piątek, 10 kwietnia 2020

ŚWIEŻOŚĆ


Przestrzeń pachnie świeżością z dzieciństwa mojego,
Unosi się rosą, sokiem traw, mgłą i ziemią
I nie czuć jej żarem powietrza prażonego,
W którym różnorodności niczego nie zmienią,

W którym tylko jałowość niczym suchość ognia
Węch stapia i nos drażni piekielnym odorem
I pachnie jednolicie każdego dnia co dnia –
Tym samym betonowym, rozgrzanym fetorem.

Dziś wszystko jest już inne, jakby odrodzone,
Kropli wody w zieleni ożywione wonią,
Nutą wyrazistości mocno przyprawione,
Rozsiane wszem wobec hojną, silną dłonią.

Wiatr niesie dobrodziejstwa jak kelner na tacy
I można uszczknąć smaków różnorodnej barwy
Bez zgadywania który, co dokładnie znaczy,
Bowiem powiew leciutki odsłania swe skarby

I nie trzeba już nosa wciskać w kielich kwiatu,
By doszukać się czegoś, co z nim się kojarzy.
Dzisiaj przestrzeń swe piękno pokazała światu –
Bukiet perfum, o którym świat w nostalgii marzy.

Dziś poranek jak słońce wschodzi mgły wilgocią,
Łzy z rzęs strąca na trawy do ziemi wtulone,
Złotem nieba jakoby miodową słodkością
Kropi drzewa żywicą lekko przyprószone,

Stopą trąca pył kwiatów, które jeszcze drzemią,
Skrzydłem chłodu odbija się, lecąc w obłoki,
Wydobywa spod gruntu woń równą korzeniom,
Zdradzającą wilgotne runa gorzkie soki.

Dziś noc pachnie jak deszczem, którego nie było,
I nektarem pąków, które do snu się tulą,
Stygnącym niebem, które złociście świeciło,
I perłami wody, które w błękit parują,

Tatarakiem i liśćmi zgniecionymi w dłoniach,
Igłą lasu, co szumi za horyzontami,
Ziołem wiankiem splecionym na zachodu skroniach,
Mlecznym ziarnem zbóż, makiem polnym i chabrami.

Jeden wniosek się tylko nasuwa w tym czasie,
Że w człowieku jest śmierci natury przyczyna.
Wszystko kona w codziennym zgiełku i hałasie
I powietrze przez ludzi cuchnie jak padlina.

Chciałoby się zatrzymać tę świeżość na zawsze,
Aby można w oddechu poznawać stworzenie,
Lecz w człowieku to wszystko, co bywa wręcz straszne
Niszczy i deformuje świeżości istnienie.




środa, 8 kwietnia 2020

SZKIC WĘGLEM


Widzę w szpalerze drzewa, które grubą kreską
Wydają się przebijać niebem na niebiesko,
Gałęzie, które z pąków wyciskają liście
I słońce, co się w rosie przegląda przejrzyście;

I widzę oceany turkusem uśpione,
Polnym kwieciem bogato i ręcznie zdobione,
Łaskotane skrzydłami zastygłych motyli
W politurze nektaru, który zapach pyli.

Słyszę ptaki w zamęcie szumów i szelestów,
W pluskach wody i wiatru nieprzebranych szeptów,
Łoskot pszczoły, co lotem przecina powietrze
I przy strunach harf, skrzypiec rozegrane świerszcze.

Słyszę mgły odetchnienie, co wznosi się w górę
I anioły, co przestrzeń trąciły swym piórem,
Odgłos płatków, co z hukiem spadają na ziemię
I poranne, uśpione dnia wschodzące pienie.

Czuję perfumy rosy w bryzie orzeźwienia,
Miodową woń owoców w stanie rozkwitnienia,
Żywiczny zapach ognia ziemniaków w popiele,
Aromat runa jakby kadzidła w kościele,

I czuję wilgoć ziemi, która obrodziła
I hojnie się na wiosnę ziołami nakryła,
Korzenie, które pachną napojem źródlanym,
I wieczór, który kusi urokiem różanym…

To wszystko jednak tylko węglem szkicowane,
Ułomnie przez zmysł ludzki światłem odbijane,
Ożywiane konturem różnorodnych cieni
Na tle płowych promieni półzłotem się mieni.

Kiedyś zobaczę obraz wyższego stworzenia
W łunie niebywałego mej duszy olśnienia
I nie poczuję żalu, gdy ziemię opuszczę.
Będę leżeć w hamaku, który tworzą bluszcze,

I podziwiać w kolorach dziewiczych to wszystko,
Co przede mną już dawno nad niebem rozbłysło,
Co mnie czeka, gdy tylko doczesność porzucę
I do domu na wieki z radością powrócę.



NAD ZIEMIĄ


Stoję na brzegu plaży, a fale zielone
Opływają me stopy lekkim uderzeniem,
Później się oddalają jakby zawstydzone,
Po czym… znów podpływają rosy rozproszeniem,

Pianą śnieżnych stokrotek oplatają nogi,
W przezroczu odbijając złote kwiaty słońca.
Szum wody bryzą niesie spokój słodko-błogi,
Jakby przestrzeń nie miała ni granic, ni końca.

Przede mną błękit morza, albo oceanu
Zda się do mnie przemawiać pewnym zachęceniem,
By rzucić w toń me myśli jak strumieniem z kranu,
Pozwolić ciału płynąć z fal tych uniesieniem.

Gra świateł się rozpryska na iskier miliony,
Dzięki którym zwierciadło mieni się brokatem,
A horyzont w niebieski kolor zatopiony
Zda się, niczym wodospad, wypływać wszechświatem.

Stoję nadal milcząca, a stopy me wiszą
Nad przepaścią błękitnym winem wypełnioną.
Fale biją o skały i duszę kołyszą,
By nie była czymkolwiek banalnie zlęknioną.

Gwiazdy zdały się wtopić w wody tej przezrocze,
Jakby niebo pode mną dłonie rozłożyło
I czekało cierpliwie, że niebawem skoczę,
Więc dlatego obłoków skrzydła rozłożyło,

Lecz ja stoję spokojna z zamkniętymi oczy,
A wiatr rześki opływa me ciało i duszę.
Nie dbam o to, czy zmysł mój cokolwiek przeoczy.
Wiszę teraz nad ziemią, choć wcale nie muszę.

Wokół… cisza, czujności błogie ukojenie,
Jakbym nagle się wzbiła latawcem nad światem.
Rzeczywistym się stało mej duszy marzenie,
Że mam ręce potężne, silne i skrzydlate,

Każdym ruchem jak wiosłem przebijam błękity,
Przesuwając się niczym żaglówką w przestrzeni…
Ręce moje jak ptaki – otwarte zeszyty,
Rozłożone jak skrzydła na sznurkach promieni.



wtorek, 7 kwietnia 2020

DOBRANOC MÓJ KOCHANY...


mojemu wujkowi Czesławowi
Dobranoc mój Kochany, choć się budzi słońce,
Choć wiosna się do życia, niczym ptak do lotu,
Podrywa, rozsypując kwiatów swych tysiące,
Podkradając wzruszenie niejednemu oku.

Dobranoc mój Kochany, choć pąków korona
Na Twej skroni jabłonią kwitnącą spoczywa,
Wiśnia niczym w motylach płatkiem zawstydzona
Nad Twą senną powieką czule się pochyla.

Dobranoc mój Kochany, choć trelem Cię zbudzić
Próbuje rozśpiewany chorał wszego ptactwa,
Choć smutek mego serca próbuje ostudzić
Modlitwa, co się wznosi nad dachówką Bractwa.

Dobranoc mój Kochany… - niebawem przybędę,
By znowu móc usłyszeć Twój głos aksamitny.
Dziś radzić sobie muszę z tym okrutnym błędem,
Że czas nasz wspólnie tkany nie był jednolity.

Dobranoc mój Kochany… - niech Bóg Ciebie trzyma
W ramionach Swej Ojcowskiej Miłości i szczęścia.
Tak cieszę się, że nasza historia prawdziwa
Miała w sobie bezcenne okruszyny piękna,

Że było mi mieć dane Ciebie przy mym boku,
Jako byś był aniołem stróżem mego życia.
Dziś w dali nie usłyszę już Twojego kroku.
Wspomnieniem Twa obecność mą duszę przenika.

Dobranoc mój Kochany… - głowę Twoją tulę,
Na twarzy Twojej widząc snu Twego westchnienie.
Za Ciebie Panu Bogu serdecznie dziękuję
Moja Ty miłości i moje ukojenie.

Dobranoc mój Kochany… - śpij sobie spokojnie.
Twa dusza teraz pewno Królestwem się cieszy,
Podziwiając Niebiańskie Ogrody ogromnie
Wśród stworzonych dla Ciebie rozkosznych pieleszy.

Dobranoc mój Kochany, choć me serce kwili,
Chociaż Ciebie brakuje i brakować będzie.
Nie zapomnę przenigdy naszej wspólnej chwili.
Towarzyszyć mi będzie zawsze oraz wszędzie.

Dobranoc mój Kochany…



czwartek, 2 kwietnia 2020

MÓJ MAGNIFICAT


Myśl, co głowę zadręcza refleksją strapioną,
Zda się dla mnie być Panie cierniową koroną –
Obawami o przyszłość skronie moje rani
I wypływa udręką łez mych strumieniami.

Ból istnienia, co widzi obrzydliwość wszelką,
Zda się dla mojej duszy niebywałą męką.
Trudno bowiem człowieka podłość przyjąć w ciszy,
Gdy się jęki cierpienia jej ofiar wciąż słyszy.

Ręce moje krwią broczą niczym Twoje Panie,
Gdy przytulam do serca dziecięce konanie,
Ukrywając w mych dłoniach modlitwą splecionych
Ciała pociech z łon matek ostrzem oddzielonych.

Piersi moje nie mlekiem, jak u kobiet, płyną,
Bo się stały milczącą w żałobie mogiłą
Dla tych wszystkich, co życie stracili wbrew sobie…
Na mych piersiach dziś leżą głową tuż przy głowie,

A ja tulę w ramionach ich jakoby matka,
Która niesie naręcza z łąk ściętego kwiatka –
Która niesie tych ludzi z ogromnym szacunkiem,
Błogosławiąc powieki martwe pocałunkiem,

Jakby do snu swe dziatki czule układała
I, tuląc je do piersi, cichutko śpiewała,
A zawisła nad trumną niczym nad kołyską,
Wie, że te zwłoki w kłębach to jeszcze nie wszystko.

Serce moje jest Panie do Krzyża przybite,
Ostrzem bólu, cierpienia na wylot przeszyte.
Tylko w Tobie ratunku widzę zwiastowanie,
Wiec się garnę do Ciebie Boże mój i Panie.

Tulę głowę do piersi Twej Krzyżem rozpiętej
I nie pragnę, poza tym!, wszak niczego więcej –
Tak mnie koi, pokrzepia Serca kołatanie,
Które bije wciąż dla mnie, Boże mój i Panie.

Już nie pójdą bez Ciebie me nogi zranione
I do Twoich stóp Panie wiernie przytwierdzone
Proszą, abyś mnie nosił na Swych Ojcze rękach,
Bo dzięki temu słodka będzie ma udręka.

Tak bardzo Cię miłuję mój Panie i Boże,
Że nic mnie cieszyć wokół już dłużej nie może,
Gdy Ciebie się pozbywa i Ciebie odrzuca,
I z Twą wolą we wszystkim nie zgadza się, skłóca.

Dziś pod Krzyżem przy Tobie jak w embrion zwinięta
Dojrzewam jak w kokonie, której ziemi pęta.
Raduje mój zmysł każde wszak z Tobą spotkanie
I Twoją obecnością poję siebie Panie.

Czuję, że dzięki Tobie, niczym woda w Kanie
Dusza ma winem cennym niebawem się stanie,
Więc me życie, choć teraz nie rozumiem tego,
Narodzi się owocem wszak Słowa Twojego.



poniedziałek, 30 marca 2020

LANY PONIEDZIAŁEK


Zanim jeszcze się na niebo słoneczko wdrapało
Na Wąsoszu od uciechy echo szczęściem wrzało.
Jaborowski do Marianny od Żygryda Serka
Przez okienka niecierpliwie i szpiegowsko zerka.

Perfumami z taniej flaszki ją obudzić raczył.
„Śmingus dyngus!” – w rozbawieniu tę scenę tłumaczył.
Zygfryd szczerze uśmiechnięty bimberkiem częstuje
I tym gestem za tradycję gościowi dziękuje.

Zanim Mania się obróci Włodek Ciaś wiadrami
Gospodynię hojnie raczy wody strumieniami.
Stoi Mania przemoczona jakoby Marzanna.
A, mieszkanie?!... – do kąpieli przepełniona wanna.

Zygfryd z panem Jaborowskim oraz Włodkiem Ciasiem
Siedzą wspólnie przy kieliszku i swojskiej kiełbasie.
Mania chętnie ich częstuje swymi przetworami:
Ogóreczkiem i papryką, z lasu grzybeczkami.

Tuż za płotem jest Irena z sąsiedztwa Wierzbicka,
Która Manię Bolka Serka prośbami przenika,
Aby poszła z nią na Zarów Młodawskiego zmoczyć,
Bo za Jurkiem przystojniakiem wypatruje oczy,

Idą zatem te kobiety rozbawionym krokiem,
Ale Felek od Młodawskich widzi je pod płotem
I wraz z bratem swym Stefanem wiadra pełne wody
Wylewają na tych gości dla uciech osłody,

Więc Irena i Marianna do domu wracają.
Suchej nitki na ubraniu już nie posiadają,
Ale w sercu rozbawienie i wspomnienia miłe,
Bo niezwykłe są dla wszystkich tradycyjne chwile.

Moja babcia też o trzeciej budziła nad ranem,
Lejąc z studni zaczerpniętą wodę pełnym dzbanem.
Później Fitas Rafał z Stasiem od Teresy Pabiasz
Biegli z wodą za pannami, aż dudniła trawa.

Piski dziewcząt rozsadzały zaskoczoną ciszę.
Do tej pory wrzawę głosów rozproszonych słyszę.
Czy to Marta, Ewelina, Krysia, Małgorzata –
Nie uchowa się od wody żadna we wsi chata.

Nikt się jednak nie obrażał, a nawet dziękował
I czym chatę miał bogatą serdecznie częstował,
Bo strumienie lanej wody były jakby szczęście
I życzenie pomyślności w tymże prostym geście.

Nawet po Mszy, gdy z Kościoła wychodzili ludzie
Ksiądz w święconej ich zanurzał hojnie lanej strudze,
A w odwecie na proboszcza Kudłacika Jana
Z rozbawieniem dzieci wszystkich woda była lana.

Po tym całym dniu strumieni ludzie się bawili
I przy stołach zastawionych razem gromadzili,
Pośpiewali i popili, tańcując na trawie.
Poniedziałek lany mijał na skocznej zabawie.

Miło byłoby powrócić w te chwile beztroskie,
By osłodzić sobie życie przyziemne i gorzkie,
W drzwi zapukać do sąsiada: czy stary, czy młody,
Chlusnąć w niego dla zabawy wiadrem pełnym wody,

Później razem usiąść sobie przy kieliszku wódki,
Aby duszę swoją wzmocnić na doczesne smutki,
Zintegrować się z sąsiadem w wielkim poważaniu
I nieważne, czy to w suchym, czy w mokrym ubraniu.



niedziela, 29 marca 2020

PORZĄDKI WIELKANOCNE


Puchem kwiatu drzew gałęzie się przyozdabiały,
Gdy kobiety tynk gliniany domów wybielały
Wapnem, którym ściany wewnątrz również odświeżały
A na płotach pościel z łóżek rzędem wywieszały.

Okna myły do przezrocza aż śnieżność firanek
Biły w oczy niczym z koron haftowany wianek.
Na fajerach gary z pokryw wzdychały bigosem,
A jajeczka zieleniały pod zbóż świeżym włosem.

Pod sufitem w spiżarenkach wisiały wędliny.
W dzbanach wodę piły hojnie świeże borowiny.
Stoły pełne były babek drożdżowych z rodzynkiem,
Mięso w piecu rumieniało majerankiem, kminkiem;

A na drodze przy bajorach wiosennych roztopów
Pełno dzieci się bawiło bez zwad i kłopotów.
Gęsi obok się kąpały, pióra wyczesując
I gęganiem dokuczliwym dzieci przekrzykując.

W progach przestrzeń doprawiona rzeżuchą pęczniała,
Chlebem z pieca świeżo wziętym rozkosznie pachniała…
Na kredensie bazie w rządku z polnymi ziołami
Zaplatane były również z suchymi kwiatami

Na kształt palmy, co w niedzielę będzie poświęcona
I Pańskiemu Zmartwychwstaniu symbolem znaczona.
Wszystko wokół się darzyło Świąt tych Wielkanocnych
W dobrodziejstwa i radości niezwykle owocnych.

Wieczór pachniał kroplą rosy, poszwą krochmaloną,
Płomieniami, co buchały kuchnią rozpaloną.
Za oknami stokrotkami mieniły się łąki,
Jakby gwiazdą rozświetlone śnieżnobiałe pąki.

Trudno dzieciom było zasnąć w spokoju bez marzeń,
Kiedy wokół się kłębiło od świętych zdarzeń.
Wieś w szacunku do tej Nocy Wielkiej się budziła
I dlatego proste rzeczy z wdzięcznością czyniła.

Gdzież podziała się tradycja tej wsi bogobojnej,
Wobec Boga i człowieka niezwykle pokornej?
Tęskni bowiem dusza za tym, co w niej było święte,
Ale dzisiaj dla potomnych wstydliwie przeklęte.

O!, Wąsoszu pod sosnami ukrytym przed światem
Również w ciebie się zakradły pragnienia pstrokate.
Rażą pustką drogi, domy płoną samotnością,
A wspomnienie na podwórka zagląda z przykrością.

Chciałoby się biel tych domów zobaczyć w zieleni
I bajora po roztopach w kałużach promieni,
I usłyszeć radość dzieci zlaną z gęsim krzykiem,
Poczuć przestrzeń, która kusi chrupkim podpłomykiem.

Chciałoby się usiąść wspólnie przy świątecznym stole
I zobaczyć za oknami zbożem drążące pole,
Poczuć w barszczu na kiełbasie czosnkowość zakwasu,
I powrócić do tych prostych, ale pięknych czasów.