piątek, 17 marca 2023

NA OBRAZ DRZEWA

Jestem jak zamarłe i bezlistne drzewa…

Myśli me koroną konarów, gałęzi,

Których to obfitość zaduma rozkrzewia.

Ich potęga splotów zachwyca, nie mierzi


Nawet jeśli czasem są nieprzyzwoite

Pod mrocznym woalem nieba posępnego,

Tajemnicą treści milcząco spowite...

Sterczą niczym dłonie człeka żebrzącego


Jakby chciały wyrwać się z głowy więzione,

By poczuć, co znaczy swoboda wyrazu.

A, że są mym ciałem jak pniem zniewolone,

Pną się niestrudzone na wzór drzew obrazu


I czubkami palców szczypią płaszcz błękitu

Prosząc o jałmużnę ratunku, wolności.

Nie chcą być jedynie zapiskiem zeszytów.

Świszczą odtrącone tonami żałości…


Bywają niekiedy momenty weselsze.

Wówczas i me myśli pączkują nadzieją

Jakby przeczuwały, że nadchodzi lepsze,

Więc liśćmi jak wiosną we mnie zielenieją.


I szumią, szeleszczą rozhuśtanym wiatrem,

Śpiewają ptaszyną w nich zadomowioną

Zachłanne na życie, zachwycone światem

I ów porą szczęścia wiecznie upragnioną.


Gwar zaś ich debaty się we mnie nasila

Rojem pszczół jak w kwiatach kwitnącego sadu,

Liśćmi niczym w locie skrzydłami motyla

Brzmią jakby kaskadą... kroplą wodospadu...


Będę kiedyś drzewem w lesie powalonym

Z korzeniami, które wyplunęła ziemia,

Z pniem powoli próchnem oraz mchem trawionym,

Z koroną, co nie ma nic do powiedzenia.


Pochłoną mnie paprocie i polne skrzypy

Drzewa, co strzeliście wokół będą tańczyć…

Będę jakbym była, lecz tylko na niby.

Jestem!, lecz to światu na wieczność nie starczy.

grafika pochodzi ze strony: taoeciarnia.pl




czwartek, 16 marca 2023

CZY

Zostałam sama… z własnymi myślami,

Co jak jaskółki krążą nad mą głową

Bujają wokół małymi skrzydłami

I się zatrzymać w ów locie nie mogą.


Niczym koronę dźwigam je na skroniach.

Z kubeczkiem kawy patrzę na ulicę…

A one niczym wiosła w moich dłoniach

Pluskiem muskają wód niebiańskich lice.


Czuję, że płynę światu niedostępna.

Ptaki zniknęły, więc i ląd gdzieś przepadł.

Przez przestrzeń pytań chcę dobić do sedna,

Lecz cień zwątpienia w logikę się przedarł.


Nie mogę pojąć wszak ludzkiej podłości -

Tych, którzy gardzą to drugim człowiekiem,

Którzy nie mają dlań nawet litości,

Którzy pokory nie uczą się z wiekiem.


Wystarczy nie mieć jak oni poglądów,

Wpływów – klauzuli o nietykalności,

Trzeba się zmierzyć z lawiną osądów

Oraz z aktami agresji, wrogości…


Przyglądam temu się wręcz z przykrością

I patrzę na sukces protegowany,

Deptanych ludzi z wrodzoną zdolnością

Przez pochodzenie na śmierć skazywanych.


Postrzegam hordy krwią spokrewnione,

W których zaś wszyscy są pod auspicjami.

Przez poplecznictwo te masy chronione

Nie muszą wcale błyszczeć talentami.


Film, teatr jedną ma twarz i nazwisko,

Od czego media też nie odbiegają.

Głupi z protekcją może zgarnąć wszystko…

Mądrzy i twórczy na chleb zaś nie mają.


Bez paranteli jest się potępionym.

Ci z koligacją zaś ułaskawieni,

Więc każdy świństwem z ich grupy splamiony

Za przewinienia nie trafi do celi.


A bez protegi za bułkę z piekarni

Odpokutować przyjdzie zaś w dwójnasób,

Bo ci bez dojścia już nie są bezkarni.

Zatem nie mają i prawa do głosu.


Ot, demokracja grubą dratwą szyta

I tolerancja niczym prostytutka,

Prawda w układach i w forach ukryta,

I rzeczywistość jak na szczury trutka.


Przedziwną człowiek ma zgoła naturę.

Jego relacje podszyte korzyścią

Są jak intencje mrocznych serc ponure,

Skażone chorą i mściwą ambicją,


Dlatego z nizin kiedy ktoś pochodzi

I na wyżyny pragnie się przedostać,

Jest traktowany jak ten, który szkodzi,

Więc go spotyka w społeczeństwie chłosta.


Jak żyć, gdy tamci, którzy szczyty mają

Nie chcą cię przyjąć bez rekomendacji,

A tobie równi za kark cię trzymają,

Abyś nie doznał stanu fascynacji?!


Mało jest takich, co ci dopingują,

Co dostrzegają twój dar i potencjał.

Ludzie na ogół w drodze cię hamują

Oraz pilnują, ażebyś sposępniał…


Odkładam kawę i wzdycham pod nosem:

„Kiedy zazdrością przestaną się dusić?”…

Czy trzeba będzie pogodzić się z losem

I czy do tego ktoś może nas zmusić?

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




środa, 15 marca 2023

KUKUŁECZKA

KUKUŁKA

Powiem wam coś w tajemnicy…

I nie gadam po próżnicy!

To jest prawda, to nie bajka,

Że kukułka gubi jajka,

Bo to jest bałaganiara

I w ogóle się nie stara,

By coś zrobić przyzwoicie,

Gdyż leniwe wiedzie życie.

Tam coś rzuci, tu zostawi,

Podróżuje i się bawi.

Gdzieś coś schowa, później szuka,

Więc po lesie lata, kuka,

Żeby znaleźć, co zgubiła;

A!, że nie wie, gdzie wsadziła

To, co czego potrzebuje,

Cały teren przeszukuje

Rozsiewając bez posłuchu

Swoje dźwięczne: „ku ku ku ku”.

„Co też pani opowiada,

Niestworzone rzeczy gada?!

Ja… ku ku ku… protestuję!

Ja… ku ku ku… nie próżnuję!

Nie ma pani wręcz pojęcia,

Ileż trzeba w tym przejęcia,

Aby wybrać dobre gniazdo.

Wcale… ku ku… nie jest łatwo!”

Wykrzyczała, poleciała,

Dźwięcznym „ku ku” w świat pognała

I znów w gnieździe zostawiła

Jajka, które podrzuciła

Pliszce siwej, świergotkowi,

Jarzębatce, trzcinniczkowi.

Tyle po niej widu, słuchu!

A pod niebem: „ku ku ku ku”.

Taka to już jest kukułka.

Nie jak wróbel czy jaskółka,

Gdyż się dziećmi nie zajmuje,

Inne ptaki angażuje,

By jej pisklę traktowały

Niczym swoje wychowały.

Podrzuciwszy więc jajeczka

Do obcego jej gniazdeczka,

Wzbija w górę się, szybuje

I swym „ku ku” podśpiewuje.

Oburzyły się ptaszyny.

„W świat kukułkę przegonimy!

Nie będziemy jej folgować,

Jaj kukułczych tolerować!

Strajk! Strajk!” - krzyczą zgranym chórem,

Potrząsając w nerwach piórem, -

„Toż to w głowie się nie mieści

Jako głoszą przykre wieści

O kukułce egoistce,

Która jaja swoje wszystkie

Tu podrzuci, tam zostawi,

Sama zaś się świetnie bawi,

W locie albo w drzew koronie

W jednakowym niemal tonie

Podśpiewując: „ku ku ku ku”

Bez sumienia to wyrzutu!” -

Tak odezwał się gąsiorek.

„Nikt nie widzi z nas zaś w porę, -

Piegża wnet zaklekotała -

Że kukułka się dostała

Do naszego gniazda sprytem.”

Rozprawiały ptaki świtem,

Narzekając na kukułkę

I trzepocząc skrzydeł piórkiem.

„Co tu zrobić? Co zaradzić?

Jak z kukułką się rozprawić?” -

Zastanawiał się świergotek.

Pliszka siadła wtem na płotek

I, ogonkiem dyrygując,

Na sztachetach podskakując,

Odezwała się ćwierkaniem:

„To na pewno tak zostanie.

Nikt kukułki nie przegoni.

Trudno wszak podfrunąć do niej,

Bo jest duża i zuchwała.

Nas by pierwsza pokonała.”

„Mamy się więc z tym pogodzić,

Że kukułka w próg nasz wchodzi

I podrzuca własne jajka?!” -

Pyta piegża, niczym strzałka

Przelatując nad krzewami. -

„Toż się kłóci z zasadami!

W gnieździe własny wszak ptaszyna

Swoje jajka przecież trzyma.”

„Lecz pomyślcie – pliszka ćwierka

I na boki oczkiem zerka. -

Cóż są winne te jajeczka,

Których nie chce kukułeczka?

Z gniazda takie wyrzucając

I się ich tak pozbywając,

Narażamy je na zgubę.

Mówię o tym z wielkim trudem…

Że to kłopot, ja rozumiem,

Lecz postąpić tak nie umiem.

Nie rozbiję więc jajeczka,

Choć to będzie kukułeczka,

A nie pliszka jak ja sama.

Kochająca jestem mama.”

„Fakt! - zgodziły się ptaszyny. -

Nic z tym fantem nie zrobimy.

Niestosownie winić dziecko

Za naturę to zdradziecką

Matki, co się nie przejmuje

I jaj swych nie wysiaduje!

Trzeba zająć się pisklęciem.” -

Oznajmiły to z przejęciem

I natychmiast się rozstały,

W świata strony rozleciały,

Aby zadbać o jajeczka.

A gdzieś w dali kukułeczka

Ciągle czegoś w lesie szuka

I w głos dźwięcznie tylko kuka,

Powtarzając bez posłuchu

Melodyjne: „ku ku ku ku”.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



wtorek, 14 marca 2023

OTO JA!

Oto ja!, w pełnej okazałości -

Bez makijażu i bez sztuczności

Jak mnie powiła matka natura:

Choć!, włos pokrywa farby struktura,


Pod którą szronem wiek wiosny zdradza,

A która blondem ciut zaś odmładza

Twarz rysów krągłych oraz dojrzałych,

Co czasu palce ją kształtowały.


Nie sposób na niej ukryć zmęczenie.

Żyję zachłannie, szybko, szalenie.

Nie mam więc czasu na sen i relaks.

Za mankiet szarpią mnie bliscy nieraz,


Bym odpoczęła i bym zwolniła,

Ale mnie ciągnie do życia siła

Nieposkromiona i wręcz nieziemska,

Więc odpoczynek to dla mnie męka


I odpowiadam, że kiedy umrę,

I własnym ciałem wyściełam trumnę,

To się wyleżę, poleniuchuję

I tej okazji już nie zmarnuję


Na bycie w biegu, na aktywności,

Aż ziemia wchłonie me białe kości,

Lecz póki mogę, póki potrafię

Szansy na pewno tej nie przegapię,


By pełną parą żyć pod żaglami,

Karmiąc się, pojąc wciąż marzeniami,

Które się staram zrealizować.

By ich nie stracić, nie chcę próżnować.


Pragnę być żoną, matką i córką.

Z wrogów oczyszczam własne podwórko.

Przyjaciół chętnie w progi zapraszam.

Co na języku mam, to wygłaszam.


Nie tłamszę uczuć, nie tłumię myśli.

Nie celebruję, co mi się przyśni.

Komu ma szczerość się nie podoba,

Niechaj odejdzie – żadna to szkoda.


Ja nie księżniczką jestem na grochu -

Jak plecy bolą, to śpię na boku,

A w sytuacjach wręcz kryzysowych,

Nie wbijam sobie żalu do głowy,


Wszystkim trudnościom zaś stawiam czoła,

Dlatego jestem często wesoła.

Mam spracowane ręce po łokcie.

Me życie nie jest lekkie ni słodkie,


Lecz nie narzekam – tego nie lubię

I porażkami również się chlubię,

Co nie zabiło mnie, to wzmocniło.

Wszystko – uważam – potrzebne było,


Bo dzięki temu jestem mądrzejsza

I wartościowa, choć nie najlepsza,

Ale świadoma, że wszyscy wokół

Też mają dobra i zła po trochu.


Nie dbam o pieniądz z chorą przesadą.

Pieniądze przecież szczęścia nie dadzą.

Fakt! - regulują codzienne sprawy,

Niekiedy wciągną też w wir zabawy,


Lecz stabilności nie gwarantują,

Człowieka często zaś deprawują.

Dziś są, a jutro może ich nie być.

Z groszem w kieszeni też umiem przeżyć.


Kocham natomiast dziką naturę.

Miewam nierzadko chwile ponure,

Więc w jej ramionach szukam schronienia,

Uruchamiając cieple wspomnienia.


Nie znoszę za to manipulacji,

Ludzi, co którzy nie mając racji,

Łokciami przez tłum się przepychają.

Mego poparcia nie otrzymają!


Wielu nie lubi mnie właśnie za to,

Że mam świadomość: „Nie jestem szmatą!” -

Że nie pozwalam się nadużywać

I niczym przedmiot wykorzystywać.


Jestem jak burza w ogniu emocji:

Skrajność rozpaczy oraz radości,

Niczym tornado myśli i planów,

Przeróżnych, sprzecznych ze sobą stanów.


Jestem też bryzą, lawą miłości,

Lodowcem gniewu oraz zazdrości,

Gdyż tego nie znam, tego nie czuję.

Czyimś sukcesem się inspiruję.


Dbam o sumienie, by miało spokój.

Idę przez życie u jego boku,

Dlatego wolna jestem szczęśliwie.

Jak na spowiedzi, nieuszczypliwie!,


Mówię Wam o tym z wielką ochotą

W tym to momencie i właśnie po to,

Byście wiedzieli, kogo czytacie.

Z czasem mnie sami lepiej poznacie.


Trudno o sobie w kilku wszak słowach

Ocenić jaka we mnie osoba

Jest i dojrzewa z kolejną wiosną.

To nic trudnego, choć nie jest prosto,


Bo człowiek bywa skomplikowany,

Nie w dwóch kolorach zaś malowany.

Nie da się zatem w nim rozgraniczyć

Tego, co nędzne, od, co się liczy.





SMUTNO - WESOŁE

Każdego ranka wszystko powraca

Jakby spragnione światła i doznań,

Mimo że powrót się nie opłaca

Z powodu strat, klęsk i rozczarowań.


Niejeden człowiek by zrezygnował

Zamiast zaczynać ciągle od nowa

To, co nadzieją sam podżyrował

A co zastawił, przegrał bez słowa,


Lecz świat ma zgoła inną naturę,

Więc wraz ze wschodem słońca się budzi,

Horyzont strojąc w różu purpurę;

By żyć z radością chętnie się trudzi.


Ulice zatem nieba jasnością

Jak na apelu są już gotowe,

By przyjąć tłumy swą gościnnością,

Szeptem powtarzać gwaru rozmowę.


Chodniki niczym żebrak cierpliwy

Na krawężniku siedzi milczący.

Wyciąga rękę, by ktoś troskliwy

Kroków w podróży nie był skąpiący.


Gdzieniegdzie warkot słychać silnika

I krukowatych brzmią narzekania,

Trel szum gałęzi nutą przenika,

Który to echo w szelest przegania.


Z klatki schodowej wyszedł ktoś właśnie.

Zwieszoną głowę w ramionach chowa

Jakby dźwigała swych myśli waśnie

W dialog wejść z rana wciąż niegotowa.


Za tym człowiekiem idzie kolejny

I już się tłoczą piesi na drogach.

Stanął przy starcie już czas bezsenny

I pędzi, biegnie w zgiełk na dwóch nogach.


Nim się obejrzy znów słońce zniknie,

Księżyc się sierpem zza chmur wychyli

Lub pełnią niebo oświetli ślicznie

I na chodnikach blask swój rozpyli,


A kiedy wpłynie wreszcie do portu

I zacumuje w mieliźnie wschodu,

W stanie uśpienia oraz komfortu

Wypuści w morze słońce za młodu


Dnia, który wszystko tworzy od zera

Z nadzieją wartką na słodki owoc,

Co się przez chmury smutku przedziera,

Dając każdemu wsparcie i pomoc.


Istnieje zatem spore ryzyko,

Lecz także szansa na powodzenie.

Idąc na słońce w ręku z motyką

Można osiągnąć marzeń spełnienie,


A jeśli nawet dziś się nie uda,

Słońce o wschodzie zbudzi nadzieję,

Bowiem codzienność to żadna złuda

I wszystko wokół szczerze się dzieje,


Ale i kończy, i znów zaczyna,

I się obraca historii kołem,

Toczy się póki się nie zatrzyma

Życie przyziemnie smutno – wesołe.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl