poniedziałek, 27 lutego 2023

CZŁOWIECZEŃSTWO

Wyruszyło człowieczeństwo w świat za ludźmi.

Z utęsknieniem przemierzało różne szlaki

I wołało w pustą przestrzeń w głos: „Się zbudźmy!”,

Gdyż widziało, że czas nie jest już jednaki.


W samotności porzucone się nudziło,

Bo nie miało się odezwać wszak do kogo.

Kiedyś całkiem to inaczej przecież było.

Nigdy nie szło w pojedynkę życia drogą.


Zawsze bowiem ktoś zaczepił, ktoś zagadał.

Znajomości rosły przez to wręcz obfite.

W gości jeden do drugiego z marszu wpadał…

Spontaniczność dziś w relacjach to przeżytek.


Dawniej ławki i ławeczki oblepione

Niczym grzędy jak kurami w porze zmierzchu.

Na nich grupy ludzi szczerze rozbawione,

Gdyż niejeden miewał myśli godne grzeszku.


Kiedyś było że sąsiedztwo jak rodzina.

Znał każdego swat jakoby kieszeń własną;

I nieważne, czy na stole chleb, słonina

Czy się izbę ma przestrzenną, czy też ciasną,


Bowiem w progu gość jak Bóg był traktowany -

Dziś jak wirus, śmiercionośna wręcz zaraza,

Marmurowe, pozłacane ważne ściany,

W których echo się obcasów wszem odgraża.


Dawniej były otwierane drzwi na oścież

I przez okna uciekały w świat firanki,

Kawy ziarna rozbijane w pył przez moździerz

Wsypywano tuż przed wrzątkiem w proste szklanki.


Dzisiaj spusty i alarmy są na straży,

Przez posesję się mysz nawet nie przeciśnie,

Bez anonsu nikt się również nie odważy

Przyjść z wizytą, bo się przez drzwi nie prześliźnie,


A na blatach urządzenia wyższej klasy

W samotności filiżanki nie zapełnią,

Akustyka szepcze zaś odgłosem kasy,

Która tworzy dziś współczesne życia sedno.


Na chodniku kogoś biją, szarpią, plują.

Nikt, choć widzi, nie przychodzi mu z pomocą.

Wszyscy bowiem się na sobie koncentrują,

Obojętnie wobec nieszczęść więc przechodzą,


A jedynie człowieczeństwo się lituje,

Własną piersią bezbronnego chronić pragnie.

Gapiów grupa to wyśmiewa, krytykuje,

Co serc pokój zastraszaniem ulic kradnie.


Odepchnięte i skopane człowieczeństwo

Sunie zatem posuwistym naprzód krokiem.

Z żalem patrzy na ów obłęd i szaleństwo,

Które razi depresyjno – łzawym okiem.


Mija miasta i miasteczka oraz wioski.

Depcze ścieżką zniechęcone gdzieś w nieznane,

Przełykając odrzucenia smak dość gorzki,

Gdyż niemile w okolicy jest widziane,


I tak włóczy się zupełnie niepotrzebne,

Bo sprzedane za trzydzieści że srebrników.

Od zagrody do zagrody idzie biedne,

Przeganiane jako sfora komorników.


Może kiedyś człowieczeństwo cel odnajdzie,

Ciepłe miejsce w ludzkim sercu nieskostniałym

Zanim słońce beznadzieją całkiem zajdzie,

Aby resztki chociaż jego ocalały...

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



niedziela, 26 lutego 2023

JA - INNA

Zmieniłam się… jestem całkiem inna,

Ani naiwna, ani dziecinna,

Więc na świat patrzę bardzo dojrzale,

Dość podejrzliwie, lecz niezuchwale


I nie przyjmuję z lekkomyślnością

Tego, co kiedyś z wielką ufnością,

A z trzeźwym bowiem rozsądku głosem,

Choć z niezadartym przez pychę nosem.


Wreszcie zaczęłam szanować siebie

I nie poświęcać wszystkim w potrzebie,

Których traktuję tak, jakbym chciała

By mnie społeczność ich traktowała.


W końcu ja również mam pełne prawo,

Aby się cieszyć w życiu zabawą,

Nie tylko walczyć w nim z trudnościami,

Innych jak tarczą chroniąc plecami.


Dość! Prometeusz przepędził orła.

Niech mnie zostawi ów klątwa podła!

Opuszczam skałę swego Kaukazu.

Idę! Dojrzałam, choć nie od razu.


Mają mi za złe Judasza dzieci,

Którym bilonem cel w oczy świeci,

Bo dziś nie jestem na zawołanie

I winni mi są poszanowanie,


Co szarpie gniewu struny nadęte,

Gdyż łamię prawo w mniemaniu święte,

Według którego ci, co pod nogą,

Podnieść się z kolan służby nie mogą,


A ja z przekorem swej dojrzałości

Siebie rozdaję według miłości -

Tyle mnie zatem ten otrzymuje,

Kto też mnie ceni oraz miłuje,


Jeśli zaś z góry mnie atakuje

Podporządkować sobie próbuje,

Liczyć się musi żem nieuległa

I też potrafię bywać przebiegła,


Czego od ludzi się nauczyłam,

Dla których zawsze przedmiotem byłam.

Dziś idę własną świadomie drogą.

Dziś mnie poniżać inni nie mogą.


Chociażbym miała Syzyfa szlakiem

Wieść życie proste, niemal nijakie,

To tylko z tymi, co mnie szanują

I człowieczeństwo we mnie kształtują,


Resztę wydrapię miotłą z gałęzi,

Co zmartwień, żalu że mi oszczędzi.

Drzwi na klucz zamknę takim przed nosem.

Wystarczy, iż się wadzę z swym losem


Więcej kłopotów mi nie potrzeba.

Niech kto chce na mnie za to się gniewa.

Obłudy, kłamstwa już nie przyjmuję.

Żądam szacunku! - sama szanuję.


Kto zaś niezdolny do tego bywa,

Z tym ma znajomość wnet się urywa.

Na pożegnanie: „Szczęść że wam Boże!”...

Niech wam nie będzie ode mnie gorzej,


Niech was codzienność mądrości uczy,

A kto samolub, niech sam się włóczy,

Byle drugiemu krzywdy nie czynił

I by zrozumiał, w czym to zawinił,


Bo człowieczeństwo rośnie z pokory.

Kto nie pojmuje tego, ten chory.

Z takim już w parze iść nie zamierzam.

Duszy za uśmiech złudny nie sprzedam.


Idźcie więc z Bogiem, głodni wygody,

Którym krew ofiar skapuje z brody.

Nie mam mściwości, ale życzenie,

By was dotknęło serc uzdrowienie,


Aby wrażliwość was rozpaliła,

Świadomość czynów zaś oświeciła.

Niech wasze oczy w innych was widzą.

Wasze sumienia niech was się wstydzą.


Tylko w ten sposób – empatii siłą

Zniknie w was wszystko, co już przegniło.

Człowiek się staje bowiem człowiekiem

Dzięki miłości, nie jednak z wiekiem.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



piątek, 24 lutego 2023

CIENKA LINIA

A zaczęło się niewinnie,

Rzec by można, iż dziecinnie.

Krok za krokiem powolutku,

Aż do tak strasznego skutku.

Nic wielkiego - daję słowo!

Wszystko się poczęło z głową,

Pod kontrolą prowadzone…

Potem nagle w świat puszczone

Bez namysłu, spontanicznie.

Początkowo było ślicznie

I przyjemnie – trzeba przyznać,

Chociaż muszę teraz wyznać,

Że się z wodzy gdzieś wyrwało

I mnie całkiem omotało,

Zakręciło, owinęło

I kontrolę mą przejęło.

Czort wie kiedy, gdzie, dlaczego!

Nie rozumiem dziś nic z tego.

Nie pamiętam już dokładnie,

Kiedy działo się przesadnie,

Kiedy było przyzwoicie…

Ot, przemknęło mi w mig życie.

Ledwo wczoraj na smuteczki

Był niewielki łyk wódeczki,

Na sukcesik buteleczka,

Z której zdjęta to zawleczka

Uwolniła mus szampana,

Aż się z ust sączyła piana…

I koniaczek na serduszko.

A, że człowiek drugą nóżką

Musi pierwszą swą podpierać,

Więc nie wolno się z tym spierać

I dlatego dla porządku

Dwie lampeczki są w żołądku.

Winko wspiera metabolizm.

Żaden to jest alkoholizm

Buteleczka do posiłku

Opróżniona bez wysiłku!

A wieczorem naleweczka

Nim się pójdzie do łóżeczka.

To dla zwykłej zdrowotności,

Żeby nie bolały kości.

Do śniadania spirytusik.

Krew wszak z prądem płynąć musi,

By nie płakać po człowieku -

W tej dbałości nie ma grzechu,

Zwykła zaś profilaktyka.

Nakręcony zegar tyka,

Więc się trzeba naoliwić,

Nie na sucho tylko żywić…

Popłynąłem – nie wiem kiedy…

Czy to było właśnie wtedy,

Gdy pępkowe stawiał Tadzik…

Czy na działce Wiesiu składzik?

Nie pamiętam – czarna dziura.

Dziś nie chodzę w garniturach.

Dziś socjalne mam mieszkanie,

Życie proste niesłychanie,

Ale znowu mam kontrolę,

Co doceniam i co wolę.

Wiem wszak kiedy, co, dlaczego.

Nie ma nic najwspanialszego.

Ten, co ze mnie drży: HA! HA! HA!,

By nie zbudził się na AA.

Wszystkim życzę nam trzeźwości,

Gdyż gwarantem jest radości.

W takim stanie nie przegapisz

Czyś wesoły, czy się trapisz,

Codzienności posmakujesz

I niczego nie zmarnujesz..

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



PORANNA ZADUMA

Płyną niemym strumieniem złociste potoki.

Linie ich brzegów ciemność powoli rozrzedza.

Nurt zaś od latarń spływa wrośniętych wzdłuż drogi,

Więc wyznaczonym szlakiem pokornie przebiega


I rozświetla ulice puste, i spokojne,

Niespłoszone podeszew dokuczliwym tarciem.

Myśli moje w nich krążą jakoby bezdomne,

Szukając odpowiedzi we wszystkim uparcie…


Spoglądają pod ławki i krzewy kartkują,

Rozdzielają gałęzie niczym włos na czworo,

Z traw najmniejsze westchnienie szumu wyczesują,

Szelest drzew za podpowiedź bardzo ważną biorą.


Każdy dźwięk, choćby nawet niewiele słyszalny,

Wyławiany jest przez nie z czułą wrażliwością.

Taki zmysł z natury jest darem nietykalnym,

Bo wrodzoną człowieka świadomą zdolnością,


Która doń przywiązana jest jak ptak do gniazda -

Zawsze wraca, lecz kiedy zapragnie, wyfruwa.

Ta zasada bliskości nierzadko się sprawdza.

Często zatem powstaje w głowie myśli burza,


A w niej człowiek jak w deszczu tez, wniosków i stwierdzeń.

Chłonie każdy ton słowa i sensu podszepty.

Treść dociekań, zagadnień, sprzeczności, potwierdzeń

Czynią z niego mimikę i stany, i gesty…


Kawa dawno wystygła, opary osiadły

Na kubeczku glinianej i zimnej skorupy,

I strumienie zniknęły, w jasności wybladły,

I ulice spłoszyły obcasów przytupy…


Przegapiłam wschód słońca w myślach zatopiona.

Spostrzegawczość i czujność niczym ptak się wzbiły.

Byłam przez nie jak gniazdo ciałem porzucona.

Mego ducha zadumą w rozkosz wprowadziły,


Więc nie czuję goryczy czy rozczarowania,

Ale lekkość i pokój wewnętrznej harmonii.

Już wskazówka kolejną godzinę przegania

I znów świeża osiada myśl na mojej skroni...

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




czwartek, 23 lutego 2023

MY NIE MUCHA!

Zachwalała mucha gówno,

Nie wychodząc z ubikacji.

Taką muchę nie jest trudno

Wnet przekonać do swych racji.

I tak właśnie nas traktują

W parlamencie dygnitarze.

Przyszłość dla nas aranżują,

Co nie idzie z dobrem w parze.

Pomysłami jak z rękawa

Sypią na złowieszcze czasy.

Przykra ludność czeka sprawa.

Znikną z menu wszak frykasy.

Przydział mięsa chcą wprowadzić

Z niebanalnym uszczupleniem.

Czy nie będzie że nam wadzić

To żałosne obostrzenie?!

Wyobraźmy sobie teraz

Larwy chrząszcza na talerzu,

Jak ząb o ząb, trąc, rozciera

I nie może w końcu przeżuć

Szarańczaka lub pająka,

Mrówek połykanych w biegu

Albo pluskwę, co się błąka,

Rozgniataną bez uśmiechu.

W czym pomoże z poświęceniem

Pożeranie stawonogów?!

Szczują, straszą ociepleniem.

Lista rośnie wciąż wymogów.

Przez hodowlę ponoć trzody

Na niekorzyść słońce grzeje.

Obok kiełków żarcia mody

Od insektów gar pęcznieje.

W czym pomoże nam chityna,

W jadłospisie dominując?

Czy oziębi ona klimat,

Od środka ludzi trując?

A co z NASA wybrykami

I przemysłem militarnym,

Naukowymi badaniami?!

Czy to nie scenariusz czarny?!

Samolotów całe roje

I podróże dyplomatów -

To też budzi niepokoje.

Niech nie robią z nas wariatów!

Wycinają płuca Ziemi

Bez namysłu i litości,

Bo w intencji swych kieszeni

Na wzrost, zysk nieruchomości.

Żyją niczym monarchowie

Bez zawężeń możliwości.

W naszej burdel robią głowie,

Korzystając z bezkarności.

W jednych majtkach każą chodzić,

Limit na odzież planując.

Długo będą nas tak zwodzić,

Jak błaznami dyrygując?!

Niejednego nie przekona

Absurdalność dyplomacji.

Nie bywamy na salonach.

Nie siedzimy w ubikacji!

My nie mucha odurzona

Pustym słowem durnych racji.

Nie będziemy się zajadać

Na półmisku owadami.

Już niebawem może władza

Będzie karmić nas gównami,

Które sami wydalimy

I pożremy z przekonaniem,

Że planetę ocalimy

Przed klimatu ocieplaniem.

Won! Won z kuchni, dygnitarze!

Precz od szafy z ubraniami!

Otworzycie nam cmentarze,

By nas żywić pędrakami?!

Zamiast stołu w restauracji

Katakumby podsuniecie?!

Dla nas larwy w słusznej racji -

Wy delicje jednak jecie.

Nam parciany wór na plecy -

Wam jedwabie i koronki.

Wy kawiory, mercedesy -

My spod liści szaszłyk stonki.

Co czekacie na owacje,

Sobą sami zachwyceni?!

Z głupotami wypieprzajcie!

Trzeba wolność wam docenić

I pozwolić nam wybierać,

Co lubimy, nie musimy,

Jeść, jak również się ubierać.

My nie mucha! - My myślimy!

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl