wtorek, 14 kwietnia 2020

SPACER


Chcąc się czasem oderwać od rzeczywistości,
Idę często w wspomnienia, gdzie dzieciństwo gości…
Stoję twarzą przy płocie zwróconą w bzu kwiaty,
W akacje, co stroi kołnierz płatków puchaty,

W wiśnię, co pochylona w kierunku Janowa
Pod kapeluszem kwiatów głowę swoją chowa,
Jerzyn, co drobnym liściem gałęzie skrapiają
I w bzu pniach strzelistych kokardy splatają,

We wrzosy, które za bzu kurtyną pęcznieją
I pochodnią fioletu na jesień jaśnieją,
Nostalgię akcentując w trawach przekwitniętych,
Co są pod parasolem pajęczyn rozpiętych…

Teraz już tego nie ma – dom wyrósł przede mną,
W którym od drzew przesianych w oknach zda się ciemno,
A tuż obok następny i trzeci wyrasta,
Jakby chałką plecioną z drożdżowego ciasta.

W prawą stronę wyglądam, wciąż stojąc przy płocie.
Widzę dachy gospodarstw topniejące w złocie.
Obok stoi odlewnia – była Dziedzicowa.
W sąsiedztwie drzew zasłona dom Piekarskich chowa,

Dalej po Werensowej pan Ryszard z Zarowia,
Nieco dalej ze Stasiem pani Pabiaszowa,
A za jej ogrodzeniem Janusz Ciaś z rodziną,
Z gołębiami co w górze śnieżnym piórem płyną;

Pani Fredzia Kowalczyk i państwo Kosowie,
Obok państwo Mączyńscy jak głowa przy głowie,
Po przeciwnej zaś stronie dom pusty się wznosi
I o córkę sołtysa z rodziną się prosi,

A następnie Potoccy, państwo Wójcikowie;
Nowi mieszkańcy, których nie wspomnę w mym słowie,
Bowiem obcy są dla mnie ci nowi przybysze,
A jak nie znam nie piszę, co od kogo słyszę.

Prawa strona Wąsosza – Przymiarki się kończy
Krzyżem Pana Jezusa pośród dzikich pnączy.
W lewą stronę wyruszam i idę przed siebie
Pod baldachimem liści na słonecznym niebie.

Mijam państwa Wierzbickich, co siedzą w ogrodzie
I państwa Jakubowskich, którzy żyją w zgodzie
Z córką Zosią Brzezińską po mężu Bogdanie…
Już ich nie ma wśród żywych, choć ich cień zostanie,

Jak po Niusi, jej mamie Wierzbickiej z nazwiska
Mieszkających, gdzie teraz zakład pana Zdziśka,
A tuż za nim wciąż mieszka Marzenka od Ciasia,
Która w rzeczywistości ma na imię Jasia.

W sąsiedztwie dom w ruinie po zmarłym małżeństwie.
Choć patrzę na te zgliszcza, wciąż widzę w nim szczęście,
Na ławce państwa Dudów pod studnią siedzących,
Spokojnych ust uśmiechem wszystkich witających,

A obok domek stoi Krysi oraz Janka,
Którego strzeże suka wabiąca się Krajka,
A dalej zamieszkali szanowni Kwietniowie,
Za nimi zaś od dawna państwo Nowakowie –

I na nich lewa strona Wąsosza – Przymiarki
Wyznacza topografią linię swojej miarki,
Więc idę, za zakrętem w stronę Nowin krocząc,
Wzruszeniem wspomnień żywych oczy swoje mocząc,

Mijając dom Siulczyńskich, Kosów i Mazurów,
Naprzeciwko przystanku opuszczonych murów,
Przechodząc obok miejsca, gdzie mieszkała Kaja,
Za którym Ostrych Górek kontur się wyłania.

Idę prosto przed siebie asfaltową drogą.
Bujna zieleń mnie koi rozkosznie i błogo,
Odsłaniając mym oczom dostojność kościoła.
Za nim Starej Wsi radość w gościnę mnie woła.

