piątek, 20 października 2023

SŁOWA JAK PESTKI

Kłamstwem się świat zachwyca na własne życzenie,

Pielęgnuje je w sobie, by w nim dojrzewało,

Więc zapuszcza ów kłamstwo zachłanne korzenie,

W oczy łżąc oszukanym, że nic się nie stało,


I krwiobiegiem oplótłszy już konfabulacji

Samodzielność myślenia, która obumiera,

Absurdami rażących wręcz manipulacji

W zatruwaną świadomość hucpą się przedziera


I choć wstrętnym plugastwem śmiało się obnosi,

Do szampana w kieliszkach jad wszystkim serwuje,

Toast zdrowia z uśmiechem bezczelności wznosi

I, że umrą, ołganych szczerze informuje,


To i tak żniwa zbiera głupców wystrychniętych,

Zapełniając macherstwem dorodnie spichlerze,

W których jabłek podgniłych buzują fermenty

Sprzedawane idiotom przy grubszej aferze,


Więc...wystarczy postawić kogoś uznanego,

Kto się czubkiem czupryny nad głowami wznosi,

Kogoś do kuglowania za zysk gotowego,

Kto, by być oszkapionym, jak o guz się prosi,


By metodą domina ku ludziom popchnięty

Znokautował szacherką tych, co za nim stoją,

Aby tłum omamionych szwindlem przesiąknięty

Tych werbował w szeregi, co się prawdy boją.


Tym sposobem dulszczyzna mnoży się, rozrasta

I fałszerstwem, i szwindlem zalewa ulice,

Puchnie w grupie metodą drożdżowego ciasta

Odsłaniając ciemnoty jak w trądzie oblicze,


Która wlewa się gnojem w różne środowiska,

Kołtunerię w szeregi elity wpychając.

Idiotyzmu więc toczą się głośne igrzyska,

Roje mas kretynizmem szczodrze zabawiając.


Patrzeć trudno w pokorze na to omamienie,

W którym ktoś kogoś w górę za sznurki pociąga,

Byle w siłę wzrastało tępe kojarzenie,

Co się w błysku rozumu gubi lub ociąga.


Spada na łeb, na szyję kultura i sztuka,

Dyplomacja oznaką jest impertynencji.

Ktoś, kto kogoś dla własnych korzyści oszuka,

Budzi podziw, nie wznieca oskarżeń, pretensji.


Ludzie lubią być kłamstwem pojeni, karmieni,

Byle ktoś po ramieniu, chwaląc ich, poklepał.

W machiawelizm naiwnie, skutecznie wkręceni

Będą służbą dla tego, kto najgłośniej szczekał.


Prawda dziś jest nie w modzie, straciła na cenie.

Notowania na giełdzie jej klęskę poniosły.

Nastąpiło umysłów światłych zaciemnienie

I obawy przed stratą mądrości przerosły.


Aż żal temu wszystkiemu z boku się przyglądać!

Nie mój świat oraz bajka, która wstręt mój budzi.

Od lichwiarzy nie mogę uczciwości żądać.

Szukam na własną rękę przyzwoitych ludzi


I, gdy takich spotykam, nadziei nie tracę,

Spiłam słodycz ambrozji, w wytrwałości trwając.

Słono za tę przyjemność na pewno zapłacę,

Prawdy w zamian za prestiż sobą nie sprzedając,


Której słowa jak pestki wreszcie zakiełkują,

Gdy je ze mnie śmierć palcem starannie wyskubie.

Dziś mi wzgardą bluźniercy w twarz, pod nogi plują -

Jutro z tarczą w tych słowach zatriumfuję w chlubie


Oraz każdy, kto prawdzie służy w cierpliwości,

Kto błyskotkom jak sroka nigdy nie ulega.

Życie w prawdzie wymaga nie lada męskości,

Bowiem prawda jak dziwka za nic się nie sprzeda.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



czwartek, 19 października 2023

ŚWIAT WŁASNY

Wracam do domu i zaparzam kawę,

I z samotnością zasiadam do stołu.

Siedzę milcząca i zachłannie marzę,

Aby się wyrwać z przyziemnych mozołów.


Zgiełk, obowiązki z góry narzucone

Przez system, który niczym mnie nie kusi.

Wszystko dokoła nędznie wymyślone

Krzyczy nakazem, co każdy z nas musi.


Ludzie omamić się dali bez reszty.

Depczą swą godność dla własnych korzyści.

Nic ich naprawdę tak szczerze nie cieszy.

W życiu na co dzień są niczym statyści


Wyzuci z uczuć przez napęd naukowy,

Cywilizacji wściekłe przyspieszenie.

Jedna im tylko myśl wchodzi do głowy,

Że czas to pieniądz, który niestrudzenie


Próbują dopaść w jak największej sumie,

Aby się z lęków wszelkich oswobodzić.

Nikt z tego tłumu jednak nie rozumie,

Że cel ten będzie wciąż ich ego głodzić,


Że nie prześcigną wciąż rosnących potrzeb.

Zaspokojenie jest tylko chwilowe.

Kiedy, na litość, fakt ten do nich dotrze?!

Żądza pieniądza - to, co niemiarowe


I przez co niszczy relacje z bliskimi,

I dzień okrada z wszelkich sposobności,

Aby się cieszyć rzeczami małymi,

By się przed sobą przyznać do miłości.


Kiedy nas w końcu wypluje aktywność,

Wytrąci z trybów wreszcie gospodarka,

Dopadnie w progu nas okrutna przykrość

Z kasą, co zda się już niewiele warta,



Więc... oglądając się przez stare ramię,

Ujrzymy pustkę pozbawioną wspomnień.

Prędkość, hamując, w zakręcie kark złamie

Wszystkim, co żyli szybko, nieprzytomnie


Bez zatrzymania oraz bez wytchnienia

Z hałasem w uszach i zegarów świstem,

Z presją i lękiem w biegu ponaglenia,

W którym już nie jest wszystko oczywiste.


Człek zaślepiony komfortem wygody

Dąży do tego, aby go osiągnąć,

Więc pędzi za nim póki silny, zdrowy,

Lecz kiedy rękę poń zdąży wyciągnąć,


Niepodważalnym się wnet okazuje,

Że to jedynie jest fatamorgana.

Człowiek przez życie całe nie próżnuje,

W wyniku czego szczęście to przegrana,


Bo wtem dociera do niego bezsprzecznie,

Iż najważniejszym jest czyste sumienie,

Codzienność prosta, płynąca bezpiecznie

I myśli wszelkich umiar, wyciszenie.


Życie jest pracą, lecz nad sobą samym.

Ważne, by poznać kim się jest naprawdę,

By być dla siebie bardzo dobrze znanym,

By wyjąć z serca swego każdą zadrę.


Należy zatem zarzucić starania,

By jak najwięcej spichlerzy postawić.

U progu siebie świadomość się kłania,

Która nas pragnie właśnie nam przedstawić.


Z tego powodu wciąż zaparzam kawę

I z samotnością do stołu zasiadam.

Refleksje mojej opinii ciekawe

Przyjmuję w gości, co sądzę, wykładam.


I szczera jestem nierzadko do bólu,

I wobec siebie nie mam krzty litości.,

W mej głowie bywa jak w dorodnym ulu,

W którym dojrzewa słodycz znajomości


Mnie jako żony, matki oraz córki -

Człowieka nadal nieodgadnionego,

Którego nie da się ciągnąć za sznurki,

Bo duszą w duszy wbrew ciału wolnego,


Dlatego cenię sobie głuchą ciszę,

Gdyż w niej bezdźwięczne tchnienie zamyślenia

Jako szum, szelest, plusk wyraźnie słyszę

Bez nadmiernego w wysiłkach skupienia.


To moja chluba i całe bogactwo -

Zdolność ze sobą bez słów rozmawiania

(I chociaż nieraz nie bywa mi łatwo)

Bez własnych błędów usprawiedliwiania.


W ten sposób własny sobie świat stworzyłam:

Miarowe bicie czasu bez zamętu,

Książki i wywar tego, co przeżyłam,

Pióro, kałamarz pełen atramentu,


Wygodne krzesło, dobre towarzystwo

Drzew z wplątanymi weń porami roku.

Choć mam to tylko - mam dosłownie wszystko,

Czego nie widzi ktoś stojący z boku.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



środa, 18 października 2023

JAKOBY MOTYL

Ludzie fizyczność cenią nade wszystko.

Ubogi człowiek pozbawiony duszy

Traktuje jako kult owe zjawisko,

Z powodu ciała wyniośle się puszy.


W świątyni tkanek uwięził rozsądek,

Śmiercią komórek zatruł swe myślenie.

Próbuje świata zakłócić porządek.

Miota się, szarpie w obłędzie szalenie.


Starość z salonów na bruk eksmituje,

Brzydząc się szorstką, płowiejącą skórą,

Co niczym papier atrament przyjmuje

Plami się brązu kleksami, purpurą,


Która pod bruzdą zmarszczek się rozchodzi

Jak zaczepiona gwoździem rękawiczka.

W dalekosiężne plany młodość zwodzi,

Więc ta się ledwo trzyma na guziczkach


Jak naciągnięty pergamin na zszywkach

Wyzuty z uczuć, z mimiki odarty,

Wtopiony w plastik na dętych policzkach

Niczym na słupach powietrza oparty


Z oczami w masce obawy pełnymi,

Że twarz popęka, cera się rozsypie,..

Ustami z nosem niemal zrośniętymi

Z trudem powietrze jak przez słomkę chlipie,


Ślinotok sącząc swych warg odrętwieniem,

Co pompowane w teście możliwości

Są już jedynie nędznym uwieńczeniem

Braku do siebie choć cienia miłości.


Pod makijażu warstwą tynkowaną

Ukrywa człowiek strachu opętanie.

Wbrew upiększaniu umiera tak samo

Jak ten, co sobą do końca zostanie.


Nie warto zatem skupiać się na ciele,

Co pod pancerzem estetyki gnije.

Czasu ma człowiek na co dzień niewiele

I mimo tego powierzchownie żyje


W panicznym lęku przed nieuniknionym

Kresem wszystkiego, czym jest, co doświadcza,

Przez lęk ów będąc sobą ośmieszonym,

Stając się tylko tym, co mu uwłacza...


Trudno więc życiem nazwać to zaszczucie,

Które o świcie zatrwożenie budzi,

Czyniąc w człowieku godności zepsucie,

Co go odrywa wyglądem od ludzi,


Tworząc zeń lalkę najgorszej jakości

Wypchanej strachem niczym watoliną

Oblepiającą kruszące się kości,

Będącą smutku owocną przyczyną.


Nie zazna bowiem szczęścia uwikłany

W uzależnienie od ciała nikt nigdy -

Każdy wszak będzie na rozpacz skazany,

Kto młodość zszywa gęstym ściegiem blizny


Przyczepiającej skórę rozciąganą

Do tkanek, które murszeją jak próchno.

Starość upartą bowiem bywa damą.

Choćby ją zatem zakrywało sukno


Z najszlachetniejszych nici haftowane,

Starością będzie i nią pozostanie.

Życie więc gaśnie durnie marnowane

Na przemijanie ciała zatrzymanie.


Byt to powolne przecież umieranie -

Proces, którego nie da się zatrzymać;

To wciąż gasnące serca kołatanie.

Nie można wiosny w każdym dniu zaczynać.


Błędem człowieka jest niewybaczalnym,

Że utożsamia siebie z własnym ciałem,

Czynem zaś zgubnym, a także bezkarnym

Błędne złudzenie, iż może na stałe


Zostać w fizycznym komórek zlepieniu

Jeżeli temu się cały poświęci.

Wszyscy ulegli takiemu myśleniu

Przez samych siebie męczą się przeklęci.


By zatem przerwać to przykre cierpienie,

Należy wreszcie sobie uświadomić:

Ciało to tylko duszy otulenie,

Z którego musi siebie oswobodzić


Jakoby motyl, co kokon zrzucając,

Skrzydła do lotu na wietrze rozpina

I, niczym wiosłem przestrzeń odpychając,

W górę ku pięknu skutecznie się wspina.


Człowiek - JA ciałem tylko osłonione -

Bezwstydny zapis myśli i emocji

W okładkach, które ochraniają stronę,

Co jest esencją jego tożsamości.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



poniedziałek, 16 października 2023

GDYBY...

Jeszcze jest ciemno jakby nic nie było.

Okno się czernią jak grobem zakryło.

Latarniom w drodze życie odebrano,

Więc świat za szybą wygląda tak samo,


Otchłań niebytu wręcz przypominając

I z bezpłodnością się utożsamiając

Jakoby Stwórca jeszcze nic nie zaczął...

Wszystko zalało się mroczną rozpaczą.


Strach tylko, cisza, co są na wygnaniu,

Radość podobna nastrojem konaniu

Snują się jako pokutnicy w worach.

Przygnębiająca to przed świtem pora...


Można więc mniemać, że czas ostateczny

Zagląda w okna niczym kres konieczny.

I gdyby nie te westchnienia zegara,

W których istnienie się zaistnieć stara,


Trzeba by było uwierzyć bezsprzecznie,

Że się niebawem i świadomość przetnie

Bezdechu ostrzem, co z piersi wyrwane

Będzie w ciemnicy z nami pogrzebane.


Czemuż ma służyć świateł zniewolenie,

Ulic, co które gęste zaciemnienie

Pochłania niczym nastrój przygnębienia?!

Czy jest to może forma zastraszenia?!


Nocą się jasność żółtym blaskiem sączy

Z elektrycznego zespolenia łączy,

A wczesnym rankiem, gdy się ludzie budzą,

Ślepotą mroku oczy męczą, trudzą,


Aby się przedrzeć przez smołę nicości,

Co się rozlewa lepkością ciemności,

Tworząc przedziwnie niemiłe wrażenie,

Że świat zakończył i czas, i istnienie.


W owej scenerii samotność więc wzrasta,

Wypełza pustką milczącego miasta,

Niechęcią wobec życia, które wstaje,

Znudzonych ludzi smutkiem karci, łaje...


I gdyby nie garść gwiazd, co skrzą na niebie,

Człowiek, by tonął w bezdusznej potrzebie,

By udowodnić sobie bez wątpienia,

Że jedną z wielu jest cząstek istnienia,


A nie jedyną na siebie skazaną

I przez śmierć, która kradła, zapomnianą,

W pośpiechu wszystko niszcząc, zabierając,

Tylko jednego jego zostawiając.


Trzeba przeczekać ów ranek przed świtem,

By - zanim wzejdzie światło niespożyte -

Latarnie jasno wreszcie zapłonęły

I widocznością na chodnik spłynęły.


Tymczasem, siedząc w swe okno wtopionym

I czarną mazią z wszech stron oblepionym,

Można pomyśleć, co by teraz było,

Gdyby się życie na Ziemi skończyło.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




czwartek, 12 października 2023

W DRODZE

Za dużo jest za mną zdeptanych szans,

Spalonych mostów i zamkniętych drzwi.

Mam szczerze dosyć, zatem mówię "pas".

Już żadnej karty los nie wciśnie mi.


Wsiadam do auta i naciskam gaz,

Opony zdzieram, które dymią się.

W końcu się żyje tu i teraz raz.

Silnik jak wściekły do przodu się rwie.

Prędkość zaś przestrzeń jak szkło rozbija.

I pustym śmiechem wiatr ze mnie szydzi.

Wyłączam światła - ciemność mi sprzyja,

Z dali w jej mroku nikt mnie nie widzi.


Mówiłem "kocham", lecz nie na serio.

Miłość jest przecież czymś wyświechtanym.

Chcesz widzieć życia w niej swego sedno.

Ja się nie czułem nigdy kochany.

Mam na swym koncie kilka wykroczeń,

Bowiem za rogi trzymałem byka.

Niejednokrotnie z drogi swej zboczę

Dopóki zegar ciągle mój cyka.


Wsiądę do auta i gaz nacisnę,

Spalę opony z piskiem przy starcie.

Może się wreszcie w obłoki wcisnę

I Bogu będę drzazgą zażarcie,

Aby zrozumiał, że się nie zgadzam

Na to, co patrzył z obojętnością,

Co kamieniami w kieszenie wsadzam,

Gdy idę walczyć znów z codziennością.


Brałem, co mogłem, ażeby przetrwać

I za powietrze nie płacić w ratach,

By nie pozwolić siebie zadeptać.

Świat oglądałem w więziennych kratach.

Nigdy nie dbałem, co o mnie myślą.

Mnie już w dzieciństwie ometkowali.

Własne refleksje upijam ciszą,

Dlatego bywam często ze stali,


A kiedy dosyć mam tego syfu,

To wsiadam w auto i gaz naciskam,

I drogą pędzę jak śmieć do zsypu,

I obojętność z serca wyciskam.

Prędkość zaś przestrzeń jak szkło rozbija.

I pustym śmiechem wiatr ze mnie szydzi.

Wyłączam światła - ciemność mi sprzyja,

Być może śmierć mnie z daleka widzi.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl