środa, 24 lipca 2024

WSZYSTKO

Wszystko się zaczyna i wszystko się kończy.

Śmierć życie upija, niczym wino sączy.

Wszystko wręcz przemija niezauważone,

Byle jak przeżyte i niedocenione.


Wszystko ma znaczenie zazwyczaj banalne,

W natłoku spraw wielu nierozpoznawalne.

Wszystko niczym próżnia otacza człowieka,

Gdy ten od wszystkiego w pieniądze ucieka,


Przez co wszystko niczym bezwiednie się staje.

Pośpiech za mamonom dusze w ludziach łaje.

Co by człek nie robił, wciąż mu będzie mało,

A w godzinie śmierci zostawi też ciało


I niczego z sobą martwy nie zabierze,

Wszystko nagle straci - powiedzmy to szczerze.

Zniknie ze wszystkiego doszczętnie obdarty,

Choć żył dla korzyści wiecznie nienażarty,


Zaprzedając duszę, by zadbać o ciało,

By niczego nigdy mu nie brakowało.

Dla sakwy srebrników, które rdza pokryje,

Człowiek jest - to pewne; lecz... w ogóle żyje?!


Wszystko wokół mając i tym się nie ciesząc,

Nieustannie dokądś za kasą się spiesząc,

Czy nie dźwiga w sobie kłamliwe złudzenie,

Że ma wartościowe jako nikt istnienie?


Strach go ciągle ściga, lękiem prześladuje

Przed upadkiem tego, co wznosi, buduje.

Zegar biczem smaga wężowych wskazówek.

Nawet nie zawiąże człek w biegu sznurówek,


Bo chce tłum wyprzedzić, aby zdobyć wszystko,

Choć w rzeczywistości gna z pustą walizką,

A gdy się miarkuje, iż oczy zamyka,

W bezradności z bólu sam do siebie wzdycha,


Gdyż nagle postrzega wszystko, co stracone

Przez śmierć do lamusa jak łupy wrzucone.

Ciężko mu umierać w pałacach nicości,

Bowiem wnet poznaje - pomylił wartości,


Wszystko za nic mając, a nic zaś za wszystko...

Tak za szczęściem gonił, mając szczęście blisko,

Że stracił rachubę i tożsamość stracił.

Był jak król, a umarł w swym zamku bez gaci.


Wszystko to nie złoto, co rażąco świeci.

Wiedzą to (przypuszczam) nawet małe dzieci.

Wszystko to relacje, natura, zdarzenia,

Codzienność tworząca przepiękne wspomnienia.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



poniedziałek, 22 lipca 2024

LEDWO

Ledwo się lato kapryśnie zaczęło,

A już się chyli ku swemu końcowi.

Nie wiedzieć, kiedy w słońcu zabłysnęło

Miejsce przez lipiec oddane sierpniowi?!


Zaledwie tydzień dzieli te miesiące.

Nim się zmiarkować, wrzesień je przegoni

I cieniem zajdą dni lata gorące

Pod nieba czaszą, co łzy będzie ronić...


Oj, delikatną kruchość ma istnienie,

Które, jak lato, cieszy swym urokiem

I które znika wręcz niepostrzeżenie,

Przechodząc obok swym milowym krokiem...


Znad głów spływają ognia wodospady.

Wiatr nie jest w stanie żaru umiarkować.

Stygnie w czuprynach drzew i do przesady

Jakby zamierzał w liściach leniuchować


Na rozciągniętym powietrza hamaku,

Które aż parzy zagęszczoną łuną.

Przestrzeń wibruje... albo drży ze strachu,

Że się naraża upałem piorunom.


Spiekota stapia wysuszone usta,

Wypala ciało całe od środka.

Oaza zda się od parności pusta.

Ziemia pod źródłem popękała szorstka.


Pragnienie zatem człowieka zadręcza

I go wyżyma niczym mokrą szmatę.

Trzaskają nici bijącego serca

I dni znikają na młodości stratę,


Co niczym lato pięknem podziw budzi

A jednocześnie cicho się wymyka

I kruszy w palcach przemijania ludzi,

Z których to życie jak nurtem strumyka


Wypływa, w dali przyszłości znikając,

Pozostawiając ślad stóp odciśniętych...

Tak w tobie, lato, pocieszenie mając,

Dostrzegam radość jako wzór przynęty


Na żyłce minut przez czas zarzuconej,

By wskazówkami wbić się w ludzkie ciało...

Oj, lato, lato w aurze upragnionej!,

Wciąż przypominasz, że cię jest za mało,


Traw przekwitnieniem i źdźbeł bladą słomą,

Żółknącym liściem i chłodnym wieczorem,

I południami, co na popiół płoną,

Dniami, co gasną za szybko... nie w porę...


Zanim przez ramię rzucę bystrym wzrokiem,

Jesień w obejściu mnie sobą zaskoczy.

Ty, lato, przejdziesz błyskawicznie bokiem,

Nie zaglądając nawet w moje oczy,


I, nie żegnając się (chociaż wypada!),

Znikniesz na zawsze gdzieś za horyzontem...

Niebo się wówczas na dobre rozpada,

Jesień popłynie nostalgicznym prądem


I kropli deszczu pełne pajęczyny

Niczym ławicą wyłowionej ryby

Pozwolą odczuć, żeś całkiem bez winy

Przepadło, będąc, lecz... jakby na niby...


A, gdy się zjawisz za rok pod mym domem,

Może mnie nawet w nim już nie zastaniesz.

Cisza powita cię mym niemym tonem,

Kiedy u progu na chwilę przystaniesz,


By zebrać z czupryn pierzastej zieleni

Me siwe włosy - w tobie babie lato...

Już teraz widzę jak srebrem się mieni

Kontrastująca z twą soczystą szatą


Nić mojej głowy niczym pępowina

Zegara ostrzem ode mnie odcięta,

Co niczym struna w palcach się napina

I milczy, będąc zbyt mocno szarpnięta...


Ledwo się lato kapryśnie zaczęło,

A już mi pachnie zbutwiałym powietrzem.

Ledwo na niebie słońcem rozbłysnęło,

A już niebawem zaleje się deszczem.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




piątek, 12 lipca 2024

W BŁOGIM SPOKOJU

Słodko-błogi spokój... oraz deszcz za oknem.

Szum wody rozbija się szklanym łoskotem.

Patrząc nań przez szyby, czuję... cała moknę.

Strugi w moje dłonie wpadają z chlupotem.


Otwieram na oścież drzwi, by na balkonie

Wonią bryzy, która wodospadem pluszcze,

Obmyć, stojąc w progu, nadal śpiące skronie...

Najwcześniej wynurzę się z kaskad pojutrze -


Tak jest mi wspaniale pod chmur wodogrzmotem,

Że się zatrzymuję blisko balustrady.

Szelest liści wzbił się jakby ptaków stadem,

Które siłą skrzydeł rwały się do zwady.


Drzewa zaś przemokłe z gałęzią przy sobie,

Przypominające syreny w kąpieli,

Stoją w sukni łusek po sam czubek w wodzie.

Włos się z nich strumieni pod pniem w gruncie ścieli.


Wtem przestało padać, słońce zaświeciło.

Dłońmi twarz przemywam, rosę w nią wcierając.

Pachnie deszczem, chociaż... jakby go nie było.

Po chodnikach błądzę, ślad wód zeń spijając


Wzrokiem, który brodzi po wyschłym korycie

Pozbawionym nurtu przed się płynącego,

Ale wilgotnością wciąż tętniącym życiem

Strumienia przed chwilą wpław weń hen rwącego.


Wkleiła się w skórę przezroczem sukienka.

Wiatr ją dłońmi wciera w me wilgotne ciało.

Blaszkami zaś cisza drzew rozkosznie szczęka.

Zeń strącaną kroplą znów się rozpadało.


Chłód przeszył mnie dreszczem na wskroś przejmującym.

Ocknęłam się nagle. Weszłam do mieszkania.

Z kubkiem w ręku kawą świeżą parującym

Stoję w oknie mokra niczym bez ubrania


I zachłannym okiem bacznie obserwuję

Jak ponownie chmury granatu się puszą,

Zza których się słońce wygrzebać próbuje,

Gdy te nieskutecznie, uparcie je duszą,


Więc przemiennie płonie i blednie, ciemnieje,

Bawiąc się grą cieni i rzucanych świateł.

Pogoda kapryśnie na zewnątrz szaleje,

Zdając się budzącym mój podziw wariatem.


Nigdzie się nie ruszam, będąc na balkonie.

Ptaki w orzeźwieniu wnet się rozśpiewały.

Pierś ma namiętnością szczęścia dziko płonie.

Zmienności natury tak mnie rozkochały,


Że nie jest mi straszną ulewa, co wisi

Niczym przepełniony wodą cienki balon.

Kontempluję lato w nienagannej ciszy

Jakbym otrzymała kumulacji talon


I cieszę się kruchym, ulotnym momentem,

Który zaraz minie wręcz niespostrzeżenie.

Rozciągam ramiona jak struny napięte

I w niebo wypuszczam myśli rozproszenie,


Wymiatając z głowy to, co niepotrzebne,

Co ciąży i męczy uwięzioną duszę.

Zostawiam pod sobą wszystko, co przyziemne,

Bo ufnie w ów spokój wchłonąć dać się muszę.


Niechaj mnie odrywa od szorstkiej nawierzchni,

Uwalnia od butów zdartych, przechodzonych.

Czuję: wyjątkowo mi się dzisiaj szczęści,

Więc nie zrezygnuję z tych chwil uwolnionych


Od codziennych zmagań, trosk i obowiązków,

Które czynią ze mnie pochylone drzewo.

Nie dbam i to wcale, czy to jest w porządku,

By iść w tym momencie za duszy potrzebą.


Spokój błogim stanem lekkością dmuchawca

W przestrzeni me ciało na puch rozdmuchuje.

Zatem się unoszę na przykład latawca...

Proszę nie przeszkadzać, bo właśnie dryfuję...

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl





poniedziałek, 8 lipca 2024

W CISZY...

Cisza... Powietrze wnet oddech wstrzymało.

Przestrzeń zagęszcza gorąc parujący.

W liściach puchatych mnogo się rozsiało

Milczenie i szum niemo szeleszczący...


Jedynie ptaków szczebiot się powiela

W wręcz krystalicznym tonie akustyki,

W którym do taktu stopami przebiera

Cisza tańcząca w ramionach muzyki,


Aż traw pożółkłych trzeszczą źdźbła muskane

Krokiem, co w rytmie miękko się kołysze,

Jak kłosy zboża dłońmi rozcierane,

Które pękając ziarnem... drażnią ciszę.


Synogarlicy głos się wdarł w mieszkanie

Pohukiwaniem mnie zaczepiającym

Niczym kukułki w świat nawoływanie

Dźwiękiem jak gdyby bez przerwy tęskniącym,


Przez co i mnie się nostalgia udziela

Za tym, co za mną droga utraciła...

Za zakrętami przeszłość się zaciera.

Z taborem ludzi swój obóz rozbiła,


A w nim... ja - mała dziewczynka w sukience,

Co jest na co dzień często nieobecna,

Gdyż patrząc w niebo, gwiazd ma pełne ręce,

W których bezsenność płonie długowieczna


I spać nie daje obłąkanej duszy

Niepasującej do rzeczywistości,

Bo gdy cokolwiek ją dogłębnie wzruszy,

Dusza ta miota się w szale miłości,


Co pozostało mi do dzisiaj wierne,

Więc kiedy wzbiera we mnie jej namiętność,

Wszelkie starania zdają się daremne,

By ciałem duszy zapewnić stateczność.


Wówczas zarzucam przyziemne jestestwo

I puszczam wodze płodnej wyobraźni,

Która mnie niesie w przedziwne królestwo,

Co snem się ściele na przestrzeni jaźni,


Aż trudno orzec, czym mara, czym jawa?! -

Tak się zaciera realu granica.

Choć spraw codziennych nadciąga obława,

Bycie ponad nią pięknem mnie zachwyca,


Więc trzymam pióro jak ster w mojej dłoni

I tnę przestworza papieru stalówką

Z wiankiem natchnienia na marzącej skroni!

Uciekam w twórczość pod każdą wymówką,


Bo trudno w sobie zdusić jest pragnienie,

Co wbrew mej woli duszę mą unosi

Nad stąpające po Ziemi istnienie,

Kiedy się muza o uwagę prosi.


To moje życie - ot, nędzna wędrówka

Stopami boso przemierza ścieżyny,

Które przede mną wycina stalówka

Śladem na grzbiecie zielonej pierzyny


Jakoby kreską suchą atramentu,

Co łączy myśli z zapisanym słowem

Wyrwane z uczuć żywiołu, zamętu

Trzymającego wciąż w zadumie głowę,


Więc się próbuję oderwać od kroków,

By gwiazdy z góry podziwiać pod sobą,

Lecz dotykając dzień za dniem obłoków,

Ziemia mi ciąży jak kula pod nogą


I tak się miotam, i ze sobą męczę,

I się upijam nektarem natchnienia,

W ciszy ku niebu wyciągając ręce,

By podróżować w bezkresach tworzenia,


I niczym pióro w sukni postrzępionej

Na jednej nodze stalówką wiruję,

I jakby w tańcu, co niedokończone,

Wręcz bez wytchnienia z miłością spisuję,


Dając w ten sposób sposobność ucieczki

Szaleństwu, które w środku się budzi,

By atramentem zeń płynącej ścieżki

Mogło się wedrzeć w serca śpiących ludzi,


Żeby i oni poczuli wiatr w skrzydłach,

Których na co dzień są że nieświadomi.

Niechby im szarość przyziemności zbrzydła

Na skutek książki leżącej na dłoni.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



piątek, 21 czerwca 2024

AKT ROZPACZY

W żałobnej chuście przez okna zagląda

Świat jakimś żalem wręcz ukrzyżowany.

Niczym pokutnik błądzący wygląda.

Nań liści wisi wiatrem wór szarpany


I na ramionach jak wiciach łopocze

Jakby sam żebrał o gesty litości.

Łzy niebo roni i, łkając, stukocze

Niczym rzucane w wiadro z blachy kości.


Z oczu się szaro-zielonych płacz sączy

I strumieniami szyby rozmazuje.

Wycie rozpaczy w drzewach się nie kończy,

A w wyższe tony, świszcząc, się wdrapuje.


Już chodnikami lament wpław wędruje,

Z pośpiechem pędząc na oślep w nieznane.

Wzdłuż krawężników woda wręcz buzuje,

Siejąc w ten sposób panikę i zamęt.


Z domu się temu wszystkiemu przyglądam,

Siedząc przy stole niemal nieruchomo.

Światu w łzawiące źrenice zaglądam,

Dumając... czymże biedaka zraniono?


Wtem niecierpliwy pięścią walnął w okno!,

Aż chmur krzemienie ze sobą się starły,

Szyby zadrżały, co od deszczu mokną,

Rysy ogniste ciemności przetarły.


Podchodzę bliżej do drzwi balkonowych,

Wzrokiem jak dłonią świat głaszcząc po głowie,

A w jego oczach od płaczu chabrowych

Dostrzegam wszystko, czego nie wypowie,


Więc nim wzruszona do piersi go tulę

I uspokajam niczym matka dziecię,

Szepcząc milczeniem doń szczerze i czule:

Dobrze rozumiem cię, kochany świecie.


Wtem nagle puścił wodze swej rozpaczy.

Lunęły smutku gromkie wodospady.

Świat szumem wody coś, pluszcząc, majaczy.

Nie daje sobie z własnym bólem rady,


Więc w złości znowu pięścią w przestrzeń wali,

A ta grzmi, warczy jak pies na łańcuchu.

Świat klęcząc w wodzie ku niebu się żali

Jakby na modły nie znalazł posłuchu.


Zębami zgrzyta, gniew w nich rozcierając,

Aż skrzą się białym ostrzem błyskawice.

Wściekłość zaś w sobie wbrew woli trzymając,

Sinym granatem zalewa swe lice,


Po których płyną jak rwące potoki

Cierpienia strugi, wbijając się w ziemię.

Cień czerni połknął pierzaste obłoki,

Ciągnąc za sobą chmur gradowych plemię


Jak kawalerię, która ciężką zbroją

Dudni i brzęczy, huczy oraz zgrzyta.

Odgłosy kopyt echo niepokoją.

Tłum drzew w pokłonie oddział konny wita


A ja nań patrzę do szyb przyklejona,

Nie mogąc wzroku oderwać od świata,

Który w boleści jak topielec kona,

Leżąc bezwładnie na skulonych kwiatach.


O jakżeś piękny w swej okrutnej męce

A jednocześnie i nieobliczalny.

Bezgranicznością uczuć moje serce

Porywasz w zachwyt nieprzewidywalny.


Mogłabym boso wybiec w twe objęcia,

By dać się ponieść na twych silnych rękach.

Wybacz mi, świecie, że przyczyną szczęścia

Jest mi goryczy twej straszna udręka.


Zapewnić mogę, że to nie jest pycha

Ni obojętność na twoje cierpienie.

Dusza ma, żywioł w tobie widząc, wzdycha,

Czując w nim Wszechmoc, co tworzy istnienie,


Co ją przeraża, ale i pociąga,

Czego, choć lotna, wcale nie pojmuje

A wbrew logice cię, świecie, pożąda,

Kiedy cię rozpacz oczyszcza, katuje,


Kiedy napełnia życiodajnym sokiem,

Wonią świeżości na światło wydaje...

Stąd cię pożeram, świecie, chłonnym wzrokiem

I ci się cała, bez reszty!, oddaję,


Byś mną jak piórkiem wziętym z kałamarza

Mógł się objawić w pełnej swojej krasie,

A ja przez ciebie, co rzadko się zdarza,

Miała ów zaszczyt by być na Parnasie.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl