wtorek, 20 marca 2018

WALIZKA


Czas lokomotywą pędzi po błękicie,
Zataczając tumany przepalonych godzin.
Dymem przemijania zapisane życie…
Nie pamiętam wszystkiego.
Nie szkodzi… nie szkodzi…

Siedzę sobie na łóżku gotowa do drogi.
Obok bagaż z biletem w nieznane.
Odpoczywam w zadumie, by oswoić nogi,
Które iść chcą przed siebie
Niczym konie wolnością uskrzydlane.

Mam niewiele w walizce, bo wiele nie miałam.
Wypełniony zeszyt w zniszczonych okładkach.
Halkę, ołówek, pomadkę do ust spakowałam,
Starą książkę z poddasza i zakładkę…
Zakładkę z uschniętego kwiatka.

Pora w drogę! – pociągu westchnienie mnie wzywa.
Przygładziłam splatane w kok włosy.
Dziś wesoła, lecz jutro może będę szczęśliwa
Kiedy w słońcu zatopię
Wciąż zachłanne na jutro oczy.

Ruszam w podróż, lecz zanim odejdę na zawsze
Wyrwę chociaż karteczkę z pożółkłego zeszytu.
Na tej kartce rozdmucham liter kruche dmuchawce,
By zostawić po sobie drobny znak –
Okruszek mego bytu.



PRZED CZYMKOLWIEK


Wszystko jeszcze uśpione, całkiem nieobecne.
Deszcz nut subtelnym tonem rozprzestrzenia wiersze.
Jestem w oknie, którego rozprułam zasłonę,
Patrzę na zewnątrz… Wszystko wydaje się pierwsze,

Jak pierwsze muśnięcie źrenicy o źrenicę,
Dotyk ust ustami niczym rosy wzruszenie,
Co łzą zsuwa się z kwiatu, trzaska o donicę,
Wywołując jedynie w sercu zamyślenie…

Wszystko zdaje się wokół zastygłe w zadumie,
Oczyszczane w strumieniach przestrzennej litości,
Ukołysane w dżdżystym śpiewie i poszumie,
Odprężone w ramionach matczynej czułości.

Spaceruję przed siebie z filiżanką kawy,
Niosę korale pereł na nagich ramionach,
Wtapiam się z rozkoszą w trzask kiełkującej trawy,
Płaczę wraz z deszczem, który na mej piersi kona.

Chciałabym wtopić w siebie to całe stworzenie,
Do którego dusza lgnie niczym ćma do światła…
Wiatr zanurza w me włosy przemoczone dłonie
I w objęciu mnie tuli noc, co nie wyblakła.

Płynę, jak cień, przed siebie, gubiąc wzrok w kałużach.
Jedwab chłodu jak kokon przylega do ciała.
Niech ta chwila w wieczności istnienie przedłuża –
Jest świeża i niewinna,… niemal doskonała.



czwartek, 15 marca 2018

ŚWIADOMOŚĆ


Zamknę się w sobie na minutę.
Odsunę się w kąt zamyślenia.
Odcisnę ślad ciężkim butem –
Krótką wypowiedź istnienia.

Wtopię się w łzę na rzęsach trawy,
Zatrzymam wzrok na pajęczynie,
Uchwycę słońca nurt krwawy,
Rzeźbiący zachodu linię.

Zamknę się w sobie na chwilę,
Zatrzymam życie w kokonie,
Uwolnię mych marzeń motyle;
Niech spoczną na kwiecistym łonie,

Łaskocząc skrzydłami ciszę,
Szeleszcząc płatkami czasu…
Może już więcej nie usłyszę
Ich nostalgicznego hałasu.

Wszystko jest kruche i krótkie,
Wypożyczone w kredycie…
Nie będę żegnać się ze smutkiem
Z pięciominutowym przeżyciem

Jakim byłam, jestem czy będę –
Punkcikiem na czasoprzestrzeni.
Wspomnień nić pamięcią przędę…
Niech w deszczu srebrem się mieni.

Będę sączyła świadomie
Wszystkie strumienie istnienia.
Szczęście w mym sercu ogniem płonie,
Trawiąc wszelakie przemyślenia.




W PODSKOKACH OPTYMIZMU


Pod powiekami mam drzwi mojej duszy –
Czarne jeziora prawdy nieskażonej.
Jak tylko czujność powieki poruszy,
Można w nich ujrzeć siłę niestrudzonej
Kobiety, która podnosi się ze zgliszczy,
Nadziei skrzydłem zahacza o chmury,
Trudności życia niestrudzenie niszczy,
Choć jest niewielkiej, mizernej postury.

Nie mam potężnej, niezłomnej natury,
Nieśmiertelnego w wytrwałości ducha,
Po prostu każdy czas, choćby ponury,
Choćby w nim była najgorsza posucha,
Wtulam do serca niczym dziecię matka,
By uspokoić burzliwe zwątpienia
I jak w radości szalona wariatka
Pędzę przez drogi bez tchu i wytchnienia.

Za krótkie życie – więdnie z każdą chwilą
I niczym kwiaty, co w słonecznym żarze
Bezradnie w smutku główki skromne chylą,
Tak i my wszyscy będziemy się starzeć,
Więc pora słuszna i wielka potrzeba,
By zawsze widzieć tęczowe pastele
Nawet na skroniach żałobnego nieba,
Bo życie płynie, czasu jest niewiele.



piątek, 9 marca 2018

BEZPIECZNIE


Przyłóż swe usta do ust moich,
Spij z nich, co duszę dręczy i boli.
Wpleć mnie w twych ramion namiętne powoje.
Niech świat odpłynie! – zostańmy we dwoje.

Ostudź zroszone rzęsy niepokoju,
Obudź w źrenicach słodycze nastroju,
Którego rozkosz płynie twym oddechem
I rytmem serca, które drży pośpiechem.

Rozczesz palcami myśli niespokojne.
Niech będą marzeń zachłanne i chłonne.
Zamknij mnie ciałem, jak motyla w dłoniach.
Niech ból istnienia we mnie cicho kona.



OD NOWA


Bywają dni, że chciałabym zacząć od nowa,
Wyrwać się, gdzieś wyjechać bez listu, bez słowa,
Zamknąć oczy, ramiona rozłożyć niczym ptak,
Położyć się na tafli diamentowych gwiazd...

Lub znaleźć się w pociągu na oślep pędzącym,
Przy kadłubie statku szkło wód rozcinającym,
W balonie, co się wznosi nad ziemią niczym liść,
Albo chciałabym po prostu gdzieś przed siebie iść;

Zatrzymać się na wsi lub w przydrożnym miasteczku,
Smakować życie świadomie i po troszeczku,
Poznawać ludzi, lecz z wielkim serca oddaniem
I cieszyć się tym samym serc odwzajemnianiem;

Znaleźć przystań, w której wyprzedzać będę słońce,
Łącząc poznaniem dobry kontrastowe końce,
Sączyć czas kroplą sekund bez utraty chwili,
Podziwiać pył kwiatowy, co się wiatrem pyli…

Bywają dni, że chciałabym zatrzasnąć przeszłość,
Nie czekając, czy słońce już zwycięsko wzeszło,
Zacząć wszystko jak zapis w czyściutkim zeszycie,
Który pachnie świeżością jak rosa o świcie.



środa, 7 marca 2018

PREZENT


Chciałabym ci podarować więcej
Niż posiadam sama…
Mam jedynie pełne serce,
Jak i ramion pusty hamak,
Głowę, w której kwitną kwiaty
W kapeluszach z motylkami,
Oczy, w których łez granaty
Płyną hojnie strumieniami,
Gdy się tylko sól wzruszenia
W nich rozpuści spostrzeżeniem…
Mam też radość i marzenia,
Które w chmurne dni promieniem
Rozjaśniają wszelkie smutki,
Miodu błyszczą opiłkami,
Czasem suną w dłoniach łódki
Szkicowane stalówkami.
Chciałabym ci ofiarować
Przeogromne świata krocie…
Mogę siebie sprezentować
W mej szczerości i prostocie.