wtorek, 22 listopada 2022

KRUCHOŚĆ

Czas przetarł czoło me dłonią,

Zaznaczył troski na skórze - ,

Myśli, co zmartwienia chłoną

Te małe oraz te duże.


Palcami ściągnął też skronie,

Tworząc nań plisy mimiki.

Oczy, co światło w nich płonie,

Nie wodzą za niczym, nikim,


Bo przysłonięte powieką

Z trudem na zewnątrz zerkają.

Ów powiek obwisłe wieko

Fałdki z wszech stron obszywają.


Poczułam kciuki przy ustach,

Rzeźbiące zeń marionetkę…

Milkną więc wargi me w smutkach,

Bo grawitacja je łechce


I kącik dawnych uśmiechów

Do dołu linią wyciąga

Starannie, i bez pośpiechu

Do wrażliwości nieskłonna.


Z policzków powietrze schodzi -

Bruzda na bruździe się mnoży.

Ktoś inny na mnie się rodzi.

Starością mą młodość płoszy,


Więc żal podbródek gromadzi,

Pęczniejąc od zeń nadmiaru.

Z czym szyja sobie nie radzi

I marszczy się od ciężaru.


Trudno uwierzyć w odbicie,

Z którym się trzeba oswoić,

By godnie przejść własne życie -

Ta rana będzie się goić.


Ot chirurgiczne nacięcia

Dłutami czasu czynione -

Ślady cierpienia i szczęścia

Przez lata w sercu niesione,


A w nich ma nowa odsłona

Innego we mnie człowieka…

Ciało powoli me kona,

Gdyż dusza z niego wycieka.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



piątek, 18 listopada 2022

TOŻSAMOŚĆ

Za mną się ciągnie cień wszystkich błędów,

Koszmar decyzji, lecz niechwalebnych.

Wciąż idę drogą pełną zakrętów

Z bagażem rzeczy, ale… potrzebnych?!


Miewam niekiedy chęć to zostawić,

Zacząć od nowa w czystym zeszycie

I nie dlatego, by się zabawić,

Lecz aby mądrze wypełniać życie,


Świadomie mierzyć własne zamiary,

Cudzą krytyką się nie przejmować,

Zrzucić różowe też okulary,

Aby dojrzale czas celebrować.


Pragnę się pozbyć siebie z przeszłości,

Zapomnieć o tej, co idzie za mną.

Swą naiwnością uczuć mnie złości

I przykładnością nienaturalną…


Kim ona była?!… w ogóle sobą?…

Grzbiet jej się zapadł od nadbagażu.

Zbyt starą zda się, choć niby młodą…

I uśmiechniętą, lecz w kamuflażu


Sztucznej radości dopasowanej

Do sytuacji i towarzystwa…

O twarzy smutnej i zatroskanej…

Łza do tej pory w oczach jej błyska…


Chcę ją zapomnieć, zamknąć w pokoju

I klucz zakopać, aby nie wyszła.

Niech mnie zostawi wreszcie w spokoju!

Po co, na litość boską, tu przyszła?!


Chcę być dla siebie i swej rodziny!,

A ona lezie z gorzkim lamentem...

Jakże nie znoszę jej przykrej miny,

Która rozrywa troską mi serce!


I angażuje się znowu w innych,

Najbliższym siebie skąpiąc ohydnie.

W geście poświęceń, chyba dziecinnych,

Całkiem mi w końcu okrutnie zbrzydnie.


Jak ciele lezie z uzdą na twarzy,

Wykorzystana oraz wzgardzona.

O czym w ogóle to dziewczę marzy?!

Świat dźwiga zgięta na swych ramionach,


A za nią dziecko rączką przypięte

Do postrzępionej, długiej spódnicy…

Matki przykrością zda się przejęte

I w wytrwałości siłą się ćwiczy.


Precz!, topielico spod łez głębiny,

Która się w moich oczach przeglądasz.

Rozstać się wreszcie, zrozum, musimy!

Za dużo przecież ode mnie żądasz…


Chcę wreszcie sobą być na sto procent.

To co, że może zostanę sama

I że z obranej drogi gdzieś zboczę?

Chcę być przez siebie wreszcie kochana!


To takie dziwne i nienormalne?!

Najtrudniej sobie winy przebaczyć,

Prowadzić życie bardzo staranne,

Dla innych, siebie… nic też nie znaczyć...

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




czwartek, 17 listopada 2022

SMUTNO MI CZASEM...

Smutno mi czasem i to bez powodu…

Niekiedy gorycz bezczelnie się wprasza.

Zasiada w kącie, milcząc, bez humoru

I myśli moje oddechem rozprasza.


Spoglądam w okno – szyby rzewnie płaczą,

Szkłem się skraplają w drewnianych framugach.

Po parapecie krople deszczu skaczą.

Świat cały tonie w gęstych, łzawych strugach.


I niebo kapie jak palcem w fortepian

Na jedną nutę monotonnie grając.

W powietrzu pachnie podpalona szczepka,

Ciepło wstążkami dymu rozciągając.


Siadam na krześle skrzypiącym pode mną.

Patrzę na ptaki skulone na drutach.

Wodzę spojrzeniem za szarością senną,

Aż mnie przepełnia melancholii plucha.


Gorycz spogląda na mnie spod kaptura.

Zziębnięte ręce zaciska w kolanach.

Z kominka pada na sufit purpura

I trzaskiem ognia baśnie opowiada.


Zagrzewam wino z bukietem goździków

I łyżką miodu, laską cynamonu,

Wanilią, którą trzymałam w słoiku…

I je rozlewam dźwiękiem gramofonu


Do dwóch kubeczków: dla gościa i dla mnie,

Ażeby rozgrzać nostalgiczną duszę.

Kot się do łydek moich łasi, garnie,

Więc go w objęcia czuję, że wziąć muszę


I dłonią głaszczę puch na jego grzbiecie.

Rezonans ciała jego pomrukuje.

Zamknął powieki – nic nie wie o świecie.

Ciepłem dotyku, zda się, delektuje.


Wtem próg przekracza szczęśliwa samotność

Do suchej nitki całkiem przemoczona.

Wszem się rozsiewa zapachem wilgotność…

Samotność przyszła winem w drzwi zwabiona


I bez pytania sięgnęła po kubek,

Który po brzegi trunkiem wypełniła.

Wcisnęła w wino nosa swego czubek…

Siedzi spokojna, uśmiechnięta, miła...


Och, jakże dobrze mi w tym towarzystwie…

Deszcz zmył ciążącą moich trosk kotwicę.

Przyziemne sprawy i zmartwienia wszystkie

Widzę w oddali jakoby ławicę


Balonów, które w górę podrywają

To, co mnie żalem zazwyczaj przepełnia.

Marzenia we mnie kwitną… dojrzewają...

Radość na jawie snem ich sens dopełnia.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



WE DWOJE

Objął ramieniem mnie wiatr delikatnie.

Oddech zeń piersi me ciało opływa.

Widać: spragniony towarzystwa łaknie.

Idzie więc ze mną… nic się nie odzywa…


Strumieniem pędzi spóźniona gdzieś woda.

Ciągnie za sobą traw pożółkłe włosy.

Gadulstwem plusków nas wciągnąć gotowa,

By echu sprzedać za grosz nasze głosy,


Lecz my milczymy zrośnięci jak para…

Gołębiem puszczam wzrok na okolicę.

Moją uwagę wiatr przykuć się stara,

Mając nadzieję, że się nim zachwycę,


Więc miękkim krokiem zbliża się do ławki,

Przypominając mi Freda Astaira.

Widzę wyraźnie pajęczyn rękawki

I tors perłowy, który się ośmiela


Prężyć skropiony wilgocią w dekolcie,

Co spod kołnierza gałęzi wierzbowych

Lśni w sznurach kropel jakby w białym złocie…

Był mnie do tańca porwać że gotowy,


Ale się nagle niebo rozpłakało,

Łzami zsunęło się łoskotem z góry,

Wodospadami na ziemię spadało,

Topiąc posępne, pełne wzruszeń chmury.


A ja rozpinam szeroko ramiona,

Twarz swą zanurzam w błękit granatowy.

Drzewa zaś szumią nade mną: „Szalona”…

Wiatr dłonie składa pod spód mojej głowy


I chłodnym ciałem do piersi przylega…

Czuję na skórze dotyk namiętności.

Niesie mnie w przestrzeń i upaść mi nie da,

Pojąc mnie szeptem wyznanej miłości…


I nagle wzbija się jak anioł wirem,

Zrywając z ziemi halkę kolorową,

Po czym… dosłownie za moment, za chwilę

Świstem w świat krzyczy: „Moja ty królowo!”


I bukietami liści szeleszczących

Jak deszczem ze wszech stron mnie obsypuje,

Wnet na mych dłoniach stygnie ust szepczących

Pocałunkami, których drżenie czuję,


Słysząc wyznanie jakoby modlitwę:

„Miłością ratuj mnie od samotności!,

Aby istnienie me w tęsknocie przykre

Przy tobie było stanem szczęśliwości.”


Spowalniam spacer – ludzie mnie mijają

I patrzą w biegu pogardliwym okiem,

Bo przed atakiem zimna uciekają,

A z wiatrem w deszczu idę wolnym krokiem


I bez kaptura, i bez parasola

Spijam pieszczoty oraz pocałunki.

Wiatr swoje lico tuli mi do czoła,

Kojąc mych myśli zlęknionych frasunki.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



środa, 16 listopada 2022

MOWA CIAŁA

Czy mogę prosić o ciszę?…

Chcę się wszak wypowiedzieć.

Czy aprobatę usłyszę,

Czy będę w gwarze wciąż siedzieć

Zupełnie wręcz niewidoczna

I nieistotna dla sprawy?!

Bywam zazwyczaj roztropna,

Niemiłą też być się zdarzy.

Stan mój zależy od ludzi,

Z którymi przyjdzie się zmierzyć.

Nie zawsze, gdy się ktoś czubi,

Lubi się – proszę mi wierzyć.

Czy jest cokolwiek to ważne,

Co chciałabym Wam przekazać?

Może to tylko odważne,

Że chciałam Wam coś pokazać?

Czy wreszcie mi pozwolicie

Głos zabrać w wielkiej debacie?

Za moment coś zobaczycie,

Co pewnie już wszyscy znacie.

Dziękuję za wyróżnienie -

Możliwość wypowiedzenia.

To jest istotne szalenie,

By dać Wam do zrozumienia,

Że słowa potokiem płyną,

Mnożą się słowami w słowach,

Wypowiedziane – przeminą,

A z nimi zgaśnie sens – mowa,

Lecz zapisane się staną

Ciałem, co znaczy najwięcej.

Pokażę Paniom i Panom

Mej wypowiedzi intencję.



(…)



Jak to, że milczę uparcie,

Że mnie w ogóle nie słychać?!

Wstrzymajcie pretensji parcie!

Przestańcie kąsać i wzdychać!

Spójrzcie – me ciało przemawia

Mimiką, gestem, grymasem;

O wszystkim szczerze rozprawia,

Nie wchodząc w dialog z hałasem.

Me ciało to retoryka,

Choć usta w spoczynku leżą.

Prawda przez ciało przenika!

Ubodzy, co w to nie wierzą.

W nim słowo czynem się staje!

W nim serce siebie obnaża!

Niczego wszak nie udaje.

Ciało to tusz z kałamarza.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



CIAŁO I DUSZA

Sprzeczało się ciało z duszą:

Czy być to ze sobą muszą?!

Dusza za Bogiem tęskniła,

Więc często się doń modliła;

Do wyższych celów wzdychała

I nieprzyziemnie żyć chciała.

Zaś ciało wciąż wypierało,

Iż coś wspólnego by miało

Mieć z Stwórcą wszego stworzenia,

Którego to że Istnienia

Intelekt pojąć nie umie -

Rozum ni w ząb nie rozumie,

Bo wiarę nauce dawało

I potwierdzenia żądało,

Że Bóg jest tym kimś prawdziwym,

Co stworzył cuda i dziwy.

Oj, w głos się ciało wręcz śmiało,

Nad duszę się wywyższało,

Drwiąc, szydząc z jej naiwności,

Prostoty, małostkowości.

Wolało pomysł Darwina,

Że człek się z małpy zaczyna,

Choć i to nie jest stwierdzone,

Bo wątpliwością skażone,

Lecz przyjemniejsze w użyciu,

Dające swobodę życiu.

Według tej zatem zasady

Ciało korzysta z zabawy,

Gromadzi dobra doczesne

I nie dba o życie wieczne,

Jak czuje tak postępuje

I nikim się nie przejmuje,

Hedonizm zaś adoruje,

Siebie nad wszystko miłuje.

A dusza cierpi, boleje

I rzewne łzy w męce leje;

Wyciąga dłonie do Boga,

By ciało dopadła trwoga,

Niszcząc rosnącą w nim pychę

I uwalniając tym psyche.

Ciału już nic nie brakuje,

Chociaż dyskomfort wciąż czuje.

Zalewa żal alkoholem

I zwiększa, mnoży swawole,

By duszę w sobie zagłuszyć,

By czasem nią się nie wzruszyć;

Sięga po różne używki;

Przedziwnej płci ma dziwki.

Rozwiązłość mu towarzyszy,

Bo ciało nie lubi ciszy,

W której to słyszy wołanie

Duszy o opamiętanie.

Nic jednak mu nie pomaga.

Wypełza zeń prawda naga,

Iż żyć bez duszy nie umie,

Mimo że jej nie rozumie.

Trudno się jednak ukorzyć.

Lepiej się zatem położyć

Na sofie u psychologa,

By zeszła zeń straszna trwoga.

A mimo to dusza płacze:

„Czy ja dla ciebie coś znaczę?!”…

I ciało słyszy te żale,

Więc ulgi nie czuje wcale.

Ucieka zatem od duszy.

Nie wytrzymuje katuszy.

Staje na gzymsie wieżowca

Jak całopalna że owca

I skacze w śmierci ramiona,

Upada z hukiem i… kona...

A nad nim dusza się wznosi,

O litość Boga dlań prosi

I szepcze ciału do ucha,

Choć to już martwe nie słucha:

„Gdybyś mnie, ciało, słuchało,

To życie wieczne byś miało.”

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



wtorek, 15 listopada 2022

NIKT JAK TY

Nikt mnie tak nie rozumie jak ty, ma jesieni…

Nic tłumaczyć nie muszę, bo ty wszystko widzisz.

Zerkasz na mnie ukradkiem spod bladych promieni,

Idziesz wierna w przyjaźni i obecna w ciszy.


Tobie smutki, wzruszenia nie są czymś przedziwnym.

Często łzami wszak zdradzasz empatię wrodzoną.

Płacz więc nie jest dla ciebie zjawiskiem dziecinnym.

Tyś jest porą najbardziej wręcz uduchowioną.


Jakże bliska mi jesteś w zmienności nastrojów…

Jak orkiestra, co nagle wybucha!… i gaśnie…

I wtem pieni się, rośnie w eksplozji humorów

I wrze, dudni nutami dopóki nie zaśnie…


Chłodem trącisz, gdy bywasz na coś obojętna,

Lub uszczypniesz wilgocią pod wpływem wzburzenia,

A niekiedy łagodna jesteś, gdy przejęta

I niesiona w nieznane nurtami natchnienia.


Wiosna bywa na duchu lekka i bezmyślna,

Niedojrzała, bo młoda i niedoświadczona.

Ty, choć może wydajesz się bardziej kapryśna,

Osobowością życia jesteś wzbogacona.


Nieobcy ci dostatek i znana też nędza.

Radością się potrafisz upić do szaleństwa

I łkasz, kiedy tęsknota ciebie nie oszczędza,

I wytrzymała jesteś w godzinach męczeństwa.


Lato zaś przyjemnościom tylko się oddaje

I skupione na sobie niepoprawnie bywa.

Za nic ma wszelkie troski – od cierpień odstaje

I pod palmami z drinkiem, leżąc, odpoczywa.


Ty zaś dynamiczna z rękawami po łokcie

Pochylasz się nad pracą trudem niezlękniona.

Chociaż twarz twa od potu przemęczona moknie

Jesteś żwawa, odważna i niezniechęcona.


Upadając, podnosisz się bardziej waleczna.

Znikasz czasem w szarościach pod chmur kapeluszem.

Bywasz gniewna i wściekła, lecz zawsze stateczna,

Szkicowana w przestrzeni cieni czarnym tuszem…


Tylko zima cię ceni i, milcząc, wspomina.

Znikasz wtedy za progiem niemal bezszelestnie…

W tobie mojej nostalgii tkwi wszelka przyczyna,

Która żyć będzie w wersach, oby… długowiecznie.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl