środa, 13 maja 2020

HOP!... HOP!...

Hop!... Hop!... – echo wszem niesie w okolicznym lesie,
Jakoby za kimś gnało w gąszczu hen zgubione.
Hop!... Hop!... – woła donośnie po calutkim świecie,
Wiatrem gnane w przestrzeń i w każdy kąt i stronę.
Hop!... Hop!... – się powtarza i nad głowami leci,
Zahacza o gałęzie, aż trzask za nim goni.
Hop!... Hop!... – się nasila i mocą zrywa sieci,
Co w konarach iskrzą rękawiczką na dłoni.
Hop!... Hop!... – uparcie dźwięczy, trącając paprocie,
Krzaki jagód pochyla rozpędzonym krokiem.
Hop!... Hop!... – jeden to jest głos, a jakoby krocie,
Krzykiem swym nawołuje niczym bystrym okiem.
Hop!... Hop!... – jak ptak się wznosi nad czubkami sosen,
Wplątuje się w korony brzóz, a także dębów.
Hop!... Hop!... – z lasu wybiega do sąsiednich wiosek
Jakby rozkojarzone oraz pełne lęków.
Uhu!... – wnet z zaskoczeniem z boru się wyrywa
I niczym rozpędzone za Hop!... Hop!... wciąż biegnie.
Uhu!... – niczym matka, co dzieci swe przyzywa,
Słyszane jest zewsząd, wszem i jednako wszędzie.
Uhu!... – się wydaje skutecznie Hop!... Hop!... tłumić,
Echem las przeczesując w każdym zakamarku.
Uhu!... - gdzieś swe tony w oddali zda się gubić,
Ulegając pokornie wskazówkom w zegarku.
Wtem się z gąszczu wynurza grupa jagodziarzy,
Którzy niosą owoców granatowych kosze.
A każdy z nich o chwili odpoczynku marzy.
Suną zmęczenia bólem z ołowiu kalosze.
Brzęczą dzwonkiem blaszane zbieraczki u pasa.
Gwarne słychać rozmowy i śmiech spontaniczny,
A w fioletowej dłoni trzymana kiełbasa
I chleb z mąki żytniej, nierzadko chleb pszeniczny
Z zachłannym apetytem są konsumowane,
By z prowiantu do lasu nic nie zmarnowano.
Jedzenie wszak z wdzięcznością zawsze szanowane
Więc nigdzie go przenigdy nie poniewierano.
Za płotami z radością czworonogi skomlą,
Wyrywając się z budy by swoich przywitać.
Ludzie suną do domów drogą, ścieżką polną.
Jutro znów na jagody!, zanim zacznie świtać.






piątek, 8 maja 2020

POGRZEB


Umarł Serek Bolek – mąż, ojciec piątki dzieci.
Niech światłość wiekuista nad nim Panie świeci.
Przez trzy dni leżał w domu pomiędzy świecami,
Wystrojony w garnitur, objęty kwiatami,
Z krucyfiksem nad głową i z różańcem w dłoniach.
Sen głęboki włos gładził na srebrzystych skroniach.
Wsi mieszkańcy do domu Bolka przychodzili
I się pieśnią żałobną, pacierzem modlili.
Dom się Bożym lamentem wypełniał w skupieniu.
Wspominało się Bolka dobrze lub w milczeniu.
Zapach świec się unosił w powietrzu kadzidłem.
Ksiądz zmarłego otoczył modłą i kropidłem.
Później chłopy przez okno wynosili trumnę.
Niebo nad ich głowami zdało się pochmurne.
O parapet trzy razy trumną uderzyli,
Na naczepę następnie trumnę ułożyli
Pośród kwiatów z wiązanek i wieńców z igliwiem.
Wiatr zawodził wokoło nad tłumem płaczliwie,
Żegnał bowiem natury miłośnika, piewcę,
Który chwalił przyrodę muzykalnym wierszem,
Który wspierał twórczością wsi Gospodyń Koło
I rozpieszczał we Związku młodzież na wesoło,
Więc w wdzięczności się drzewa nad nim pochylały
I za ludźmi modlitwy gałęzią szeptały.
W stronę Czarnej wyruszył korowód w żałobie,
W kapeluszach i w chustach czernił się na głowie,
A kto też mijał w drodze ten kondukt żałobny,
Jakby do stada kruków bliźniaczo podobny,
Zatrzymywał się w miejscu i przed trumną klękał,
Trzymał czapkę w swych dłoniach i krzyżem się żegnał,
A gdy sznur ludzi w czerni znikał za zakrętem,
Szedł przed siebie, ustami cedząc słowa święte:
„Wieczne odpoczywanie raczże mu dać Panie,
A światłość wiekuista ma nad nim czuwanie” –
Tak żegnano obcego, co do Boga wrócił
I który powstał z prochu,… i w proch się obrócił.
A tłum sunął żałobny kilometrów kilka,
Każda stopa, jak w ziemię powbijana szpilka,
Znaczy śladem modlitwy przemierzane metry,
Sypiąc pacierz, jak ziarno na świat, może setny.
Po godzinach dwóch może kondukt się zatrzymał,
Jakby oddech w pokorze przed Kościołem wstrzymał.
Matka Boża na Czarnej wszak Wychowawczyni
Nad umarłym gościny znak łaskawie czyni,
Do Sanktuarium Swego Bolka zapraszając
I Matczynym uściskiem do Serca wtulając.
Nabożeństwo się Święte śpiewem rozpoczęło,
Niebo jakby w Kościele ramiona rozpięło,
Sypiąc chórem Aniołów, co w górę się wznosił
I rękoma w modlitwie Miłosierdzia prosił.
Jakaś lekkość się nagle w nawach pojawiła,
Jakby duszę zmarłego Bogu zanosiła.
Wtem z Kościoła na cmentarz poszli żałobnicy.
Wiatr się błąkał lamentem w iglastej spódnicy.
Zawodziła natura w jesiennej goryczy.
Niebo lało kroplami rajskiej kropielnicy,
A w tym szumie, szeleście wszem rozgoryczenia
W pożegnaniu ksiądz bliskich, sąsiadów wymienia,
Wszystkim za ich obecność serdecznie dziękując,
W imieniu Bolesława ręce obściskując…
Żal się dziś we mnie budzi, bowiem nie szanują
Zmarłych, których mijają i ich ignorują.
Nikt się dziś znakiem krzyża nawet nie pokłoni,
A na oślep jakoby nieśmiertelny goni
Gdzieś przed siebie, klaksonem konwój przeganiając,
Pięścią ludziom w żałobie gniewnie odgrażając.
Wybacz im Dobry Panie – nie wiedzą, co czynią.
Pewnie przepraszać będą, gdy sami przeminą.
Nie miej im jednak za złe, daj im spoczywanie.
Niech światłość wiekuista nad nimi zostanie.



środa, 6 maja 2020

ODGŁOSY


Wieś nigdy nie spała, leniwa nie była.
Zawsze jakąś pracą żwawo się trudniła.
Sianokosy, żniwa, drzewa szykowanie,
Owoców i warzyw dorodne zbieranie.
Trajzega w oddali wiecznie zawodziła
I oklepywaniem kosa ją drażniła.
W przestrzeni gdzieś gnały koguty i kury,
A niekiedy szczeknął kundel szarobury,
Parsknął koń, co pługiem spulchniał ziemię orką.
Wieś wrzała robotą nim nie zaszło słonko.
Z horyzontu słychać odgłosy traktora,
Który drewno wiezie na potężnych kołach.
Ktoś siekierą rąbie szczapy na rozpałkę,
Które słychać jakby łamaną zapałkę.
Dalej „cip… cipaniem” któraś kury woła.
Echem wrze pod niebem dzieciarnia wesoła.
Z łąk krowy o względy się upominają,
W ogrodzeniach gęsi donośnie gęgają,
Od czasu do czasu kaczka się obruszy
I drewnianym kołem wóz w drabinach ruszy.
Nad głowami świszczą i kwilą jaskółki
I wróble się kłócą o pieczywa skórki.
Dalej wbija gwoździe ktoś przy starej szopie.
Kipi wieś swą siłą przy ciężkiej robocie,
Jakby nic trudnego do pracy nie miała
I jakby z wysiłku przyjemność czerpała.
A dziś… tylko cisza smutnym wiatrem wieje.
Nic wokół nie kwitnie i nic się nie dzieje.
Lasy ramionami domy okalają,
A ludzie z nostalgią przeszłość wspominają.



WAKACJE


Do babci się wyjeżdżało na wakacje.
Które miały wsi uroki i atrakcje:

Piąta rano!, nim się ciemność przerzedziła,
Nim o świcie okolica się zbudziła,
Zanim słońce się obmyło w kroplach rosy,
Zanim mgła zdążyła zapleść siwe włosy,
Już gromadą się ruszało w stronę lasu,
Robiąc kubkiem na pończosze dźwięk hałasu,
I w amoku odrętwienia i senności
Mimo głodu odpoczynku, w takt radości
Na jagody z koszykami plecionymi,
Zbieraczkami wokół pasa blaszanymi
Szło się zgodnie bez narzekań, marudzenia,
Czasem gwarnie, a niekiedy w rytm milczenia.
Po powrocie, po obiedzie harce były.
Odpoczywał ten, co nie miał w sobie siły.
Na polanach i nad rzeką, na boisku
I nierzadko wieczorami przy ognisku
Gromadziła się dzieciarnia oraz młodzież,
I niejeden przy zabawie zniszczył odzież,
Przeskakując przez sztachety, z drzewa skacząc,
I niejeden siorbał nosem się tłumacząc
Skąd ta dziura, zadrapanie czy siniaki.
Z dziewczynami przyjaźniły się chłopaki,
Więc nierzadko szli nad wodę by wędkować,
By z rybami w rzece Czarnej pofolgować.
Po szaleństwie z butelkami z ćwiartką wody
Dla odmiany i dla zmysłów też ochłody
Szło się w bruzdy, w liść ziemniaków zbierać stonkę –
Chrząszcza w paski, co podobny jest biedronce.
Wieczorami zaś się siano kładło w kopki.
Nad łąkami się unosił wywar słodki
Ziół suszonych, zalewanych wiatru falą.
A, gdy księżyc się odznaczał sierpa stalą,
Wybiegało się z chałupy między kopy,
I gdy brokat gwiazd się mienił bladozłoty,
W ganianego się bawiło, skacząc w siano,
Okrzykami się budziło wieś zaspaną.
Od Zarowia, przez Przymiarki i Nowiny
Echo gnało radość chłopca i dziewczyny.
Z Ostrych Górek, ze Wsi Starej, z Mysich Górek
Unosiły się imiona synów, córek
Przywołaniem do porządku i chałupy
Jak za karę, w odprawieniu swej pokuty –
Tak nie chciało się do domu młodym wracać,
Posłuszeństwem rozbawienia swego skracać,
Ale słowo dorosłego święte było,
Więc się wolę jego zawsze wypełniło
Mimo duszy rozhasanej niezgodności
Z obowiązku i wbrew każdej przyjemności.
Dzień się kończył późną porą przed północą.
Gwiazdy iskrą migającą niebo złocą.
Trzask gałęzi, psów szczekanie, ujadanie…
Wokół wiatru w liściach senne kołysanie.
Świerszczy granie i cykanie za oknami,
A w chałupach grona dzieci z pacierzami
Przed obrazem Matki Boskiej czy Jezusa.
Babcia wiary, pobożności tej naucza.
Później cisza,... rozmarzenie na poduchach,
Błoga rozkosz oraz senność niemo głucha.

Wciąż wspominam u mej babci te wakacje,
A wieś zbiera w mej pamięci laur, owacje.



wtorek, 5 maja 2020

OLIMPIADA


We Wąsoszu olimpiada się zaczyna.
W każdej chałupie niebanalna jest drużyna.
Na: START! skończyć trzeba wszelkie wszak swawole.
W linii STARTU się zaczyna bój o pole.

Rozrzucone siano drzemie pod chmurami,
Które straszą wieś zlęknioną opadami.
Wiatr się zerwał!, psoty sieje pod niebiosem,
W sianie gubiąc rozhasane stopy bose.
Ciemność dziwna wyłączyła słońca jasność.
Nagle w chałupie się zrobiło tłoczno, ciasno.
Rozbiegani domownicy w tym zamęcie
Łapią spodnie, bluzy, chusty w dzikim pędzie,
A na hasło, które wznosi krzyk: „Na pole!”
Wszyscy chmarą się rzucili ku stodole.
Połapali grabie, widły, wózki z kołem.
Biegną miedzą, dzielnie walcząc z burz żywiołem
I starając się wyprzedzić zew natury,
Zostawiają gdzieś za sobą mroczne chmury.

We Wąsoszu olimpiada się zaczyna.
W każdej chałupie niebanalna jest drużyna.
Na: START! skończyć trzeba wszelkie wszak swawole.
W linii STARTU się zaczyna bój o pole.

W pierwszym rzędzie, jak w sztafecie, gospodyni.
Za nią: pędzi mąż z widłami, tytoń dymi,
Syn najstarszy skrzypi wozem z jednym kołem,
Otoczony swym rodzeństwem jak zespołem,
Z których każdy w widły, grabie uzbrojony
W ruchach sprawnych i galopie wyćwiczony,
Więc ukradkiem przyglądając się im z boku,
Nie dowierzasz wszak bystremu swemu oku,
Bowiem budzi się w twej głowie przekonanie,
Że się patrzysz na bunt chłopów i powstanie,
A to tylko bieg przez płotki wbrew naturze,
By sprzeciwić się deszczowej w niebie chmurze,
Aby zgrabić w kopy, wałki senne siano
Bez znaczenia czy też słońce będzie rano.

We Wąsoszu olimpiada się zaczyna.
W każdej chałupie niebanalna jest drużyna.
Na: START! skończyć trzeba wszelkie wszak swawole.
W linii STARTU się zaczyna bój o pole.

Rwie się dziatwa do roboty w każdym domu,
By wyprzedzić opad deszczu z nieboskłonu,
By ratować trawy ścięte przed zalaniem.
Wiatr ich szarpie za czupryny i ubranie,
Jakby w złości chciał spowolnić ich zapędy.
Odgłos kroków zda się dudnić niemal wszędy:
Od Zarowia, przez Przymiarki i Nowiny
Na Wsi Starej galop w pędzie usłyszymy.
W Ostrych Górkach, w Mysich Górkach też szaleństwo,
Jakby na wieś się zrzuciło wnet przekleństwo,
Bo w amoku czy to chłop, czy białogłowa
Płyną w biegu jak nad myszą łowna sowa
I świst tylko słychać echem ton pośpiechu,
Jakby była walka z chmurą warta grzechu.

We Wąsoszu olimpiada się zaczyna.
W każdej chałupie niebanalna jest drużyna.
Na: START! skończyć trzeba wszelkie wszak swawole.
W linii STARTU się zaczyna bój o pole.

Grabią wszyscy siano w kopy oraz wałki.
Pełne ludzi niczym mrowia polne działki.
Stoper zda się w złośliwości czas odmierzać.
Niejednego sport się zdaje mocno przegrzać.
Niejednemu rumień płonie na policzkach,
Ale każdy jakby w skoku wzwyż o tyczkach
Zwinnym susem walczy z sianem i żywiołem.
Oj, z daleka to widoki są wesołe.
Grabią w biegu, zwożą w pędzie, pracą kipią.
Upoceni, zmordowani ledwo dyszą.
Sił nie mają by powrócić do chałupy.
Gdzieś na miedzy pogubili w biegu buty,
A tu niebo z nich zadrwiło i zakpiło –
Ani jednej kropli deszczu nie spuściło.

Gdy w Wąsoszu olimpiada się zaczyna,
Gdy do boju w każdej chałupie drży drużyna,
Mądrym słowem się odzywa wnet Sochowa:
„Jak jest deszcz, tak będzie zatem i pogoda”.



poniedziałek, 4 maja 2020

MIŁOŚĆ


Jeśli ktokolwiek kochał, potrafi zrozumieć,
Że miłości się nie da nauczyć czy umieć.
Każda chwila niepewną zdaje się w swym trwaniu.
Serce wiecznie kołacze na oczekiwaniu.

Choćbyś zraniony został, zdeptany, odarty,
W przekonaniu więdnący, żeś nic nie jest warty,
Choćbyś nadzieję stracił, że kochanym będziesz,
Miłość ciebie odnajdzie zawsze oraz wszędzie

I takiego, co godność dawno już zatracił,
Co niczego nie wygrał, o złość się wzbogacił,
Obejmie cię ramieniem, niczym skarb przygarnie,
Choćbyś wyglądał więcej!, a niżeli marnie.

Taka Miłość cię będzie na wyżyny wznosić,
Taka da się przebłagać i da się uprosić.
Choćbyś ją zdradził, opluł, po klęsce powrócił,
Choćbyś Ją z błotem zmieszał i choćbyś odrzucił,

Będzie zawsze w wierności na ciebie czekała
I ramiona Ojcowskiej troski rozkładała
Bez osądu, wyrzutów i wypominania,
Bez tych twoich podłości rozpamiętywania

I szczęśliwa, że jesteś, choćbyś znów miał zdradzić –
Twoja grzeszna natura nie będzie Jej wadzić,
Aby ciebie pokochać takim, jakim jesteś.
Będzie zawsze przy tobie przekonana święcie,

Że pomimo wszystkiego na Nią zasługujesz,
Choć przeciwko tej Prawdzie wiecznie się buntujesz…
Przenigdy cię nie opuści, choć nie będziesz mógł
Pokochać Jej oraz pojąć, że Miłość... to Bóg.



NOC CIEMNA


Bardzo mi smutno Panie, choć mnie świat rozpieszcza
I pod każdą stokrotką widzę ślady wiersza,
Choć mnie wielopalczaste drzewa przytulają,
Choć łzy deszczu czy rosy duszę oczyszczają,
Ptak próbuje pocieszyć, a woda ukoić,
Wszelka rozkosz obecna słodyczą upoić…
Tęsknię Panie, choć serce wcale się nie boi.
Czuję Boże jak wszystko mnie potwornie boli.

Bardzo mi smutno Panie, choć wszyscy wokoło
Traktują rzeczywistość mimo wad wesoło,
Choć wielu mi tłumaczy, że tak już być musi…
Gorycz żalu żałobna okrutnie mnie dusi.
Nie radują mnie kwiaty ni zieleń listowia.
Wszelka radość przede mną okrutnie się chowa,
Wyciągam więc do ciebie Panie Boże ręce,
Trzymając w drżących dłoniach roztrzaskane serce.

Bardzo mi smutno Panie i chociaż dzień wschodzi
Ciemna noc swym lamentem brutalnie zawodzi
I w jej dźwiękach udręki więdnie wszelkie szczęście,
Dusza jakoby w cierniach plącze się w zamęcie
I w swym cierpieniu klęcząc, czuje się bezradna,
Bo w pocieszeniu wszelkim ulga bywa żadna,
Więc ku Tobie jak dziecko wyciąga ramiona
I w niemocy nędzna bez Wina, Chleba kona.

Bardzo mi smutno Panie niczym na wygnaniu,
Na modlitwie przez szybę oraz na czekaniu
Z tą nadzieją, że jutro z pełnego Kościoła
Pieśń chwalebna wypłynie wdzięczna i wesoła,
Porywając mą duszę skrzydłami Miłości
W akcie szczerej ofiary jak również cichości,
W której głos Twój usłyszę i Twoje westchnienie…
Śmiercią dla mnie jest Panie bez Ciebie istnienie.