piątek, 22 stycznia 2021

WOJNA

Posmutniał mój świat wokoło.

Pochylił głowę w zadumie.

Myśl ściąga powagą czoło…

Jakby nie wszystko rozumie.

 

Przygląda się ludziom z troską

Przez szczelnie zamknięte okna.

Oczy błękitu mu mokną.

Wiatrem biczuje go chłosta.

 

Wszystko zamarło w przestrachu.

Wszyscy w obawach spłonęli.

Nad krawędziami zaś dachów

Garść ptaków wciąż się weseli,

 

Lecz któż wyłowi te dźwięki?!...

Każdy w lawinie złorzeczeń

Z piersi wypłasza swej jęki,

Jakby ofiarą był przekleństw.

 

Czas zda się pełen zakazów.

Ustami kłamstwa spływają.

Galerią przykrych obrazów,

Na których ludzie konają,

 

Raczy lud taśma przekazu,

Gdziekolwiek zmysły sięgają,

Więc idą dusze do gazu…

Jak w Auschwitz… w kominie łkają.

 

Fonią się głos wydobywa,

Niczym muzyka klasyczna

Która beztrosko przygrywa

Śmierci takt Straussa walczyka,

 

A w mediach Mengele Josef

W rytm taktu palcem wskazuje:

Kto twardy w zgryzieniu orzech,

Tego przeżyciem częstuje –

 

Tak polityka przesiewa

I szasta prawem do życia.

Na stos obcinane drzewa

To eutanazji obyczaj.

 

Aborcji żagle łopoczą

Pośród sztandarów żałobnych.

Grabarze covid-u kroczą,

Ciągnąc na wózku ciał kłody,

 

A w wężowisku tym kłębie

Ofiary innych są schorzeń,

Bo lekarz radzi na gębę,

Choć wie, że tak nie pomoże,

 

Więc z przyzwolenia Mengele

Śmierć jej wskazanych przytula.

Obok zaś dudni wesele

I toczy się ziemi kula.

 

W żyły wstrzykują ratunek,

Którego składu nikt nie zna.

Podany magiczny trunek

W ciało człowieka się wpełza.

 

Jednym odebrał już życie,

A innych kalectwem skrzywdził…

Jak kartki w starym zeszycie

Covid bezwzględnością zniszczył

 

Tych, co się nim zarazili,

Tych, których odarł z opieki,

Tych, co się zdrowiem cieszyli,

Póki nie wyszli z apteki.

 

Wojna!, lecz kto w niej jest wrogiem,

A kto w niej jest sprzymierzeńcem?

Śmierć wciąż się czai za progiem,

Jak żebrak wyciąga ręce.

 

Wszyscy, jakoby w obozie,

Czekamy na wschody jutra.

Serce wygasa w tym mrozie.

Nadzieja zdaje się próżna.

 

Na śmierć nazistów skazano

Za zbrodnie sześciu lat krwawych,

A inspirację czerpano

Z pomysłów ich nieciekawych:

 

Trzyma się naród w uwięzi,

Selekcjonuje osoby –

Jednych do gazu się pędzi,

A na tych, co jaki młody,

 

Eksperymenty medyczne

Odarte z ludzkiej godności

Prowadzą wszelkie wytyczne

Stawiane w wielkiej sprzeczności.

 

Kto wróg dziś, a kto przyjaciel?

Skruszony krzyż pod stopami.

Zachłanna masońska gardziel

Ma wartość między zębami.

 

Posmutniał świat mój wokoło.

Szarością bladą wypłowiał.

Czy będzie kiedyś wesoło?

Czy zbudzi się jakiś morał?




czwartek, 21 stycznia 2021

JA...

Wygasam… niczym płomień nad stopioną świecą,

Jak słońce, co zachodzi pod powieką nieba.

Minuty, jak kamienie w studnię głuchą, lecą,

A wiatr żałobne pieśni w kominie mi śpiewa.

 

Za oknem szczygieł z kosem snują gwarne spory,

A wilga im wtóruje króciutkim gwizdaniem.

Nieśmiało, choć wyraźnie przepływa przez bory

Mysikrólika skoczne, błogie kołysanie…

 

Wiosna zda się za szybą wychylać powoli,

A ciało moje jesień otula swym ciałem.

Dusza pod niebem w deszczu używa swawoli,

A zegar drażni zmysły uparcie, zuchwale.

 

Dobrze mi jest, mój Panie, choć o suchym chlebie,

Bo pod dachem i w suchym pomieszczeniu ciszy,

W gronie osób, co dają mi serce w potrzebie,

I w marzeniach to, których przyszłość złotem błyszczy.

 

Nie dbam o to, że gasnę, bowiem kiedyś muszę.

Większa wdzięczność się we mnie budzi z każdą chwilą.

W mej pamięci, jak kwiaty we wazonie, suszę

Bukiet wspomnień ze wstążką podobną motylom.

 

Tak się cieszę, że byłam w tym miejscu przejazdem,

Że poznałam tych ludzi i te okolice.

Może kiedyś… Być może innym znowu razem

Życiem moim się świeżo, jak dziecko zachwycę?...

 

Włos mi siwy na chustę opada, jak pióro,

I zastyga samotnie na moim ramieniu.

Kiedyś z piór tych mnie skrzydła uniosą ku chmurom,

Tworząc całkiem podobną miłemu wspomnieniu.




środa, 13 stycznia 2021

SERCE TY MOJE...

mojemu synowi

Serce Ty moje, które to w kołysce

Splecionych ramion do piersi tuliłam,

Któremu dałam me marzenia wszystkie,

Przy którym noce bezsenne spędziłam…

 

Serce Ty moje z balonami w dłoni,

Ze słońcem w oczach i wiatrem we włosach;

Które motyle i dmuchawce goni,

Które biedronek szuka w zbożu kłosach…

 

Serce Ty moje, co ptaki znosiło,

Gdy się im skrzydła rwały z nieboskłonu,

I u którego zawsze tłoczno było,

Bowiem stworzenia chroniło w swym domu…

 

Serce Ty moje, bez którego życie

Koszmarem zda się, wielkim udręczeniem,

Jesteś Ty dla mnie nadzieją o świcie,

Nawet, gdy zmysłów przyjdzie umęczenie.

 

Nie wyobrażam sobie wszak bez Ciebie

Mnie, jako matki, kobiety, człowieka.

Choćby kto płacił gwiazd złotem na niebie,

Nie zazna szczęścia, które mnie dotyka.

 

Mam w Tobie wszystko i nic jednocześnie,

Bo przecież kiedyś też wyfruniesz z gniazda,

Ale za Tobą na jawie czy we śnie

Będzie mnie wodzić wspomnień wstążka jasna.

 

Patrzę na Ciebie i wciąż widzę chłopca,

Choć silne dłonie czuję na ramieniu…

Twarz poważniejsza, starsza, lecz nieobca,

Bo o tym samym w Twych rysach promieniu.

 

Jakże Cię kocham… - nikt to o tym nie wie,

A ja nie umiem słowami opisać.

Więdnę, jak liście na jesiennym drzewie…

Odejdę pewnie, zanim zacznie świtać;

 

Więc, że nieznana mi pora rozstania,

Pragnę przeprosić, co złe wyrządziłam

Wbrew mej miłości, wszelkiego starania…

Nie wiem, czy matką dobrą kiedyś byłam?

 

I o tym myślę, tego się obawiam,

Rachunki robię własnemu sumieniu.

O wszystko teraz Synku się oskarżam,

Gasnąc pokornie w głębokim milczeniu,

 

Bo zawsze przecież można było więcej

I stąd mój niesmak… - mało się starałam.

Czas mnie poganiał: „Prędzej! Prędzej! Prędzej!”,

I ja się głupia porwać temu dałam,

 

A trzeba było wbrew wszelkim nakazom

Stanąć przy Tobie!, niech godziny lecą.

Tak!,… świat mnie poddał wszelakim zarazom,

Które ust ludzkich zrzędzeniem wciąż skrzeczą;

 

A trzeba było ręką w stół uderzyć!,

Zawalczyć dzielnie o miejsce dla Ciebie.

Dziś bez tych ludzi można przecież przeżyć,

Niczym o wodzie oraz suchym chlebie.

 

Za bardzo w innych się angażowałam,

Za bardzo chciałam zbawiać pokolenia.

Dziś przebudzona się wręcz zbuntowałam,

Lecz… czy to przeszłość chociaż trochę zmienia?

 

Mówią, że praca jest znakiem zwycięstwa,

Że niezależność jest szczerze bezcenna.

Dziś wiem!, że matka jest symbolem męstwa,

Relacja z Tobą więcej niźli piękna.

 

Wybacz mi role społecznego bytu.

Gdybym się tylko jednej poświęciła

I była matką od świtu do świtu,

Więcej bym wspomnień wspólnych ocaliła.

 

Dziś starą ręką otulam Twe dłonie,

Zaglądam w oczy Twe bladą źrenicą.

Wiedz! – moje serce tylko Tobą płonie

I Bogiem w Tobie Synu się zachwyca,

 

Boś jest stworzeniem godnym Twego Stwórcy,

Aż podziw bierze, żeś taki przystojny.

Czas mój powoli się Kochanie kurczy…

Czy będziesz matce Swej wybaczyć skłonny?




wtorek, 12 stycznia 2021

OGŁOSZENIE

 SZANOWNI MOI CZYTELNICY.


Otrzymałam propozycję opublikowania napisanych przeze mnie bajek dla dzieci. W związku z tym z wielką radoscią zdecydowałam się podpisać umowę z warszawskim wydawnictwem. Mam zatem nadzieję, że w towarzystwie pomyślności, sprzyjajacej podjętemu przedsięwzięciu, za kilka miesięcy pojawi się na rynku literackim książeczka z bajkami pt. "Księżyc w oknie".


Pozdrawiam Was bardzo serdecznie i proszę o wsparcie w realizacji projektu dobrą myślą.

Z wyrazami szczerego szacunku:

I.M.Moulin





sobota, 9 stycznia 2021

W KOPERCIE

Lasy moje!, tęsknicie za moim spojrzeniem,

Za oczami, co każdy szczegół pochłaniały,

Za wzrokiem, co was karmił myśli rozproszeniem,

Za źrenicami, które, jak dzieci, biegały?

 

Trawo moja porosła, pozbawiona kwiatu,

Która łąki zniszczyłaś źdźbłem pod tiulem nieba,

Tęsknisz za mną i szepczesz szumem w ucho światu,

Że nikogo ci więcej, oprócz mnie, nie trzeba?

 

Wodo moja, co wstążką włos złoty związujesz

Lub powiewasz na zdrowym, zielonym warkoczu,

Rzeknij, proszę, jak sama beze mnie się czujesz

I czy czasem nie szukasz, płynąc, mego kroku?

 

Niebo moje, co wisisz na drzewach nad Polską

I tęczówką chabrową na ziemię wciąż łypiesz,

Czy nie tęsknisz, nie szukasz mnie ścieżyną wąską

I czy czasem nie za mną łzą nostalgii sypiesz?

 

Ty skowronku, co niesiesz ludowe przyśpiewki,

Ty kukułko, co szukasz szczęścia po pszenżycie,

Pliszki, szpaki, bociany, wróble, kruki, kawki…

Czy choć trochę w swych trelach wciąż za mną tęsknicie?

 

Los mnie wyrwał, bo ludzie jemu nie sprzyjali,

I przegonił na cztery świata obce strony.

Jadąc, ciągle wasz lament słyszałam z oddali,

Który to próbowały zagłuszyć opony…

 

Całe lata na brzozy i lipy patrzyłam,

Mówiąc, że są piękniejsze brzozy, lipy nasze.

Całe lata gałęzie oraz pnie chwaliłam,

Nad którymi to wznosi się polskie poddasze.

 

Całe lata wiatr trącał Chopina nutami,

Deszcz uderzał w ich takcie w liści klawiaturę.

Całe lata wodziłam za ptaków kluczami,

By wychwycić, czy polskie są być może które…

 

Dziś mnie niebo nade mną troskliwie objęło

I otarło zroszone oczy pocałunkiem,

Ciepło ludzkich serc wokół tak to mnie ujęło,

Że zaczęłam się cieszyć do życia szacunkiem.

 

Choć do piersi przytula mnie obca kobieta

Z czystą, bowiem matczynie prawdziwą czułością,

Będziesz mi moja Polsko, choć w szarpanych swetrach,

Matką, którą się darzy szczególną miłością.

 

Jeśli kto mnie zapyta, odpowiem niezłomna,

Że z tytułu dwóch matek, które szczerze kocham,

Jestem po prostu Iza – kobieta bezdomna.

Przy której matce jestem, to za drugą szlocham.





piątek, 8 stycznia 2021

KOLEJ RZECZY

Młodości!... – wołam wciąż za siebie smutnym głosem,

Lecz nic nie odpowiada, nikt się nie wyłania.

Wiatr się bawi, drwiąc ciągle, moim siwym włosem

I palcami drzew oczy złośliwie zasłania.

 

Cisza oddech zmęczony uparcie powtarza.

Echo, szydząc, po piętach mi depcze zawzięcie.

Młodości!... – wołam, lecz ona… nie odpowiada,

Choć wyciągam błagalnie utęsknione ręce.

 

Deszcz jedynie, co tylko nade mną zapłakał,

Bo wzruszenia powstrzymać w piersi nie potrafił.

Młodości!... – głos z goryczą w rozpaczy się zbratał

I przykrością gardło zaciskał, bólem dławił.

 

Młodości!... – ironicznie przestrzeń wciąż powtarza

I wszystko dookoła zda się śmiać, chichotać.

W kałuży twarz w powiewach wiatru się rozprasza –

Ta twarz, którą mogłam dziś rano w lustrze spotkać.

 

Dotykam dłonią oczu obrytych zmarszczkami,

Wpadniętych, jak wyschnięte, mgłą spowite wody,

Dotykam ust opadłych drżącymi palcami,

Policzków, skroni srebrnych i podkowy brody.

 

Odwracam się za siebie – wczoraj tak nie było…

W namiętnych pocałunkach topiły się wargi,

W oczach słońce wiosenne kaskadami lśniło,

A dziś?!... się ciało moje pochyla i garbi.

 

Młodości!... Gdzieś się w tłumie mi zawieruszyła?!,

Jak dziecko oderwane od matki spódnicy…

Gdzieżeś mi się bezradna, zlękniona zgubiła?!

Żal wypływa za tobą z gasnącej źrenicy.

 

Na kałużę spojrzenie przesuwam bezradne

I przyglądam się sobie potwornie zmienionej.

Dwa dołeczki w policzkach – to jedno mi dane –

Przywołują twarz dla mnie dziewczyny znajomej.

 

Osunęłam swe ciało na zgięte kolana.

Dłonią, jakby nieśmiałą, odbicia dotykam.

To ja jestem w kałuży deszczem malowana,

W rozrzewnieniu za młodą – mną bezradnie wzdycham.

 

Już odeszłaś… - powiadam tajemniczym szeptem –

Tak niewiele zrobiłaś, a tak wiele chciałaś.

Teraz ja na twym miejscu dyżuruję, jestem…

Spójrz, proszę, jak się we mnie szybko zestarzałaś?

 

Wtem dojrzałość mnie chustą srebrzystą oplata,

Zimne ręce zaciska na moich ramionach,

A oddech jej ciężki z mym oddechem się splata

I jej skóra na moich wygniotła się dłoniach.

 

Chodź. – powiada – Nie warto wciąż patrzeć za siebie.

Taka kolej jest rzeczy i trzeba to przyjąć…

Myśli moje, wspomnienia… jak ptaki na niebie.

Kiedyś przecież i one muszą w końcu przysiąść.