wtorek, 23 listopada 2021

SWATY

Lucjan wtargnął do kościoła,

Za proboszczem okiem wodząc.

Księdza po imieniu woła

I, nerwowo w kółko chodząc,

Pochrząkuje z nerwowości,

Z dyskomfortu miejsca tego,

Nie ma bowiem pobożności

I wyznania też żadnego,

Więc go święta ziemia parzy,

Figurami w ślepia kole,

Krzyżem od środka smaży

I obawą drży na czole.

Począł że się Lucek pocić.

Oddech z piersi rwie do przodu.

Pot się na nim zaczął złocić,

A brzuch jęczeć jakby z głodu.

Gniecie Lucek czapkę w dłoni.

I dygoczą nogi, ręce.

Puls mu wali młotem w skroni.

Nie nadąża za nim serce.

Wtem się proboszcz przed ołtarzem

Na kolanach cicho schylił.

Szepcze modły przed obrazem,

A tuż za nim Lucek kwili.

„Przyszedł to się pan ukorzyć?!

Czemuż teraz, nie za młodu?!”

„Po cóż to się zaraz srożyć -

Jęczy Lucek bez sposobu

Na kapłana wyciszenie,

Które zgniotła akustyka. -

Mam poważne przynaglenie -

Rzecze Lucek i utyka,

Goniąc rychło za kapłanem

Na koślawych swych kończynach. -

Pan pozwoli, że przystanę.

Ból rozsadza nogi w żyłach.”

„Ach, to gnała cię do Boga,

Lekkoduchu zatwardziały,

Żadna wiara, ino trwoga,

Kości co cię pokarały?! -

Ryknie proboszcz po kościele,

Załamując w żalu ręce. -

Cóż to, czasu masz niewiele?

Służby ci odmawia serce,

Żeś interes przyszedł ubić,

Z Panem Bogiem licytować,

Co by duszy swej nie zgubić?!”

„Nie przyszedłem tu żałować -

Wyznał Lucek głosem hardym,

Pokłon bijąc za pokłonem. -

W życiu się skończyły żarty.

Czas by zajął się mym domem

Ktoś z kobiecą uprzejmością

I zdolnością gotowania.

Tęskni mi się za miłością.

No i mam też hałdy prania.”

„Cóż mam zatem z tym wspólnego?! -

Proboszcz gniewnie zapytuje. -

Szukasz we mnie uległego,

Co cię rychło obczęstuje?!”

„Pomyślałem, – Lucek duka -

Że kto pragnie być szczęśliwy,

Żony niech w kościele szuka.

To instytut jest uczciwy.

Tu wszak kobiet nie brakuje,

Które wierne być potrafią.

Każda smacznie ugotuje.

Oczu w złości nie wydrapią

I wybaczą, co złe, podłe,

I posłuszne są mężowi,

A w miłości, zda się, szczodre…”

„Cóż do tego proboszczowi?!”

„Mógłby pan z ambony szepnąć,

Że zna kogoś za mąż wzięcie -

Tu ośmielił się że klepnąć

Księdza w ramię, czując szczęście. -

Ile trzeba, ja zapłacę

I żałować nic nie będę.

O kobietę się wzbogacę.

Na dobytku tym oszczędzę.”

Proboszcz dłonie za pas schował,

By powstrzymać ręce w boju.

Widzi! - Lucek nie żartował,

Co nie daje mu spokoju.

„Pan – powiada – niewierzący

I, co już zauważyłem,

Jest też niepraktykujący.

Czy się w czymś to pomyliłem?”

„Trafne są to spostrzeżenia -

Wyznał Lucjan z satysfakcją. -

Faktu jednak to nie zmienia,

Więc pochwalę się swą racją,

Że tu znajdę żonę dobrą,

Ułożoną i stateczną...”

„A do czego to podobną,

Żeby zdała się bezpieczną

Inwestycją w to małżeństwo,

Co go pan zawrzeć próbuje?!”

„Ślub odpada! To szaleństwo!

Ja partnerki poszukuję.”

„Pan nie wierzy w Boga – Stwórcę?” -

Pyta proboszcz dociekliwie.

„Ja się nigdy nie nawrócę -

Mówi Lucjan dość piskliwie. -

Nauka prawdą jest jedyną.

Wątpliwości nie mam wcale.

Wszystko czegoś jest przyczyną -

Rzecze Lucjan w głos, zuchwale. -

Z dawien dawna wszak wiadomo,

Że od małpy pochodzimy.

Wiara to jest jak Pro Bono,

Więc dlatego się łudzimy,

Że istnieje coś nad nami,

Co nam śmierć zamieni w życie,

I karmimy się bajkami,

Choć wątpimy pewnie skrycie

W te historie z Panem Bogiem,

Co nas zbawi i ocali.

Pan wybaczy, że to powiem...

Wyobraźnię wam się chwali.”

Proboszcz głową przytakuje

Pogrążony w zamyśleniu.

Słów krytyki nie znajduje,

Więc zamyka się w milczeniu.

„Chciałbym znaleźć – Lucjan ciągnie -

Panią, która mało gada,

Która myśli tylko o mnie

I się nigdy nie spowiada,

Która robi, co jej każę,

Która zawsze jest w zgodności…

I o jednym tylko marzę,

By się znała na miłości. -

Tu się Lucjan zarumienił,

Mając tylko seks na myśli. -

Mam nadzieję!, - ton swój zmienił -

Że pragnienie me się ziści.”

„No, cóż… - kapłan ciężko wzdycha -

Być uczciwym mi wypada,

Więc nie poślę cię do licha,

Choć, co słyszę, to żenada.

Muszę jednak mieć na względzie

Twoje szczęście, drogi panie,

Więc pomogę, a co będzie

I co dalej z tym się stanie,

To nie moje jest zmartwienie

I nie moja przecież sprawa.

Wybacz Panie przewinienie.

Ucierpiała Twoja sława.

Chodźmy – rzecze ksiądz z przymusem. -

Wskażę dziewkę godną ciebie.”

Lucjan biegnie niemal kłusem.

Dokąd?! - jeszcze tego nie wie.

Nagle stają w ZOO przy klatce.

Lucjan patrzy na proboszcza.

„To stworzenia też są zacne,

A w nich panna nie najgorsza.

Myślę, że tu pan odnajdzie

Tę jedyną, wymarzoną.

No, i mówiąc też po prawdzie,

Żadna z nich nie będzie żoną,

A partnerką, jak pan pragnął,

Bo o ślub się nie upomni.

Może żadna nie jest ładną,

Ale panu nie wypomni

Wad, uchybień czy też zdrady,

A poiska i przytuli,

Nie szukając nigdy zwady.

W eleganckiej zaś koszuli

Ujdzie w tłumie z swym wyglądem.”

„Toż to małpa!” - Lucjan krzyczy.

„No pan nie jest też wielbłądem

Albo wołem, co w głos ryczy.

Sam pan mówił, że to przodek!

Więc w czym problem, drogi panie?!

Ma podobną, jak pan, brodę.

No, niech spojrzy że pan na nie.

Wytresujesz pan pod siebie,

Więc posłuszna będzie, zgodna.

Fruwa w drzewach jak po niebie.

Widać! - zdrowa, pewnie płodna.”

„Ale małpa mimo wszystko” -

Lucjan dławi się wzruszeniem.

„No, kochany, jest mi przykro.

Nic nie zrobię z pochodzeniem,

Do którego się przyznajesz

I się chwalisz wszystkim wszędzie.

Widać, od nich nie odstajesz.

Jakoś między wami będzie” -

Proboszcz Lucka tak pożegnał,

Poklepując po ramieniu.

Który z nich wygrał lub przegrał?

Rozważ w swoim to sumieniu.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



RAZEM

Patrzę na ciebie z taką świadomością,

Że dziś cię widzę raz, ale ostatni…

Myśl tę przytulam do serca z czułością

Z niej czerpiąc gorzki żal współczucia bratni


I nic się wówczas poza tym nie liczy

Jak to, że dzisiaj mamy tylko dobę.

Chcę, by czas wspólny był pełen słodyczy,

Więc wszystko z tobą i dla ciebie robię.


Patrzę przez okno i rozważam stale,

Że dziś się właśnie z sobą pożegnamy.

Spoglądam w przeszłość twardo i zuchwale,

I widzę, ile już za sobą mamy.


Nie chcę zmarnować ani jednej chwili

Na przepychanki czy słowną szermierkę.

Życie jak słońce zachodem się chyli…

Pragnę cię trzymać jedynie za rękę


I w twoich oczach tylko się zanurzyć

Przy ciszy błogiej akompaniamencie.

Nikt nam niczego już nie będzie wróżyć.

Istotne dla nas jest dzisiejsze szczęście.


Nie myślę o tym, co było lub będzie,

I celebruję tylko, co tu – teraz.

Mam nasze dobro wyłącznie na względzie.

Wszystkimi kiedyś już żyliśmy nieraz.


Nastała pora, byśmy się skupili

Na sobie szczerze oraz z wzajemnością.

Po drodze tyle żeśmy utracili…

Dziś delektować trzeba się miłością.


Tyle musiało upłynąć lat wspólnych,

Bym zrozumiała kim naprawdę jestem.

Przeminął okres pretensji czupurny.

Zawarłam układ z niepokornym sercem


I dziś, się budząc, tobie się przyglądam

Jakby ostatni raz na pożegnanie -

Niczego wówczas od losu nie żądam

Niż bycia z tobą zanim to nastanie.


Świadomość tego, że cię stracić mogę

I że być może widzę raz ostatni,

Trzeźwym spokojem ostudza mą głowę,

Wszelkie emocje nieprzyjemne gasi


I dzięki temu mam cierpliwość większą

Do traktowania twych wad pobłażliwiej,

Mam też codzienność nad wyraz piękniejszą -

Nigdy nie żyłam, jak dzisiaj, prawdziwiej.


Warto traktować ludzi z taką myślą,

Że ich niebawem, w sekundzie stracimy,

I choćby gorycz w złości przełknąć przyszło,

Sami się swoim spokojem zdziwimy,


Bo człowiekowi trzeba żyć obawą

O możliwości bycia jeszcze razem -

Brak tego lęku staje się zarazą,

Pod której wpływem serce zda się głazem.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



czwartek, 18 listopada 2021

ŁYK KAWY

Kimże ja jestem jeśli nie okruchem?

Świat się rozciąga po bezkresy nieba.

Czas pędzi w przestrzeń niezłapany słuchem

I wzrokiem też się uchwycić go nie da.


Jedynie wiedza tylko pozostaje,

Że nikt, nic nie trwa nigdy długowiecznie.

Historia w liściach wieści swe rozdaje

Krucha, podobna wypalonej świeczce.


Stoję z rękoma jak z wiosłami w górze

Gotowa falą wiatru, hen!, popłynąć,

Lecz nogi wiążą dziko pnące róże -

Takiej mielizny nie da się wyminąć.


Wtem przypływ smaga podmuchem me ciało.

Głębia wszechświata pochłania mnie całą.

Nie dbam, co wokół mnie się będzie działo.

Bratam się z chwilą ulotnie wspaniałą


I czuję nagle jak ziemia odpływa,

Jak się wysuwa spod stóp nieruchomych,

Jak jakaś siła lekko mnie podrywa

I ciągnie w gwiazdy ruchem wahadłowym,


Więc się kołyszę w rześkiej nieważkości

Na wskroś przeszyta przyjemności dreszczem

I się rozpływam w całej rozciągłości,

Krzycząc w rozkoszy bezsensownie: „Jeszcze!”…


A echo sieje, rozsiewa mą duszę

I ciało kruszy jakby w palcach szczyptą.

Przyziemność wzywa, więc wrócić doń muszę,

Choć jest mi z tego powodu wciąż przykro,


Bo niczym kropla wody we spiekocie

Spijana suszą powoli, ostrożnie

Skłaniam się ufnie ku wielkiej ochocie,

By wejść w codzienność do kropli podobnie,


Więc łyk ostatni kawy mnie wyrywa

Ze stanu, który zda się odprężeniem.

Zegar pobudkę złośliwie wygrywa -

Czas się pożegnać z mym sennym marzeniem.


Zatem odkładam na bok filiżankę

Wstaję z uporem obowiązkowości,

Patrzę na życie w domu przez firankę…

Kiedyś mnie zegar i z życia wyprosi.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



środa, 17 listopada 2021

SERCE

Gdybyś mnie serce pokochało,

Nie będąc dla mnie tak czupurnym,

Na pewno byś mnie zrozumiało

I stało się bardziej potulnym,


A tak upierasz się przy swoim,

Wciąż lekceważąc sytuację,

Nie liczysz się ze zdaniem moim,

Twierdząc, że tylko ty masz rację.


Później cierpimy w błahym wzlocie

I w wodospadach łez toniemy

Na pośmiewisko ku głupocie.

Kiedyż się wadzić przestaniemy?


Ja ciebie słucham, aż naiwnie!,

I siebie samą w tym poświęcam.

Ty mnie serduszko – wręcz przeciwnie.

Ciągle się w twoje sztuczki wkręcam.


Trzeba ustalić kompromisy.

Tak żyć po prostu się nie godzi.

Coś tobie wyznam w wielkiej ciszy:

Już nie jesteśmy tacy młodzi.


Musimy podjąć wyrzeczenia -

Ty dla mnie, jak i ja dla ciebie.

To sukces jest porozumienia.

Biedny kto tego jeszcze nie wie.


Zatem od dzisiaj są granice.

Nie wszystko tobie, serce, wolno.

W asertywności siebie ćwiczę.

Będę rozważną i spokojną.


Kiedy ci powiem: „Nie!” - dobitnie,

Nie będziesz wchodzić mi na głowę,

Zważ na me gesty, miny wszystkie

I nie pogardzaj moim słowem,


I nie wyprzedzaj mojej woli,

I nie ulegaj słabej chwili.

Działaj rozsądnie, bez swawoli.

Rozum w tych sprawach się nie myli.


Ale co nudno i nijako?!

Kto ciebie pyta o twe zdanie?!

Oczy me ciągle tylko płaczą,

Gdy przy wyborze serce stanie.


Co, że od ciebie jest silniejsze

Uczucie strzałą przestrzelone?!

Życie codzienne jest łatwiejsze,

Gdy serce z głową pogodzone.


Oj, serce, serce niepokorne…

Wiecznie wyrywasz się z miłością.

Żadnym sposobem niestłumione

Igrasz z rozsądkiem, cierpliwością.


Będzie mi trzeba tobie ulec,

Bo chyba wyjścia nie znajduję.

Traktuj mnie serce nieco czulej,

Gdy się pod wpływem twym znajduję.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



wtorek, 16 listopada 2021

W ŚWIADOMOŚCI I JAŹNI

Zdaje się, że jestem częścią tego świata,

Podobna roślinom, zwierzętom, zjawiskom.

Krucha egzystencja z naturą mnie swata -

To, że, gdy odejdę, nagle tracę wszystko.


Oddycham powietrzem, więc nim również jestem.

Wydechem się staję pokrewna wiatrowi.

Szelest liści w skórze opływa mnie dreszczem

I szumem w mej piersi krwi nurtem się mrowi.


Włosy moje niczym gałęzie w skłębieniu

Rozczesują niebo w różne strony świata.

Wartki strumień podobny zda się myśleniu,

Pomysłowi – ptak, który w obłokach lata.


Ciało moje jak ziemia rodzi i karmi,

Choć niekiedy bywa nijakie w połogu,

Ale zawsze czuwa jak pasterz w owczarni,

By nie stracić duszy z pragnienia czy głodu.


Jestem zatem, rzec można, częścią natury -

Jedną z istot, co żyją i umierają,

Lecz jedyną, która widzi los ponury

I godziny, i lata, co przemijają,


Lecz jedyną, która dostrzega i myśli,

Szuka prawdy, drogi oraz szczęścia pragnie,

Wierzy, że marzenia to coś, co się ziści,

Że, gdy zechce, w gwiazdy jak w ocean wpadnie;


Lecz jedyną, która kulturą się para,

Historię kreuje oraz obyczaje,

Która elegancka być się zawsze stara

Oraz dobro czy zło w efektach poznaje,


Więc… czym jestem – wiem, lecz kim jestem – wciąż badam.

Świadomość mnie odcina od otoczenia,

A jaźń w każdej sekundzie mi podpowiada:

„Jesteś osobą i to nie bez znaczenia”.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl