piątek, 15 listopada 2019

MOJE OCZY...


Moje oczy, którym światła promienności
Zazdrościło niepoprawnie nawet słońce,
W których czarnej i bezdennej głębokości
Odbijało się gwiazd setki i tysiące…

Moje oczy z kroplą bursztynu, pirytu
Cargą rzęs oprawione jak tatarakiem,
Lśniące kredowymi kartkami zeszytu,
Niezdolne napoić ciekawości światem.

Moje oczy, co sięgały za horyzont,
Co wzbijały się do lotu niczym ptaki.
Moje oczy,… którym dzisiaj tylko przyszło
Widzieć obraz monotonny i nijaki,

Które płowe się zrobiły w swej szarości,
Po omacku się snujące za miłością.
Moich oczu już mi chyba nie zazdrości
Nawet księżyc, co się srebrzy swą skromnością.

W moich oczach oceany samotności
Z bladym światłem tej tęsknoty, co w nich mieszka
Zdają patrzeć się przed siebie w strach nicości
Przerażone od ciemności, co je czeka.

Moje oczy jak lampiony na werandzie
Przedzierają się z trudnością przez powoje,
Jak wygasłe, niepotrzebne już latarnie
Odbijają światło duszy i nastroje.

Nikt w me oczy nie zagląda z serdeczności,
Nikt w nich bowiem nie dostrzega nic pięknego.
Kiedyś były galaktyką namiętności
I żywiołem intelektu płomiennego.

Dziś już nie są drogocennym kaboszonem,
Lecz krzemieniem w bruzdach ziemi porzuconym.
Choć w nich tli się jeszcze życie nieskończone,
Czas się zdaje tylko żarem przygaszonym.

Moje oczy jak jeziora melancholii,
Łez, co błękit odbijają nieba szklany
Zamykają się opornie i powoli.
Wzrok z ich źrenic jest brutalnie wyrywany.

Śmierć zaciągnie kiedyś płytę moich powiek.
Wrzosem rzęsy się pokruszą snem głębokim.
Dobrej nocy – moim oczom szeptem powiem
I uniosą mnie na dłoniach swych obłoki.



czwartek, 14 listopada 2019

ZE WSCHODÓW W ZACHODY


Żegnam! – mówię, ruszając przed siebie w zaparte,
A przede mną zza progu słońce się wyłania
I choć światła kałuża drzwi czyni otwarte,
Jasność z nieba jakoby iść dalej zabrania,
Promieniami rozciąga me ciało na ziemi
Jakby kleksem mnie chciała przytwierdzić na stałe.
Obok idą podobni ,w milczeniu skupieni
A ich oczy wesołe, albo posmutniałe
Suną wzrokiem do przodu, prowadząc im kroki
Niczym pieska na smyczy wodzi się na spacer.
Ja pochłaniam łakomie te wszystkie uroki,
Wyciągając przed siebie rozpalone palce,
Aby dotknąć i poczuć, że to jest naprawdę,
Że nie jestem postacią na płótnie z farbami.
Świat mnie bierze w ramiona i ogarnia wiatrem.
Wszystko wokół wydaje się zostać za nami
I gdy nagle odpływam, i zda się, że latam,
Że stopami nad ziemią w przestrzeni wiruję,
Że się ciałem i duszą z obłokami splatam,…
Nagle!, zimną doczesność na ramieniu czuję
I dostrzegam, iż wschody i zachody słońca
Wciąż kontury me kreślą na piaszczystej kartce.
Tych obrotów szalonych widać nie ma końca.
Karuzelą wciąż kręcą zwiewne w dźwięku walce.



GDY ODEJDĘ


Chciałabym odejść, lecz nie wiem czy potrafię.
Tyle jest bowiem spraw do załatwienia.
Wciąż się boję, że kogoś, albo coś przegapię,
Bo nic się nie powtórzy, a wszystko się zmienia.

Mam w zeszycie listę na stron kilkadziesiąt
Zadań, które pragnę wcielić w rzeczywistość.
Nie wiem czy mam na to dzień, dwa, a może miesiąc.
Liczy się przede wszystkim pracowita szybkość.

Tyle piękna odkrywam w każdej minucie,
Kalejdoskop zjawisk mnie sobą pochłania.
Chcę zachować mych zmysłów wrażliwość i czucie.
Ta zachłanność na życie zasnąć mi zabrania.

Nie mam wiele przed sobą, chociaż bym chciała.
Zegar ciągle mnie drażni przypominaniem.
Gdy odejdę, czy będę wszystko pamiętała
I czy po mnie na ziemi ślad jakiś zostanie?...



DŁONIE MOJE...


Dłonie moje, które rwały winne grona,
Czesały pióra nieokiełznanym wiatrom,
W których palcach nić światła była wpleciona,
W które oczy zawsze szczerze, hojnie płaczą…

Moje dłonie w śnieżnobiałych rękawiczkach,
Wiecznie zimne, jakby mrozem wyrzeźbione
Czy pod brodą, na kolanach lub policzkach
Są niekiedy w odpoczynku swym splecione.

Moje dłonie kiedyś mogły tyle zrobić,
Rozbiegane w aktywności jak w muzyce,
Trudno było je powstrzymać i dogonić…
Czy raz jeszcze ich młodością się zachwycę?

Moje dłonie dziś niezgrabne, pokrzywione
Jak konary drzew zastygłych w bezpłodności,
Swej sprawności i energii pozbawione
Potrzebują rozpaczliwie rąk litości.

Tak niezgrabnie wszystko trzymam i unoszę,
Kilkakrotnie podbierając coś ze stołu.
Parę kropel z filiżanki gdzieś rozproszę.
Ciężkie dłonie częściej trzymam dziś do dołu.

Grzebień wbijam w siwe włosy z wielkim trudem
I pomadką już nie umiem ust zakreślić,
A mam w sobie jeszcze upór i ułudę,
Że ponownie sprawność dłoni mych zaświeci.

Patrzę jednak na me dłonie z rozrzewnieniem.
Z sentymentem mego wzroku je dotykam.
Widzę na nich zmarszczek siatkę, zasinienie
I bezradnie, chociaż zgodnie do się wzdycham.

Powolutku już wygasam i odchodzę,
Gubiąc w drodze tempo życia i zdolności.
Tyle umiem, ale zrobić już nie mogę…
Los odebrał mi przywilej mej sprawności.



poniedziałek, 11 listopada 2019

NAJMILSZY...


mojemu synowi
Jak Cię wychowam i czy Cię odgadnę?...
Na pewno uczę się Ciebie poznawać
I w każdej chwili wciąż bardzo Cię łaknę,
Choć zawszę będę od Ciebie odstawać.

Nie łatwo, prosto być matką na co dzień.
Wciąż się tej roli uczę niestrudzenie.
Ciągle przyswajam, co zrobię czy powiem?!,
Gdy się pojawi trudne zagadnienie,

A oprócz tego muszę jeszcze zwalczyć
Własne z przeszłości świeże poranienia,
Mając nadzieję, że sił mi wystarczy,
By spełnić wszelkie Twej duszy marzenia.

Nie mogę, nie chcę, nie umiem inaczej
Jak dbać o wieczność, co doczesność wskrzesza,
I choć niewiele potrafię lub znaczę
Twe szczęście zawsze me cele przyświeca.

Mogę poświęcić swoją rzeczywistość
W całopaleniu dla Ciebie Kochany,
Aby zapewnić Ci świetlaną przyszłość
W dniu, w którym będziesz z życia oceniany.

Tak bardzo pragnę, by Twe serce było
Podobne Jana, nie daj Bóg Judasza!,
Co obiecane, by Ci się ziściło.
Niech anioł stróż Twój wszelkie zło odstrasza.

Patrz zawsze w Niebo, nie pod nogi Miły,
Byś wzrokiem sięgał ponad przyziemności
I byś, gdy nawet zabraknie Ci siły,
Walczył o Prawdę i świętość Miłości.

To, co jest teraz, przepadnie bez wieści,
Rdzą się pokryje bezużyteczności.
Mizernym groszem świat wokół szeleści,
Mamiąc błyskotką śmierci i nicości.

Tobie potrzeba skrzydeł archanioła,
Korony z wiatru i płaszczu z obłoków.
Ciebie gorliwie Matka Boża woła,
Jak nas ochrzczonych, do lepszych widoków

Niż to w łańcuchach rozpięcie na mapie,
To zniewolenie pobudzanych zmysłów,
To, co przeminie, stanie się nijakie –
Bańką mydlaną banalnych pomysłów,

Więc, gdy wybierzesz już kierunek drogi,
Staraj się zawsze być lepszym niż wczoraj,
Choćby cierpienie podcinało nogi,
Bo w cierpliwości odnajdziesz urodzaj

By być człowiekiem, nie tylko stworzeniem,
By poczuć czym jest szczęście nieskażone,
Bo pogodzone Synku z Twym sumieniem
I na bezsenność też nie narażone.

Sięgaj jak tylko najwyżej potrafisz.
Wzbijaj się zawsze powyżej przeciętność,
Choć mniej tu zyskasz, a więcej stracisz,
Wiedz, że ważniejsza od tego jest wieczność.

To, co jest teraz, kiedyś się zakończy
I nie powróci, i się nie powtórzy,
A to, co będzie sączy się i sączy
Jak tor podróży, co długo się dłuży.

Istotnym zatem jest to, co przed nami
Zapowiedziane i nam obiecane
Stwórcy naszego świętymi Słowami,
Które powinny w sercu być spisane.

Mam bowiem jedno największe marzenie,
Że kiedy umrę, spotkamy się w Niebie,
Że gdy się zacznie realne istnienie
W Królestwie Bożym będę miała Ciebie

I że przy Tobie będę smakowała
Tę wiekuistą radość przyjemności
I że wraz z Tobą będę zaszczyt miała
Poznawać słodycz Prawdziwej Miłości.

Czyń zatem wszystko, bardzo Ciebie proszę,
By to marzenie kiedyś się ziściło.
Ja na tę chwilę modły w Niebo wznoszę,
Aby trudności były Twoją siłą.



DRZEWO


Jestem niczym drzewo, któremu wiatr
Zostawił kilka purpurowych łez,
Któremu nie sprzyja złowróżbny czas,
W którym zastyga życiodajny zew.

Jestem jak drzewo na pustkowiu dni
Wrośnięte w niebo żebraczym gestem,
Które o wiośnie nieustannie śni,
Bezlistnie krążąc w przestrzeni szeptem.

Jestem jak drzewo, w którym nie ma już
Żywicznych soków słodkiej młodości,
Które bezradnie wzdycha echem: „Cóż…”,
Trzeszcząc konarem jak workiem kości.

Jestem tym drzewem, co nadaje się
Do podtrzymania ognia w kominku.
Pode mną siedzi przykurczony cień,
Szeleszcząc kartką w mym pamiętniku.

Niebawem po mnie pozostanie pień,
A na nim linie papilarne lat.
Przeminę niczym nieistotny sen,
Którego nawet nie wspomni już świat.



piątek, 8 listopada 2019

KOCHANY MÓJ...


mojemu synowi
Tyle już upłynęło ze źródła wód,
Tyle kropel wsiąkło bezpowrotnie w ziemię…
Nasze wspólne życie to prawdziwy cud,
Chociaż drogą były na co dzień kamienie.
Tyle chciałam Ci Synku od siebie dać,
Ale niewiele wywalczyć potrafiłam.
Los jedynie zapragnął żądać i brać,
Więc nie taką, jak chciałam, matką byłam…
Tyle miałam radości uskrzydlonej,
Tyle balonów w kolorach na druciku,
Tyle nadziei w sobie wymodlonej,
Ale wiatr w oczy i dziurę w portfeliku…
Już widziałam pod stopami szczyty gór,
Obłokami otulałam nam ramiona,
Nasze ręce w pelerynie białych piór
Rozkładałam w rozłożystych parasolach,
Ale… scenariusz stał się czarno – biały,
Marzenia latawcem zerwanego sznurka
Wzbiły się w niebo, z którego spadały
Nie gwiazdy, lecz nasze wyrwane piórka…
Chciałam Ci cały świat rzucić pod nogi
I stworzyć warunki godne królewicza,
Zapewnić spokój nienaganny, błogi
I życie, które nie smuci, a zachwyca,
Musiałam jednak stawić dzielnie czoła
Wszelkim kaprysom złośliwej codzienności.
Smok ogniem ziajał zewsząd i dokoła,
Lecz go stopiły płomienie mej miłości
I przez kałuże łez o smaku goryczy
Przeskakiwałam, niosąc Ciebie w objęciach
Z okruszynami w kieszeniach słodyczy
Dawanych Tobie z pasieki mego serca.
Pewnie niewiele tej uciechy było
I pewnie niedosyt czujesz wygłodzony.
Tak mało z moich celów się spełniło.
Los był plecami na co dzień odwrócony.
Jednego tylko zabrać nie potrafił –
Mojej miłości, którą byłeś i jesteś.
Może zazdrością się o miłość dławił,
Wrogością o nasze cudem rwane szczęście.
Przebacz Najdroższy me wszelkie potknięcia,
Niedoskonałość, albo i zaniedbania.
Niech Twoja dusza mimo to pamięta
Ułomnej swej matki oznaki kochania –
Wszystkie, wspólne chwile szczerej radości,
Nurkowanie w zaspach śniegu, w deszczu tańce,
Rozrzucanie liści dla przyjemności,
W kopach siana fikołki, podskoki, harce,
Wieczorne podróże w czytanej książce
I nocne rozmowy przed snem do poduszki,
Fantazje puszczane w błękit na wstążce,
Szkicowane cieniem na ścianie paluszki,
Pocałunki we włosach, na powiekach
I nasze spojrzenia zrośnięte miłością…
Wszystko przeminie, bowiem czas ucieka,
Ale my przetrwamy, stając się wiecznością.
Nic nie ma nad to uczucie do Ciebie,
Nic bardziej szczerszym i trwalszym się nie stanie.
Choć świat przeminie, to na wieki w Niebie
Będzie triumfować do Ciebie me kochanie
I to bogactwo mej ubogiej duszy
Tobie oddaję jakoby zdrój powietrza.
Miłość do Ciebie, co złe we mnie kruszy.
To dzięki Tobie z dniem każdym jestem lepsza,
Więc trudno teraz stwierdzić z zapewnieniem,
Kto kogo w sobie naprawdę rozmiłował.
Jesteś dla mnie Syneczku mym istnieniem.
W Tobie Bóg największy skarb mi podarował.
Przyjmij więc wdzięczność z pomarszczonych dłoni
I światło źrenic, które już wygasają.
Niech Twoje palce na mej siwej skroni
Myśli spragnione i smutne pocieszają,
Bym mogła poczuć kroplę ukojenia,
Że – jako Twa matka – nie najgorszą byłam,
I abym w akcie rachunku sumienia
Poczuła wreszcie, że sobie przebaczyłam.