piątek, 12 stycznia 2024

MARZYMY, A TYMCZASEM

Tak bardzo pragniemy w swym życiu stałości,

Na kawałku ziemi aby uwić gniazdo.

Marzymy, że spokój w ów miejscu zagości,

Że czas będzie płynął powoli i gładko,


Że zdjąwszy pod progiem buty dnia całego,

Zostawimy ciężar wszelkich obowiązków;

Zatrzasnąwszy wejście do domu ciepłego,

W zacisze wszyjemy się tych czterech kątów,


W których zegar milknie, a myśli cykają,

Trzask ognia gałęzie przeżuwa cierpliwie,

Na ustach zaś szepty lektur spoczywają,

Rozmów prowadzonych szczerze i życzliwie;


W których bliskość rodzi przyjaźnie prawdziwe

I dojrzewa miłość dwojga w jednym ciele,

Szacunek relacje kształtuje uczciwie,

Przez co by być razem zawsze jest na czele;


W których przeszłość wabi rozmarzone oko

Historiami w ramkach za szkłem wiszącymi...

W fotelu zasiadłszy wygodnie, głęboko,

Wspomnienia nas niosą falami szumnymi...


Tymczasem nam wszystko dokoła wytyka,

Że tu, w tym momencie nie ma nic naszego,

I jak powtarzana w zacięciu muzyka

Nie daje nam nawet złudzenia marnego,


Iż możemy sobie coś zorganizować,

By według pragnienia i ducha potrzeby

Swobodnie, intymnie życie celebrować,

Nie zaś na podglądzie, szybko i od biedy.


Przycupniemy chwilę w metrażu losowym,

Za który nam każą wiecznie słono płacić,

A już do podróży trzeba być gotowym,

Żeby przywilejów społecznych nie stracić.


Sznury zobowiązań, napięcia frustracji

Nie dają w ogóle namiastki wytchnienia.

Nawet w zasłużonym okresie wakacji

Świszcze nam nad głową tempo przyspieszenia.


W drzwiach się wciąż mijając jak prądem rażeni,

Niewiele się znamy i o sobie wiemy.

Codziennie na smyczach przez los prowadzeni

Bezwiednie się z sobą obco starzejemy.


A, gdy wreszcie w trybach wiek rdzą nas pokryje

Nieprzydatnym czyniąc i nieproduktywnym,

W samotności sidłach, ugrzęzłszy po szyję,

Dociera wnet do nas, że człek był naiwny,


Bo choć kredyt spłacił mieszkania w ruinie,

Nie ma się z kim minąć w opuszczonym gnieździe.

Dzień mu w nim nijaki beznamiętnie spłynie,

Zegarem doń szepcząc, że lepiej nie będzie.


Pożółkłe wspomnienia wybladłe od światła

Spotęgują smutek, pobudzą tęsknotę.

Kiedyż się ta pustka w moje życie wkradła? -

Zapytawszy siebie, żegnamy ochotę,


Aby wczesnym rankiem strącić sen z powieki,

Gdy za oknem świat się oceanem zdaje,

Za którym ląd tonie w błękitach daleki

A człek marnym punktem na ów tle się staje;


Gdy świadomość nęka sumienie wyrzutem

Za młodość przegraną i czas utracony.

Człek się staje z wiekiem przechodzonym butem

Przez cywilizację uprzedmiotowiony.


Stąd jałowe życie - oprogramowanie,

Które nas tresuje za chrupki przysmaczek.

Skazani jesteśmy więc na koczowanie

W zniewoleniu ciała, przez co dusza płacze.


Później... odchodzimy bez swego dorobku,

Co zalega stosem porzuconych rzeczy.

Łza się tylko kręci w płowiejącym oku.

Za plecami furtką wiatr żałobnie skrzeczy.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



czwartek, 11 stycznia 2024

Z ZAŚWIATÓW

Przytul mą duszę, która rzewnie płacze,

Ciału wciąż będąc przyporządkowaną.

Przed nią się ciągnie w dal życie tułacze.

Niechże się dźwignie, idąc przygarbioną


Oraz pod nogi patrzącą w żałości

Jakby szukała straconego szczęścia

W płaszczu przetartej bólem samotności

I zerkającą po drodze w obejścia


Dla pokrzepienia nadziei gasnącej,

Że jutro będzie lepsze niźli wczoraj.

Dajże poczucie przy porze wschodzącej,

Że ją wypłakać nie jestże już pora.


Bądź dla niej bratnią duszą ty, co który

Czytasz te wersy nad nią pochylony.

Ciągną mą duszę ptaków gęste sznury

Lecące zgoła w świata ciepłe strony.


Stąd jej nostalgia żurawim akcentem

I gęsim dźwiękiem w przestrzeń się wyrywa

Jakby żegnała pękającym sercem,

Co się cykaniem z zegarów odrywa


I gdzieś ulata pod pochmurnym niebem

Niczym mgły opar wiatrem rozrzedzany.

Niechże ma dusza w tobie ujrzy siebie,

Mój Czytelniku w ów strofach szukany.


Wiecznie pędzimy za czymś niestrudzenie,

Czego nie umie nikt trafnie określić.

Rośnie i wzrasta ciągle przyspieszenie

W krótkiej, nijakiej i formie, i treści.


Ma więc wrażenie ma dusza strapiona,

Że czas nie może człowieka prześcignąć,

Przez co się czuje obca, odtrącona

W świecie, co dąży, aby ją uszczypnąć


Lub łokciem trącić, kiedy ta się plącze

W biegu donikąd jak gwóźdź pod stopami.

Przed nią mąk pasmo wciąż się niekończącej

Szarpie jej spokój do łez pazurami.


Przytul mą duszę, żeby się poczuła

Choć raz bezpiecznie mimo zagrożenia.

Ot... w pojedynkę dusza ma się tuła,

Już nie znajdując w życiu pocieszenia.


Wszak nie wystarcza jej droga na skróty

To połowiczne do bycia natchnienie,

Co ma do bruku przyklejone buty

I w fizjologii ciał rozleniwienie.


Ona się pragnie radością rozpieszczać

Jak owocami figowego drzewa

I się w podskokach w przestrzeni przemieszczać,

Na stopniach której wzrasta i dojrzewa


Pachnąca wonią zapylanych kwiatów,

Co przeszywają słodyczą powietrze,

Gdyż moja dusza pochodzi z zaświatów,

Do których wraca, kiedy pisze wiersze.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



DŁOŃ NATURY

Bezwstydna brzozo w okno me wtopiona,

Pniem w białej skórce się rozwidlająca,

Światłem od spodu na tle wyrzeźbiona

Ciemności, która nie zaznała słońca,


Zdajesz się stygnąć w modlitwie milczącej,

W niebo unosząc palce załamane,

W pozycji o coś dyskretnie proszącej...

O wiatr obijasz słowa wyszeptane


I w ciszy czekasz nad wyraz cierpliwa

Na znak... cud może!, którego ci trzeba.

Gałęźmi płaczesz, brzozo nieszczęśliwa.

Lament twe włosy szarpie i rozwiewa.


Cóż w niepokoju, sąsiadko, przeżywasz?

Jakież cię wizje smutkiem prześladują?!

Na pomoc Stwórcę ukorzona wzywasz!

Jakież proroctwa ciebie tak katują,


Żeś jest wygięta pod ciężarem męki?!

Widzę na tobie, brzozo się skarżąca,

Gesty okrutnej w swej sile udręki

Jakobyś była wolno konająca...


Patrząc na ciebie, dźwigam przekonanie,

Że spadnie na lud ogromna tragedia,

Coś potwornego niebawem się stanie,

Czego nie wróżą (ponoć) czujne media.


Apokalipsy jeźdźców tętent koni

Zdajesz się słyszeć... odczuwać wibracje

Jak nurt powietrza na bezlistnej dłoni...

Kopyta dudnią jakoby owacje...


Człowiek jedynie jeszcze nie dostrzega

Zła, którym sam się wręcz ochoczo staje,

Przez co świat nań się niebezpiecznie gniewa,

Gdyż ten w nim depcze prawa, obyczaje,


Byleby siebie tylko zadowolić

I zaspokoić łaknienia rosnące,

Których się nie da okiełznać, ukoić,

Kiedy się kocha wyłącznie pieniądze.


Widzisz kres, brzozo, ów zrobaczywienia,

Co niczym powódź ludzką populację

Pochłania, trawi żądzą zniewolenia,

Budząc w niej wiarę w słuszność oraz racje


Tego, co budzi się przeciw naturze,

Chaos w odwieczny porządek wprowadza...

Oj, widzisz, brzozo, tę powódź w purpurze

Krwi, która ciała z jej odmętem zdradza


I która Ziemię ścina gęstym skrzepem

Wyjaławiając bezpłodne ugory,

By śmierć się stała upragnionym chlebem

W dobie, gdy życie krąży jak upiory...


Nie znam sposobu, aby cię pocieszyć.

Patrzę bezradnie na twoje cierpienie.

Człowiek na pewno nie przestanie grzeszyć,

Bo to najgorsze wśród stworzeń stworzenie.


Wzrokiem przysiadam na zwoju korzeni,

Który się wgryza w ziemię mchem pokrytą,

I biczowana rzemieniami cieni

Przesiewam szepty twe przez myśli sito,


Przez co twa rozpacz i mi się udziela,

Budząc świadomość klęski nieuchronnej.

Stoisz odarta, wyzuta z wesela

Jak dłoń natury żebrzącej, bezdomnej.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




wtorek, 9 stycznia 2024

JESTEM POETĄ?

Nie umiem pisać... chyba nie potrafię...

Choć Santo Angel słów duszę zalewa.

Myśl ta mnie w głowę dokuczliwie drapie

I odpowiedzi jasnej się spodziewa,


A ja... się sama borykam z tematem,

Który sen z powiek strąca mi bezczelnie.

Mam podejrzenie co najmniej pstrokate,

Że się poezją param niepotrzebnie.


Patrzę na strzępy zdań niedokończonych,

Przetarte frazy i paradygmaty,

Dziury i łaty zwrotów uproszczonych,

I jakby czkawek głoskowych schematy,


I idąc na dno tych symplifikacji,

Co się sztampami zagęszcza, twardnieje,

Uprawiam... sztukę?, która nie ma racji,

Chociaż pragnieniem doń serce goreje,


Bowiem odstaje od przyjętej normy,

Co wyliczenia nierzadko stosuje.

Strofy dziś mają wymiar innej formy

Niźli klasyczna, co mnie prześladuje.


Język jak sztanca kartki treścią znaczy,

Dając w odbiorze sensu ułatwienie.

We mnie natchnienie zaś krzyczy, majaczy,

Marzeniom sennym nadając znaczenie,


Przez co się czuję jak wariat w kaftanie,

Który - świadomy własnej izolacji -

Tworzyć, niestety, nie jest (raczej!) w stanie,

Choć braw nie zbiera, nagród, gratulacji,


Bo, kiedy oczy na powrót otwiera,

Wersami szepce, mówi, wrzeszczy, śpiewa

Nostalgią duszy w przypływie wesela

I się niczego w zamian nie spodziewa,


I nim nie zaśnie gada niestrudzenie

Z stworzeniem, które wciąż go inspiruje.

Jedynie pióro daje ukojenie,

Kiedy zeń stany i myśli maluje


W dzierganych słowach, co się zdaniem stają

O retorycznym stylu charakterze.

Głoski jak nuty w członkach moich grają

Swobodnie, rześko i bezwstydnie szczerze!


Jak pięciolinia zatem funkcjonuję,

Która rozciąga życia partytury.

W transie natchnienia każdy dźwięk notuję,

Co się przebija literą nad chmury,


Wibracją tonu gwiazdy przestawiając

Na zasłuchanym w mą wypowiedź niebie,

A ja doń mówię, pisać nie przestając,

Gdyż cała jestem w ów silnej potrzebie,


By opuszkami palców, co stepują

Na klawiaturze bezsennej maszyny,

Uwolnić słowa, co w przestrzeń szybują

Bez jakiejkolwiek poważnej przyczyny.


Dzięki się temu również ja unoszę

Nad Ziemię, co się kurczy pod stopami...

Jestem poetą, skoro w sobie noszę

Świat, który widzę i czuję słowami?


Jestem poetą, jeśli nie przestaję

Wyrazy łączyć w ciąg zaszyfrowany?

Czy się do tego w ogóle nadaję?!

Jestem poetą, mój Boże kochany?


Do tegoż grona, zda się, nie pasuję,

Które skrótami na podium przemawia,

Lecz bez pisania nie sobą się czuję.

Czy ta przypadłość się wielu przytrafia?


Jestem poetą?... Może skrobipiórkiem,

Co na krawędzi tkwi rzeczywistości...

Słowa mnie topią nieustannym ciurkiem

I pochłaniają do nieprzytomności,


Więc żem pomiędzy duszą oraz ciałem,

Tym, co przyjęte i dziś pożądane,

A tym, co we mnie rodzi się zuchwałe

I coraz rzadziej z książek czytywane.


Jestem poetą? - brzmi bez odpowiedzi

I błędnym echem wszechświat zapytuje.

Jestem poetą? - głodne we mnie siedzi,

Tłumy analiz o się dopytuje.


Pewnie mi przyjdzie z tą niewiedzą skonać

I bezimienne ślady w ciszy zebrać.

Za życia o tym trudno się przekonać.

Jestem poetą? - widać - musi żebrać,


By znaleźć kogoś, kto wreszcie obwieści,

Że cieniem kładzie się sztuka języka

W zapisywanej z cierpliwością treści,

Która do głębi Jestestwo przenika.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




poniedziałek, 8 stycznia 2024

POD AKACJĄ

Spływają ze mnie minuty, godziny,

Skórę ściągając palcem przemijania

Jak nadmiar mokrej i bezkształtnej gliny,

Co każdym ruchem w ślad kroków się wchłania.


W twarzy mej przeszłość częściej się przegląda

Przez co jest widać, ile wiosen liczy.

Coraz to chętniej szukam wzrokiem kąta,

By w głębię ciszy wpaść na wzór kotwicy


I poczuć spokój lekko dryfujący

Falą, co która miękko się porusza,

Wibracją wody mnie opływający

I szumem głuchym pęczniejący w uszach.


Nie widzę sensu, by za czymś wciąż gonić

I się łokciami w wyścigu rozpychać,

By lekkomyślnie czas na bzdury trwonić

W zgiełku i w pędzie, gdzie myśli nie słychać.


Niczego bowiem z sobą nie zabiorę,

Gdy śmierć z ust życie wyssie pocałunkiem.

Z tego zaszczucia ocknęłam się w porę.

Trudno określić: z jakim tego skutkiem?


Szaleństwo bowiem trwa nieposkromione.

Z podmiotowości odziera człowieka.

Wszystko, co piękne, zda się zatracone.

Niewiele pociech na odkrycie czeka.


Nawet się Ziemia wydaje zmęczona

Eksploatacją pod fundament miasta,

Którymi będąc gęsto oblepiona

Staje się ciężka, brzydka oraz ciasna.


Chowam się w cieniu własnych kontemplacji.

Światu się z boku, co gaśnie, przyglądam,

Gdy ten pod wpływem obłędów, wariacji

Wokół się osi opętania krząta


Jakby kto urok nań rzucił złośliwie,

Aby usychał w niemocy rosnącej,

Kurcząc się szybko oraz obrzydliwie

Światłowodami sieci go duszącej,


Przez co samotność wszędzie się panoszy

Szklanym ekranem wirtualnych bytów.

Duszę internet jak gęś wypatroszył,

Człowieka czyniąc pojemnikiem zsypu...


Jestem zmęczona owym zaślepieniem

Programującym ludzką populację.

Biegnę do wspomnień z wielkim utęsknieniem

Pod pióropuszem zdobioną akację,


,Co się słodyczą sączy, pszczołą brzęczy.

Wiatru szeptami w przestrzeni rozsiewa,

Symbolizując czystość w życiu wiecznym

I Mękę, która na Zbawieniu Drzewa


Każdej jesieni ducha Bogu daje

Jako pokutę za krnąbrność człowieka.

Pod tą akacją na chwilę przystaję...

A czas się ciągnie... i z pośpiechem zwleka...


I myśli niczym motyli ławice

Mienią się światłem złocistego słońca,

Więc powiekami otulam źrenice,

Marzę, rozważam i dumam bez końca


Jakbym pod niebem, puchem się unosząc,

Błękitem z wszech stron ciepłym opływała,

O stan przejrzysty przyjemności prosząc,

Bym sobie wierna do śmierci została.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl