Na moich dłoniach krople osiadają
Trącane palców muśnięciem w przelocie,
Gdy te opuszką roślin dotykają,
Które butwieją od wilgoci w błocie,
Brązowo ciemnym zachodząc kolorem
W skutek przestrzeni chłodem parującej,
Co w szarej szacie zdaje się upiorem
W koronie świateł omdlale blednącej...
Gdzieniegdzie drzewa stoją w pióropuszach
Zieleni, która wcale nie zachwyca,
Choć z pełną gracją w tańcu się porusza
Liść niczym w walcu dość zwiewna spódnica,
Na tle gałęzi płonących czerwienią
Albo zsypanych opiłkami złota
Lub całkiem nagich, co jeno ciemnieją,
Sterczą nad ziemią jak druciana szczota
Rozpruwająca niebo śniadą nicią
Opadającą metalicznym blaskiem,
Przykrywającą świat siwiutką wicią,
Przez co się słońce nie przebija brzaskiem,
A tylko sączy zduszonym strumieniem
Jasności, która gaśnie i rdzewieje,
Będąc rzuconym na połacie cieniem,
Co, z żalu łkając, jedynie marnieje.
Nim się obejrzę półmrok się rozrzedzi
I znów ciemnością wydłubie mi oczy...
Wiatr w obłąkaniu coś pod nosem bredzi
I, się kołysząc, za mną wiernie kroczy
Jakoby dziecko, które się zgubiło
I w towarzystwie mym ratunku szuka.
Ledwo się wokół płowo rozjaśniło,
A już pochmurność w okna deszczem puka
Niczym ptaszyna głodna i spragniona,
Płaszczem swych skrzydeł przed zimnem zapięta
Co na parapet przysiadła strudzona,
Z którego palcem czwartym zwisa pięta.
I nagle bursztyn pod stopy me spływa,
Nie mogąc rozgrzać mych członków zziębniętych.
Wnet w szpakowaty odcień światła wpływa
I znów jak dymem świat jest uszczypnięty,
Po czym się staje popielatym płótnem,
Na którym węglem, popiołem szkic gaśnie.
Zanim się stanie dzień (być może) jutrem,
Nim zbyt przedwczesnym wieczorem już zaśnie
Postaram żagle się moje rozwinąć,
Odbić od brzegu nostalgii jesiennej,
Na możliwości ocean wypłynąć,
By z owej głębi bezkresów bezdennej
Wyłowić siebie w lustrzanym odbiciu
Z uśmiechem, który mą twarz rozpromienia.
Będę żeglować we mglistym spowiciu.
Mam wszak tak wiele wciąż do powiedzenia.
Niechże mnie niesie od brzegu jesieni
Ku wiosny lądom jeszcze nieodkrytym.
Pogoda w kratkę mej duszy nie zmieni.
Żagiel mój z pragnień wiary jest uszyty
I przytwierdzony do masztu nadziei
Miłości siłą, która mnie napędza.
Życie się falą niespokojną pieni,
I mnie ku lądom wspomnianym rozpędza.
grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl





