poniedziałek, 8 maja 2023

NA ŁAWECZCE

Wpadają trele wiaterkiem niesione

Jakoby nuty pięciolinii wstążką...

Zniknęły w gąszczu nagością spłoszone

Gałązki, które szumią liści wiązką,


Więc jak miedziaków garścią w obu dłoniach

Dzwonią i brzęczą drzewa rozczochrane,

Co niczym grzywa na pędzących koniach,

Za włos do tyłu zdają się szarpane,


A... w trawach spokój rozciąga ramiona

I patrzy w niebo rozmarzonym wzrokiem.

W źdźbła pięciornika mieni się wpleciona

Apaszka słońca jak pasmo szerokie,


Które faluje niczym prądem rzeki

Lub drżeniem tafli stawu drzemiącego .

Brzeg się wydaje w ów złocie daleki...

Wrotyczu bukiet wszak pospolitego


Wystaje z głębi jakby się wynurzał

I pomponami tańczył, kibicując.

Za nim się chowa w pąkach dzika róża,

Rojem pszczół w płatkach słodko hałasując.


"Oj, będzie padać" - dusza podpowiada,

Się przyglądając aurze posępności,

Co niczym kot się w zieloności skrada

Kuszony zmysłem łowczej ciekawości.


"Nigdzie nie idę" - szeptem tylko wzdycham

I całym ciałem do ławki przylegam.

Łokciem rozsądek, by już wstać, odpycham

I z pokornością deszczu się spodziewam...


I nagle słyszę łoskot drobnej kropli,

Gdy rozpryskuje się o drzew parasol,

A pod niej druga, trzecia, czwarta siąpi,

Będąc natury bezcenną zapłatą


Za mą obecność oraz towarzystwo,

Którego zawsze chętnie dotrzymuję

Bez względu na to, czy się w chmurach błysło,

Czy piorunami niebo dokazuje.


Lecą strugami korale przezrocza

I brzmią jak ziarna garściami rzucane.

Chłonie je cisza, która jest ochocza,

Aby wysłuchać, co wypowiedziane,


Więc i ja siedzę jak w konfesjonale

W spowiedź łkającą błękitów wiedziona.

Nigdzie nie idę, bowiem jest wspaniale.

Siedzę na ławce całkiem przemoczona,


A chmur topnienie ciało me opływa

I łzami wtapia się w spragnioną skórę.

Jestem spokojna i szczerze szczęśliwa,

Choć opleciona wód wilgotnym sznurem.


To moje miejsce bycia tylko z sobą,

Gdzie czas się boi zajrzeć, by przycupnąć,

Koi mnie cienia przyjemną ochłodą,

Przez co rozkoszy można śmiało uszczknąć


W momentach, w których uciec chcę od zgiełku,

Zostawić ludzi i miasto, i pośpiech,

By poczuć życie bez stresu i lęku,

Aby się przyjrzeć latu, zimie, wiośnie


Oraz jesieni, co wpędza w zadumę,

Kartkując lata jak w kolorach liście.

Tu moje serce godzi się z rozumem -

Tu wszystko widzę jasno i przejrzyście...

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




NIE!

Ach... Nie po drodze mi z współczesnością,

Światem, co zda się nierzeczywistym,

Gdzie wirtualność jest realnością,

Spojrzenie w oczy ekranem szklistym,


W którym się dzieci szybko starzeją

Rzucane losem w głęboką wodę,

Młodzi zaś szydzą, z ludzi się śmieją,

Mając bezkarną w życiu swobodę;


W którym relacje są nieużytkiem,

Anonimowość stanem cierpienia,

Czymś przyzwoitym wyrazy brzydkie

I kopulacja sensem istnienia;


W którym normalnym bycie jest wstydem

Albo wrażliwym śmieszną słabością.

Ja taką wersją bycia się brzydzę.

Nie jestem zgodna z przedmiotowością


Człowieka, co jest już traktowany

Jak robot zdatny do posłuszeństwa

I politycznie programowany

Na wzór obłędu oraz szaleństwa!


Patrzę przez ramię, szukam przeszłości.

Strach mnie przeraża, że będzie gorzej.

Mrok chmur gradowych w teraźniejszości

Ściga złowieszczo myślącą głowę.


Czas pachnie trupem w podmokłych bagnach.

Kult ciała oczy duszy wypala.

Człowiek to niby istota stadna,

A dziś samotność ten fakt obala.


Depresja sierpem zbiera swe żniwo

I samobójstwo rękaw podciąga,

Więc statystyki rosną, o dziwo!,

A nikt uwagi z listy nie żąda,


Bo (stalinowską myślą tłumacząc)

Śmierć wielu osób to tylko cyfry -

Ważne! - w tych liczbach, co nic nie znaczą - 

By nie zawracać już kijem Wisły!,


I obojętnie w sprawach codziennych

Odnaleźć własne miejsce na Ziemi,

Wierząc, że w tłumie ów beznadziejnych

Nikt z nas nie zajmie sobą przestrzeni...


Egoizm puchnie, pycha króluje.

W czubeczek nosa ten, co wpatrzony

Pod kurtuazją chamstwo maskuje

Przez znajomości na tron wsadzony,


Więc innych za nic ma lekkim gestem

Serdecznym palcem drzwi im wskazując.

Jak długo toczyć się będzie jeszcze

Cyrk, w których ludzi małpy tresują?!


Nie dla mnie czas ten okablowania,

Odruchów niemal bezwarunkowych,

W którym się dupą prawdę zasłania,

Tworząc chaosu zaś wymiar nowy.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




piątek, 5 maja 2023

MOJE MIEJSCE

Siedzę w fotelu niczym w poczwarce,

Do szyby okna wtulając oczy,

Patrząc na wróbli skłóconych harce

Wzrokiem, co który nic nie przeoczy.


Wiatr okiennice próbuje zamknąć,

Lecz te się ściany hakiem trzymają

I, z zeń odważnie, zawzięcie walcząc,

Naporom gniewu się nie poddają,


A tylko jęczą zgrzytu zawiasem

I uderzają o mur szarpane.

Zmysł się pogodził z owym hałasem,

W którego rytmie są kołysane


Me przemyślenia oraz refleksje

Powyławiane spostrzegawczością.

Kłamstw kolorowych po prostu nie chcę!

Wolę się zmierzyć wszak ze szczerością,


Więc pochłaniając ciała wypowiedź

Tych, co mnie karmią ust fałszywością,

Śledzę ich gestów bezwstydną spowiedź,

W której aż kipią mściwą wrogością.


Machnęłam ręką na towarzystwo,

Co próbowało mnie ogołocić,

Wynosząc z życia dosłownie wszystko,

O co mnie nawet nie śmiało prosić.


Patrzyłam zatem jak pustoszeje

Kąt samotnością lekko spowity.

Niejeden pewnie ze mnie się śmieje,

Że dom mój w cieniu wzgardy ukryty,


Nie wiedząc nawet, iż mam to w nosie:

Meble, błyskotki, zszargane imię.

Siedzę w fotelu... w błękitów złocie...

Czekam aż w końcu inwazja minie


Tych, którzy sądzą, że mnie skrzywdzili,

Że mnie odarli z resztek godności.

Nie wiedzą nawet jak się mylili,

Płonąc zawistnie w swojej zazdrości.


Ja tylko czekam, aż wreszcie wyjdą

I drzwi za sobą w końcu zatrzasną.

Jak zgarną graty, więcej nie przyjdą.

Będę żyć mogła na rękę własną,


W ciszy... w spokoju czas celebrując

I dojrzałości gromadząc plony,

I z tym rozmową się delektując,

Co hipokryzją jest nie skażony.


Reszta niech zniknie z krzyżem na drogę.

Nie chcę jej w progach mej codzienności.

Usiąść przy stole jednym nie mogę,

Gdy nie dostrzegam w tym uczciwości.


Wtedy wybieram swe cztery ściany,

Echo, co szeptem me myśli budzi,

Zegar jak napój łyżką mieszany,

Co krągłym ruchem pośpiech mój studzi...


I stawiam kawę na parapecie,

Przez okno z zewnątrz świat pochłaniając.

Czas mi się zwierza wówczas w sekrecie,

W przeszłość minuty brzmieniem spadając...


I tak jest dobrze - nic mi nie trzeba.

Mam, co bezcenne w życiu człowieka:

Duszę, wszak która we mnie dojrzewa,

Od przyziemności w radość ucieka


Jakby z bukietem balonów w dłoni,

Niosących w niebo świadomość siebie.

Nikt wyższych celów mi nie zasłoni,

Choć pewnie o tym w ogóle nie wie,


Więc będę tworzyć, co podpowiada

Potrzeba chwili w danym momencie.

W sztuce być sobą przecież wypada!

Pewnie dlatego widzę w niej szczęście.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



czwartek, 4 maja 2023

UKOCHANY MÓJ...

mojemu Synkowi

Och, gdyby można było czas zatrzymać,

Zweryfikować doczesne starania...

Och, gdyby można było że się imać

Wszystkiego tego, co mnie dziś dogania


Sumienia matki niemałym wyrzutem,

Które jakoby komornik zajmuje

Stany goryczą i żalem podtrute,

Kiedy me błędy z listy kalkuluje.


Nachodzą spokój jak duchy z przeszłości

Zdarzenia jakich dziś nie toleruję.

Za dużo miałam w sobie wrażliwości

Wobec tych, których sobą nie zajmuję,


A przecież winna byłam ich odrzucić,

By z Tobą, Synu, czas bezcenny spędzić...

Dziś mi się przyszło ów pokutą smucić.

Nie chciałabym Ci o bolączkach ględzić,


Ale nie radzę sobie z serca bólem...

Strata to wielka, nieodżałowana.

Cóż, że Ci mówię o miłości czule,

Kiedy ta miłość była rozdawana


Tym, co to dzisiaj całkiem zapomnieli

Iż jestem, bowiem wciąż jeszcze oddycham?!

Smutek się za mną wspomnieniami ścieli.

Zeń konfrontacji wcale nie unikam,


Więc widzę chłopca z zabaweczką w ręku,

Który zostaje pod kluczem w momencie,

Gdy idę innych pocieszać w ich lęku,

By im zapewnić, mój Syneczku, szczęście.


Serce się wówczas we mnie kołatało

Jak gołąb, który o pręty uderza

W strachu, że coś się niedobrego stało,

I który, krwawiąc, skrzydła swe poszerza,


Żeby się wyrwać w stronę Twoją, Skarbie,

Żeby w ramionach Ciebie ukołysać...

Dziś z tym ciężarem czuję że się marnie.

W mej duszy nadal trzepot skrzydeł słychać...


Godziny takie na marne rzucone

Mogłam, Kochanie, Tobie podarować.

Dziś tamtych ludzi oczy odwrócone

Skąpią mi nawet powitania słowa.


Ci, których wtedy nie pozostawiłam

Na pastwę losu, co nie miał litości,

Wszak nie pytają jak sobie radziłam...

Nie stać ich nawet na gest lojalności.


Z tego powodu czuję się jak złodziej,

Który to własne dziecko ogołocił.

Z tą świadomością żyć jest znacznie gorzej

Bez względu na to, czy mnie Bóg ozłoci.


Przyjmij, Kochany, z pomarszczonych dłoni

Serce w pokucie pokracznie skruszone,

Wyrzut sumienia, co bruzdą na skroni

Obnaża myśli Tobie poświęcone.


Przed Tobą, Skarbie, na chwiejnych kolanach

O przebaczenie proszę tego czasu,

W którym przez ludzi byłam jak chleb rwana

Bez życzliwości chociażby grymasu.


Och, gdybym mogła to wszystko naprawić,

Wypełnić luki, usunąć milczenie,

Mogłabym teraz w radości się pławić,

A tak... mnie dręczy ów chwil roztrwonienie.


To wszystko mogło wyglądać inaczej

I w lepszy sposób mogło się potoczyć.

Nie miałam wtedy świadomości raczej -

Z tego powodu mogłam coś przeoczyć,


Co było wówczas bardziej niż potrzebne

Więzi, co która silnie nas łączyła.

Dlatego dzisiaj się wyrywa serce,

Abym Ci zadość, Skarbie, uczyniła,


Lecz jak odtworzyć, wskrzesić czas stracony,

Odebrać ludziom, którzy go zdeptali.

Powinien Tobie być że poświęcony,

A nie tym, co go nie uszanowali.


Ot, przepłynęły przez palce wspomnienia,

Które mogliśmy uczynić własnymi.

Wybacz, Kochany, matce przewinienia

I te bezmyślne dziś żalu przyczyny.


Nie cofnę bowiem zegara wskazówek

I nie wypełnię dziur w naszym albumie,

Więc nasze życie pełne jest pół słówek,

Których sens tylko wrażliwy zrozumie.


Zatem odsuńmy od siebie szyderców

I drzwi zamknijmy za plecami podłych.

Dla Ciebie miejsce mam szczególne w sercu.

Język jest pełen wyrazów zbyt skromnych,


Więc określeniem żadnym nie opiszę

Tego, co dusza czuje na Twe imię.

Na przebaczenie wszelkich win mych liczę.

W Twoich ramionach gorycz matki minie.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl






wtorek, 2 maja 2023

ZEGARY

Gdyby wszystko w moim życiu było świeże

Jak powietrze, co poranną rosą pachnie,

Pierworodne, bo w odczuciach zawsze pierwsze,

Gdy przez okno bryzą chłodu rześko wpadnie


I na skórze niczym dreszczem zimnej kropli

Budzi zmysły powiekami przy apelu,

Mając wiatru wilgotnego kilka stopni

I dyskrecję pozbawioną nawet szmeru;


Gdyby mogło być bez kurzu i duchoty,

Które w drodze się unoszą pod obcasem

Łuną smutku, przygnębienia jak spiekoty

Pogłębiane myśli moich wręcz hałasem,


Co dźwigają konsekwencje dni minionych,

Rozważanych poprzez pryzmat w nich dobrego,

Z mych doświadczeń na mądrości przełożonych,

By uchronić się od jutra niechcianego...


Idę jednak z zegarami zepsutymi

Otoczona jękiem sprężyn i napędów,

I wahadeł w bezczynności zastygłymi,

Co z soczewek są przesuwnych oraz prętów.


Brzęk wskazówek koi ciało swym spoczynkiem

Roku, który na nich oddał dawno ducha.

Zatrzymuję się niekiedy gdzieś pod szynkiem,

Gdzie przepada, znika nagle cisza głucha,


Po czym ruszam znów przed siebie z zegarami

Jak z cmentarzem mechanizmów, co mieszkami

Naśladują głos kukułki piszczałkami,

A dziś skrzypią urwanymi w nich drzwiczkami.


Ścieżka ciągnie się przede mną zarośnięta

Jakby była przez wędrowców pomijana.

Ot, ciekawe czy ślad stopy wciąż pamięta

Wichru miotłą perfekcyjnie zamiatana?


Ciągnę wózek z zegarami, dzwoniąc kołem,

Który sercem zatrzymanym nadal bije

W obudowie ów zegarów jak z mozołem,

Kiedy kowal podkowami szczęście kryje.


Mogę zatem tylko marzyć o świeżości,

Opływana próchniejącą wonią drewna

I cierpliwa, bowiem w ogniu mej miłości

Do zegarów, których kupa niepotrzebna


Na wózeczku jest przeze mnie w dal ciągnięta

Z sentymentów przywiązaniem do przeszłości

Póki głowa posiwiała wciąż pamięta

O przyczynach mojej dziś osobowości.


Sprężynami zegar trzeszczy, podskakując

Na kamieniach i wzniesieniach mej wędrówki,

A wskazówki, kroki w marszu podskubując,

Głoszą taktem: "Wszelki żywot jest za krótki".


W rytm upomnień i przypomnień idę dalej.

I ten zegar z końcem roku na wóz wrzucę.

Nowy wezmę - myślę teraz dość zuchwale,

Jeśli stycznia się pierwszego znów przebudzę.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl