poniedziałek, 18 maja 2020

ODWZAJEMNIENIE


Niewiele Ci mogę podarować Panie
Prócz tych łez, co rzęsy zraszają tęsknotą.
Niech me ciało cieniem na ziemi zostanie,
Dusza zaś niech odda się podniebnym lotom.

Nędzy mojej żadnym nie obejmę okiem.
Niezdolność w Miłości kaleką mnie czyni.
Rozglądam się wokół wygłodniałym wzrokiem,
Lecz zmysł mnie zawodzi i nierzadko myli.

Niewiele Ci mogę ofiarować Panie
Prócz tych marnych moich lat kilkudziesięciu.
Echem się rozlega do wrót kołatanie,
By przy Tobie zostać w upragnionym szczęściu.

Ty mi z Siebie dajesz Krople oczyszczenia,
Które odkupiły mnie z otchłani śmierci…
Ja jedynie krople mojego wzruszenia,
Słowa, myśli, czyny – mej przeszłości śmieci.

Ty przylgnąłeś dla mnie do Drzewa Zbawienia,
Z bólem Swego Ciała się utożsamiając…
Ja jedynie Tobie bezradność milczenia,
Gdzieś po drodze Ciebie jak ślepiec mijając.

Ty cierpliwie czekasz na mnie, choć wzgardzony.
Nie karcisz mnie mową, nie potępiasz gestem,
Ale ciągle we mnie z Miłością wpatrzony
Pocieszasz mnie w chwilach rozpaczy: „Tu JESTEM”.

Czymże zasłużyłam sobie na to Panie,
Że się wciąż pochylasz nade mną nijaką?
Odwzajemnia Ci się me serce spłakane,
Lecz miłością Boże wcale nie! jednaką…

I to mnie zasmuca, wdzięczność moją budząc
Za to, że mnie kochasz taką, jaką jestem,
Że się wciąż poświęcasz, w każdym dniu się trudząc,
Pojąc mnie Krwi Twojej życiodajnym deszczem.



DO DOMU


Każdy dzień mój Boże to kilometr drogi,
Którą muszę przebyć, by wrócić do Domu.
Na tej drodze piętrzą się trudności progi,
Jakoby mój powrót wręcz zawadzał komuś.

Z każdym wschodem słońca wyruszam przed siebie.
Do plecaka zbieram ziół przydrożnych smaki.
Czasem się zatrzymam, by na bladym niebie
Popatrzeć na chmury, albo w locie ptaki,

Aby się sprzeciwić siłom grawitacji,
By się wzbić doznaniem ponad mą przeciętność,
By poczuć na skórze wiatru cień wibracji,
Która budzi w drzewach przepiękną bezsenność.

Idę Dobry Boże w stronę przeznaczenia.
Konary machają liśćmi w pożegnaniu.
Echo smutnym tonem krzyczy: „Do widzenia!”…
I łzy z oczu leje, myśląc o rozstaniu.

Już się nie odwracam za siebie, bo… po co?
Nie zawracam z drogi, bo bardzo się spieszę.
Na codziennym szlaku promienie się złocą.
Każdym krokiem naprzód niezwykle się cieszę.

Zmęczona już jestem tłumem rozhasanym,
Dnem podwójnym znanych mi osobowości,
Człowiekiem przesadnie w sobie zadufanym,
Ludźmi, którzy mają za nic dar Miłości.

Patrzę więc przed siebie, idąc pewnym krokiem,
Z każdym dniem przez Ciebie wciąż ogołacana.
Czuję, że mnie tulisz Swym Ojcowskim wzrokiem,
Dlatego nie jestem w samotności sama.

W dali widzę śnieżną firanek biel w oknach.
Powietrze się zdaje przyprawione miodem.
Parapety toną w różowych piwoniach.
Pachnie chlebem przestrzeń – Twoim Panie Słowem.

Przede mną jest jeszcze ścieżka wąska, kręta.
Po bokach krzew dłonie wyciąga żebraczo.
Pod stopami ziemia jak z pragnienia pęka.
Gałęzie mnie szarpią i błagalnie płaczą.

Jeszcze muszę wytrwać, by stanąć przed drzwiami,
By za klamkę chwycić i skrzydło uchylić.
Będziesz na mnie czekał, garnąc ramionami
Do Swojego Serca bez wahania chwili.

Idę więc przed siebie, ginąc za zakrętem,
Który w drugi zakręt wygina się łukiem.
Biały szkwał mnie wchłonąć próbuje zamętem,
Oderwać od Ciebie złośliwości hukiem,

Ale głowę chowam pod kapturem myśli,
Modlitwą na ustach płosząc nawałnicę.
Zdaje się, że po mnie aniołowie wyszli.
Doczesność mnie szarpie, jakby za spódnicę.

Naprzód się przesuwam z ekscytacją duszy.
Czekasz na mnie Boże z Ojcowską tęsknotą.
Po latach spotkanie na pewno mnie wzruszy.
Wtulam się do Serca Twojego z ochotą.

Z każdym dniem kilometr porzucam swej drogi.
Nie trzyma mnie żadna przyziemna kotwica.
Dziś wracam do Domu Boże Ty mój Drogi.
Każdy krok w Twą stronę lekkością zachwyca,

Z każdym krokiem zdaję się wymykać ziemi,
Jakby mnie wiatr swoim odklejał westchnieniem.
Morze gwiazd pode mną srebrzyście się mieni.
Z każdym dniem się staję jedynie wspomnieniem.



czwartek, 14 maja 2020

PUREE ZIEMNIACZANE


Zanim się Francuzi w przepis uzbroili,
W Wąsoszu już dawno puree przyrządzili.
Gar pełen ziemniaków na fajerze w kuchni
Wrze, bucha od pary, aż pokrywka dudni.
Gdy kartofle miękkie mąki pszennej sypią,
Pod przykryciem parzą i źrenicą łypią,
Stróżując uważnie nad tą recepturą,
Nad którą się wznosi para siwą chmurą.
Później na podłodze gar sobie stawiają
I w parach ziemniaki tłuczkiem ubijają,
By puszyście złączyć te wszystkie produkty –
Do tego chłop prężny potrzebny, nie szczupły
I do tego baba z tężyzną mężczyzny.
Rytuał kuchenny bywa bowiem dziwny.
Jeden trzyma garnek przez ścierkę za uszy,
Bo ten leci w górę, gdy tłuczkiem ktoś ruszy.
Ten, który wyrabia puree ugniataniem
Mierzy się z nie lada siłowym wyzwaniem.
Tłuczek w dół, więc baba na garze odpocznie;
W górę zaś, gar za nim wyrywa się skocznie.
Trzeba do podłogi gar mocno przycisnąć,
Aby mimowolnie pod sufit nie prysnąć.
To puree z ziemniaków na stół podawane,
Skwarkiem ozdobione i smalcem skąpane
Lub w mleku leniwie sobie pływające
Bardziej niż francuskie jest wszak smakujące,
Aż do tego stopnia, że w trakcie wesela,
Gdy młodzi nie skąpią pieniędzy z portfela,
Gdzie wędlina, torty, przeróżne przysmaki,
Krzyczy jeden z drugim: „My chcemy prażaki!”




PIEROGI


Na stole pod oknem stolnica drewniana
Gotowa znieść wszystko w cierpliwości czeka.
Po bokach niewielką listwą opasana,
Więc nic z niej nie spada, nic z niej nie wycieka.

Babcia zasłoniła chustką włosy w koku.
Mąkę pszenną sitem przesiała nad dechą.
Cztery świeże jaja położyła z boku,
Wodę ostudzoną, rzadko ciepłe mleko.

Pszenica w swym puchu spulchniona powietrzem
Zda się rozdrobniona, wiatrem nadmuchana.
W swej delikatności jakby biła sercem
I jakby dmuchawcem była obsypana.

Trzask skorupki jaja zderzony ze stołem
Wydobył z środka żółtko w białka ramie.
Jajo w puch pszeniczny wpadło, tworząc kołem
Gniazdo, w którym jaja legły z pluskiem na nie.

Dłonią babcia jaja z mąką wymieszała,
Dolewając wody doń przegotowanej.
Rękoma to ciasto długo wyrabiała,
Aż się aksamitne i dorodne stanie,

Poczym w ciepłej misce pod lnianą ściereczką
Na minut piętnaście ciasto zostawiała.
W tym czasie owoce z cukru pół szklaneczką
W osobnym naczyniu słodko doprawiła,

A po chwili wałkiem kawałeczki ciasta
Rozprasowywała na wielkie serwety.
Szklanką wycinała jednakowe gniazda,
Układając na nich smakowe sekrety

Zamykane w cieście sklejonym falbanką,
Układane obok na lnianym ręczniku.
Pierogi z owocem polane śmietanką
Parą oddychały, drzemiąc na półmisku.

Niekiedy z grzybami podawane były.
Farsz zebrany w lesie, z cebulą smażony
Na skwarkach stopionej, pachnącej słoniny,
Zieloną pietruszką obficie sprószony

Zdawał się dojrzewać w kokonie z pszenicy,
Drażniąc apetyty wręcz nieposkromione.
Dzieci podchodziły, podkradając z misy
To, co do pierogów było przeznaczone.

Dom pachniał fajerą, słoniną, cebulą
Lub niekiedy gęstą śmietaną słodzoną.
Na półmiskach białe półkola się tulą
Koronką zdobione w palcach ulepioną.

Czy to pieróg z grzybem, twarogiem, ziemniakiem,
Czy z truskawką w środku, albo z jagodami –
Wszyscy pochłaniamy pierożki ze smakiem
I zawsze przesadnie wręcz się objadamy.

Pachnie mi pszenicą przy otwartym oknie,
Ogniem, co fajery rozpala purpurą.
Błądzę za mą babcią wciąż zachłannym okiem,
Gdy wyrabia ciasto pulchniejącą kulą

I często, gdy sama pierożki wyrabiam,
Czuję się jakoby zawsze przy mnie była,
A gdy je na ścierce z lnu obok układam,
Wspominam, że ona mnie ich nauczyła.



środa, 13 maja 2020

HOP!... HOP!...

Hop!... Hop!... – echo wszem niesie w okolicznym lesie,
Jakoby za kimś gnało w gąszczu hen zgubione.
Hop!... Hop!... – woła donośnie po calutkim świecie,
Wiatrem gnane w przestrzeń i w każdy kąt i stronę.
Hop!... Hop!... – się powtarza i nad głowami leci,
Zahacza o gałęzie, aż trzask za nim goni.
Hop!... Hop!... – się nasila i mocą zrywa sieci,
Co w konarach iskrzą rękawiczką na dłoni.
Hop!... Hop!... – uparcie dźwięczy, trącając paprocie,
Krzaki jagód pochyla rozpędzonym krokiem.
Hop!... Hop!... – jeden to jest głos, a jakoby krocie,
Krzykiem swym nawołuje niczym bystrym okiem.
Hop!... Hop!... – jak ptak się wznosi nad czubkami sosen,
Wplątuje się w korony brzóz, a także dębów.
Hop!... Hop!... – z lasu wybiega do sąsiednich wiosek
Jakby rozkojarzone oraz pełne lęków.
Uhu!... – wnet z zaskoczeniem z boru się wyrywa
I niczym rozpędzone za Hop!... Hop!... wciąż biegnie.
Uhu!... – niczym matka, co dzieci swe przyzywa,
Słyszane jest zewsząd, wszem i jednako wszędzie.
Uhu!... – się wydaje skutecznie Hop!... Hop!... tłumić,
Echem las przeczesując w każdym zakamarku.
Uhu!... - gdzieś swe tony w oddali zda się gubić,
Ulegając pokornie wskazówkom w zegarku.
Wtem się z gąszczu wynurza grupa jagodziarzy,
Którzy niosą owoców granatowych kosze.
A każdy z nich o chwili odpoczynku marzy.
Suną zmęczenia bólem z ołowiu kalosze.
Brzęczą dzwonkiem blaszane zbieraczki u pasa.
Gwarne słychać rozmowy i śmiech spontaniczny,
A w fioletowej dłoni trzymana kiełbasa
I chleb z mąki żytniej, nierzadko chleb pszeniczny
Z zachłannym apetytem są konsumowane,
By z prowiantu do lasu nic nie zmarnowano.
Jedzenie wszak z wdzięcznością zawsze szanowane
Więc nigdzie go przenigdy nie poniewierano.
Za płotami z radością czworonogi skomlą,
Wyrywając się z budy by swoich przywitać.
Ludzie suną do domów drogą, ścieżką polną.
Jutro znów na jagody!, zanim zacznie świtać.






piątek, 8 maja 2020

POGRZEB


Umarł Serek Bolek – mąż, ojciec piątki dzieci.
Niech światłość wiekuista nad nim Panie świeci.
Przez trzy dni leżał w domu pomiędzy świecami,
Wystrojony w garnitur, objęty kwiatami,
Z krucyfiksem nad głową i z różańcem w dłoniach.
Sen głęboki włos gładził na srebrzystych skroniach.
Wsi mieszkańcy do domu Bolka przychodzili
I się pieśnią żałobną, pacierzem modlili.
Dom się Bożym lamentem wypełniał w skupieniu.
Wspominało się Bolka dobrze lub w milczeniu.
Zapach świec się unosił w powietrzu kadzidłem.
Ksiądz zmarłego otoczył modłą i kropidłem.
Później chłopy przez okno wynosili trumnę.
Niebo nad ich głowami zdało się pochmurne.
O parapet trzy razy trumną uderzyli,
Na naczepę następnie trumnę ułożyli
Pośród kwiatów z wiązanek i wieńców z igliwiem.
Wiatr zawodził wokoło nad tłumem płaczliwie,
Żegnał bowiem natury miłośnika, piewcę,
Który chwalił przyrodę muzykalnym wierszem,
Który wspierał twórczością wsi Gospodyń Koło
I rozpieszczał we Związku młodzież na wesoło,
Więc w wdzięczności się drzewa nad nim pochylały
I za ludźmi modlitwy gałęzią szeptały.
W stronę Czarnej wyruszył korowód w żałobie,
W kapeluszach i w chustach czernił się na głowie,
A kto też mijał w drodze ten kondukt żałobny,
Jakby do stada kruków bliźniaczo podobny,
Zatrzymywał się w miejscu i przed trumną klękał,
Trzymał czapkę w swych dłoniach i krzyżem się żegnał,
A gdy sznur ludzi w czerni znikał za zakrętem,
Szedł przed siebie, ustami cedząc słowa święte:
„Wieczne odpoczywanie raczże mu dać Panie,
A światłość wiekuista ma nad nim czuwanie” –
Tak żegnano obcego, co do Boga wrócił
I który powstał z prochu,… i w proch się obrócił.
A tłum sunął żałobny kilometrów kilka,
Każda stopa, jak w ziemię powbijana szpilka,
Znaczy śladem modlitwy przemierzane metry,
Sypiąc pacierz, jak ziarno na świat, może setny.
Po godzinach dwóch może kondukt się zatrzymał,
Jakby oddech w pokorze przed Kościołem wstrzymał.
Matka Boża na Czarnej wszak Wychowawczyni
Nad umarłym gościny znak łaskawie czyni,
Do Sanktuarium Swego Bolka zapraszając
I Matczynym uściskiem do Serca wtulając.
Nabożeństwo się Święte śpiewem rozpoczęło,
Niebo jakby w Kościele ramiona rozpięło,
Sypiąc chórem Aniołów, co w górę się wznosił
I rękoma w modlitwie Miłosierdzia prosił.
Jakaś lekkość się nagle w nawach pojawiła,
Jakby duszę zmarłego Bogu zanosiła.
Wtem z Kościoła na cmentarz poszli żałobnicy.
Wiatr się błąkał lamentem w iglastej spódnicy.
Zawodziła natura w jesiennej goryczy.
Niebo lało kroplami rajskiej kropielnicy,
A w tym szumie, szeleście wszem rozgoryczenia
W pożegnaniu ksiądz bliskich, sąsiadów wymienia,
Wszystkim za ich obecność serdecznie dziękując,
W imieniu Bolesława ręce obściskując…
Żal się dziś we mnie budzi, bowiem nie szanują
Zmarłych, których mijają i ich ignorują.
Nikt się dziś znakiem krzyża nawet nie pokłoni,
A na oślep jakoby nieśmiertelny goni
Gdzieś przed siebie, klaksonem konwój przeganiając,
Pięścią ludziom w żałobie gniewnie odgrażając.
Wybacz im Dobry Panie – nie wiedzą, co czynią.
Pewnie przepraszać będą, gdy sami przeminą.
Nie miej im jednak za złe, daj im spoczywanie.
Niech światłość wiekuista nad nimi zostanie.



środa, 6 maja 2020

ODGŁOSY


Wieś nigdy nie spała, leniwa nie była.
Zawsze jakąś pracą żwawo się trudniła.
Sianokosy, żniwa, drzewa szykowanie,
Owoców i warzyw dorodne zbieranie.
Trajzega w oddali wiecznie zawodziła
I oklepywaniem kosa ją drażniła.
W przestrzeni gdzieś gnały koguty i kury,
A niekiedy szczeknął kundel szarobury,
Parsknął koń, co pługiem spulchniał ziemię orką.
Wieś wrzała robotą nim nie zaszło słonko.
Z horyzontu słychać odgłosy traktora,
Który drewno wiezie na potężnych kołach.
Ktoś siekierą rąbie szczapy na rozpałkę,
Które słychać jakby łamaną zapałkę.
Dalej „cip… cipaniem” któraś kury woła.
Echem wrze pod niebem dzieciarnia wesoła.
Z łąk krowy o względy się upominają,
W ogrodzeniach gęsi donośnie gęgają,
Od czasu do czasu kaczka się obruszy
I drewnianym kołem wóz w drabinach ruszy.
Nad głowami świszczą i kwilą jaskółki
I wróble się kłócą o pieczywa skórki.
Dalej wbija gwoździe ktoś przy starej szopie.
Kipi wieś swą siłą przy ciężkiej robocie,
Jakby nic trudnego do pracy nie miała
I jakby z wysiłku przyjemność czerpała.
A dziś… tylko cisza smutnym wiatrem wieje.
Nic wokół nie kwitnie i nic się nie dzieje.
Lasy ramionami domy okalają,
A ludzie z nostalgią przeszłość wspominają.