środa, 13 marca 2024

CISZA W SAMOTNOŚCI

Poranna kawa - rytuał dnia w progu,

Który nim wzejdzie, trze buty o stopnie.

Nie umiem jednak podziękować Bogu

Za czas jak myślą przędzoną swobodnie


Na unoszącym się zapachu kawy

Niczym wrzecionem zbierana niteczka...

W tle kołowrotek turkocze łaskawym

Obrotem, co zeń wskrzesza wskazóweczka


Przeskakująca z minut na minuty

Rozpędzających się wręcz do godziny.

Cykanie niczym weń brzęczące druty

Drży jak pedałem zgniatane sprężyny,


W rytm to się których koło napędowe

Tarczy wiszącej zegarem na ścianie

Kręci szalenie jakoby gotowe

Wyruszyć w drogę nim jasność nastanie,


A przy nim cisza... z kądzieli zadumy

W paluszkach włókno z pęku myśli ciągnie

I prostą linią wyciągniętej struny

Jak na przęślicy krążku zwija do mnie...


Ja niczym szpula owinięta myślą

Coraz cieplejszym otulam się stanem

Refleksji, która dopieszczona ciszą

Niejedno słowo ma we włókno wtkane,


Więc przy terkocie bryły obrotowej,

Która, stukocząc, energię gromadzi,

Skręcam w opuszkach strofy niegotowej

Pasemko sylab, co w przędzę prowadzi


Klekotem liter moja klawiatura

Niczym fortepian pod dłonią pianisty,

Na kartce tworząc spod stalówki pióra

Tekst w swym przekazie wyraźnie przejrzysty,


Po czym... gdy kawa staje się wspomnieniem,

Myśl zapisaną wysyłam w nieznane,

A ona iskrząc jakoby olśnieniem,

Wisi jak stada ptaków rozsypane,


Z których się gołąb pocztowy oderwie,

Na parapecie u kogoś przycupnie

I moim szeptem jego ciszę przerwie,

Budząc rozmowę... może czasem kłótnię...


Nie mogę zatem samotności ganić,

Choć mi na co dzień wiernie towarzyszy.

Niesłusznym sądem mogłabym ją zranić,

W niej bowiem słyszę głos bezdźwięcznej ciszy,


Co mnie zaczepia, kusi do debaty

Z Tym, który zwie się Początkiem i Końcem.

Przekraczam wówczas światy i zaświaty,

Aż serce płonie gorejącym Słońcem.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




wtorek, 12 marca 2024

DNIEJĘ

Odpływ granatu, co cieniem się ciągnie

Ciemności, która Ziemię spowijała,

Spływa na zachód niemal nieprzytomnie,

Dzięki się czemu jasność ukazała


Wzdłuż horyzontu linią wschodu słońca

Zwiastowanego jaśniutkim błękitem,

Przez co nie widać, by kula płonąca

Gorała w górze rozpalonym świtem.


Akt przebudzenia zdradzał się przekornie

Zmianą tonacji niebieskich kolorów.

Można rzec zatem, iż dzień bardzo skromnie

Się anonsował, bowiem bez naporu,


A wręcz łagodnie, stopniowo i płynnie,

Nie przyciągając uwagi nikogo,

Zjawił się w blasku prosto i dziecinnie,

I światłem dnienia rozpłynął się błogo,


Z gęstwiny mroku całkiem niewidomej

Kwiaty i pąki na wierzch wydłubując,

A w ciszy sennej, jeszcze nieprzytomnej

Ptasią radością w wszechświat podśpiewując.


Spryskane mgiełką powietrze skroplone

Osiada rosą na źdźbłach pochylonych,

Przez ziarna gruntu pragnieniem gnębione

Niczym ostrygi z traw wodą zroszonych


Bywa spijane, choć po krótkiej chwili

Parą się mglistą w obłok zawiązuje

I jakby miękko na skrzydłach motyli

Na nieboskłonie żaglami cumuje,


Puchatą bielą zmysły zachęcając

Do wypłynięcia w nieznanym kierunku...

Trudno nie zbłądzić, dniem się zachwycając,

Który latawcem na zerwanym sznurku


Zdaje się wznosić, noc za sobą ciągnąc

Niczym kurtynę, co scenę zasłania

Po każdym akcie, tematu nie drążąc,

Którym to widza do refleksji skłania,


Przez co jest łatwiej, w fotelu zasiadłszy,

Dostrzec wszelakie w życiu uchybienia.

Ja jednak szansę, by znów być, swą skradłszy

I mając jeszcze coś do powiedzenia,


Wybieram miejsce nie obserwatora,

A tego, co się swym istnieniem staje,

Więc kiedy wschodzi mego czasu pora,

Siebie poświęcam - ile mogę, daję.


Nie żal mi wcale, że mnie wciąż ubywa,

Że cień pode mną wydłuża się stale.

To dzięki temu czuję się szczęśliwa,

Iż z wschodem słońca budzę się zuchwale


I pewnym krokiem wchodzę w dzień kolejny

Jak iskra, która gaśnie, na wiatr lecąc,

Dla której ważne, aby żar bezsenny

Rozpalił duszę, krótko ciałem świecąc.


Zatem i teraz pod błękitów taflą

Dnieję ze świtem, co mnie wabi, kusi,

I póki oczy na wieki nie zasną

By być, nie czując, nikt mnie nie przymusi.


Będąc na skale, o którą się jasność

Obija falą porannej godziny,

Mam czasu skrawek jedynie na własność -

Dar bez szczególnie istotnej przyczyny,


Więc dniejąc, chwytam los nieokiełznany

Bez względu na to, co też mi przyniesie.

Mój skrawek czasu z wszystkich stron zszargany

Jak bilet w dłoni w nieznane mnie niesie.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




piątek, 8 marca 2024

W PODRÓŻY

Pajęczyny przy lampach jak żagle rozpięte,

Które starym okrętem nigdy nie pogardzą,

Wiszą sparciałą nitką wciąż mocno napięte,

Przez co z naporem wiatru świetnie sobie radzą.


A latarnie pod nimi jako maszty w porcie

Czekające cierpliwie, by w przestwór wypłynąć.

Widać na tle błękitów ich strzeliste krocie.

Trudno zatem je w drodze obojętnie minąć.


Jakaś stała się wdarła w ten żeglarski obraz,

Przez co mniemać mi przyszło, że czas się zatrzymał,

Więc stanęłam na brzegu, pomyślałam: Choć raz

Bat się wiecznych ponagleń od ciosu powstrzymał...


I, przymknąwszy powieki, powietrze złowiłam,

Które wodą pachniało źródlanej czystości.

Bryzą twarz po wczorajszym dniu lekko skropiłam,

Czując w rosnącej piersi rześki stan świeżości,


Po czym się wnet ocknęłam, wokół rozejrzałam,

Dostrzegając to, co się zmysłom mym wymknęło.

Zdaje mi się, że moment jakiś dryfowałam

Jakby ciało bez duszy bezwiednie stanęło...


Śpiew mnie ptactwa ocucił, na Ziemię sprowadził.

Zasłuchałam się w trelach niemal bezpamiętnie.

Chłód, co kości przenikał, w ogóle nie wadził

Tonom, które się niosły w przestrzeni namiętnie.


Wtem dotarło że do mnie, iż ptak nie narzeka

Na klimatu kaprysy i fochy pogody.

Człowiek tylko bez przerwy na okazję czeka,

By okazać akt ciągłej na coś w nim niezgody.


Dłonią lekceważąco na dąsy machnęłam,

Mając za nic tę ludzką przypadłość lamentu.

Rozciągając jak saling ręce, wypłynęłam,

Czując w krokach i siłę, i lekkość okrętu.


Fale traw, co się złotem mniszka rozświetliły,

Pieszczotliwym łoskotem kadłub podmywały,

A stokrotki wzdłuż burty bielą się pieniły,

Krople rosy pod stopą się rozpryskiwały.


Czułam prąd przecinany przestrzeni na twarzy.

Nurtem niczym grzebieniem ciągnął mnie za włosy,

Lecz powstrzymać się marszu mego nie odważy,

Bo mnie do horyzontu wiodą syren głosy.


Przecinałam nogami jak ostrzem nożyczek

Szlaki czasoprzestrzeni wciąż się niekończące.

Szerokości, długości moich map nie zliczę.

Cyrklem kroków je mierzę w dal się gdzieś ciągnące.


Trudno zatem określić dokąd dzisiaj zmierzam.

Jacht przed wschodem jutrzenki wszak odcumowałam

I od godzin już kilku morze dnia przemierzam,

A nad głową zwiastunów lądu nie widziałam,


Więc żegluję, zegara pluski celebrując

Rozcinane sterową płetwą nieustannie.

Życie w zachodzie słońca szczęśliwie kosztując,

Spijam smak codzienności (i słony) zachłannie.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




wtorek, 5 marca 2024

ŚWIĘTEJ PAMIĘCI...

Pomimo wieku pełnej dojrzałości

Wracam w czas przeszły niemal nieustannie,

By znów się wtulić w objęcia miłości,

Którą się dzisiaj handluje bezkarnie


Jak zużytymi prezerwatywami,

Przetrzymywaną wbrew jej woli dziwką,

Którą się depcze, wciera w bruk butami,

Która się stała instynktów pożywką.


Patrzę jak leży utytłana w błocie

I odurzona na zgon używkami

W sznytach na ciele swym bezbronnym splocie,

Z krwi i nasienia rażąc pończochami.


Widzę jak bardzo siebie nienawidzi

I jak nie radzi sobie z poniżeniem.

Jak się potwornie samej siebie brzydzi,

Gdy się w mych oczach dostrzega spojrzeniem.


Co się z nią stało niewinną i czystą

W podkolanówkach białych i sandałkach?!

Na jej zbrukanie połknąć że mi przyszło

Żal, który płonie w gardle jak zapałka.


Me pokolenie jeszcze ją pamięta

Z latawcem w dłoni, bukietem balonów,

Z kokardą, która w włos zwichrzony wpięta,

Sięgała wstążką marzeń nieboskłonów.


Me pokolenie jeszcze za nią hasa

I po kałużach skacze, żaby łapiąc,

Wiruje w trawie do samego pasa,

W kwiatach się polnych jak w luksusach pławiąc


I na obłoki patrząc spod kielichów,

Z których się miodu woń nektaru leje,

A pod batutą wieczornych świerszczyków

Po kopach siana niczym wiatr szaleje.


Ta miłość jednak została zgwałcona

I leży w zgliszczach zniszczonej psychiki

I jak trup gnije, cuchnąc, zbezczeszczona,

Nie mogąc wesprzeć się dzisiaj na nikim,


A my... mijamy ją jak ślepo głusi,

Udając, że się nic przecież nie stało,

Że świat rozwijać się po prostu musi,

Że śmierć dzieciństwa to nadal za mało.


Spod naszych skrzydeł wykradają dzieci,

Poją je jadem niepohamowania.

Nad ich głowami znicz się blado świeci

Prawidłowego pociech dorastania.


Bajki spalono na stosie przeżytku.

Libido godność w człowieku morduje.

Ciało się stało przedmiotem użytku,

Którym to każdy, kto chce, się częstuje.


Próg obniżono wiekowy na filmy

Do zakazanych kiedyś należące.

Dziś pod gruzami zipie świat dziecinny,

Sterczą w nim pociech członki konające.


Okablowane młode pokolenia

I ogniem krocza jak prądem rażone

Z agresją, co je w głodne bestie zmienia

Są jak krzyżami pola zagęszczone,


A my... agonią dzieci zatruwając,

Na ich bezduszność wiecznie narzekamy;

Do zarzucenia sobie nic nie mając,

Od nas zależnych winą obarczamy


Za to, że myśmy wpięli eutanazję

Ich człowieczeństwa wręcz wynaturzenia,

Żeśmy zabili w nich szczerość, fantazję

Tym, co normalnie jest nie do zniesienia.


Przebudź się wreszcie tłumie zabiegany,

Bo twe potomstwo niczym wszy wybija

Ten, co za mędrca u żłobu przebrany

Krew z żył dzieciństwa jak szampana spija!

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



poniedziałek, 4 marca 2024

KAPLICZKA

Mówią, że ciało jest świątynią Ducha...

Oj, kiepska Ci się trafiła chałupina.

Wokół niej krąży wiecznie cisza głucha,

Co partytury w przestrzeni rozpina


I wrażliwością wręcz nadprzyrodzoną

Tony, półtony z wszech stron wyłapuje,

Więc ta chałupina ciszą rozdźwięcznioną,

Milcząc, w krzyk niemy nawet się wsłuchuje,


Przez co nic umknąć nie jestże jej w stanie -

Takie ma ucho na dźwięk wyczulone.

Owa chałupina wiatru falowanie,

Co nie jest nawet westchnieniem zdradzone,


Wnet wyłapuje w powietrza bezruchu

Wibracją, która dreszczem ją przeszywa.

W tejże chałupinie odgłosy okruchu

Trzeszczą pod butem jak to zimą bywa,


Gdy mróz śnieg zetnie, szkłem pod stopą pęka

I na mak drobny zgrzytem się rozdrabnia.

Owa chałupina mizernie niewielka

Echem odtwarza ciszę nocą, za dnia.


W niej nawet słychać myśli chrobotanie

Jakoby myszkę z ziarnem słonecznika,

Której łupiny w kącie podgryzanie

Niesie po izbach jak huk akustyka.


Marna świątynia Ci się że trafiła...

Na belce wsparta miast na fundamencie.

Chałupina, co się już dawno przeżyła,

Bo w murowanych ludzie wiją szczęście.


A mnie na przekór i jakby wbrew woli

W wiejskie obejścia ciągnie nieświadomie,

W których czuć zapach chleba oraz soli,

W kuchni kaflowej drewno suche płonie


I pachnie grzybem na barszczu zakwasie

Kożuchem skwarków suto zaprawionym,

I gotowanym na tłustej kiełbasie,

Jak również czosnkiem świeżym doprawionym...


Taką Ci jestem chałupiną, mój Boże,

Co to się w dzikie zarośla zaszywa,

Od miast i tłumów ucieka, gdy może,

W splotach gałęzi i pokrzyw przebywa;


W oczach jak w oknach za rzęs firankami

Odrysowuje naturę dziewiczą,

A opleciona dzikich róż pędami

Oraz z powojów utkaną spódnicą


Przysiada w cieniu pod kwitnącą gruszą

Oraz jabłonią, wiśnią i czereśnią,

Których korony płatkami się puszą,

A młode liście jesiennie szeleszczą,


I stopy bose wsuwa jak w bambosze

W złociste mniszki, perłowe stokrotki,

Strącając z ździebeł krystaliczną rosę

Budząc do grania ruchem polne dzwonki,


Bo u mnie, Panie, wiecznie tętni wiosna,

Chociaż murszeją z desek zbite ściany,

Choć już się chwieje ta konstrukcja prosta,

Z której kościółek jest Ci zbudowany


W mym marnym ciele podupadającym

O siwym włosie w przerzedzonej strzesze,

Ku ziemi lekko, wolno się garbiącym,

Którego Anioł, będąc wiernym, strzeże.


Taką masz we mnie kapliczkę znędzniałą,

Która przy drodze stoi zagubiona -

Ot, stara chałupa - próchniejące ciało,

A w nim zaś dusza wciąż Ciebie spragniona.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




piątek, 1 marca 2024

GODZINA DNIA ROZPOCZĘTEGO

Niebo popękało szczelinami światła,

Które się przez chmury przebić nie zdołało.

Wybrzuszone bruzdy łączy nić wyblakła

Słońca, co za gniewny granat się schowało.


Spiętrzyły się skały skłębienia nade mną.

Tuman się unosi brzemiennych obłoków.

Wszędzie jakby smołą bulgoczące ciemno

Pełznie lepką mazią nieuchwytne oku.


Rozdrobniona kropla deszczu twarz mą rosi.

Czuję wilgotności palec jak garncarza,

Który opuszkami inny kształt nanosi

Na buzię, co wolno kruszy się, postarza,


I rozciąga skórę niczym fałdy gliny

Obracanej tarczą wirującej Ziemi.

Nie mając już formy młodziutkiej dziewczyny,

Ciało obdrapane dłutami promieni


Heblowane drewno sobą przypomina -

Coraz mniej mnie tutaj oraz w tym momencie.

Zatem, kiedy dzień się swym świtem zaczyna,

Będąc w nim świadomie, czuję, że mam szczęście,


Mogąc uczestniczyć w ów misterium bytu

Jakbym się na skrzydłach w gwiazdach unosiła

Przeszyta rozkoszą radości, zachwytu,

Z których promienieje wręcz nieludzka siła.


Jakże być spokojną, skrajnie obojętną

Wobec się budzących zjawisk tego świata,

Kiedy zeń pączkuje nieprzebrane piękno,

Które się z codzienną szarością przeplata?


Jakże nie dostrzegać kiełkujących zdarzeń

Karmiących nadzieją wczorajsze zmęczenie?

U progu poranka wyrazistość marzeń

Świadczy, że realnym jest wyobrażenie,


Więc, co jest już za mną, zostawiam i ruszam

Przed siebie po nowe i nieodgadnione.

W podskokach przed ciałem hasa moja dusza,

Ono za nią drepcze nieznanym kuszone.


Pachną miodem zioła, wiankiem oplatając

Głowę moją w chmurach wiecznie dryfującą.

Niebo popękane linią światła mając,

Ziemią siebie raczę ledwo się budzącą


I jestem jak dziecko pośród kwiatów polnych

Z skowronkiem nad czołem wiecznie zamyślonym

W powietrzu przyjemnym aromatów wonnych

Delikatnym wiatrem w słońcu rozpylonym.


Przebudzona wchodzę z dziecięcą ufnością

W czas świeżej godziny dnia rozpoczętego,

Z którego chcę czerpać (może z naiwnością)

Zasoby wszystkiego dla mnie najlepszego,


Aby stać się lepszą niźli do tej pory,

Bogatszą o wszelkie, różne doświadczenia,

Które mnie nauczą bezcennej pokory

I umiejętności życia docenienia.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl