czwartek, 8 lipca 2021

CHWILA PORANKA

Nim dzień się znów nie przebudzi,

Nim słońce kołdry nie zrzuci

I nim nie wywabi ludzi,

Świata ze snu nie ocuci,

 

Siedzę milcząca pod brzozą…

Wzrok mój w półmroku się snuje.

Szumy, szelesty się mnożą,

Bo wiatr w gałęziach tańcuje.

 

Plusk wody ciszę przeszywa

Na wskroś przyjemną zadumą.

Wzdłuż brzegów rośnie pokrzywa

I wierzby z królewską dumą.

 

Czuć tataraku listowie

Skropione poranną rosą.

Wilgoć świeżości jak mrowie

Opływa mnie jakby boso.

 

Przestrzeń wiruje w falbanach

Podmuchów, co echo gonią.

Rześkość pędząca na saniach

Dotyka mej twarzy dłonią

 

I zapominam o wszystkim…

Zamykam oczy z ufnością.

Świat w swej dzikości mi bliski

Otula mnie swą miłością.

 

Marzę o domu z ogrodem,

Gdzie pory roku zasiądą

Jak panny radosne, młode,

Co wzrokiem za szczęściem błądzą,

 

Gdzie będę czekać na starość,

Co się pod furtką zatrzyma,

Prowadząc w me progi radość,

Co kiście balonów trzyma

 

Niczym dziewczynka z warkoczem

Kokardą złotą związanym,

Która ma piegi urocze,

Fartuszek farbą zmazany.

 

Zaproszę je na herbatę

W ogrodzie – tronie natury,

W którym pogoda jest w kratę,

Lecz nastrój nigdy ponury.

 

Zasiądę z nimi przy ciastku

Z kremem w malinach tonącym.

Opowiem im o swym gniazdku

Swobodnie, dziko rosnącym,

 

A gdy zmęczone odpoczną

Snem otulone w hamaku,

Opiszę myśl moją głośną,

Krzyczącą w głowie bez strachu

 

I portret jej naszkicuję

Piórem o startej stalówce

I siebie w niej namaluję

W trzykropku jako końcówce…

 

O, błoga chwilo poranka,

Co marzyć mi tak pozwalasz.

Nie znoszę kroków zegarka.

Przez niego wszak się oddalasz,

 

Płowiejesz mi przed południem,

Zabierasz moje marzenia.

Tęsknię za tobą okrutnie,

Gdy cisza się w hałas zmienia,

 

Gdy zgiełk ulicy się puszy,

Tłumy rwą w strzępach chodniki…

Tęsknoty nic nie zagłuszy,

Bo nie zastąpię cię nikim.

 

I z cierpliwością poczekam

Na moment, w którym przybędziesz.

Patrzę za tobą z daleka

I szukam cię chwilo wszędzie.

 

Znów mnie zabierzesz ze sobą

Do domu z pięknym ogrodem,

Gdzie pory roku są obok,

Natura dziką swobodę,

 

A duch mój źródło natchnienia,

Więc zmysły upija szczęściem

I w stanie ich upojenia

Karmi mnie chwilo znów wierszem.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



wtorek, 6 lipca 2021

SPACER W DESZCZU

Świat jeszcze się nie przebudził.

Sen płynie połacią ziemi

Księżyc w latarniach się zgubił,

W kałużach tonie grą cieni.

 

Deszcz skleja włosy strugami

I twarz mą topi na krople,

W oczy mi wpada jak łzami –

Cała w nim płynę i moknę,

 

Lecz mimo to nie chcę wcale

Uciekać przed nim do domu.

Czuję się rześko, wspaniale,

Czas bowiem spuścił wnet z tonu.

 

Spokój się z ciszą umówił

W parku pod dębem na ławce.

Z kwiatów wianuszek jej uwił.

Puszcza swych wyznań latawce,

 

A obok samotność siedzi

I się kochankom przygląda,

Gest każdy uważnie śledzi…

Na rozmarzoną wygląda.

 

Usiadłam przy niej z radością.

Śpiew ptaków zmysły opływa.

Ciemność się snuje z lekkością

Jaśniejsza niż często bywa.

 

Deszcz moje ciało otulił,

Przywarł koszulą do skóry.

Pośpiech pod liśćmi się skulił,

Siedzi bezradny, ponury,

 

Bo mnie przynaglić nie zdoła.

Siedzę na ławce szczęśliwa.

Błogość się ciągnie dokoła

Czysta w swym dźwięku, prawdziwa

 

Zgiełkom ulicy daleka.

Szumem, szelestem  natchniona

Nad brzegiem strumyka czeka

W lustrzaną toń zapatrzona.

 

Aleją pod parasolką

Chmur i posępnych, płaczliwych

Spogląda bezradne słonko

Wzrokiem swych źrenic lękliwych.

 

Deszcz coraz bardziej mnie chłonie,

Wypełnia całą jak dzbanek.

Wyciągam do niego dłonie,

On garnie mnie jak kochanek

 

I ramionami przytula

Do mokrej klatki piersiowej.

Wiatr filharmonią w świat hula

W rytm partytury szalonej.

 

Nie wracam jeszcze do domu.

Kołyszę się w deszczu nutach.

Nie oddam tego nikomu

Wdzięcznością szczerą osnuta.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



poniedziałek, 5 lipca 2021

ZA SZYBKO

Jeszcze się lipiec dobrze nie rozgościł,

A róże niemal wszyściutkie przekwitły

I kolców widać nastroszone ości

Jakby łodyga stroiła się w igły.

 

Lipy już kwiaty na ziemię spadają,

Z deszczem zmieszane kleją się pod butem

I jarzębiny korale wkładają,

Trawy są nićmi pajęczyn osnute.

 

W przestrzeni puchnie puchu upierzenie

Jakby anioły pióra pogubiły.

W ogrodach widać lekkie roztargnienie

Jakby się smutkiem rabaty skropiły.

 

Słońce się wtapia w liści zabarwienie,

Więc pewnie jutro zmienią swe kolory.

Czuję w powietrzu nostalgii westchnienie

A w nim obecność innej roku pory.

 

Zanim się zdążę odwrócić za siebie

Już pewnie zima przemknie niespodzianie.

Nurt chmur rwie rzeką po bezkresnym niebie,

Trudno więc zgadnąć, co się zaraz stanie.

 

Nieobliczalny czas się nie zatrzyma

I nie przystanie, chociażby odpocząć.

Szybko się kończy, co ledwo zaczyna.

Od przemijania nie można się odciąć.

 

Wiosna za wiosną pędzi jak szalona.

Zegar wskazówki spuścił ze swej smyczy.

Młodość czmychnęła cykaniem spłoszona.

Minuty skąpy dzień dzisiejszy liczy.

 

Za szybko wszystko dzieje się i znika.

Wsysa świat gardziel zachłannej przyszłości.

Trudno zatrzymać lamenty budzika,

Który wciąż wzywa nas do aktywności,

 

Byśmy za dużo wszak nie przegapili

I byśmy życia swego nie przespali.

Nie chcemy stracić żadnej przecież chwili,

Choć wola nasza w ruiny się wali.

 

Za szybko krąży ziemia na orbicie.

Zanim się zdąży oko we śnie przymknąć

Już trzeba wstawać znienacka o świcie,

Bo się nie można z rytmu tego wymknąć.

 

Codzienność krąży torami zegara,

Wiruje jakby spódnica w muzyce.

Człowiek powstrzymać czas się bardzo stara,

A przemijanie gra te pierwsze skrzypce.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



sobota, 3 lipca 2021

WITAJ PORANKU!

Witaj poranku!, jak miło cię gościć.

Zachodź czym prędzej w moje skromne progi.

Jak widzisz, nie mam wielkopańskich włości,

Lecz tu odpocząć mogą twoje nogi.

 

Pewnie, biedaku, z daleka przybywasz,

Obchodząc ziemię szlakami równika.

Co się za drzwiami nieśmiało ukrywasz?!

Ogień łaskocze już brzuszek czajnika,

 

Więc kawę zrobię, herbatę – jak wolisz.

Okna otwieram na oścież z ochotą.

Co tak za progiem zawstydzony stoisz?

To co, że buty oblepia ci błoto?!

 

Wejdź i nie krępuj się wcale kochany.

Mile widziany jesteś o tej porze.

Widzę, zmęczony i trochę zaspany.

Kawa parzona, mocna ci pomoże.

 

No, opowiadaj!, co u ciebie słychać?

Już dobę całą, jak u mnie nie byłeś.

O, widzę, będziesz, mój poranku kichać.

Czy się przegrzałeś, czy się przeziębiłeś?

 

Dam ci nalewki ziołowej na czosnku

A sama również się nią poczęstuję.

Wybacz, że jestem, mój poranku, w proszku.

Daj mi pięć minut, to się przygotuję.

 

O, jakże pięknie pachniesz mój poranku

Jako na rosie poziomki, maliny

Z gałązką mięty w ceramicznym dzbanku

I z kwiatem lipy, owocem jeżyny.

 

Oj, chowam, chowam butelkę nalewki,

Bo mi już śpiewać, poranku, zaczynasz.

Brzmisz jako kosy, zięby i wróbelki

I nutą trelów w gałęziach się wspinasz…

 

O, jaka szkoda, że już ruszasz w drogę.

Rozumiem dobrze twoje obowiązki,

Choć się z rozstaniem pogodzić nie mogę,

Rozumiem jednak końce i początki,

 

Do zobaczenia – mówię mój kochany –

I będę czekać jutro na twój powrót.

Powolnym krokiem w wieczór się zbliżamy…

Już się rozlewa nocy ciemny roztwór.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



piątek, 2 lipca 2021

NIEPRZYGOTOWANA

Ja nie mam czasu, proszę pana,

Na banialuki oraz bzdury.

Jestem po prostu nieprzygotowana,

Więc zanim słońce rzuci cień purpury

Muszę załatwić spraw od liku,

Zaplanowane poukładać

I skupić się na ostatnim guziku,

By dopiąć wszystko i móc z panem gadać.

Pan mi wybaczy roztargnienie.

Po prostu w biegu wszystko robię.

Stąd, stamtąd i zewsząd mam ponaglenie.

Jak to ogarnąć?!... – potwornie się głowię.

Zlew pełen naczyń mam do zmycia,

A już mnie z domu woła praca.

Ja nie mam na to wszak całego życia,

Więc odpoczynek mnie się nie opłaca.

Tu się odrywam od pisania,

Aby wypalić coś na sklejce,

Tam pędzę w gary lub szydełkowania…

Mam obowiązków przepełnione ręce,

A przez to w trampkach i w ubraniach

Wiatrem szarpanych, co w nieładzie.

Zegar mnie ponagla oraz pogania,

Więc biegnę dalej i krzyczę: „Na razie!”

Ja jestem żoną oraz matką,

I przyjaciółką, siostrą, córką,

Czasem artystką, a przez to wariatką,

Która we włosy ma wplecione piórko.

Co mnie pan szarpie i zaczepia?!

Ja nie mam czasu na kawusię!

Zdziwieniem wielkim wytrzeszcza pan ślepia,

A ja po prostu mnóstwo zrobić muszę.

Pięć minut?! – prosi pan łaskawie.

A ja tłumaczę: „Nie mam czasu!”.

Ja, proszę pana, długo nie zabawię.

Lepiej żyć w biegu, a niżeli w strachu.

Trzeba się przecież zrelaksować?!...

Cóż to za bzdury pan mi plecie?!

Muszę posprzątać, pranie poprasować

I spisać kilka myśli mych w kajecie,

Później w stragany na zakupy,

Lekarz po drodze i rachunki.

Nad oparami kotletów i zupy

Rozplanowuję na jutro sprawunki.

Co trzeba zwolnić i przeczekać?!

Skąd pan pomysły czerpie takie?!

Dni moich brzegi rwie szalona rzeka,

Dlatego czasem obchodzę się smakiem.

A, co pan plecie, co pan gada

Bez krzty rozsądku i mądrości?!

Takie pan brednie głosi, opowiada.

Nie ma pan w sobie dla siebie litości.

Ja nie mam czasu, proszę pana!

Kiedy pomyślę o pogrzebie… -

Jestem po prostu nieprzygotowana

I w czym odejdę?... Tego jeszcze nie wiem…

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



ŻYCIE

Otrzymałam bilet w jedną stronę

Ogołocony z szansy powrotu.

Zatem wbrew sobie za czymś wciąż gonię,

Żyjąc, lecz jakby ciągle z doskoku.

 

Za mną są stacje tego, co przeszło.

Tam już nie wrócę, chociaż bym chciała.

To, co zrobiłam i co się rzekło… -

Część mnie na stacjach owych została.

 

Tory wskazówek pędzą do przodu.

Stukot zegarów ciszę rozpruwa.

Nie ma żadnego zatem sposobu,

Aby się cofnąć w co wzrok przykuwa.

 

Wagony sekund niczym szalone

Turkotem koła ciągną mnie w starość.

W walizkach wspomnień to, co minione,

A w sercu ciągle ta sama radość.

 

Ktoś sie przysiądzie w moim przedziale

I mimowolnie o czymś zagada,

Niekiedy skromnie, czasem zuchwale

O sobie, wszystkich mi opowiada.

 

Niekiedy obok siedzi samotność

I karty z talii myśli rozkłada…

Wiem, że w podróży moja bezdomność

Tylko pozornie mnie domem zdradza,

 

Bo tak naprawdę i to złudzenie

Z każdą minutą w przeszłość odpływa…

Cóż, że mam teraz pełne kieszenie,

Kiedy przez dziury wciąż z nich ubywa?

 

I tak jest ze mną – zegar piaskowy

Jest moim ciałem, które się kruszy…

Różne refleksje wchodzą do głowy,

Kiedy za oknem coś mnie poruszy.

 

Sunie mój pociąg z szybą we wschodzie

Albo zachodzie słońca na niebie.

Horyzont nadal jest że naprzodzie.

Dokąd los ciągnie mnie oraz wiezie?!...

 

Chwila postoju, peron, przesiadka…

Stoję na stacji w miejscu nieznanym.

Przede mną leży szmaciana siatka

A do niej wrzuca człowiek poznany

 

Kilka dukatów na chleb i wodę,

Bym nakarmiła się jego duszą…

I znowu pociąg mój rusza w drogę,

Więc nasze ścieżki rozejść się muszą.

 

Ten szlak wędrowca kiedyś się skończy.

Jak każdy muszę dotrzeć do celu.

Czas dobrym winem obok się sączy…

Znam ludzi dużo – szczerych niewielu.

 

Z kim mi się przyjdzie boleśnie rozstać,

Gdy zgrzyt hamulca przerwie tułaczkę?

Czy będę w stanie swej duszy sprostać?

Niosę ją w sobie jakoby paczkę,

 

Którą dostarczyć muszę na miejsce,

Choć adresata dane są starte.

W popłochu bije gasnące serce…

Czy było ono cokolwiek warte?

 

Gwizd zapowiada kolejną stację.

Koła się w tory wtapiają siłą.

Postoju oddech szarpią wibracje…

Czy… jest lub będzie, a może… było?!...

grafika  pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl