wtorek, 7 sierpnia 2018

ŚCIEŻKA MOJA


Ścieżko moja – wstążko, co oplatasz ziemię,
Stając się darem czasu, który mnie kołysze.
Rozsypane opiłkiem słoneczne promienie,
Tworzą z ciebie w przestrzeni maluteńką rysę.

Pogubiłam na tobie stopy rozbiegane,
Śladem znacząc pamiętnik mego dorastania.
Dziś odciskam podeszwy zniszczone, zdeptane
I stawiane na szlaku w rytm spacerowania.

Wijesz się na wyżynach, spływając w niziny,
Zwężasz się i oddalasz w horyzoncie progu.
Porastają twą krawędź osty i maliny,
Koralami cię zdobią wianki, wieńce głogu.

Bywa czasem, że drzewo swój parasol chyli
Nad strumieniem twojego nurtu przeznaczenia
I cień słodki w upale orzeźwieniem pyli,
Lecząc rany niemocy, słabości, zmęczenia,

A nierzadko mi trzeba pod żaglami żaru,
Którym płonie baldachim złocistego nieba,
Iść do przodu, gdzie wiedziesz mnie falami skwaru,
Odmawiając mi wody lub kruszyny chleba.

Bywa czasem, że w drodze nawiedzi mnie burza,
Deszcz strumieniem łez zmyje obolałe ciało,
Opuchnięte stopy otuli kojąca kałuża,
By mi lżej, wygodniej się maszerowało

I niekiedy o świcie, zanim ptak się zbudzi
Zbieram z liści, kamieni krople świeżej rosy,
Która płomień pragnienia na mych ustach studzi
I namaszcza nadzieją rozczochrane włosy.

Ścieżko moja – wstążeczko na palcach wskazówek,
Ile metrów przede mną szczodrze rozpościerasz?
Trzymam w dłoni niewielki, zużyty ołówek,
Którym kreślę w zeszycie co jest wokół teraz…

Czy mi starczy rysika w tej mizernej kredce?
Czy to raczej jest długość gasnącego życia?
Widzę ciebie ma ścieżko,… ciekawość mnie łechce,
Bo masz jeszcze tak wiele w sobie do odkrycia.



poniedziałek, 6 sierpnia 2018

POLNE KWIATY


Dziś moja dusza w przezroczystej halce,
Z wianuszkiem kwiatów na skroni,
Zanurza w trawie stóp maleńkie palce
I skocznym pląsem za motylem goni.
Włosy ma związane chabrem i bławatkiem,
Czoło rozjaśnione stokrotką, rumiankiem,
Usta zasłonięte koralowym, polnym makiem,
Nadgarstki zdobione koniczyną, astrem,
U kostek błyszczące brodawnika złoto.

Dziś dusza moja jak mała, wesoła dziewczynka
Z koralami dębika ośmiopłatkowego
Wiruje wśród kwiatów jak słońca kruszynka,
Pył strącony z kielichów nektaru słodkiego.
Niechże się raduje tą beztroską chwilą.
Niech trąca podskokami fortepianu nuty.
Niechaj polne kwiaty przed nią głowy chylą!,
Zanim będzie jej trzeba wsunąć stopy w buty,
Czy skosztować w życiu smaku kwaskowego.



CZAS BLISKI


Wszystko się kiedyś zakończy…
Opadną liście, obumrą drzewa.
Łodygi nagich, obeschniętych pnączy
Wzbiją się kłykciem nagości do nieba.

Ptak nie zakwili, wiatr nie odetchnie
Ulgą kojącą skołatane zmysły.
Ciemność cierpienia ulicami przemknie,
Jakby wszelakie nadzieje już prysły.

Ziemia bezpłodna jak żałobna matka
Kwaśnymi łzami skropiona, zroszona
Będzie szukała choćby cienia płatka,
Bólem bezdusznie przebita, zraniona.

Samotność siądzie na zniszczonym tronie,
Wzrokiem zmrożonym głaszcząc horyzonty.
Chleba spragnione i skostniałe dłonie
Wyrastać będą niczym rdzawe pręty

I… tylko jedno, krwią płonące serce
Niczym pochodnia za kotarą nocy
Będzie pamiętać to, co było piękne,
Będzie goryczą wypłakiwać oczy,

A wokół tłumy aniołów o skrzydłach,
Co czarnym piórem błyszczą obrzydzenia,
Będą rozkładać kłusownicze sidła
Sterczące w gruncie kłami potępienia;

A wokół wycia, jęki, pisk i wrzaski
W torturach będą zdradzać biedne dusze,
Łamanie kości jak gałęzi trzaski
Przebiją ostrzem głuchoniemą głuszę.

Nie będzie miejsca chwili odprężenia,
Chwili, by głowę złożyć na poduszce.
W sieci żądz, głodu, strachu i zmęczenia
Będą się wiły zatracone dusze.

Żniwiarze wyjdą z kosami na łono,
By zgarnąć w wory głowy pościnane.
Pola krwią skrzepłą będą krwisto płonąć
I nienawiścią będą podlewane.

Usta spragnione Chleba pożywnego,
Wypełni tylko wąż zebranych grzechów
I smak czy zapach Wina zbawiennego
Będzie odsuwał się od ust w pośpiechu.

Kopce ciał sinych jak splecione liny
Zalegać będą w każdym miejscu świata.
Śmierć się rozszerzy bez słusznej przyczyny
I brat dłoń splami krwią swojego brata.

Wszystko się kiedyś zakończy.
Wszystko się skruszy jak mielone ziarna.
Już teraz w lustrze widzisz martwe oczy,
Już u twych ramion piór lśni barwa czarna.

Czas się przebudzić, by oczyścić serce,
By ujrzeć światło wschodzącego słońca,
By białą skórą przyozdobić ręce,
Aby wymodlić słodycz swego końca.



środa, 1 sierpnia 2018

ZA MOIM OKNEM...

Za moim oknem zmieniają się drzewa
W kreacjach sukien falbaniastych liści.
Już ptak w nich żaden nie kwili, nie śpiewa,
A wiatr w zadumie komponuje pieśni
Nad klawiaturą sennie pochylony
I w rozmarzeniu jakby nieobecny
Niczym kochanek przez miłość wzgardzony…
W szelestach, szumach jedynie bezpieczny.

Za moim oknem świt wronim lamentem
Jak tonem dzwonu zda się ogłoszonym,
A cisza w dłoniach jakby nuty święte
Niesie te dźwięki smutkiem obmodlonym
I spaceruje wokół bezszelestnym krokiem,
Jedwabiem trenu pochylając trawy,
Błądząc dokoła tęsknym, łzawym okiem
W cieniu codziennej wrzawy i zabawy.

Za moim oknem odpływ świat odsłania,
Falą zbierając naręcza kwieciste.
Obnaża ziemię w upierzeniu siana,
Alabastrowe jej skronie bezkrwiste
Zdobione srebrną nicią płowych włosów,
Rozczesywanych na źdźbłach i gałęziach
I… tę wyblakłość szklistych, smutnych oczu,
W których wciąż widać blask młodego piękna.

Za moim oknem wszystko już przemija
I w inną porę roku się przemienia
Żywotem będąc jednego motyla,
W jednej sekundzie krótkiego westchnienia…
A wszelkie zmiany wręcz niepostrzeżenie,
Płynnością wdzięczną niemalże bezruchu
Dzieją się, budząc w człowieku uśpienie,
Kołysząc czujność w lekkości i puchu…




poniedziałek, 30 lipca 2018

PRZEBUDZENIE


Czy mogę ci coś napisać?...
Coś, czym będziesz się cieszyć...

Przenika mnie słodka cisza
Wyrwana świtem z pieleszy
I dłońmi otula skronie,
Studząc szaleństwo zmysłów
I w sercu mym szczęściem płonie,
Więc nie mam żadnych pomysłów,
A tylko ten głód milczenia,
Wtopienia się w świtu ciszę…
To czas wtajemniczenia.
W ciszy źdźbło trawy słyszę,
Przejrzystość mego oddechu,
Ruch ziaren budzącej się ziemi.
Nie czuję potrzeby pośpiechu,
Lecz puls wschodzącej przestrzeni
I dreszcz, że mogę to spłoszyć
Trzaskiem rzęs z sobą splatanych,
Gdy zwilżam wzruszeniem oczy
W powiece niekiedy chowanych,
Więc stoję posągiem w bezruchu
I patrzę na świat zza firanki,
Kojąc pragnienie słuchu
Dźwiękiem tej kołysanki
I tuląc duszę w ramionach
Ciszy, co gdzieś się ukrywa…
Instynkt pośpiechu wnet kona.
Światło się w niej wydobywa
I zdolność patrzenia na życie
Z wdzięcznością, zachwytem, miłością…

Jak często ze sobą milczycie,
Garnąc się w ciszę z ufnością?



poniedziałek, 23 lipca 2018

ZAPYTAJ O JUTRO - cz.IV


Okno – oko na świat… 

Dn. 15 listopada 2021 roku podpisałam umowę z wydawnictwem. Powieść zostanie zatem opublikowana.




piątek, 20 lipca 2018

LATARENKA


Zauważyłeś mnie Panie pośród chrustu.
Podniosłeś i otarłeś z brudu, z kurzu życia.
Wziąłeś mnie ze sobą bez jakichkolwiek słów,
Jakbyś widział we mnie piękno do wydobycia.
Oczyściłeś rdzę i opatrzyłeś rany,
Wymieniłeś przezrocza zapłakanych oczu,
Postawiłeś w miejscu, gdzie kwitną tulipany,
Dałeś poczuć słodycz wiosennego soku,
A wieczorem, gdy byłam gotowa na wszystko
Dotknąłeś mego serca płomykiem miłości,
Rozpalając w mym wnętrzu ogromne ognisko,
Będące azylem w gęstwinach ciemności.

Rozpaliłeś mnie Panie do nieprzytomności.
Zawiesiłeś w przestrzeni pod kopułą nocy,
Bym maleńką iskierką mizernej jasności
Zapraszała każdego, co w półmrokach kroczy
I tak wiatrem smagana pod dachówką nieba
O płomieniu lękliwym, nieraz niewidocznym
Oznaczam miejsce, w którym nie brak nigdy chleba,
W którym spocząć można w fotelu wygodnym.
Nie pozwól mi więc zgasnąć na wieki mój Panie,
Nie pozwól by mnie strącił podmuch złej godziny.
Bez Ciebie wszak mój płomień palić się przestanie.
Bez Ciebie wszyscy w chruście nędznie się kończymy.