Oto ja!, w pełnej okazałości -
Bez
makijażu i bez sztuczności
Jak
mnie powiła matka natura:
Choć!,
włos pokrywa farby struktura,
Pod
którą szronem wiek wiosny zdradza,
A
która blondem ciut zaś odmładza
Twarz
rysów krągłych oraz dojrzałych,
Co
czasu palce ją kształtowały.
Nie
sposób na niej ukryć zmęczenie.
Żyję
zachłannie, szybko, szalenie.
Nie
mam więc czasu na sen i relaks.
Za
mankiet szarpią mnie bliscy nieraz,
Bym
odpoczęła i bym zwolniła,
Ale
mnie ciągnie do życia siła
Nieposkromiona
i wręcz nieziemska,
Więc
odpoczynek to dla mnie męka
I
odpowiadam, że kiedy umrę,
I
własnym ciałem wyściełam trumnę,
To
się wyleżę, poleniuchuję
I
tej okazji już nie zmarnuję
Na
bycie w biegu, na aktywności,
Aż
ziemia wchłonie me białe kości,
Lecz
póki mogę, póki potrafię
Szansy
na pewno tej nie przegapię,
By
pełną parą żyć pod żaglami,
Karmiąc
się, pojąc wciąż marzeniami,
Które
się staram zrealizować.
By
ich nie stracić, nie chcę próżnować.
Pragnę
być żoną, matką i córką.
Z
wrogów oczyszczam własne podwórko.
Przyjaciół
chętnie w progi zapraszam.
Co
na języku mam, to wygłaszam.
Nie
tłamszę uczuć, nie tłumię myśli.
Nie
celebruję, co mi się przyśni.
Komu
ma szczerość się nie podoba,
Niechaj
odejdzie – żadna to szkoda.
Ja
nie księżniczką jestem na grochu -
Jak
plecy bolą, to śpię na boku,
A
w sytuacjach wręcz kryzysowych,
Nie
wbijam sobie żalu do głowy,
Wszystkim
trudnościom zaś stawiam czoła,
Dlatego
jestem często wesoła.
Mam
spracowane ręce po łokcie.
Me
życie nie jest lekkie ni słodkie,
Lecz
nie narzekam – tego nie lubię
I
porażkami również się chlubię,
Co
nie zabiło mnie, to wzmocniło.
Wszystko
– uważam – potrzebne było,
Bo
dzięki temu jestem mądrzejsza
I
wartościowa, choć nie najlepsza,
Ale
świadoma, że wszyscy wokół
Też
mają dobra i zła po trochu.
Nie
dbam o pieniądz z chorą przesadą.
Pieniądze
przecież szczęścia nie dadzą.
Fakt!
- regulują codzienne sprawy,
Niekiedy
wciągną też w wir zabawy,
Lecz
stabilności nie gwarantują,
Człowieka
często zaś deprawują.
Dziś
są, a jutro może ich nie być.
Z
groszem w kieszeni też umiem przeżyć.
Kocham
natomiast dziką naturę.
Miewam
nierzadko chwile ponure,
Więc
w jej ramionach szukam schronienia,
Uruchamiając
cieple wspomnienia.
Nie
znoszę za to manipulacji,
Ludzi,
co którzy nie mając racji,
Łokciami
przez tłum się przepychają.
Mego
poparcia nie otrzymają!
Wielu
nie lubi mnie właśnie za to,
Że
mam świadomość: „Nie jestem szmatą!” -
Że
nie pozwalam się nadużywać
I
niczym przedmiot wykorzystywać.
Jestem
jak burza w ogniu emocji:
Skrajność
rozpaczy oraz radości,
Niczym
tornado myśli i planów,
Przeróżnych,
sprzecznych ze sobą stanów.
Jestem
też bryzą, lawą miłości,
Lodowcem
gniewu oraz zazdrości,
Gdyż
tego nie znam, tego nie czuję.
Czyimś
sukcesem się inspiruję.
Dbam
o sumienie, by miało spokój.
Idę
przez życie u jego boku,
Dlatego
wolna jestem szczęśliwie.
Jak
na spowiedzi, nieuszczypliwie!,
Mówię
Wam o tym z wielką ochotą
W
tym to momencie i właśnie po to,
Byście
wiedzieli, kogo czytacie.
Z
czasem mnie sami lepiej poznacie.
Trudno
o sobie w kilku wszak słowach
Ocenić
jaka we mnie osoba
Jest
i dojrzewa z kolejną wiosną.
To
nic trudnego, choć nie jest prosto,
Bo
człowiek bywa skomplikowany,
Nie
w dwóch kolorach zaś malowany.
Nie
da się zatem w nim rozgraniczyć
Tego,
co nędzne, od, co się liczy.