Wokół lasy i pola porośnięte łąką –
Kiedyś bruzdy ziemniaków okraszone stonką.
Przez te gaje, zarośla, kwiatów polne łany
Szum rzek płynie, co ptasim śpiewem przeplatany,

Unosi się z wód Czarnej oraz ujścia Krasnej
Wstążką nieba jak nitką w politurze jasnej…
Przepiękna ta, dziewicza w swej urodzie ziemia
Dojrzały czas smuteczków w beztroskę zamienia,

Dlatego często wracam wspomnieniem w te strony,
By koić odprężeniem umysł udręczony,
By ludzi właśnie stamtąd powitać spojrzeniem,
Zaprosić ich na kawę wspomnień tych westchnieniem.



piątek, 10 kwietnia 2020

ŚWIEŻOŚĆ


Przestrzeń pachnie świeżością z dzieciństwa mojego,
Unosi się rosą, sokiem traw, mgłą i ziemią
I nie czuć jej żarem powietrza prażonego,
W którym różnorodności niczego nie zmienią,

W którym tylko jałowość niczym suchość ognia
Węch stapia i nos drażni piekielnym odorem
I pachnie jednolicie każdego dnia co dnia –
Tym samym betonowym, rozgrzanym fetorem.

Dziś wszystko jest już inne, jakby odrodzone,
Kropli wody w zieleni ożywione wonią,
Nutą wyrazistości mocno przyprawione,
Rozsiane wszem wobec hojną, silną dłonią.

Wiatr niesie dobrodziejstwa jak kelner na tacy
I można uszczknąć smaków różnorodnej barwy
Bez zgadywania który, co dokładnie znaczy,
Bowiem powiew leciutki odsłania swe skarby

I nie trzeba już nosa wciskać w kielich kwiatu,
By doszukać się czegoś, co z nim się kojarzy.
Dzisiaj przestrzeń swe piękno pokazała światu –
Bukiet perfum, o którym świat w nostalgii marzy.

Dziś poranek jak słońce wschodzi mgły wilgocią,
Łzy z rzęs strąca na trawy do ziemi wtulone,
Złotem nieba jakoby miodową słodkością
Kropi drzewa żywicą lekko przyprószone,

Stopą trąca pył kwiatów, które jeszcze drzemią,
Skrzydłem chłodu odbija się, lecąc w obłoki,
Wydobywa spod gruntu woń równą korzeniom,
Zdradzającą wilgotne runa gorzkie soki.

Dziś noc pachnie jak deszczem, którego nie było,
I nektarem pąków, które do snu się tulą,
Stygnącym niebem, które złociście świeciło,
I perłami wody, które w błękit parują,

Tatarakiem i liśćmi zgniecionymi w dłoniach,
Igłą lasu, co szumi za horyzontami,
Ziołem wiankiem splecionym na zachodu skroniach,
Mlecznym ziarnem zbóż, makiem polnym i chabrami.

Jeden wniosek się tylko nasuwa w tym czasie,
Że w człowieku jest śmierci natury przyczyna.
Wszystko kona w codziennym zgiełku i hałasie
I powietrze przez ludzi cuchnie jak padlina.

Chciałoby się zatrzymać tę świeżość na zawsze,
Aby można w oddechu poznawać stworzenie,
Lecz w człowieku to wszystko, co bywa wręcz straszne
Niszczy i deformuje świeżości istnienie.




środa, 8 kwietnia 2020

SZKIC WĘGLEM


Widzę w szpalerze drzewa, które grubą kreską
Wydają się przebijać niebem na niebiesko,
Gałęzie, które z pąków wyciskają liście
I słońce, co się w rosie przegląda przejrzyście;

I widzę oceany turkusem uśpione,
Polnym kwieciem bogato i ręcznie zdobione,
Łaskotane skrzydłami zastygłych motyli
W politurze nektaru, który zapach pyli.

Słyszę ptaki w zamęcie szumów i szelestów,
W pluskach wody i wiatru nieprzebranych szeptów,
Łoskot pszczoły, co lotem przecina powietrze
I przy strunach harf, skrzypiec rozegrane świerszcze.

Słyszę mgły odetchnienie, co wznosi się w górę
I anioły, co przestrzeń trąciły swym piórem,
Odgłos płatków, co z hukiem spadają na ziemię
I poranne, uśpione dnia wschodzące pienie.

Czuję perfumy rosy w bryzie orzeźwienia,
Miodową woń owoców w stanie rozkwitnienia,
Żywiczny zapach ognia ziemniaków w popiele,
Aromat runa jakby kadzidła w kościele,

I czuję wilgoć ziemi, która obrodziła
I hojnie się na wiosnę ziołami nakryła,
Korzenie, które pachną napojem źródlanym,
I wieczór, który kusi urokiem różanym…

To wszystko jednak tylko węglem szkicowane,
Ułomnie przez zmysł ludzki światłem odbijane,
Ożywiane konturem różnorodnych cieni
Na tle płowych promieni półzłotem się mieni.

Kiedyś zobaczę obraz wyższego stworzenia
W łunie niebywałego mej duszy olśnienia
I nie poczuję żalu, gdy ziemię opuszczę.
Będę leżeć w hamaku, który tworzą bluszcze,

I podziwiać w kolorach dziewiczych to wszystko,
Co przede mną już dawno nad niebem rozbłysło,
Co mnie czeka, gdy tylko doczesność porzucę
I do domu na wieki z radością powrócę.



NAD ZIEMIĄ


Stoję na brzegu plaży, a fale zielone
Opływają me stopy lekkim uderzeniem,
Później się oddalają jakby zawstydzone,
Po czym… znów podpływają rosy rozproszeniem,

Pianą śnieżnych stokrotek oplatają nogi,
W przezroczu odbijając złote kwiaty słońca.
Szum wody bryzą niesie spokój słodko-błogi,
Jakby przestrzeń nie miała ni granic, ni końca.

Przede mną błękit morza, albo oceanu
Zda się do mnie przemawiać pewnym zachęceniem,
By rzucić w toń me myśli jak strumieniem z kranu,
Pozwolić ciału płynąć z fal tych uniesieniem.

Gra świateł się rozpryska na iskier miliony,
Dzięki którym zwierciadło mieni się brokatem,
A horyzont w niebieski kolor zatopiony
Zda się, niczym wodospad, wypływać wszechświatem.

Stoję nadal milcząca, a stopy me wiszą
Nad przepaścią błękitnym winem wypełnioną.
Fale biją o skały i duszę kołyszą,
By nie była czymkolwiek banalnie zlęknioną.

Gwiazdy zdały się wtopić w wody tej przezrocze,
Jakby niebo pode mną dłonie rozłożyło
I czekało cierpliwie, że niebawem skoczę,
Więc dlatego obłoków skrzydła rozłożyło,

Lecz ja stoję spokojna z zamkniętymi oczy,
A wiatr rześki opływa me ciało i duszę.
Nie dbam o to, czy zmysł mój cokolwiek przeoczy.
Wiszę teraz nad ziemią, choć wcale nie muszę.

Wokół… cisza, czujności błogie ukojenie,
Jakbym nagle się wzbiła latawcem nad światem.
Rzeczywistym się stało mej duszy marzenie,
Że mam ręce potężne, silne i skrzydlate,

Każdym ruchem jak wiosłem przebijam błękity,
Przesuwając się niczym żaglówką w przestrzeni…
Ręce moje jak ptaki – otwarte zeszyty,
Rozłożone jak skrzydła na sznurkach promieni.



wtorek, 7 kwietnia 2020

DOBRANOC MÓJ KOCHANY...


mojemu wujkowi Czesławowi
Dobranoc mój Kochany, choć się budzi słońce,
Choć wiosna się do życia, niczym ptak do lotu,
Podrywa, rozsypując kwiatów swych tysiące,
Podkradając wzruszenie niejednemu oku.

Dobranoc mój Kochany, choć pąków korona
Na Twej skroni jabłonią kwitnącą spoczywa,
Wiśnia niczym w motylach płatkiem zawstydzona
Nad Twą senną powieką czule się pochyla.

Dobranoc mój Kochany, choć trelem Cię zbudzić
Próbuje rozśpiewany chorał wszego ptactwa,
Choć smutek mego serca próbuje ostudzić
Modlitwa, co się wznosi nad dachówką Bractwa.

Dobranoc mój Kochany… - niebawem przybędę,
By znowu móc usłyszeć Twój głos aksamitny.
Dziś radzić sobie muszę z tym okrutnym błędem,
Że czas nasz wspólnie tkany nie był jednolity.

Dobranoc mój Kochany… - niech Bóg Ciebie trzyma
W ramionach Swej Ojcowskiej Miłości i szczęścia.
Tak cieszę się, że nasza historia prawdziwa
Miała w sobie bezcenne okruszyny piękna,

Że było mi mieć dane Ciebie przy mym boku,
Jako byś był aniołem stróżem mego życia.
Dziś w dali nie usłyszę już Twojego kroku.
Wspomnieniem Twa obecność mą duszę przenika.

Dobranoc mój Kochany… - głowę Twoją tulę,
Na twarzy Twojej widząc snu Twego westchnienie.
Za Ciebie Panu Bogu serdecznie dziękuję
Moja Ty miłości i moje ukojenie.

Dobranoc mój Kochany… - śpij sobie spokojnie.
Twa dusza teraz pewno Królestwem się cieszy,
Podziwiając Niebiańskie Ogrody ogromnie
Wśród stworzonych dla Ciebie rozkosznych pieleszy.

Dobranoc mój Kochany, choć me serce kwili,
Chociaż Ciebie brakuje i brakować będzie.
Nie zapomnę przenigdy naszej wspólnej chwili.
Towarzyszyć mi będzie zawsze oraz wszędzie.

Dobranoc mój Kochany…



czwartek, 2 kwietnia 2020

MÓJ MAGNIFICAT


Myśl, co głowę zadręcza refleksją strapioną,
Zda się dla mnie być Panie cierniową koroną –
Obawami o przyszłość skronie moje rani
I wypływa udręką łez mych strumieniami.

Ból istnienia, co widzi obrzydliwość wszelką,
Zda się dla mojej duszy niebywałą męką.
Trudno bowiem człowieka podłość przyjąć w ciszy,
Gdy się jęki cierpienia jej ofiar wciąż słyszy.

Ręce moje krwią broczą niczym Twoje Panie,
Gdy przytulam do serca dziecięce konanie,
Ukrywając w mych dłoniach modlitwą splecionych
Ciała pociech z łon matek ostrzem oddzielonych.

Piersi moje nie mlekiem, jak u kobiet, płyną,
Bo się stały milczącą w żałobie mogiłą
Dla tych wszystkich, co życie stracili wbrew sobie…
Na mych piersiach dziś leżą głową tuż przy głowie,

A ja tulę w ramionach ich jakoby matka,
Która niesie naręcza z łąk ściętego kwiatka –
Która niesie tych ludzi z ogromnym szacunkiem,
Błogosławiąc powieki martwe pocałunkiem,

Jakby do snu swe dziatki czule układała
I, tuląc je do piersi, cichutko śpiewała,
A zawisła nad trumną niczym nad kołyską,
Wie, że te zwłoki w kłębach to jeszcze nie wszystko.

Serce moje jest Panie do Krzyża przybite,
Ostrzem bólu, cierpienia na wylot przeszyte.
Tylko w Tobie ratunku widzę zwiastowanie,
Wiec się garnę do Ciebie Boże mój i Panie.

Tulę głowę do piersi Twej Krzyżem rozpiętej
I nie pragnę, poza tym!, wszak niczego więcej –
Tak mnie koi, pokrzepia Serca kołatanie,
Które bije wciąż dla mnie, Boże mój i Panie.

Już nie pójdą bez Ciebie me nogi zranione
I do Twoich stóp Panie wiernie przytwierdzone
Proszą, abyś mnie nosił na Swych Ojcze rękach,
Bo dzięki temu słodka będzie ma udręka.

Tak bardzo Cię miłuję mój Panie i Boże,
Że nic mnie cieszyć wokół już dłużej nie może,
Gdy Ciebie się pozbywa i Ciebie odrzuca,
I z Twą wolą we wszystkim nie zgadza się, skłóca.

Dziś pod Krzyżem przy Tobie jak w embrion zwinięta
Dojrzewam jak w kokonie, której ziemi pęta.
Raduje mój zmysł każde wszak z Tobą spotkanie
I Twoją obecnością poję siebie Panie.

Czuję, że dzięki Tobie, niczym woda w Kanie
Dusza ma winem cennym niebawem się stanie,
Więc me życie, choć teraz nie rozumiem tego,
Narodzi się owocem wszak Słowa Twojego.