wóz dorosły pcha z trudem przed siebie,


By po sprzątnięciu kop suszonej trawy

Dojrzewającej pierzyną w stodole

Usiąść na deskach wozu dla zabawy

I na nim wrócić przez rozległe pole


Na łąkę grabi zębem rozdrapaną,

Po której polne koniki stadami

Mkną przed dzieciaków goniącą gromadą

W susach skaczących łapane rękami...


I nagle!... rzeka pluskiem buzująca

Prądem wygładza przybrzeżne kamienie,

A w żółtym piasku koryto drążąca

Zda się spijana przez sosen korzenie,


Co niczym wędki w nurt jej zarzucone,

Na wzór rybackiej sieci powiązane

Są niczym tarki do wody wstawione,

Ale przez praczki na śmierć zapomniane.


W ich splotach piskorz w dno się wyślizguje

Spod palców pociech w rzece się pławiących.

W ważek koronie nad taflą króluje

Topik w przybrzeżnych trawach koczujący...


I zapach grzybni w kruszącej się ściółce...

Szum falujących gałęzi igliwiem...

Cisza podobna w odgłosach kukułce...

Pajęczyn nici rozwieszonych siwe...


Otwieram oczy, mając lat pięćdziesiąt...

Osiedle domków zagląda w me okna.

Jeszcze nie zaczął się majowy miesiąc.

W szybach zaś stoi od kwiatów przemokła


Brzoza, co która warkocze zaplata

I drobnym listkiem na wietrze żongluje...

Wspomnieniem wracam w dzieciństwa me lata,

Którego radość bez trosk w sercu czuję,


Przeszłość więc siną dalą przybliżona

Chabrów przestworzem jęła mnie opływać

Jakoby nieba wstążka rozłożona,

Co mnie od ziemi zdała się odrywać


I lekko-błogim zmysłów rozmarzeniem

Cofnęła wszystkich zegarów wskazówki,

Więc w jednej chwili bezwiednym westchnieniem

Wnet zasypały mnie wspomnień pocztówki...

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




czwartek, 3 kwietnia 2025

WSPÓŁNY STÓŁ

Obserwuję ludzi z głowami w ramionach.

Myśli ich ja kwiaty pozbawione wody

Świadczą, że w nich dusza poraniona kona,

Choć ciałem na siłę człek pragnie być młody.


Oczy w muszli powiek smutkiem przekwitają.

W ich spojrzeniu nigdy nie dojrzy się perły.

Instynkty jak prądem spokój porażają,

Skórę oplatają więc zszargane nerwy.


Ręce wręcz do ziemi dłońmi przyrastają,

Dźwigając w walizkach życia bezużytek.

Na "start!" powłóczyście nogami szurają

Jakby stopy dratwą były ich przyszyte


Do betonu, co się wgryza w piach miedziany,

Potu ich wysiłkiem na rdzę przeżeranym.

Cień ich z każdym krokiem jak kula targany

Okową sprzeciwu zda się przytwierdzonym


Do kostki, co trzeszczy niczym śruby wieka.

Drobny ruch do przodu zda się je przykręcać,

Aż deski sprasują na popiół człowieka,

Wyciskając żale i samotność z serca.


Tak bardzo dziś ludzie siebie chcą wykrzyczeć

Jakby swym imieniem śmierć przekupywali.

Świat jednak rozpaczy ich nie pragnie widzieć,

Choćby go godnością swą korumpowali.


Wieko, co zapada, widoczność zabija,

Pełne jest zadrapań konających w strachu,

Który pełznie w członkach człowieka jak żmija,

Jadem zabijając zmysł dobrego smaku.


Szarobure twarze niczym żywych trupów

Przygnębienie budzą, o litość błagając.

Współczesny wszak człowiek dla mizernych łupów

Wyrzeka się siebie, tożsamość zdradzając,


I jak marionetka na przetartym sznurku

Tańczy według taktów fałszywej melodii.

Wszystko gotów taki znieść dla wizerunku.

Szacunek do siebie dzisiaj nie ma spodni.


Kłamstwo jak na ścianie grzyb pleśnią się mnoży.

Prawda zaś uchodzi za brak tolerancji.

Człowiek instynktownie chodzi na obroży,

Ulegając złudnie stanom ekscytacji.


Ciąży mi ten obraz dehumanizacji.

W stadzie tresowanych jest mi nie po drodze.

Trzymam się jak mogę brzytwy własnych racji,

Choć ową decyzją sama w siebie godzę,


Bowiem mnie wytyka tłum złością wzburzony,

Na kamieniach palce do krwi zaciskając,

Byciem wierną duszy moim przerażony,

Wyrzutom sumienia własnym zaprzeczając.


Z tego też powodu żegnam towarzystwo,

Które, gromkim słowom czynem zaprzeczając,

Dla korzyści zrobić jest gotowe wszystko,

Drugiego człowieka dobra nie uznając.


Ratując rozsądek w jego dobrym stanie,

Zaszywam się w kącie świata odmiennego,

W którym ciało z duszą, gdy o świcie wstanie,

Zasiada do stołu, lecz zawsze wspólnego.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




środa, 2 kwietnia 2025

PEGAZ

Pozwoliłeś mi, Panie, latać

Zanim chodzić się nauczyłam.

Zobaczyłam z pozycji ptaka

To, co, idąc, z oczu straciłam.


Teraz tęsknię do tych przestworzy,

Z których widać jest znacznie więcej.

Gdy tęsknota się we mnie mnoży,

To wyciągam w błękity ręce


I wiatr chwytam w przelotnej chwili,

Co przez palce moje przecieka

Przytulona do prężnej szyi

Konia, który cwałem ucieka.


Wtedy czuję opór powietrza,

Końską grzywę, co chłoszcze czoło,

Rosę, co jest przed świtem świeższa,

I zataczam wierzchowcem koło


Jakbym chciała okrążyć Ziemię

Nim ta otrze się o orbitę,

Wodospadem złote promienie

Orzeźwieniem wschodu przeszyte


Zanim zmyją ze mnie kurz drogi,

Którą wczoraj już porzuciłam.

W nurt przestrzeni zanurzam nogi,

Które ciągnie galopu siła.


Stopy zatem zeń wydrapują

Krystalicznych kropel miliony.

Pocałunki więc wody czują

Oraz krok w piętach uskrzydlony,


Aż z mych ramion lotki pączkują,

Dzięki czemu jak strzała pędzę.

Członki ciała się młodo czują,

Więc im pracy dziś nie oszczędzę.


Z zachłannością ruszam do przodu,

Przez horyzont chcąc dziś przeskoczyć

Przed nadejściem słońca zachodu

Zanim gwiazdy mi zajrzą w oczy.


Kończynami oplatam konia.

Chrapy plują skroplonym wdechem.

Jego serce bije w mych dłoniach.

Wrastam w niego z błogim uśmiechem.


Wtem się nagle podrywa w górę,

Podklejając wiatrem kopyta

Jak latawiec puszczony z sznurem!

Spod obłoków widzę jak świta...

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl